Houtdragers

Even verder aan onze linkerkant staat er dit kunstwerkje. De beelden zijn gemaakt van blokken hout. Het zijn houtzagers.

We verlaten deze wonderschone en rustige plaats en begeven ons naar de top van de berg. We gaan achter het huis door...steil omhoog. Bij ons nog 4 andere wandelaars die de laatste loodjes naar de top samen met ons ondernemen. Na een 300 meter omhoog nam ik deze foto van dit fraaie stukje natuur waar we eens deel hebben van uit gemaakt. 't Es schoin gewest !!!

Nog een laatste foto genomen van Fien, daar beneden aan de Semois.
Nu moeten we steil naar boven.

Ik sta niet graag op de foto. Hier moest ik poseren van Fien, zodat ze een foto van mij kon nemen.
Pffffffffffffff ik zal het maar doen zeker, anders blijft ze toch maar zagen tot ze gelijk krijgt...vrouwen hé !!!!! 

De omgeving hier is prachtig. Hier heb je nog een zicht op de reus, aan de voet van de Semois.

Wat verder een volgende bord. Hierop staat de code van de wandelaar en eveneens de uitspraak van een rechtbank, die een milieuovertreder een boete oplegt van 20.000 Bfr.
Je weze gewaarschuwd !!!!!

Op een boom hangen deze borden.
Als je naar Poupehan wilt gaan, dan ga je wel los de bossen door moeten...er is nergens een weg te bespeuren.

Oh ja, voor ik het vergeet...recht voor ons ligt het graf van de reus. Daarvoor waren we wel gekomen hé !!!
Mmmmmm...weinig reus te zien, vind je ook niet ???

Fien...genieten van al het moois rondom haar.

Het enige nadeel aan dat huis is...dat er achter in je tuin steeds mensen verzamelen om te genieten van het prachtig uitzicht, water en de natuur.
Nou ja...nadeel??? Het huis staat er wel 200 meter vanaf.
Het is een prachtige plek hier. Iederéén geniet hier van de zon, rust, stilte en de omgeving.
We gaan op een bank zitten en observer de omgeving. Rondom ons zingen de vogels nog steeds hun mooiste lied en houden de vlinders ons nog steeds gezelschap.
Een man en een kind gaan en staan in het water van de Semois...ik hoopte dat er eentje zou invallen (stout van mij hé!!!), maar ze bleven recht.
Wat verder zijn 2 kinderen platte stenen in het water aan't gooien om alzo te proberen al ketsend de steen aan de overkant te krijgen...wat hen niet lukt. Plots staat de papa recht en zegt boos dat ze moeten stoppen met stenen in het water te gooien. De twee kinderen stoppen onmiddelijk en...de papa begint zowaar te gooien met stenen. Nou ja, papa's hé...hebben steeds en altijd gelijk !!!
Pal voor ons komt er een oud vrouwtje en naar ik denk...haar dochter, toe. Zij hebben twee honden bij zich. Telkens weer smijten ze een balletje in het water, welke de honden met veel plezier gingen opvissen. Na een 20 tal minuutjes vertrokken ze weer zoals ze gekomen waren...in alle rust en stilte.
Wat verder probeert een man een foto te maken van zijn vrouw in de wondermooie natuur. Na tientallen keren geprobeert te hebben en eveneens evenveel mislukkingen, lukt het hem uiteindelijk toch. Hij laat de foto zien aan zijn vrouw en zijn beide erg tevreden over het resultaat. Als dank krijgt hij van haar een dikke zoen. Lief hé !!!

Op het einde van de weg die we al een hele tijd volgen, staat er zowaar een huis. Prachtig gelegen. Naast hun huis en naast de tuin loopt er een watertje, welke in de Semois uit komt.
Alléén is het te hopen voor die mensen dat hun huis nooit in de fik (brand) komt te staan...eer dat de brandweer er geariveerd is, is het kot afgebrand.

Woeste stroomversnelling op de Semois.

Wilde eenden zitten er hier veel.
Zoals deze kwakjes, welke ons verwelkomde in hun natuurgebied.

Vele rotsformatie's (zoals deze) liggen her en der verspreid in de omliggende bossen.

Terug op het punt gekomen waar onze weg in drie andere wegen splitsten, besluiten we om de linkse weg, die pal naast het huisje loopt, te nemen...de juiste zoals zou blijken. Vanaf hier is onze wandelroute niet meer aangegeven...nr. 14, weet je nog !!! Maar geen probleem...we gaan dwars door dit grote mooie bos, steken dit watertje over en een 100 meter verder komen we alzo terug aan de Semois.

Mooi week-end huisje in "the middle of nowhere."
Bij onze terugweg vonden we dit week-end huisje. Hier begrijp ik nog minder van...het ligt gewoonweg in het grote bos, geen enkel pad of weg in de wijde omtrek te bespeuren dat ook maar naar dit huisje leid...rarararara.

Even rusten en genieten van de prachtige natuur en het gezang van de vele vogels rondom ons. Wat wel raar was...er zaten hier heel veel vlinders. In alle kleuren en maten. Mooiiiiiiiiii...