Genieten...rust

Het enige nadeel aan dat huis is...dat er achter in je tuin steeds mensen verzamelen om te genieten van het prachtig uitzicht, water en de natuur.
Nou ja...nadeel??? Het huis staat er wel 200 meter vanaf.
Het is een prachtige plek hier. Iederéén geniet hier van de zon, rust, stilte en de omgeving.
We gaan op een bank zitten en observer de omgeving. Rondom ons zingen de vogels nog steeds hun mooiste lied en houden de vlinders ons nog steeds gezelschap.
Een man en een kind gaan en staan in het water van de Semois...ik hoopte dat er eentje zou invallen (stout van mij hé!!!), maar ze bleven recht.
Wat verder zijn 2 kinderen platte stenen in het water aan't gooien om alzo te proberen al ketsend de steen aan de overkant te krijgen...wat hen niet lukt. Plots staat de papa recht en zegt boos dat ze moeten stoppen met stenen in het water te gooien. De twee kinderen stoppen onmiddelijk en...de papa begint zowaar te gooien met stenen. Nou ja, papa's hé...hebben steeds en altijd gelijk !!!
Pal voor ons komt er een oud vrouwtje en naar ik denk...haar dochter, toe. Zij hebben twee honden bij zich. Telkens weer smijten ze een balletje in het water, welke de honden met veel plezier gingen opvissen. Na een 20 tal minuutjes vertrokken ze weer zoals ze gekomen waren...in alle rust en stilte.
Wat verder probeert een man een foto te maken van zijn vrouw in de wondermooie natuur. Na tientallen keren geprobeert te hebben en eveneens evenveel mislukkingen, lukt het hem uiteindelijk toch. Hij laat de foto zien aan zijn vrouw en zijn beide erg tevreden over het resultaat. Als dank krijgt hij van haar een dikke zoen. Lief hé !!!

Op het einde van de weg die we al een hele tijd volgen, staat er zowaar een huis. Prachtig gelegen. Naast hun huis en naast de tuin loopt er een watertje, welke in de Semois uit komt.
Alléén is het te hopen voor die mensen dat hun huis nooit in de fik (brand) komt te staan...eer dat de brandweer er geariveerd is, is het kot afgebrand.

Woeste stroomversnelling op de Semois.

Wilde eenden zitten er hier veel.
Zoals deze kwakjes, welke ons verwelkomde in hun natuurgebied.

Vele rotsformatie's (zoals deze) liggen her en der verspreid in de omliggende bossen.

Terug op het punt gekomen waar onze weg in drie andere wegen splitsten, besluiten we om de linkse weg, die pal naast het huisje loopt, te nemen...de juiste zoals zou blijken. Vanaf hier is onze wandelroute niet meer aangegeven...nr. 14, weet je nog !!! Maar geen probleem...we gaan dwars door dit grote mooie bos, steken dit watertje over en een 100 meter verder komen we alzo terug aan de Semois.

Mooi week-end huisje in "the middle of nowhere."
Bij onze terugweg vonden we dit week-end huisje. Hier begrijp ik nog minder van...het ligt gewoonweg in het grote bos, geen enkel pad of weg in de wijde omtrek te bespeuren dat ook maar naar dit huisje leid...rarararara.

Even rusten en genieten van de prachtige natuur en het gezang van de vele vogels rondom ons. Wat wel raar was...er zaten hier heel veel vlinders. In alle kleuren en maten. Mooiiiiiiiiii...

Prachtige stroomversnelling over heel de rivier.

Wat verder van het klooster af, stond er dit huisje...midden in het bos tegen de Semois.
Om jaloers op te worden. Rustig, stil...alléén, vraag me niet hoe hij aan zijn voordeur geraakt...er is nergens een weg te bespeuren. Maar goed, je kan niet alles willen in het leven hé !!!!!

We vervolgen onze weg. Het is warm...25 graden, maar prachtig wandelweer.

Zicht aan de overkant, links van het klooster.

Panorama aan de overkant, rechts van het klooster.

Hier zie je het klooster vanaf de linkerzijde.

Dat deze klokken lawaai kunnen maken hebben onze oortjes wel ondervonden. Tot kilometers ver galmen ze door de valleien.

Het klooster is zo groot dat ik het niet helemaal op de foto krijg.

Ook deze deur bleef voor ons gesloten. Hier is er een winkeltje met allerhande prularia...ze moeten ook iets verdienen hé.