woensdag

Zo, ik heb er al wat bezoek op zitten. En niet zo maar, maar iemand die de betontegels op mijn buitentrap kwam vastzetten. Ik kan weer veilig op en af lopen, zonder schrik van te mistrappen, te moeten hebben. Merci aan Dirksken. Ik zit nu binnen te kijken naar de steeneik waarin weer duiven aan het spelen zijn. Binnenkort zullen er wel weer eitjes zijn die hopelijk niet uit het nest vallen. Zo'n boom geeft toch altijd leven; bloemekes, bladjes, vruchten en dan de plaats voor de vogelnesten al zijn het hier meestal duiven. Veel is er anders niet te vertellen. Alles komt zo'n beetje tot stilstand in Europa. Het warme droge weer speelt vele mensen parten en boeren,tuinders, schippers sakkeren dat het een lieve lust is en de consumenten zullen dat doen vanaf september als bijna niks meer van groenten en fruit blijkt voorraadig te zijn. Deze warme hete zomer is er nu eenmaal en we genieten er massaal van en zorgen dat we vol vitaminen zitten die ons sterken voor de koudere maanden. Meer heb ik vandaag niet te zeggen, ik heb mijnen parler al gedaan. Tot morgen

Ik kan me geen voorstelling meer maken van een regendruppel. Daarvoor moet ik tegenwoordig naar het waterstraaltje kijken dat uit mijn tuinslang komt als ik mijn potplanten 'beregen'. Heel die mooie zomer geeft me een dubbel gevoel, zelfs driedubbel te noemen. Ik ben dolgelukkig, zoals de meeste mensen waarschijnlijk, dat het effectief zomerse temperaturen zijn waarmee we te maken krijgen. Langs de andere kant moet men de friste in huis proberen handhaven zonder gebruik te maken van dure electriciteit, door zoveel mogelijk de zon en dus ook het licht, buitenshuis te houden. De helft van de dag zit ik dus in de 'donkerte' binnenshuis. Rolluiken naar beneden en gordijnen toe. Maanden zat ik naar dat zonlicht en warmte te snakken en nu moet ik ze met alle middelen buiten houden. Spijtig, maar de realiteit noopt me om zo te leven. En als laatste gevoel dat me een beetje down maakt is, dat mijn mooie bomen en struiken enorm afzien van deze hitte en dat ik daar niet echt veel aan kan verhelpen. Voor mezelf zeg ik: gelukkig leef ik hier aan zee, waar al die hoge drukgebiedentemperaturen wat getemperd worden door de zeebries in de namiddag. Maar hier is de weerslag van al die hoge temperaturen nog niet groot te noemen. De impact op de natuur en de gewassen begint wel al door te wegen maar de 'branden' zoals in zuid Europa, blijven hier wel achterwege, gelukkig maar. 

Een nieuwe week en een andere verhalenreeks in de krant. Een trieste herinnering aan hetgeen er 30 jaar geleden met 'onze meisjes, Julie en Melissa, An en Eefje, Sabine en Laetitia, gebeurde. Die kwamen het monster Marc Dutroux tegen. Op verschillende tijdstippen weliswaar, maar allemaal teruggevonden in augustus-september 1996, levend of overleden. Deze vedwijningen en moorden hebben heel wat teweeggebracht bij politie en gerecht. Child Focus is er gekomen en men luistert naar de ouders als er een aangifte gedaan wordt van verdwijning of als er een vreemde man/vrouw in de omgeving van kinderen wordt  gesignaleerd. Het is goed dat men dit en andere gebeurtenissen waarbij kinderen betrokken zijn, regelmatig eens terug onder de aandacht brengt, zodat allen en iedereen die voor kinderen verantwoordelijk zijn, alert blijven. 

De rust is weergekeerd, de kasten met zoetigheid zijn leeg, alsook de frigo. En natuurlijk is de was achtergebleven. Dat zal niet vandaag afgewerkt worden. Woeffie en ik moeten nog wat bekomen van de drukte. Zo, ik ben weer klaar om van de lommerte te genieten. Tot morgen

Iedereen is uitgeslapen en heeft ontbeten en is gelukkig met de nodige stapattributen, naar de kustlijn gegaan om een frisse(!) wandeling te doen met de voetjes in het water. Dan heb ik de gelegenheid om alles weer eens wat aan kant te zetten en de lunch voor te bereiden. Ondertussen is het al snikheet geworden buiten en is 'binnen' de beste plek om te vertoeven. Dat weet mijn hondje ook al. De buienradar laat een klein regenwolkje zien, al is het afwachten of dat over mijn huis zal passeren en wat water zal lossen. Sommige bomen en struiken zijn al in herfstmodus aan het gaan en vertonen al een andere kleurenpracht dan het doorgaans groen zomerkleed. Naar de regen wordt toch met een bang hartje uitgekeken. Vooral de hoeveelheid van de eerste bui, die misschien voor overlast kan zorgen doordat het water niet direct in de keiharde aarde kan dringen. Afwachten wat het weer in petto heeft de volgende uren. Is er wat speciaal nieuws op deze zondag? Niets, dus.... Tot morgen

Met een halve weekendkrant moet ik tevreden zijn. Ik kan de teevee-programma's niet bekijken maar dat zal me vandaag geen zorg wezen. Er zal weinig tijd zijn om naar de beeldbuis te kijken want ik heb logees en bovendien is het 's avonds nog aangenaam weer om buiten te zitten, wat te keuvelen, iets te drinken en een klein hapje erbij. Maar het is wel vervelend als ik maar een halve krant krijg, het stuk waar bovendien de spelletjes in staan. Het weze zo en ik zal eens proberen of dat lukt om dat klaar te spelen op mijn pc of gsm. Veel ander nieuws dan de voorbije dagen werd er niet gegeven en is er toch niet. De enige nieuwigheid is dat de geschiedenis boven water komt drijven. De lage waterstanden van Donau, Rijn en andere rivieren geven  een rijkdom aan gegevens van vervlogen tijden prijs. Zoals de vondst van een motto in de bedding van een droog stuk rivier, met 2 lichamen erbij. Een pluspunt voor de familie van die mannen, die nu eindelijk zullen weten waar hun vader, broer of man gebleven en ook verdwenen is. Ook archeologisch werd er een en ander zichtbaar: de brug van keizer Constantijn (273?-337) oveer de Donau, die het huidige Bulgarije met het huidige Roemenië met elkaar in verbinding stelden. Links en rechts zullen er in deze droge periode, nog wel tevoorschijn kunnen komen. Dat is goed nieuws voor deze komkommertijd, want daar kan veel over geschreven worden en is de krant direct met interessante lectuur volgepend. Tot morgen

De tegenstelling tussen de kalme zee en de drukte op de baan en in de winkels kon niet groter zijn. Het warme weekend is in aantocht en de parkings zijn nu al zo goed als volzet. In de winkel zijn het vooral de drankvoorraden die slinken zoals sneeuw voor de zon, vooral de kleinere briks en flesjes van de populaire frisdranken. Ik moest wel boodschappen gaan doen want er staat me nog een druk weekend te wachten. Mijn middenste kind (52j) en co, komen als laatsten van de familie, uitwaaien aan zee. En ik opteer om deze logees een 'kouwe pla' aan te bieden. Het is geen weer om in een restaurant te gaan zitten, zelfs niet op een terras. Mijn huis en een deel van de tuin zijn vrij koel en zijn aangenamer om te vertoeven als het buiten +25°C is. Niet alleen dàt, de drukte en de mensenmassa zit overal en dan is het gezelliger thuis te blijven en wat te keuvelen bij een hapje en een drankje. Een ijsje kunnen ze dan in een van de vele crèmeries op den dijk gaan halen. Ondanks het feit dan mijn bomen en struiken bijna op apegapen liggen, is het een pracht van een zomer. Natuurlijk is de keerzijde van de medaille de prijs van verse groenten en fruit. Want de boeren zijn weer niet tevreden met dit weer en waarschuwen ons nu al, dat alles veel duurder zal worden in het najaar. Ik zou nochtans denken dat groenten en fruit zon en warmte nodig hebben om te groeien en rijp te worden. Blijkbaar denk ik weeral verkeerd en is het water dat ze nodig hebben om  dikke zoete vruchten te krijgen. Dus de portemonnee zal weer wat rapper leeg en niet zo gemakkelijk gevuld worden want 'komt er nog een index-aanpassing of is er een sprong'? Tot morgen

Nagedachtenis van de 1e atoombom die in 1945 viel op Hiroshima, met 70.000 doden.

Zo, mijn huisje is weer eens spic & span. Het is in orde gemaakt voor mijn logés van dit weekend. Puffen en zweten zal ik vandaag wel niet doen, het is een fris windje dat voor wat afkoeling zorgt. Zelfs de hond is wat actiever geworden. Hij vond een eitje dat uit de boom was gevallen en heeft dat met smaak verorberd en zo zich van eiwitten en kalk voorzien. Goed voor zijn ouwe poten, zal ik maar zeggen. Het is weer de stilte voor de storm, in dit geval is de 'storm' de hitte die weer op ons gaat afkomen dit weekend. Het is lang geleden dat er zo'n zomer geweest is van veel 'niets' doen omdat het te warm was. Het lichaam kan echt eens die warmte gebruiken en al zeker al mijn oude gewrichten. En dat binnenzitten kan eigenlijk wel van pas komen want ik heb een bananendoos vol met documenten gekregen, netjes geklasseerde copiën, van mijn voorgeslacht, zowel van mijn moeder als mijn vader. Teruggevonden tot in het jaar 800 na Christus. Wat me wel verbaasd is dat ik en mijn broer, de eerste generatie ben, die wegtrekt uit Het Soete Waasland. Mijn groot groot groot.......ouders zijn allemaal onder de kerktoren van de gemeenten Stekene, Sint Pauwels blijven wonen met enkele uitzonderingen naar Sint  Niklaas en andere steden zoals Antwerpen en Brussel. Het zou reiken tot aan Karel De Grote (748-814),waar ik dan een erfgenaam van zou zijn, alzo zou blijken uit de dossiers. Een afstammeling van een keizer, die niet voor niks, de vader van Europa genoemd wordt. En dat is bijna letterlijk te nemen. 6 huwelijken met een uitgebreide kroost, daarnaast 4 bijvrouwen en ontelbare affaires en minaressen. Na zijn dood kon men 18 kinderen tellen en ontelbaren waarvan men het bestaan niet kende. Dus ja, ik heb een keizer als voorvader. Zoals er wellicht velen zijn in Europa. Zijn er eigenschappen die me aan deze verre voorzaat herinneren? Wel, men noemde hem een goedlachse man, met vrolijk gezicht, royaal, gul en joviaal met levendige ogen. Dat zijn toch eigenschappen die ik ook graag de mijne zou noemen. Hoe de onderzoeker tot die conclusie gekomen is, moet blijken uit alle papieren die ik nu gekregen heb en mijn geschiedenis vertellen. Tot morgen

Een heel ander weerbeeld vandaag, warm, bewolkt, plakkerig, 24°C en geen spatje water. Toch is het hier vrij druk aan zee, want de mensen zoeken nog altijd verkoeling door de zeebries op hun lijf en leden te krijgen. En onze burgervader is weer niet tevreden over toeristen en tweede-verblijvers, die durven kritiek op zijn beleid te voeren en geen tolerantie ten opzichte van nachtlawaai van de strandbars hebben. Hij noemt die mensen 'zuurpruimen' als ze die zomerse en uitbundige sfeer niet kunnen smaken. Maar ja, onze vader woont 5km van het lawaai, langs een rustig deel van de vaart en heeft op zijn plek nooit last van lawaai, wandelaars, fietsers en andere toeristen. Alle mensen die op de zeedijk een prachtig en duur  appartement hebben met zicht op zee, zijn de pineut. Volgens onze Jean Marie zou er zelfs een strandbar mogen komen om de kilometer strand van Middelkerke en dat zouden er dus 8 mogen zijn. Wel moeten ze stoppen met lawaai te maken na 21u30 maar ze krijgen allemaal een paar keer een uitzondering voor een optreden of een andere feestelijke gelegenheid. Reken daarbij ook nog eens het lawaai van de avondmarkten, het vuurwerk op het strand, aanwezigheid van radiozenders en luidruchtige feestvierders en ja, dan is de rust op de dijk en omliggende straten ver te zoeken. Het familiestrand is dan even en eigenlijk gedurende meerdere dagen, geen rustig familiestrand meer, eerder één grote kermis en gelagzaal. 

De droogte begint in Europa in bepaalde gebieden toch wel zijn tol te eisen op economisch vlak. De Rijn en de Donau staan bijna droog en zijn niet meer bruikbaar voor handel en cruises. En Antwerpen profiteert er een beetje van. Vooral de riviercruises worden omgeleid naar onze havenstad en zo leren veel Europeanen ook onze gewesten kennen. Veel tevredenheid bij de toeristen eens ze van boord kunnen in onze koekenstad, maar de vaarroute erheen is grijs, kil en eentonig te noemen. Dat vinden ze spijtig en is wat anders dan door de rederijen beloofd werd: de Lorelei horen en zien. Maar Antwerpen zal niet treuren want er wordt door de toeristen toch wat gespendeerd; koekenhandjes, bollekes om te drinken en Elexir d'Anvers goed als geneesmiddel voor alle kwalen.Tot morgen

Weinig volk op straat. Binnen blijven is de boodschap, ook hier aan zee. Bij 29°C valt de warmte als een blok op mijn hoofd als ik buiten kom. Omwille van de hond moet dat toch eens gebeuren, maar beiden zijn rap terug binnen. Het zal pas avond zijn eer we op een deftige manier van de zeelucht kunnen genieten. Er is van alles op teevee, maar of ik de tijdrit van de vrouwen in de Tour Femme ga volgen, denk ik niet. Zeker bij de professionele sporten is meedoen belangrijk om te winnen, vooral als er veel geld mee gemoeid is. Bij de amateursporters is meedoen belangrijker dan winnen, maar die Olympische gedachte geldt niet voor de rensters die vandaag aantreden. En daar wordt alles voor gedaan om toch de snelste tijd en winst te kunnen noteren. Zelfs kunstmatige borstvergrotingen met wielertenues om geen wind te vangen. Al snap ik de aerodynamica niet goed waarom er minder luchtweerstand zou zijn bij een vollere boezem. In ieder geval, moeten de dames hun borsten laten controleren vooraleer op het startpodium te gaan staan. Het nazicht gebeurt door de vrouwelijke commissarissen van dienst, de mannen zullen niet te vertrouwen zijn bij de contole, ze zouden er té veel plezier aan kunnen beleven en de ernst van de zaak over het hoofd zien of  voelen.

De bosbranden blijven het nieuws domineren. Niet alleen woeden die in het zuiden maar nu ook bij onze noorderburen. De massale vlucht van de Marokkanen uit hun land richting een vierkante kilometer Europa in Afrika, noopt tot nader onderzoek. Waarom vluchten plots 80.000 mensen richting Ceuta? Waarom keren er dan dezelfde dag plots zo veel terug naar hun heimat? Waarom zovele doden? De Europese Commissie zal een grondig onderzoek instellen want koosjer is die plotse immigratie van zovele mensen niet te noemen. Niet alleen de Middellandse Zee is een kerkhof voor vele vluchtelingen, ook onze eigenste Noordzee is de begraafplaats voor velen. Ook voor gewone bezoekers en toeristen eist de zee zijn tol. Volwassen die de impact van het koude water op het lichaam niet goed kennen, de verraderlijke onderwaterstromingen en de ouders die nonchalant hun kinderen de zee laten inlopen. Velen vergeten toch wel dat de grote plas, geen zwembad is. 

Het zweet staat me in mijn naad. Wat kan ik daaraan doen? Stoppen met werken, een koele plaats zoeken in de schaduw, veel drinken en luchtige kledij aandoen. Tot morgen

Sport, Pride Parade, dierenleed en de klachten van de groenten-en fruittelers. Dat is het nieuws op de frontpagina van de krant. Binnenin niet te vergeten, het verslag van het grote leed dat de branden in Zuid Europa meebrengen en de overrompeling van de Spaanse stad/enclave in Marokko door de Marokkanen en de terugkeer naar hun heimat. Ja, men kan wel stellen dat het een speciale zomer is met niet zo plezante gebeurtenissen waarin de 'droogte'en 'hitte' wel de belangrijkste zijn met alle gevolgen vandien. De Rijn en de Donau die bijna droog staan en het economische leven een flinke pad in de korf zetten: sluiten van de kerncentrales omwille van gebrek aan koelwater in Hongarije, een dinosaurusskelet dat te zien is alsook talloze schepen en ander gevaarlijk tuig uit de wereldoorlogen dat in de beddingen tevoorschijn komt. Ook op kleinere oppervlaktes zijn de gevolgen van de droogte stilaan zichtbaar aan het worden. Ik denk dat er een vroege herfst voor bomen en struiken zal aanbreken, om van het hooiveld in plaats van het grasperk, niet te spreken. Zo ook bij mij. Gelukkig heb ik nogal wat bloemen in potten staan zodat er wat kleur in de tuin is en ik toch wat van het dure kraantjeswater kan voorzien. Natuurlijk is zo'n warme droge zomer plezant. Ik zie dan ook de mensen van 's morgensvroeg op stap gaan met volle bolderkarren, gevuld met drank, eten, schuppen en plastieken vormpjes, om een dag op het strand door te brengen. Vakantie ten top en ons Noordzeestrand kan gerust concurreren met de zuiderse costa's. Natuurlijk is er één groot obstakel; de weg naar zee!! Dat is een lijdensweg geworden. Men is bij manier van spreken soms rapper in Spanje met het vliegtuig dan hier aan ons mooie Noordzeestrand want er is nog geen lijndienst voorzien in de lucht. Ik moet me niet verplaatsen want ik woon hier en voel me hier goed. In de zomer een beetje mildere temperaturen en in de winter is het wat zachter weer. Tot morgen 

Hoe kort de familie hier ook was, het is altijd even wennen als het hier weer stil is in huis. Ook moet ik wennen aan de lege kast van de zoetigheid. Alles is weer in het geniept binnengespeeld. De vooraad moet ik  weer aanvullen want zaterdag komt de laatste groep van de zee en oma genieten. Mijn kinderen en co, zijn zogezegd geen snoepers, maar alle koekjes en snoepjes zijn weer verdwenen en niet doordat hier kabouters wonen. Er huizen er wel 3 in mijn tuin, omdat ik vind dat dat volkje ook zijn plaats verdient hier ergens te velde. Voor de rest is alles peis en vree in ons land, al kan dat niet van de rest van de wereld gezegd worden. Ondertussen is er wel al een maand van het'grote verlof' gepasseerd. Tot hiertoe heeft iedereen goed kunnen genieten van dat prachtige weer en dat ga ik nu ook doen. Tot morgen                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

De laatste familieleden hebben hun boeltje gepakt om terug te keren naar het warme binnenland. Ik blijf hier achter met de rust, de was en de afwas. Maar het zijn echt wel drukke dagen geweest en niet alles is opgelost geraakt. De digitale meter kon nog niet geplaatst worden want eerst moeten de electriciteitskabels van de pyloon niet via de trossen in de lucht in mijn huis komen maar ondergronds. En daar zal de komende maanden geen tijd voor zijn, om de electriciteitsvoorziening op die manier in mijn huis te brengen. Het heeft een paar uur van de dag gekost van de Fluviusman om tot die vaststelling te komen. Op naar het volgende jaar dus. 

Vandaag is het de 19e verjaardag van een kleindochter, een bloem van een meisje en ze noemt dan ook Fleur. Het verjaardagsfeest zal toch een beetje in mineur verlopen omdat gisteren een jonge scoutsleider zich van het leven heeft benomen en een trein als middel koos. Wat samen met haar verjaardag een grootse fuif moest worden om de kas te spijzen van de scouts, is een beetje op een drama uitgekomen. De solidariteit van de groepen uit de omgeving zijn echt wel lovenswaardig. Ze komen  helpen waar nodig is, het Rode Kruis en slachtofferhulp is ook aanwezig, zodat de jongeren hun verhaal kunnen doen en professionele bijstand krijgen om deze dood te kaderen. 

Nog droevig nieuws, van een ander gehalte: de Middelkerkenaren hebben, dankzij de put in de gemeentelijke financiën, de grootste schuld per persoon te hebben opgebouwd, meer dan 4.000€ per persoon. Dat is geen 'schuld' zegt de burgervader, integendeel dat is rijkdom. Dat kan in zijn ogen zo zijn, maar voor mij is een negatief cijfer in gelijk welke begroting 'schuld'. Tot morgen

Ik sta op wacht, maar niet met mijn voeten in het water van de gracht..... want het is hier kurkdroog. En ja, ik wacht op Fluvius die vandaag de 'digitale meter' komen placeren. Dat tussen '08u00 en 17u00'en dus rekenen ze een ruime marge om me aan huis gekluisterd te houden. Maar die eerste woorden van mijn blog komen uit het gelijknamige liedje van Joop De Knegt (1931-1998) maar bij de Vlamingen vooral gekend door de interpretatie van Bobbejaan Schoepen (1925-2010). Overal te lande is er gisteren wel wat nattigheid vanuit de hemel gekomen, behalve hier aan zee. Elders in Europa kreunen ze ook onder de droogte met veel branden tot gevolg, waar men hier toch van gespaard is gebleven. En over die branden las ik gisteren iets speciaals : als 96% van de branden door mensen is aangestoken, welke rol speelt dan de klimaatverandering in gans dat gegeven? Ik ga hier geen polemiek over ontketenen want ik ben in dat opzicht een complete leek en heb me nog nooit tot de groep van believers of non-believers gewend om daar meer van te weten te komen. De overheid zal me wel dicteren wat ik moet doen en laten om het klimaat dat we hier hebben op zijn plaats te houden en ik volg, als een gedweeë burger, slaafs hun aanbevelingen. Of er vandaag een buitje zal vallen? Ik twijfel daar toch weer een beetje aan. Er is wat westenwind en die jaagt de wolken, die eventueel wat vocht zouden kunnen bevatten, richting binnenland. Maar heel die droogte zorgt voor een gemengd gevoel. Ik ben blij om zonder paraplu of regenjas buiten te kunnen lopen, staan en zitten,maar aan de andere kant zie ik al mijn planten, struiken, bomen, verschrompelen en daar doet mijn hart pijn van. Ik denk dat we misschien zullen evolueren naar de vegetatie van de Afrikaanse landen: geen grasperk en alleen in de tuinen bloempotten met wat bloemen om wat kleur te hebben. Die zijn dan tevrden met af en toe een geut kostbaar kraantjeswater. Zo, nu ga ik nog wat babbelen met mijn gasten en mijn krant lezen. Tot morgen

De branden woeden nog volop in Zuid Europa, met ongelofelijke hete temperaturen en wisselende windvlagen erbij, die het blussen van de branden bijna onmogelijk maken. Velen zijn de wanhoop nabij: de pompiers zijn doodop en de inwoners die hun have en goed verloren zijn zitten er machteloos bij in de opvangcentra. Hier zijn de temperaturen weer draaglijk geworden na de verzengende hitte van gisteren. Na het bezoek aan de notaris ben ik wat rustiger geworden en hebben we de dag met een mosselsouper afgesloten. Vandaag moet ik alleen maar wat boterhammen en een light middagmaal voorzien want mijn gasten gaan een paar toneelvoorstellingen in Oostende bekijken en blijven ter plaatse om het avondmaal te gebruiken tussen de voorstellingen in. Mijn babbel heb ik bij het ontbijt en op de noen al gehad.

En deze namiddag zal ik weer rustig met woeffie doorbrengen. Eens zien welke programma's ik allemaal opgenomen heb en beginnen wissen of bekijken wat er zoal op mijn lijst staat. Tot morgen

Het is hier niet echt stil te noemen. De F16's of de F35's doen hier oefenvluchten boven mijn leefwereld. De F16's zijn de oudste en zijn reeds in dienst sedert 1978. Het zijn wendbare eenmotorige vliegtuigjes, met een lengte van 15m, een hoogte van 5m en een snelheid van 2400km/u. Als je ze dan ziet verschijnen zijn het juist witte meeuwen die evenveel lawaai maken. De vliegtuigen hoor ik een minuutje, de meeuwen een godganse dag. Dat is dan ook weer gezegd. Vandaag op deze bloedhete dag, vergezelt mijn dochter me naar de notaris voor de ondertekening van de 'zorgvolmacht'. Ik voel me door dat document aan de laatste levensfase gekomen. Wat natuurlijk ook effectief zo is, maar je wensen op papier zetten voor die moeilijke periode die er misschien komt, vind ik intriest. "Dat is goed dat je dat doet, zeggen er velen, ik heb dat ook gedaan en je wensen op papier zetten, zorgt dat je gerust bent". Al degenen die me dat zeggen, hebben een partner die sowieso weet wat zijn of haar compagnon nodig heeft als er echte zorg vandoen is. Als alleenstaande zal een groot deel, als ik zorg nodig heb, door onbekenden moeten gebeuren. Hoe kun je in godsnaam je kleinste willetje aan een papier toevertrouwen? Een manier van slapen om maar iets te noemen, de slaapkledij, een venster of een open deur.... Door de vele schandalen en berichten rond de verzorging in de woon-zorgcentra slaat de schrik daarvoor toch een beetje om mijn hart als ik ooit daar beland. Een partner komt wel een paar keer per week kijken hoe het met zijn gezel gaat, van kinderen kun je moeilijk verwachten dat ze iedere dag controleren of alles goed met je gaat en dat je optimale verzorging krijgt. Zo, dat geschreven te hebben lucht me een beetje op. Mijn dochter en schone zoon komen direct en blijven enkele dagen want er is natuurlijk ook 'theater aan zee' in Oostende om te gaan bekijken, het prachtige weer en de garnaalkroketten. Tot morgen

"Wordt juli heet en droog, dan houdt de winter een kwaad betoog". Ik hoop niet dat dát bewaarheid wordt, want de gasprijzen zijn aan het stijgen. Het enige wat men dan nú kan doen, is voldoende warmte, vit A en D, in zijn lichaam op te slagen, om de winter gezond en wel door te komen. De extra hitte dagen komen er weer aan, die ik grotendeels in de schaduw zal beleven. Ik heb echt wel moeite gekregen die warmte te verdragen. Bij de minste activiteit krijg ik wel geen okselvijvers, maar mijn hoofd krijgt het zwaar te verduren: zweetparels en eruit zien als een rijpe tomaat. Dus ja, rustige dagen in het verschiet en zal ik maar naar mijn dochter haar optreden op het middagnieuws kijken en luisteren wat ze te zeggen heeft. Geen nieuws, goed nieuws hier te lande, want alle excellenties nemen hun congé payé, hier of in het buitenland. Maar in vele verloflanden zijn er werkelijk catastrofes aan de gang: bosbranden. En die zijn door het warme weer moeilijk te bestrijden of in te dammen. De natuur ziet af, maar het menselijke leed dat daarmee gepaard gaat is niet te onderschatten. De vakantiegangers kunnen terug naar hun huizen, maar de inwoners moeten in opvangcentra verblijven omdat hun have en goed, door de vlammen is verteerd. En de regen zit er nog niet aan te komen. Ik hoop dat we hier van dergelijke ramp toch gespaard blijven en dat de mensen voorzichtig genoeg zijn met hun barbecues, kampvuren en sigaretten. Tot morgen

Er keert weer rust in mijn huishouden nu de Tour 2026 gedaan is. Geen teevee meer in de namiddag om alles te volgen. Het zal enkel naar het nieuws kijken zijn en dan weer het beeld en de klank uitzetten. Maar de laatste rit was bijna een copy van die van vorig jaar met een andere maar even flamboyante begeesterende winnaar als die van vorig jaar. Wout en Mathieu, vanaf dag één van hun carrière elkaars echte concurenten in het veld en op de weg en toch elkaar iedere zege gunnen van de wedstrijden die ze betwistten. Ik denk dat Wout zat te gniffelen in zijn zetel toen Mathieu de veldslag op Montmartre won, in bijna identieke omstandigheden als hijzelf vorig jaar deed. Het was een pracht Tour, met een verdiende winnaar. En ik heb me vergist bij het aantal zeges van Lance Armstrong. Het waren er inderdaad 7 in plaats van 6 dat ik vermeldde, hierbij de rechtzetting.

De begankenis van honden is weer uitzonderlijk. Ieder baasje zoekt met zijn hondje een streepje gras om aan de behoefte van de hond te voldoen. En als ik buiten de krant zit te lezen omdat het 's morgens me goed doet dat te doen, is mijn rakker ook buiten. Mijn hond is een braaf beest en niet echt een keffer, maar is zeer lawaaierig als een andere hond de straat inloopt en de berm als een openbaar toilet beschouwd. Blaffen, over en weer lopen, tot het baasje en zijn ondergeschikte de straat uit zijn. Ik krijg altijd boze blikken en soms onbeschofte woorden van de hondeneigenaars, maar ik reageer er niet op. Mijn hond is baas op zijn erf en elke passant mag hij luidkeels wegjagen. In het toeristisch hoogseizoen, dat het nu wel is, zie ik 's morgens, 's middags en 's avonds wel een tiental honden passeren die hun plasje en wat meer, hier deponeren. Het is niet te verwonderen dat ik met al die afvalstoffen een vliegenplaag heb. Dat zal nog wel een 14 tal dagen duren dat er veel wandelaars met beestjes passeren. En het heeft nog niet geregend om dat allermaal weg te spoelen. Tenminste, ik kan de éne druppel op een bladje van een struik niet tot 'regen' bombarderen. Alles is en blijft hier kurkdroog. Vanavond weer met de tuinslang de plantjes water geven, niet de gazon, de struiken of het gras maar de bloemen die in potten staan. 

Bon, er is wel wat wind, daarmee is het hier ook maar een 18°C buiten. Maar uit de wind zal het toch zalig vertoeven zijn. Tot morgen

Er is regen voorspeld, maar het ziet er hier niet naar uit dat er veel druppels zullen vallen. Geen nood want de zon zal hier deze namiddag toch wel schijnen in mijn huis. Familiebezoek! De jongste van vier gaat op kamp naar Bredene en dan wordt er van de gelegenheid gebruik gemaakt om even mama en oma te bezoeken. Wel met de nodige wensen voor het avondmaal: wortelpuree en saucissen. Dat is een familie die erop staan om 1X per dag een warme maaltijd te hebben, wat ook het weerbeeld mag zijn. Ik heb me deze morgen dus al op pad begeven om alles in huis te halen wat hun maagjes lusten. Maar zoals altijd vergeet ik dan toch wel iets speciaals mee te brengen dat ze lusten: blikskes cola. Ze zullen dus met water in hun glas tevreden moeten zijn. Hun geliefde melocakes als dessert, heb ik wel meegebracht. 

De branden blijven maar laaien in Zuid Europa. Ook met veel gekwetsten en enorme materiële schade. En het is nog niet gedaan want de hittegolf is niet zinnens op te krassen en het minste vonkje zorgt voor een gigantisch kampvuur dat niet te doven is. 

De laatste dag van de Tour, en de winnaar is al gekend. Hij heeft een paar mooie etappes gewonnen in deze tour en kan nu de 5e zege achter zijn naam zetten. Dat is evenveel als Merckx en Hinault maar nog één minder dan de gediskwalificeerde Lance Armstrong, die dus in feite niks gewonnen heeft. Tot morgen 

Een zomerse zaterdag is begonnen. Nu zijn de temperaturen nog heel aangenaam en geschikt om een deel van mijn weekendkrant buiten te lezen. Een heel klein briesje zorgt voor voldoende natuurlijke airco. In ons leven moeten we altijd met twee woorden spreken want hetgeen vandaag niet nodig is kan morgen onmisbaar genoemd worden. Zeker in tijden van hittegolven. Maar airco is zo'n electriciteitstoestel dat té veel aan electriciteit nodig heeft om te functioneren. En al zeker hier te lande, vind ik zo'n toestel, waar maar voor enkele dagen temperaturen boven de 30°C genoteerd worden en aan zee hoogst uitzonderlijk voorvalt, zo'n aanschaf overbodig. Overdag is het best aangenaam weer als men in de schaduw gaat lopen of zitten en 's nachts heb ik altijd al een goede nachtrust gehad door het koude voetbadje of koude douche (zonder af te drogen) te nemen vooraleer in bed te kruipen. Energie kost al zoveel geld dat ik ze liever besteed aan kunnen eten bereiden, aan het werken van mijn contacten met de buitenwereld: PC, GSM,.....  en zeker en vast het internet voor mijn TV. Vandaag blijf ik binnen zitten want het is dé koninginnenrit in de Tour: van La Bourg-d'Oisan naar Alpe d'Huez. Een ferme bergetappe van 170 km, in een magisch decor van de Alpen. Het wordt weer uitkijken geblazen naar de krachtpatsers van dienst. Wie mag zich met recht en reden op het einde van de dag 'alpenkoning' noemen? 

Voor de rest staat er niet veel nieuws in de krant, tenzij men nieuwsgierig is naar de vakantie-oorden van onze excellenties. Ik kan me best voorstellen dat ze het buitenlnd verkiezen in plaats van onze kust of de Ardennen. De kans dat ze in eigen land ongestoord een pintje kunnen drinken, een wandelingske maken of een museum ongestoord kunnen bezoeken, is quasi nihil. En verlof moet een beetje ongegeneerd kunnen doorgebracht worden zonder storingen of bezoekers die men niet wenst. Mijn verlof vind plaats op 'Place Rondinella' dichtbij de Noordzee, waar het altijd goed vertoeven is. Tot morgen

Gisteren was het een aangename, zonnige dag met 3 kleinkinderen. Oud genoeg om met de auto naar zee te komen en in de file te staan vooraleer aan de kust te geraken. Idem dito 's avonds bij het naar huis rijden door een paar accidenten onderweg. Het was zowel voor hen als voor mij plezant een paar herinneringen op te halen, vooral de legendarische kajaktocht kwam ter sprake. Voor al degenen die ooit een trip naar Middelkerke overwegen is een kajaktochtje naar Leffinge echt een aanrader om tussen de West Vlaamse velden en akkers eens te roeien en onder de brugjes te varen. Garnaalkroketten, ijsjes, bickyburgers hebben tot het nostalgische gevoel voor iedereen, bijgedragen. Meteen ondervond ik ook weer waarom ik overdag de dijk mijd: veel volk. Ik was 'avonds wel pompaf door het rondbanjeren in volle zon en dat mijd ik anders als de pest. Maar ja, mijn gasten waren nu eens de baas en niet ik. Het deed me wel plezier dat ik hen de interesse voor de Tour in vervlogen jaren heb bijgebracht. In deze tijd van het jaar is dat een ideaal onderwerp om over te palaveren met 20 jarigen. Overigens zijn het ook sportievelingen: 2 basketters en 1 voetballer. 

De krant. Deze morgen vroeg ik me werkelijk af of ik oud werd, niet meer bij de tijd ben of de nieuwe woorden niet meer kan volgen. Het optreden van Straat zorgt weer voor controverse en dat al een week lang. Ik kan het niet negeren vooral als de titel in de krant voor mij bijna onverstaanbaar is en de aandacht erop vestigd. Het begon op p11; "Na de manosfeer, de mannenhaat". De laatste dagen is weer heel die problematiek ontstaan door het gezegde/lied van Sophie Straat, die op de Gentse Feesten riep: Alle witte mannen naar achteren. Het regende klachten op sociale media. Volgens Unia geen discriminatie en volgens Bieke Purnelle, van RoSa vzw (rol en samenleving), geen mannenhaat. Dan volgt er een zin waar ik echt eerst een studie van woord voor woord moest doen om te begrijpen waar Bieke het over heeft: We leven in een tijdperk van hypermasculiniteit, met machistisch leiderschap en de manosfeer als symtomen. Genderhistoricus van UGent, Jonas Roelens, gebruikt een beetje meer verstaanbare taal met de volgende zin: ook al hebben we op het vlak van gelijkheid veel gerealiseerd, het mannelijke blijft de norm in onze maatschappij. Kort gezegd, veel papier en woorden verbruikt voor hetgeen we al lang wisten: vrouwen en mannen zijn niet gelijk op geen enkel vlak. Als vrouw zijn we fysiek anders dan de man maar dat zou  ons niet mogen discrimineren op finacieel, maatschappelijk, sociaal, intellectueel vlak. Emancipatie is nog lang geen feit. en gezien mijn leeftijd, ga ik daar niet meer voor op de barricades staan. Dát is nu eens de plicht van de jongere generatie. Tot morgen