DOLLE DINSDAG

Ineens waren de Duitsers weg uit Rotterdam. We zagen het wel maar we konden ons niet voorstellen dat ze echt weggingen. We hadden de ervaring van 'dolle dinsdag' nog vers in het geheugen! Maar het was wel waar en toen kwamen de geallieerden, met name de Canadese soldaten Rotterdam binnen. Juichend hebben wij ze op staan wachten,  de jongens en vooral de meisjes klommen op hun auto's en ook op de tanks om zwaaiend mee te rijden. dat was een groot feest dat dagen geduurd heeft. Ik ben drie dagen niet thuis geweest en zat op het Heemraadsplantsoen in de tenten van de Canadezen chocolade te eten. Intussen werden de vrouwen die het met de Duitsers aangelegd hadden uit hun huizen gehaald en door een paar mannen op een wagen gezet. Daar werden zij kaal geschoren. Op hun kale hoofd werd met menie een hakenkruis gezet Wij zongen: "kale kop, kale kop, met een hakenkruis er bovenop.."

Omdat wij letterlijk echt omkwamen van de honger, (er stierven in de laatste 3 maanden, alleen al in Rotterdam 20.000 mensen ) is er door Zweden geld gegeven om voor Nederland voedsel te kopen. Het is een misverstand dat Engelse piloten boven Nederland brood uit Zweden gedropt zouden hebben. De vliegtuigen dropten wel voedselpakketten en symbolisch ook wat brood, later bleek dat de piloten dat zelf hadden meegenomen en het uit het raam van de cockpit gooiden. De geallieerden waren met de Duitsers overeengekomen dat er speciale corridors aangewezen werden waarbinnen de piloten konden vliegen zonder beschoten te worden.

Er waren door de bezetter speciale terreinen gemarkeerd waarop de Engelse piloten hun kostbare lading konden droppen. De BS (burger bescherming) hielden de wacht zodat niemand de kans kreeg iets voor zich zelf in te pikken, het moest natuurlijk eerlijk verdeeld worden. Op 29 April 1944 was de eerste vlucht boven Rotterdam. Ik stond op het dak van ons huis te kijken naar die vliegtuigen die erg laag vlogen en dat voedsel naar beneden gooiden. We zwaaiden wat we konden. Deze keer geen bommen maar voedsel uit de vliegtuigen... wat waren we blij....

Een paar dagen later was alles goed georganiseerd. Diverse bakkerijen kregen meel en konden weer brood bakken. Er werd weer een nummer van de bonkaart bekend gemaakt en daar kon je per persoon een heel brood van 800 gram op afhalen. Omdat wij veel kinderen hadden, 9 stuks, hadden wij natuurlijk ook veel bonnen. Met mijn broer gingen wij  dat brood samen halen. Wij hadden kussenslopen meegenomen om al dat brood in te doen. Alle mensen in de winkel keken hun ogen uit toen wij met zoveel brood de winkel uit gingen. Thuis werd het feest, wat een grote boterhammen het was net cake

Het was nog lang niet gedaan met alle ellende. Alles moest nog opgang komen. Van het distributiekantoor kregen wij bericht dat wij met de winkel waren ingedeeld in het uitdelen van legerbiskwies. Het waren vierkante kaken in blikken van 40 cm hoog en 30cm in het vierkant. bovenop zat een rond gat met een deksel. Tegen inlevering van een speciaal bonnetje van de bonkaart kon iedereen 'gratis' kaken komen halen. Dagenlang heb ik niets anders gedaan dan blikken opentrekken. De lege blikken gingen de bakkerij in, de kelder dus! Op den duur konden wij de lege blikken niet meer kwijt de hele kelder zat vol. Van die blikken zijn door 'slimmerts' de eerst pannen en fluitketels in elkaar gesoldeerd. Er waren zelfs kleine oventjes van blik waar je kleine houtjes in kon stoken en zo water koken.

Ik denk dat dit in grote lijnen een overzicht geeft van mijn belevenissen in de 2de wereldoorlog. Ik hoop van ganser harte dat jullie nooit met een oorlog te maken zullen krijgen, het is het smerigste dat bestaat!
Als je bedenkt dat er op dit moment 350 tot 400 landen regelrecht te maken hebben met een oorlog en dat wij roepen "dit mag nooit meer gebeuren". Dan leert dit ons: de mens is niet geschikt om in 'pais en vree' met elkaar te leven. Agressie schijnt erbij te horen. Er zullen altijd machthebbers zijn die vinden dat hun oorlog een gerechtvaardige oorlog is, maar tot slot ............... 

Er kan alleen maar vrede komen als er een oorlog is geweest.. voorlopig hebben jullie al 60 jaar vrede, zolang heeft een vrede nog nooit geduurd. Maar vergeet niet dat hiervoor in Europa 54 miljoen mensen doodgegaan zijn.
Aan veel van deze slachtoffers en/of soldaten en bevrijders hebben wij onze vrede te danken.
DAAROM MOETEN WIJ DE DODEHERDENKING IN ERE BLIJVEN HOUDEN EN HET FEEST VAN DE BEVRIJDING ALTIJD BLIJVEN VIEREN.

"vrijheid wordt bevochten op een oorlog die nooit slaapt"............

Theo Peters 78 jaar in 2010   

Op de foto het graf van de familie Zwartjes in Rheine in Duitsland.
Tot slot van mijn belevenissen van de oorlog, mag ik u het volgende niet onthouden!
Ik heb jullie verteld dat alle mannen uit Rotterdam naar Duitsland op transport gezet zijn. Deze zijn terecht gekomen in Rheine in Westfalen. De vader van mijn vrouw zat daar in een lager en werkte aan de spoorweg (die dikwijls door de Engelsen gebombardeerd werd!) of in de electrischiteitcentrale. Er was ook daar weinig eten zodat er elke nacht twee mannen uit het lager op zoek gingen naar eten. Op een nacht was pa aan de beurt om samen met een ander op zoek te gaan. Zij kwamen voorbij een lager waar Duitsers (oude mannen, want de jongemannen zaten allemaal aan het Oostfront) in zaten. zij hebben daar ingebroken en eten gestolen!! toen zij weggingen werden zij ontdekt door een schildwacht. Die schreeuwde "stehen bleiben", maar zij holde weg en durfde niet meer naar hun eigen lager terug. Tijdens een luchtalarm liep er voor hun een Duitse man. Die hoorde dat zij Nederlands praatten. Hij zei in het Nederlands tegen hun; "niet kijken, maar volgen!". Zij deden dat en zo kwamen zij in Het huis van die Duitser die van Nederlandse afkomst was terecht. De volgende nacht heeft hij de twee naar Rodde, een gehucht in het bos, bij een boer gebracht. Daar zijn zij tot het einde van de oorlog ondergedoken.

Na de oorlog heeft mijn schoonvader de man uit Rheine bij hem thuis in Rotterdam  uitgenodigd. Dit is een vriendschap geworden tussen de kinderen van die man en mijn vrouw, die na de oorlog 12 jaar was. 
Mijn vrouw en ik zijn beiden over de zeventig jaar en zijn nog steeds bevriend met die kinderen van toen uit Rheine. Daarvan is er één dood, George heet hij. Hij is 68 jaar geworden. Vier keer per jaar gaan wij naar Rheine.. Wij verzorgen dan het graf van zijn vader en van hem. Zonder die Duitse man die Nederlands sprak, was pa nooit levend uit de oorlog teruggekeerd!!
De weduwe van George, Liesbeth heet zij, is 80 jaar en begint het een en ander te vergeten Ik, (Theo) doet bij haar, als ik daar ben het zware werk in de tuin,  bloemen planten en in het najaar weer opruimen enz. Wij zetten nog steeds, nu 50 jaar na de oorlog, bloemen op het graf van die  vader, en zijn daar erg trots op dat wij iets terug kunnen doen. Want de oudste die daar ligt heeft het leven van onze pa gered!! En dat mag je nooit meer vergeten. 

Hierboven staat in het bericht dat het met Liesbeth niet zo goed meer gaat.
Helaas hebben wij haar  op 5 october 2006 in Rheine begraven. Natuurlijk in het familiegraf van de familie Zwartjes. Wij weten nog niet hoe het nu verder zal gaan. Het huis aan de Friedirich Ebertring zal wel verkocht worden. Ook Jan, de broer van Liesbeth is al gestorven, Hij woonde in Munster. Zo zie je maar.. aan alles komt een einde. De vriendschap in Duitsland heeft 58 jaar geduurd... Est ist zum ende !!

PS De datum boven dit laatste bericht klopt niet. Maar 'blog-technisch' moet het bericht onderaan staan. Dat kan alleen als de datum ouder is dan de datum er voor. !!

de bevrijding van Europa




6 juni 1944

TOESPRAAK VAN  GENERAAL EISENHOWER
U zult op het vaste land van Europa landen en samen met de andere verenigde naties operaties uitvoeren met als doel het hart van Duitsland veroveren en het vernietigen van de Duitse Wehrmacht.
Er moet worden gezocht naar oplossingen van het probleem: hoe krijgen wij onze troepen en ons materieel vanuit Engeland naar de overkant van het kanaal? dit vereist een enorme voorbereiding en inzet van alle geallieerde landen die aan deze operatie met de naam "OVERLORD" , ook wel D- day genoemd vooraf gaan. Denk alleen maar aan de aanvoer van brandstof naar de kust van Normandiè, landingsboten, amfibische tanks, duizende schepen om de troepen te vervoeren en al het materieel dat nu eenmaal nodig is. Het moet lukken want je krijgt geen tweede kans!
In Zuid-Engeland wordt een gigantisch legerkamp volledig geisoleerd van de buitenwereld. Soldaten worden getraind in het maken van natte landingen en het beklimmen van rotsen. Deze oefeningen zijn zo intensief dat er hier al 900 manschappen verongelukken.
Ook wordt er in Engeland een kunstmatige haven gebouwd, hieraan werken twintigduizend arbeiders en dan moet dit ook nog drijvend vervoerd worden. Het geheel vereist jaren van voorbereiding.

Drie voorwaarden zijn bepalend voor de keuze van de dag van de landing. een half hoogtij voor de schepen, een aanval bij het aanbreken van de dag en een vollemaansnacht voor de luchtlandingstroepen. Deze drie gaan echter maar een paar dagen per maand samen. in Juni 1944 zijn dit:de 5de, de zesde en de zevende mei stelt Eisenhower vast.
Amerika bouwt in korte tijd 30.000 tanks en 86.000 vliegtuigen dit alles moet met libertyboten vervoerd worden naar Engeland.
In juni 1944 beschikken de geallieerde strijdkrachten over meer dan 11.000 vliegtuigen waaronder 3.500 jachtvliegtuigen en 5000 bommenwerpers terwijl de Duitsers nog maar beschikken over 500 vliegtuigen.
Op D-Day voeren de geallieerden vliegtuigen 15.000 vluchten uit, tgenover slecht 300 van de luftwaffe.
De overmacht in de lucht gaat gepaard met de overmacht op zee.
Duitsland heeft langs de kust van Europa langs Nederland, Belgiè en Frankrijk een alantikwall van allemaal hele dikke bunkers gebouwd, hier stonden kanonnen in met een reikwijdte van 20 tot 30 kilometer.
Deze wall, de spoorlijnen, veel bruggen en radarstations moesten gebombardeerd worden. In de twee maanden voor de landing werd in totaal 80.000 ton bommen afgeworpen.
Aan de vooravond van 6 juni zijn in Engeland 1,7 miljoen Amerikaanse soldaten aangekomen. In totaal hebben de geallieerden:
3 miljoen soldaten
verdeeld over 20 Amerikaanse,14 Britse, 3 Canadese, 1 Poolse, en 1 franse divisies.
Om de Duitsers om de tuin te leiden wordt de indruk gewekt dat de invasie pas in Juli zal plaatsvinden ook worden er nep-luchtlandigen uitgevoerd met rubber poppen en opblaasbare jeeps.
Generaal Rommel van Duitsland vraag aan Hitler om meer tankdivisies maar Hitler vind 3 divisies genoeg en luistert niet. Wel heeft Duitsland de hele kuststrook volgezet met antitank springstof en palen en het land er achter onder water gezet. men voelde wel dat er iets op komst was maar ze wisten niet waar het ging gebeuren.

De geallieerden werkte hard aan de voorbereiding. Op 5 juni 1944  stonden er 150.000 manschappen klaar. 20.000 voertuigen, 11.000 vliegtuigen en 7000 schepen om aan te vallen en Europa van het nazi-juk te bevrijden

de landing van 6 juni 1944

Twee weken vòòr D-Day worden de soldaten van de aanvalseenheden naar gecamoufleerde kampen dichtbij de inschepingsgebieden gebracht. Voor deze soldaat is elk contact nu met de buitenwereld verboden. Op 1 Juni worden de manschappen en het materieel ingescheept.

Het was in Mei mooi weer maar nu, vlak voor het vertrek stormt het op het kanaal flink en kan er niet gevaren worden. Eisenhower beslist op 5 Juni om de operatie 24 uur uit te stellen. De schepen die al vertrokken waren worden teruggeroepen!!
 De weersdeskundigen voorspellen 2 dagen van een beetje rust op het kanaal. De opperbevelhebber van de geallieerden strijdkrachten besluit dan om kwart overvier 'smorgens om de aanval te beginnen.
De ontmoetingsplaats voor alle schepen op het kanaal krijgt de codenaam "PICCADILY CIRCUS"



Door het slecht weer verwachten de Duitsers op geen enkele plaats een landing! Generaal Rommel van Duitsland gaat daarom naar Erdingen in Duitsland om zijn familie op te zoeken en Hitler te ontmoeten. Op dat zelfde moment gaan de officieren van de generale staf van het 7e Duitse leger naar Rennes voor een vergadering.
Ondertussen steken de convooien het kanal over, de landingsvaartuigen komen moeizaam vooruit met 4 tot 5 knopen. Om de verrassing compleet te houden worden op andere lokaties -nep-landingen uitgevoerd met rubberen poppen als paracutisten en opblaasbare jeeps.
Het Franse verzet wordt over de radio met codes gewaaschuwd dat de aanval gaat beginnen. Eisenhower spreekt zijn soldaten toe:
Wij zullen alleen de complete overwinning accepteren, allemaal succes gewenst en laten wij Gods zegen vragen voor deze grote en nobele onderneming.

Ten Noordoosten van Caen laat de Britse 6e divisie zijn zweefvliegtuigen  met parachutisten los terwijl de Amerikaanse para's in de buurt van San-Mère-Eglise afspringen. Elk legeronderdeel heeft een vaste plaats en opdracht gekregen voor een sector met een duidelijk opgedragen taak.
Bij de eerste bombardementen op de Duitse stellingen durfde de Duitsers nog niet te geloven dat de invasie begonnen was dit  bracht hun in ernstige   verwarring. Deze bombardeneten vernietigen 74 van de 92 Duitse
radarstations. Het Franse verzet snijdt overal telefoonkabels door. Er is geen onderling contact meer in het Duitse leger mogelijk bovendien ligt Adolf Hitler te slapen en er is niemand die hem durft te storen.....

Op 6 Juni 1944 nadert tegen zonsopgang een enorme armade van 7000 schepen van allerlei typen de kust van de departementen La Manche en Calvados. Aan boord zijn 300.000 manschappen het kanaal overgestoken in een woeste zee, velen werden zeeziek. Ondertussen nemen kanonnen van  de marine de Atlantikwall met tonnen bommen en granaten onder vuur.
De geallieerden soldaten kennen alleen de code-namen van de stranden waarop zij moeten landen.

SWORD BEACH: tussen Quistreham en Lion-Sur -Mer is toegewzen aan de Britse 3e divisie van geeraal Rennie

JUNO BEACH: tussen Luc-Sur-Mere en Graye-Sur-Mere is toegewezen aan de Britse 3e infanteriedivisie van generaal Keller

GOLD BEACH: tussen Graye-Sur-Mere en Arromansches-Les-Bains is toegewezen aan  de Britse 50ste infanteriedivisie van Generaal Graham

OMAHA BEACH: tussen Collesville-Sur-Mere en Vierville-Sur-Mer is toegewezen aan het Amerikaanse 5e lergerkorps waaronder de big red one van generaal Huebner

UTAH BEACH: aan de oostkust van de Contentin is toegewezen aan het 7e Amerikaanse lergerkorps van generaal Collind met inbegrip van de 4e Amerikaanse infanteriedivisie van generaal Barton.

De Amerkanen landen om 6.30 uur op OMAHA en UTAH en de Britten een uur later op hun stranden.
Hitler die om 10 uur die dag  op de hoogte werd gebracht van deze invasie kon het niet geloven en dacht dat dit ook weer een afleidingsmaneuvre was.
Hij laat toch 2 Panzserdivisies naar het westen vertrekken de Panzerdivisie Lehr en de divisie "Hitlerjugend"!!

orginele nieuwsbrief 5 mei 1945

Foto is aanklikbaar voor groter formaat