De Vlieger

Mijn zoon was gisteren jarig, hij werd acht jaar oud , mijn schat.
Hij vroeg aan mij een vlieger en die heeft hij ook gehad
Maar zijn bal , zijn fiets, zijn treinennee daar keek hij niet naar om
Want zijn vlieger waszijn alles alleen wist ik niet waarom

En toen op zekere morgen zei hij: vader ga je mee
De wind die is nu gunstig dus ik neem mijn vlieger mee
In zijn ene hand zijn vlieger in de andere een brief
Ik kon hem niet begrijpen maar toen zei mijn zoontje lief

Ik heb hier een brief voor mijn moeder, die hoog in de hemel is.
Deze brief bind ik vast aan mijn vlieger, tot zij hem ontvangt, zij die ik mis

Als ze zo groot zijn als een vierduit
de knoppen van een linde,
dan is de lente weer in het land
dat kunnen we nooit verhinderen.
De zon begint wat meer te schijnen
het wordt dan weer wat warmer
de bollen staan in volle bloei
en de sneeuwklokjes verarmen


Daarna komt de zomer
zo gaat dat in dit land.
Soms met zeer veel warmte
en dan liggen aan het strand
En dan is het weer herfst
met zijn stormen en de regen
en soms in oktober al
de eerste sneeuw al op de wegen

Dan volgt altijd de winter
we stappen dan weer op het ijs
en duizende gaan weer skiën
maken daarvoor een verre reis
Maar veel mensen zouden willen
dat het altijd zomer zou zijn
want zij vinden die warmte
zo heerlijk, zo fijn

Maar deze vier seizoenen
dat vergeten wij zo gauw
die horen in dit land
zowel de warmte en de kou
Maar waar wij wel voor kunnen zorgen
(al gaat dat soms met pijn)
dat is menselijke warmte
dan zal het altijd ``zomer`` zijn!

Een vrouw uit het Antwerpse staat aan het vuur worst in de pan te bakken.

Zij snijdt de twee uiteinden eraf.

Hare man vraagt..."Schatteke, woroem snaade gaa die tsjoepkes er altaa af?"

De vrouw antwoord... "Ik weit da nie, da moette gei is aon maan moeder vraoge dei doet da oek altaa..."

En ze gaan naar haar moeder.

"Mama," vraagt ze "Woroem snaade gaa van dei worst altaa dei tjoepkes der af?"

"Wel schat," zegt haar moeder "Da moete we is aon de Bomma vraoge die deed da oek altaa."

De dag daarop, iedereen naar de Bomma...

"Bomma?" vragen ze "Woroem snaade gaa altaa dei tsjoepkes van de worst a gaa staot te bakke?"

"Oooh, jao... dei tsjoepkes..." zegt de Bomma... 'Ik weit het nie mieje, maor ons Mémé deed da oek altaa, damoete we heur toch is vraoge..."

"Ons Mémé? Dei is al honderdentwieje jaor oud!" roept iemand.

"We willenet toch weite!" Iedereen naar het rusthuis...

Bij de Mémé in het rusthuis aangekomen, vragen ze onmiddellijk... "Mémé, woroem snaade gaa dei tsjoepkes altaa van de worst ?"

Méme is een beetje doof... "Wablief?" roept ze.

"MÉMÉ, WAA SNAAJE DEI TSJOEPKES VAN DE WORST, WOROEM DOEN WAA DA?..."

"WATTE?" roept Mémé.... "BAKTE GOLLE NOG ALTAA IN DA KLAAN PANNEKE?"