Met een donker wat streng ogend uinform, wit schort en op haar hoofd een grote kap verschijnt ze rond 1900 op de blikken cacaopoeder van chocolade-fabriek Droste.
De verpleegster met het dienblad met daarop het verkwikkende kop Chocolademelk. Naast het blikje staat het kopje cacao.
Dit reperterende visuele effect, dat ontstaat wanneer op een afbeelding een kopie van die zelfde afbeelding voorkomt , gaat als`` het Droste effect`` de Nederlandse woordenboek in. De verpleegster zal onlosmakelijk met de Naam Droste verbonden blijfen
Ze werd vermoedelijk bedacht door de Haarlemse reclametekenaar Jan (Johannes) Musset. De witte band om haar linkerarm was oorspronkelijk voorzien van een rood kruis. Tot het Rode Kruis daar in 1914 bezwaar tegen aantekende. Musset liet zich inspireren door een pastel van de Zwitserse schilder Jean Entienne Liotard, getiteld ``La serveuse de chocolat`` Ook wel `` La belle chocolatière`` genoemd.
Ze symboliseert de heilzame werking van vhocolade. Want na het eten van chocolade koen er in de hersenen twee stoffen vrij: serotine en endorfine. De eerste geeft een gevoel van rust, de tweede juist energie en een opgewekt gevoel.
Maar de mooiste stof die chocolade bevat is toch wel fenylethylamine, die ook vrijkomt als we verliefd zijn. Hoewel wetenschappers betwijfelen of chocolade datzelfde fantastische gevoel geeft , maakt zuster Droste ons toch gelukkig.

Sprookjes, een lied van Robert Long

door Robert Long

We zijn teveel met sprookjes opgegroeid
Waarin ze lang en heel gelukkig leven
Dat wordt ons met de moedermelk al ingegeven
En niet zo een, twee, drie maar uitgeroeid

Sneeuwwitje, Assepoester en Roodkapje
Het kwade wordt gestraft, de deugd beloond
De liefde met een huwelijk bekroond
Jij bent een kind, je weet nog niet zoveel
Maar de moraal, die snap je

Sprookjes, sprookjes
In feite zijn het navertelde dromen
En dromen zijn nou eenmaal vaak bedrog
Ze blijken maar zo zelden uit te komen
En desondanks geloven we ze toch, sprookjes

Je trapt er dan ook onbekommerd in
Je bent niet voorbereid op de misere
Jouw sprookje heet gezinnetje en topcarriere
Een koning met zijn sprookjeskoningin

Maar alle sprookjes eindigen bij voorkeur
Waar jij denkt dat het jouwe juist begint
En elke generatie staart zich blind
Op het geluk dat openbloeien zal
Achter de eigen voordeur

Sprookjes, sprookjes
In feite zijn het navertelde dromen
En dromen zijn nou eenmaal vaak bedrog
Ze blijken maar zo zelden uit te komen
En desondanks vertellen we ze toch, sprookjes

We zijn met te veel sprookjes gekgemaakt
De mythe van een lang gelukkig leven
Blijkt vaak in de praktijk een dubieus gegeven
Waar menigeen door in verwarring raakt

Toch kunnen we niet zonder sprookjes leven
We blijven altijd toch een beetje kind
En hopen dat het goede overwint
En dat is lief, en ook naief
Maar 't blijft een nobel streven

Toelichting:
Robert Long, pseudoniem van Jan Gerrit Bob Arend (Bob) Leverman (Utrecht, 22 oktober 1943 - Antwerpen, 13 december 2006). Robert Long was van jongs af aan actief in lokale rock 'n roll- en beatbandjes. In 1967 wordt hij zanger in de relipopgroep (Unit) Gloria. Na een kortstondige Engelstalige solocarrière breekt Robert Long verkooprecords met de lp's "Vroeger Of Later" en "Levenslang" met gevoelige en cynische Nederlandstalige luisterliedjes over onderwerpen als homofilie, kerk en hypocrisie. Robert Long was ook actief als cabaretier, acteur, schrijver, columnist en televisiepresentator.