donderdag

Verjaardag van het jongste lid van mijn familie,Thijs, 13 gelukkige jaren telt de jongen nu.

Voor één keer luisteren ze hierboven naar het geweeklaag van de aardbewoners: zend ons malse regen en liefst tijdens de donkerte! En waarempel, al twee dagen op rij krijgen we 's nachts zachte regenbuien over ons heen. Dat is ook een goede hulp voor de brandweerlui die in de Hoge Venen al dagenlang proberen de vuurhaard onder controle te krijgen. Fernand Huts probeert ook goddelijke tussenkomsten te verkrijgen voor al zijn bezigheden op vlak van kunst, economie en andere bedrijvigheden die niet gekend zijn. Hij ziet alles in het groots in zijn leven zodat de mensen weten dat hij een miljardair is. De waarde van zijn kunstpatrimonium is bij benadering niet te schatten. De Boerentoren is amper groot genoeg om dat alles tentoon te stellen voor bezoekers van zijn museum. Er is weer een spraakmakend project gestart van onze kunstminnende vriend en mecenas. Ditmaal een muzikale en dure onderneming: een beiaardtoren, in the middle of nowhere: Kallo, midden het Antwerpse havengebied en tussen zijn bedrijven. Wederom met zijn bedenking en 'doel' erbij nemen dat, de gewone man het 'stokkenklavier' van nabij en zichtbaar moet kunnen leren kennen en meemaken. Op een bankje zitten voor de toren van de O.L. Vrouwentoren in Antwerpen of voor Sint Romboutstoren in Mechelen geeft natuurlijk niet dezelfde muzikale beleving als de beiaardier te zien en horen spelen op de grootste carillon ter wereld. Zijn "Singlebergbeiaard krijgt een katholiek religieus tintje mee, omdat er elke dag om 12u het "Angelus" zal gespeeld worden. Ik wist niet dat zijn familie zó katholiek was om de 'Heer' elke dag te bedanken voor zijn rijkdom met een openbaar "Weesgegroetje". Het zal nog wel eventjes duren vooraleer je je naar Kallo moet reppen om dat spektakel te beleven, want de eerste van 81 klokken is nog maar net gegoten. Als de beiaard klaar is, zal het de grootste ter wereld zijn. Iets anders kan je van Fernand niet verwachten. Het brons van de klokken, klokspijs genaamd, bestaat uit 78% koper en 22% tin (dat geeft een heldere, volle en lange klank) zullen 6,5 octaven omvatten en 60 ton wegen. 

Ander nieuws, met voor mij een groot vraagteken: wat doet een Amerikaans AI chip in een nieuwe Russische kruisraket, neergekomen in Oekraïne? Blijkbaar is commerce en handel drijven geen onoverkomelijke hindernis in oorlogvoering en oorlogsuitrusting? Tot morgen

Op zijn geboortedag moet er toch een gedichtje komen van de overleden huisdichter van 'De Morgen', Stijn De Paepe (1979-2022): "Je kunt je herfstig voelen in de zomer en in de winter laaiend lentefris. Gezegend zijn de durver en de dromer voor wie een leven honderd levens is".

Het is weer even wennen aan de grijze lucht, de motregen en de frisse wind. Maar rondom mij zie ik het gras, de bomen, struiken, bloemen, herleven door het gouden vocht dat uit de hemel valt. Gelukkig had de krantenman de krant diep genoeg in de bus geduwd zodat ik een droge gazet had. Dat is natuurlijk aangenamer om te lezen en gemakkelijker om de vele spelletjes te doen. Ook in de Hoge Venen zullen ze wel tevreden zijn dat ze wat hulp van hierboven krijgen om de brand te blussen. Het gevaar bestaat dat dit natuurgebied nog maandenlang blijft smeulen. Het zal moeilijk worden om er nog winterwandelingen te organiseren en jaren duren vooraleer dit gebied zich in zijn oorspronkelijke staat zal hersteld hebben. En hier? Ik zie de mensen terug met een pulleke rondlopen maar de shorts zijn nog niet verdwenen uit het straatbeeld. Het is immers voor een gedeelte van de bevolking nog vakantie en een short dragen is vakantie hebben. Strandweer is het niet meer, er zullen andere activiteiten op het programma staan om de kroost aangenaam bezig te houden. Een bezoek aan de Atlantikwall in Raversijde of naar Plopsaland in De Panne. Voor velen ook op een mooie bank op de Dijk zitten, naar de zee turen en de blik op oneindig zetten. Internationaal is er geen verandering in het wereldbeeld: verwoestingen vieren nog altijd hoogtij. Tot morgen

Hebt ge gezien de hoeveelste week van het nieuwe jaar we ingaan? Verbazingwekkend toch hoe vlug alles voorbij gaat, zelfs een jaar!. En al zeker de verlofperiode van de werkenden. Mijn kinderen zijn terug aan het buitenshuis werken geslagen en ook de vrienden moeten weer op tijd opstaan om hun werk te doen en de baas te plezieren. Voor mij tellen enkel nog de seizoenen en dag en nacht. Daar ben ik oprecht gelukkig mee. Niet meer een gedicteerd leven maar een leven leiden dat me best past en daar ben ik als gepensioneerde oprecht gelukkig mee. En het vakantieseizoen loopt op zijn laatste benen en dat is te merken aan het weer. Het is terug onmiskenbaar een Belgisch weertje dat er aan komt. Af en toe een broodnodige plensbui, gematigde en leefbare temperaturen en 's morgens weer een natte gazet. Misschien is dit weerbeeld een hulp voor de brandweerlui in de Hoge Venen, die de brand van veen en turf maar moeilijk onder controle krijgen. Compassieus als we zijn hebben we onze brandbestrijdingshelikopters uitgeleend aan Turkije om daar bij het blussen te helpen. Gelukkig voor Wallonië komen de Nederlandse en Duitse blusvliegtuigen ons nu uit de nood helpen. De koning en de ministers zullen later op de dag eens naar de omvang van de ramp gaan kijken en onze 'sapeurs pompiers' bedanken voor het geleverde bluswerk en hun een hart onder de riem steken, want de brand smeult nog altijd en vooral ondergronds.

Gisteren hebben de 'Marlenen' enkele aangename uurtjes doorgebracht bij de onze onbekende en nu bekende buren. Geloof het of niet, maar in dit uithoekje van de gemeente wonen 3 meisjes met de naam 'Marleen'. We kunnen niet meer zeggen 'zo is er maar ééntje'. Deze week zal een rustige week worden. Een beetje was en strijk, wat tuinwerk, wat lezen en 's morgens schrijven en puzzelen. Géén enkel moment van verveling in mijn leven noch in dat van Raziel. Tot morgen 

"'tIs goed in eigen herte te kijken nog even voor het slapengaan, of ik van dageraad tot avond, geen enkele hert heb pijngedaan." Bekendste gedichtsregel van Alice Nahon (1896-1933). Zovele jaren geleden schreef deze Vlaamse dichteres deze zin en die blijft actueel en zeker het navolgen waard. Maar de kalender staat vol met bekende jarige levende mensen zoals Sheila (l'école est fini), Rocco Granata (Marina), Madonna (like a virgin). De bekendste aflijvige van deze dag is natuurlijk Elvis Presley (1935-1977) wiens songs, liedjes, serenades en gospels al de hele voorbij week te horen waren. 

De "Dodentocht" in Bornem, heeft geen doden geëist, enkel opgevers, blauwe plekken en bleinen. 3/4 van de ingeschreven stappers hebben het einde binnen het tijdsbestek van 24 u gehaald. Proficiat aan al deze niet professionele wandelaars. Tot volgend jaar. Erger is het natuurlijk voor onze natuur in de Hoge Venen. Daar staat dit mooie stuk natuurgebied in brand en is, door de turf ondergrond, moeilijk in te dijken. Dachten we dat door de hoge temperaturen alleen Zuid Europa ten prooi kon vallen aan de vlammen, dan moeten we ons idee daarover toch herzien. Daarenboven is dit kostbare en unieke plek, moeilijk te blussen. 3.000ha van dit unieke ecosysteem is al in vlammen opgegaan en een 600tal omwonenden hebben hun have en goed moeten achterlaten omdat men vreest dat de vlammen de bewoonde wereld zullen bereiken.

Voor vandaag is er een unieke uitnodiging gekomen om kennis te maken met de buren van ons driehoekske. Deze namiddag worden we verwacht op een garden party bij een van deze mensen. Niet iedereen is bekend met iedereen die hier woont of 2e verblijf heeft, vandaar het initiatief van één van hen. Wel met speciale en begrijpelijke voorwaarden: van 17-21u, ieder brengt zijn eigen drank mee, zijn eigen zoutjes en het sanitair blijft privé. Dat is natuurlijk geen probleen omdat iedereen maar 10 stappen nodig heeft om zijn eigen toilet te vinden. Maar nood breekt soms wet! Ik ben deze morgen met spoed naar het grootwarenhuis gereden om 'zoutjes' te halen, want dat heb ik alleen in huis als mijn familie komt om bij de aperitief te geven. Gelukkig was ik er vroeg genoeg zodat het er nog vrij rustig was, want als ik mijn boodschappen gedaan had, was de parking volzet. Daarna heb ik dan ook een beetje sightseeing gedaan en vol bewondering naar de spiegelgladde zee gekeken. Tot morgen

Maria Ten Hemel Opneming, moederdag in de provincie Antwerpen. Maar ik woon in de provincie West Vlaanderen, en hier viert men de commerciële moederdag in de maand mei. Tenandere, een moeder is men alle dagen vanaf het moment dat men leven geeft aan een kind. Moet er dan op 1 dag een bos bloemen of een doos pralines gegeven worden aan een mama? Liever niet, breng tussendoor al eens een bezoekje, een bloemeke of een zoetigheid. Dat is 1000 keer meer waard dan op 1 dag, gedicteerd door de commercie, met een geschenk af te komen. Dat gezegd zijnde, begin ik aan mij dagtaak op deze feestdag: neerschrijven waar ik aan denk. En vandaag denk ik dat het 'halfoogst' is en wisseling van de wacht bij de toeristen. Dan is er weer de 'trolleyterreur' waar te nemen. Valiezen met wieltjes eronder die over de straatstenen denderen en samen met hun bezitters naar hun vakantiadres sjezen. De nieuwkomers zijn gehaast om die valies te deponeren op hun verblijfsadres, de vertrekkers stappen met tegenszin naar hun vervoermiddel om huiswaarts te keren en vaarwel te zeggen aan het verlof aan zee.

Gisteren is dan ook weer de '100 km' ofwel 'de dodentocht' gestart in Bornem. Waren er vorig jaar 3 deelnemers van de familie aanwezig, dit jaar geen enkele. Maar van de 13.000 ingeschreven moedige stappers stonden er al enkelen om 7 u te wachten om door de poort van aankomst te wandelen. De organisatie meldde dat het ideaal wandelweer was, met de juiste temperatuur en geen spatje water. En van dat 'spatje' water gesproken, dat is hier nog altijd niet gearriveerd en zal er hoogstwaarschijnlijk vandaag ook niet komen.

En gisteren is dan ook mijn oudste kleinzoon, na 6 maanden Italië, terug op Belgische bodem toegekomen. Binnenkort zal die wel weer hier staan, eens dat hij uitverteld is aan zijn ouders, broer en vrienden. Het is een ervaring geweest waar hij voor de rest van zijn leven met plezier aan zal terugdenken. 

Meer heb ik deze morgen niet te vertellen. Tot morgen

Eén van mijn beste vrienden is jarig. Leeftijd heeft geen belang, wel een goede gezondheid, levensvreugde, en goed gezelschap. Gezondheid daar moet hij zelf goed voor zorgen en bij de rest kan ik hem af en toe helpen. Wat gaat het vandaag worden? Volgens de weersvoorspellers gaan we in een 'woestijnachtig' weer terechtkomen. Dat wil zeggen dat we er gloeiend bij zij: hoge temperaturen en minimale vochtigheid in de lucht. Warm en extreem droog weer dus. Om niet uit te drogen moet ik permanent een flesje water bij de hand hebben om de droogte in mijn mond kwijt te spelen. Misschien word ik beter een kameel die met 2 bulten, waterreservoirs, op mijn rug rondloop, zit, sta of lig. Momenteel is het hier al 28°C en we zijn nog niet aan het heetste van de dag gekomen. Ik heb wel de krant kunnen buiten lezen in een aangenaam temperatuurke en in een windstille tijd. Maar sinds 10u ben ik binnenshuis gevlucht en daar zal ik wel blijven tot vanavond. Door de venster zie ik hier en daar eens  een espeblad dat trilt, maar dat is het dan ook. De hitte kan genadeloos toeslaan en wordt door niets verdreven. Ondanks die hoge temperatuur zie ik hier toch veel beweging op straat. Volle trams (want het is marktdag in Nieuwpoort) en auto's, maar evengoed fietsers en wandelaars. Ik vraag me dan dikwijls af; ben ik de enige die last heeft van die warmte? Wat er ook van zij, de verlofperiode is tot hier toe fantastisch geweest voor jong en oud en zorgt er voor dat iedereen welgemutst is en voldoende vitamines kan opslagen om de winter gezond door te komen. Het wereldnieuws blijft onveranderd hetzelfde: Trump, branden, natuurcatastrofes, vluchtelingen, immigranten. Tot morgen

Wat moet ik vertellen op deze snikhete dag? Het is nu 32°C en windstil. Zéér uitzonderlijk hier in de kustregio. Vandaag was het poetsdag en een geluk dat ik een poetshulp heb die echt wel alles gedaan heeft wat moest gebeuren én alleen. Ik kon geen stap verzetten zonder dat het zweet me uitbrak. Zo dikwijls vallen dergelijke temperaturen niet voor aan zee. Gelukkig maar, want ik heb wel degelijk last van die hitte. Ik heb niet naar de zonne-verduistering gekeken al was het voor veel mensen het juiste ogenblik dat dit spektakel te zien was. Na de dagtaak even genieten van een uitzonderlijk schouwspel op een warme zomeravond. Ik heb die tijd gebruikt om de hond te verwennen met de waterspuit. In plaats van naar de bal te springen sprong hij voor de waterdruppeltjes in zijn muil te krijgen. Een mooi nat schouwspel. En daarna heb ik naar de serie "Eyecatchers" gekeken op VRT 1. Deel 2 van de reeks is al bezig en het halfuurtje dat het duurt, is een goeie afsluiter van de dag. Ik kijk er met plezier naar. Natuurlijk heb ik dan nog tijd over, vooraleer de reeks begint en daarna. De filmpkes op mijn gsm zijn een opmars bezig. Van de ene heb ik geleerd dat dat 'reels' zijn, van een ander heb ik geleerd hoe ik ze kan bewaren en terug herzien. Ik heb natuurlijk al mijn voorkeuren, die ik minstens eenmaal per dag wil  bekijken. Een liedje van Queen beluisteren dat op een heel speciale manier gebracht wordt door een jong meisje van 17 jaar, dan het liedje van het Noorse broederpaar die alle landen van de wereld noemen en mijn nieuwste vinding bij American Got Talent: "Three women hilarius audition that fooled Simon". Amusement van de bovenste plank. Als je eventjes behoefte hebt voor een schaterlach, zoek het eens op internet. Maar zo vind ik soms mooie optredens van klassiek theater, ballet, klassieke recitals, die dat klein beetje extra toevoegen die er een luchtige voorstelling van maken en amusemment pur sang brengen. Meestal zijn het grote artiesten die tevens voor een gulle lach kunnen zorgen. Tot morgen

Mijn dochter stelde me deze morgen (telefonisch) de vraag of ik naar de zonne-eclips zou kijken. Kort en bondig gezegd, neen. Ik heb geen brilleke om mijn ogen te beschermen en ik heb ook geen goesting om me naar het strand te begeven om de 'diamant aan de ring' te bewonderen. De maan die tussen zon en aarde schuift, zorgt ervoor dat we minder licht krijgen. Dat spektakel begint om 19u16 en de totale verduistering en het meest duistere punt van de dag, zou rond 20u11 zijn. Het schemerduister zal vandaag wat vroeger dan andere dagen aanwezig zijn want de zon gaat onder om 21u09. Tegenwoordig worden alle natuurlijke fenomenen, uitvergroot. Het is immer inlandse komkommertijd. Een blad in de krant wordt er volledig aan gewijd met tekeningen en al. Spijtig dat Marec met verlof is, die had er anders een mooie cartoon van gemaakt. Dat er aandacht aan besteed wordt vind ik niet zo erg, per slot van rekening komt dit spektakel niet ieder jaar voor. De vorige keer (1999) heb ik wel goed gekeken met het kartonnen brilleke, en de volgende keer zal ik hier niet meer zijn. Er zijn andere specialekes die regelmatig voorkomen maar nu meer aandacht krijgen dan gewoonlijk. Met een titel "De Noordzee verkwalt", wil men mij aantonen dat de kwallen meer voorkomen dan andere jaren. Met alle middelen en voorvallen wil men de mensen aantonen dat er een verandering van klimaat bezig is en dat daar allerlei nare gevolgen mee gepaard gaan. Maar zoals in een vorige blog al gezegd, in de polemiek van de wijziging in onze leefwereld, wil ik me niet mengen. Ik weet er niets van af en van de droogte en zomerse warmte kan ik alleen maar blij zijn. Maar een paar keer per jaar spoelen hier kwallen aan op het strand en dat gebeurd al zolang ik naar de zee kom. Iedere keer met een waarschuwing: niet op trappen want er zijn erbij die bijten. Net zoals de mensen goed gedijen (we zijn al met 8 miljard) op planeet aarde, geld hetzelfde voor de beestenboel. Iedereen vindt voorlopig voedsel genoeg om fors te kunnen uitbreiden en er zijn voor mens en dier transportmiddelen genoeg om andere levensoorden te vinden om vlotjes te kunnen uitbreiden. De mensen zoeken naar onbewoonde eilanden om daar een rustig leven uit te bouwen, de kwallen komen met het ballastwater van de schepen onze Vlaamse Noordzeekust opzoeken omdat er nog plaats is om aan land te gaan, dood of levend. Men kan een parallel trekken met de 80.000 Marokkanen die ook meer 'lebensraum' zoeken. En wees gerust, ik gebruik dat woord niet verkeerd. Het is een term uit de biologie die een 'habitat' voor plant en dier omschrijft en in de jaren 1900 overgenomen werd en de leefruimte voor mensen en volk, omschrijft. Hitler (1889-1945) misgebruikte de term om zijn oorlogen betekenis te geven en zorgde meteen voor de negatieve klank die aan het woord kleeft. Tot morgen

Zo, ik heb er al wat bezoek op zitten. En niet zo maar, maar iemand die de betontegels op mijn buitentrap kwam vastzetten. Ik kan weer veilig op en af lopen, zonder schrik van te mistrappen, te moeten hebben. Merci aan Dirksken. Ik zit nu binnen te kijken naar de steeneik waarin weer duiven aan het spelen zijn. Binnenkort zullen er wel weer eitjes zijn die hopelijk niet uit het nest vallen. Zo'n boom geeft toch altijd leven; bloemekes, bladjes, vruchten en dan de plaats voor de vogelnesten al zijn het hier meestal duiven. Veel is er anders niet te vertellen. Alles komt zo'n beetje tot stilstand in Europa. Het warme droge weer speelt vele mensen parten en boeren,tuinders, schippers sakkeren dat het een lieve lust is en de consumenten zullen dat doen vanaf september als bijna niks meer van groenten en fruit blijkt voorraadig te zijn. Deze warme hete zomer is er nu eenmaal en we genieten er massaal van en zorgen dat we vol vitaminen zitten die ons sterken voor de koudere maanden. Meer heb ik vandaag niet te zeggen, ik heb mijnen parler al gedaan. Tot morgen

Ik kan me geen voorstelling meer maken van een regendruppel. Daarvoor moet ik tegenwoordig naar het waterstraaltje kijken dat uit mijn tuinslang komt als ik mijn potplanten 'beregen'. Heel die mooie zomer geeft me een dubbel gevoel, zelfs driedubbel te noemen. Ik ben dolgelukkig, zoals de meeste mensen waarschijnlijk, dat het effectief zomerse temperaturen zijn waarmee we te maken krijgen. Langs de andere kant moet men de friste in huis proberen handhaven zonder gebruik te maken van dure electriciteit, door zoveel mogelijk de zon en dus ook het licht, buitenshuis te houden. De helft van de dag zit ik dus in de 'donkerte' binnenshuis. Rolluiken naar beneden en gordijnen toe. Maanden zat ik naar dat zonlicht en warmte te snakken en nu moet ik ze met alle middelen buiten houden. Spijtig, maar de realiteit noopt me om zo te leven. En als laatste gevoel dat me een beetje down maakt is, dat mijn mooie bomen en struiken enorm afzien van deze hitte en dat ik daar niet echt veel aan kan verhelpen. Voor mezelf zeg ik: gelukkig leef ik hier aan zee, waar al die hoge drukgebiedentemperaturen wat getemperd worden door de zeebries in de namiddag. Maar hier is de weerslag van al die hoge temperaturen nog niet groot te noemen. De impact op de natuur en de gewassen begint wel al door te wegen maar de 'branden' zoals in zuid Europa, blijven hier wel achterwege, gelukkig maar. 

Een nieuwe week en een andere verhalenreeks in de krant. Een trieste herinnering aan hetgeen er 30 jaar geleden met 'onze meisjes, Julie en Melissa, An en Eefje, Sabine en Laetitia, gebeurde. Die kwamen het monster Marc Dutroux tegen. Op verschillende tijdstippen weliswaar, maar allemaal teruggevonden in augustus-september 1996, levend of overleden. Deze vedwijningen en moorden hebben heel wat teweeggebracht bij politie en gerecht. Child Focus is er gekomen en men luistert naar de ouders als er een aangifte gedaan wordt van verdwijning of als er een vreemde man/vrouw in de omgeving van kinderen wordt  gesignaleerd. Het is goed dat men dit en andere gebeurtenissen waarbij kinderen betrokken zijn, regelmatig eens terug onder de aandacht brengt, zodat allen en iedereen die voor kinderen verantwoordelijk zijn, alert blijven. 

De rust is weergekeerd, de kasten met zoetigheid zijn leeg, alsook de frigo. En natuurlijk is de was achtergebleven. Dat zal niet vandaag afgewerkt worden. Woeffie en ik moeten nog wat bekomen van de drukte. Zo, ik ben weer klaar om van de lommerte te genieten. Tot morgen

Iedereen is uitgeslapen en heeft ontbeten en is gelukkig met de nodige stapattributen, naar de kustlijn gegaan om een frisse(!) wandeling te doen met de voetjes in het water. Dan heb ik de gelegenheid om alles weer eens wat aan kant te zetten en de lunch voor te bereiden. Ondertussen is het al snikheet geworden buiten en is 'binnen' de beste plek om te vertoeven. Dat weet mijn hondje ook al. De buienradar laat een klein regenwolkje zien, al is het afwachten of dat over mijn huis zal passeren en wat water zal lossen. Sommige bomen en struiken zijn al in herfstmodus aan het gaan en vertonen al een andere kleurenpracht dan het doorgaans groen zomerkleed. Naar de regen wordt toch met een bang hartje uitgekeken. Vooral de hoeveelheid van de eerste bui, die misschien voor overlast kan zorgen doordat het water niet direct in de keiharde aarde kan dringen. Afwachten wat het weer in petto heeft de volgende uren. Is er wat speciaal nieuws op deze zondag? Niets, dus.... Tot morgen

Met een halve weekendkrant moet ik tevreden zijn. Ik kan de teevee-programma's niet bekijken maar dat zal me vandaag geen zorg wezen. Er zal weinig tijd zijn om naar de beeldbuis te kijken want ik heb logees en bovendien is het 's avonds nog aangenaam weer om buiten te zitten, wat te keuvelen, iets te drinken en een klein hapje erbij. Maar het is wel vervelend als ik maar een halve krant krijg, het stuk waar bovendien de spelletjes in staan. Het weze zo en ik zal eens proberen of dat lukt om dat klaar te spelen op mijn pc of gsm. Veel ander nieuws dan de voorbije dagen werd er niet gegeven en is er toch niet. De enige nieuwigheid is dat de geschiedenis boven water komt drijven. De lage waterstanden van Donau, Rijn en andere rivieren geven  een rijkdom aan gegevens van vervlogen tijden prijs. Zoals de vondst van een motto in de bedding van een droog stuk rivier, met 2 lichamen erbij. Een pluspunt voor de familie van die mannen, die nu eindelijk zullen weten waar hun vader, broer of man gebleven en ook verdwenen is. Ook archeologisch werd er een en ander zichtbaar: de brug van keizer Constantijn (273?-337) oveer de Donau, die het huidige Bulgarije met het huidige Roemenië met elkaar in verbinding stelden. Links en rechts zullen er in deze droge periode, nog wel tevoorschijn kunnen komen. Dat is goed nieuws voor deze komkommertijd, want daar kan veel over geschreven worden en is de krant direct met interessante lectuur volgepend. Tot morgen

De tegenstelling tussen de kalme zee en de drukte op de baan en in de winkels kon niet groter zijn. Het warme weekend is in aantocht en de parkings zijn nu al zo goed als volzet. In de winkel zijn het vooral de drankvoorraden die slinken zoals sneeuw voor de zon, vooral de kleinere briks en flesjes van de populaire frisdranken. Ik moest wel boodschappen gaan doen want er staat me nog een druk weekend te wachten. Mijn middenste kind (52j) en co, komen als laatsten van de familie, uitwaaien aan zee. En ik opteer om deze logees een 'kouwe pla' aan te bieden. Het is geen weer om in een restaurant te gaan zitten, zelfs niet op een terras. Mijn huis en een deel van de tuin zijn vrij koel en zijn aangenamer om te vertoeven als het buiten +25°C is. Niet alleen dàt, de drukte en de mensenmassa zit overal en dan is het gezelliger thuis te blijven en wat te keuvelen bij een hapje en een drankje. Een ijsje kunnen ze dan in een van de vele crèmeries op den dijk gaan halen. Ondanks het feit dan mijn bomen en struiken bijna op apegapen liggen, is het een pracht van een zomer. Natuurlijk is de keerzijde van de medaille de prijs van verse groenten en fruit. Want de boeren zijn weer niet tevreden met dit weer en waarschuwen ons nu al, dat alles veel duurder zal worden in het najaar. Ik zou nochtans denken dat groenten en fruit zon en warmte nodig hebben om te groeien en rijp te worden. Blijkbaar denk ik weeral verkeerd en is het water dat ze nodig hebben om  dikke zoete vruchten te krijgen. Dus de portemonnee zal weer wat rapper leeg en niet zo gemakkelijk gevuld worden want 'komt er nog een index-aanpassing of is er een sprong'? Tot morgen

Nagedachtenis van de 1e atoombom die in 1945 viel op Hiroshima, met 70.000 doden.

Zo, mijn huisje is weer eens spic & span. Het is in orde gemaakt voor mijn logés van dit weekend. Puffen en zweten zal ik vandaag wel niet doen, het is een fris windje dat voor wat afkoeling zorgt. Zelfs de hond is wat actiever geworden. Hij vond een eitje dat uit de boom was gevallen en heeft dat met smaak verorberd en zo zich van eiwitten en kalk voorzien. Goed voor zijn ouwe poten, zal ik maar zeggen. Het is weer de stilte voor de storm, in dit geval is de 'storm' de hitte die weer op ons gaat afkomen dit weekend. Het is lang geleden dat er zo'n zomer geweest is van veel 'niets' doen omdat het te warm was. Het lichaam kan echt eens die warmte gebruiken en al zeker al mijn oude gewrichten. En dat binnenzitten kan eigenlijk wel van pas komen want ik heb een bananendoos vol met documenten gekregen, netjes geklasseerde copiën, van mijn voorgeslacht, zowel van mijn moeder als mijn vader. Teruggevonden tot in het jaar 800 na Christus. Wat me wel verbaasd is dat ik en mijn broer, de eerste generatie ben, die wegtrekt uit Het Soete Waasland. Mijn groot groot groot.......ouders zijn allemaal onder de kerktoren van de gemeenten Stekene, Sint Pauwels blijven wonen met enkele uitzonderingen naar Sint  Niklaas en andere steden zoals Antwerpen en Brussel. Het zou reiken tot aan Karel De Grote (748-814),waar ik dan een erfgenaam van zou zijn, alzo zou blijken uit de dossiers. Een afstammeling van een keizer, die niet voor niks, de vader van Europa genoemd wordt. En dat is bijna letterlijk te nemen. 6 huwelijken met een uitgebreide kroost, daarnaast 4 bijvrouwen en ontelbare affaires en minaressen. Na zijn dood kon men 18 kinderen tellen en ontelbaren waarvan men het bestaan niet kende. Dus ja, ik heb een keizer als voorvader. Zoals er wellicht velen zijn in Europa. Zijn er eigenschappen die me aan deze verre voorzaat herinneren? Wel, men noemde hem een goedlachse man, met vrolijk gezicht, royaal, gul en joviaal met levendige ogen. Dat zijn toch eigenschappen die ik ook graag de mijne zou noemen. Hoe de onderzoeker tot die conclusie gekomen is, moet blijken uit alle papieren die ik nu gekregen heb en mijn geschiedenis vertellen. Tot morgen

Een heel ander weerbeeld vandaag, warm, bewolkt, plakkerig, 24°C en geen spatje water. Toch is het hier vrij druk aan zee, want de mensen zoeken nog altijd verkoeling door de zeebries op hun lijf en leden te krijgen. En onze burgervader is weer niet tevreden over toeristen en tweede-verblijvers, die durven kritiek op zijn beleid te voeren en geen tolerantie ten opzichte van nachtlawaai van de strandbars hebben. Hij noemt die mensen 'zuurpruimen' als ze die zomerse en uitbundige sfeer niet kunnen smaken. Maar ja, onze vader woont 5km van het lawaai, langs een rustig deel van de vaart en heeft op zijn plek nooit last van lawaai, wandelaars, fietsers en andere toeristen. Alle mensen die op de zeedijk een prachtig en duur  appartement hebben met zicht op zee, zijn de pineut. Volgens onze Jean Marie zou er zelfs een strandbar mogen komen om de kilometer strand van Middelkerke en dat zouden er dus 8 mogen zijn. Wel moeten ze stoppen met lawaai te maken na 21u30 maar ze krijgen allemaal een paar keer een uitzondering voor een optreden of een andere feestelijke gelegenheid. Reken daarbij ook nog eens het lawaai van de avondmarkten, het vuurwerk op het strand, aanwezigheid van radiozenders en luidruchtige feestvierders en ja, dan is de rust op de dijk en omliggende straten ver te zoeken. Het familiestrand is dan even en eigenlijk gedurende meerdere dagen, geen rustig familiestrand meer, eerder één grote kermis en gelagzaal. 

De droogte begint in Europa in bepaalde gebieden toch wel zijn tol te eisen op economisch vlak. De Rijn en de Donau staan bijna droog en zijn niet meer bruikbaar voor handel en cruises. En Antwerpen profiteert er een beetje van. Vooral de riviercruises worden omgeleid naar onze havenstad en zo leren veel Europeanen ook onze gewesten kennen. Veel tevredenheid bij de toeristen eens ze van boord kunnen in onze koekenstad, maar de vaarroute erheen is grijs, kil en eentonig te noemen. Dat vinden ze spijtig en is wat anders dan door de rederijen beloofd werd: de Lorelei horen en zien. Maar Antwerpen zal niet treuren want er wordt door de toeristen toch wat gespendeerd; koekenhandjes, bollekes om te drinken en Elexir d'Anvers goed als geneesmiddel voor alle kwalen.Tot morgen

Weinig volk op straat. Binnen blijven is de boodschap, ook hier aan zee. Bij 29°C valt de warmte als een blok op mijn hoofd als ik buiten kom. Omwille van de hond moet dat toch eens gebeuren, maar beiden zijn rap terug binnen. Het zal pas avond zijn eer we op een deftige manier van de zeelucht kunnen genieten. Er is van alles op teevee, maar of ik de tijdrit van de vrouwen in de Tour Femme ga volgen, denk ik niet. Zeker bij de professionele sporten is meedoen belangrijk om te winnen, vooral als er veel geld mee gemoeid is. Bij de amateursporters is meedoen belangrijker dan winnen, maar die Olympische gedachte geldt niet voor de rensters die vandaag aantreden. En daar wordt alles voor gedaan om toch de snelste tijd en winst te kunnen noteren. Zelfs kunstmatige borstvergrotingen met wielertenues om geen wind te vangen. Al snap ik de aerodynamica niet goed waarom er minder luchtweerstand zou zijn bij een vollere boezem. In ieder geval, moeten de dames hun borsten laten controleren vooraleer op het startpodium te gaan staan. Het nazicht gebeurt door de vrouwelijke commissarissen van dienst, de mannen zullen niet te vertrouwen zijn bij de contole, ze zouden er té veel plezier aan kunnen beleven en de ernst van de zaak over het hoofd zien of  voelen.

De bosbranden blijven het nieuws domineren. Niet alleen woeden die in het zuiden maar nu ook bij onze noorderburen. De massale vlucht van de Marokkanen uit hun land richting een vierkante kilometer Europa in Afrika, noopt tot nader onderzoek. Waarom vluchten plots 80.000 mensen richting Ceuta? Waarom keren er dan dezelfde dag plots zo veel terug naar hun heimat? Waarom zovele doden? De Europese Commissie zal een grondig onderzoek instellen want koosjer is die plotse immigratie van zovele mensen niet te noemen. Niet alleen de Middellandse Zee is een kerkhof voor vele vluchtelingen, ook onze eigenste Noordzee is de begraafplaats voor velen. Ook voor gewone bezoekers en toeristen eist de zee zijn tol. Volwassen die de impact van het koude water op het lichaam niet goed kennen, de verraderlijke onderwaterstromingen en de ouders die nonchalant hun kinderen de zee laten inlopen. Velen vergeten toch wel dat de grote plas, geen zwembad is. 

Het zweet staat me in mijn naad. Wat kan ik daaraan doen? Stoppen met werken, een koele plaats zoeken in de schaduw, veel drinken en luchtige kledij aandoen. Tot morgen

Sport, Pride Parade, dierenleed en de klachten van de groenten-en fruittelers. Dat is het nieuws op de frontpagina van de krant. Binnenin niet te vergeten, het verslag van het grote leed dat de branden in Zuid Europa meebrengen en de overrompeling van de Spaanse stad/enclave in Marokko door de Marokkanen en de terugkeer naar hun heimat. Ja, men kan wel stellen dat het een speciale zomer is met niet zo plezante gebeurtenissen waarin de 'droogte'en 'hitte' wel de belangrijkste zijn met alle gevolgen vandien. De Rijn en de Donau die bijna droog staan en het economische leven een flinke pad in de korf zetten: sluiten van de kerncentrales omwille van gebrek aan koelwater in Hongarije, een dinosaurusskelet dat te zien is alsook talloze schepen en ander gevaarlijk tuig uit de wereldoorlogen dat in de beddingen tevoorschijn komt. Ook op kleinere oppervlaktes zijn de gevolgen van de droogte stilaan zichtbaar aan het worden. Ik denk dat er een vroege herfst voor bomen en struiken zal aanbreken, om van het hooiveld in plaats van het grasperk, niet te spreken. Zo ook bij mij. Gelukkig heb ik nogal wat bloemen in potten staan zodat er wat kleur in de tuin is en ik toch wat van het dure kraantjeswater kan voorzien. Natuurlijk is zo'n warme droge zomer plezant. Ik zie dan ook de mensen van 's morgensvroeg op stap gaan met volle bolderkarren, gevuld met drank, eten, schuppen en plastieken vormpjes, om een dag op het strand door te brengen. Vakantie ten top en ons Noordzeestrand kan gerust concurreren met de zuiderse costa's. Natuurlijk is er één groot obstakel; de weg naar zee!! Dat is een lijdensweg geworden. Men is bij manier van spreken soms rapper in Spanje met het vliegtuig dan hier aan ons mooie Noordzeestrand want er is nog geen lijndienst voorzien in de lucht. Ik moet me niet verplaatsen want ik woon hier en voel me hier goed. In de zomer een beetje mildere temperaturen en in de winter is het wat zachter weer. Tot morgen 

Hoe kort de familie hier ook was, het is altijd even wennen als het hier weer stil is in huis. Ook moet ik wennen aan de lege kast van de zoetigheid. Alles is weer in het geniept binnengespeeld. De vooraad moet ik  weer aanvullen want zaterdag komt de laatste groep van de zee en oma genieten. Mijn kinderen en co, zijn zogezegd geen snoepers, maar alle koekjes en snoepjes zijn weer verdwenen en niet doordat hier kabouters wonen. Er huizen er wel 3 in mijn tuin, omdat ik vind dat dat volkje ook zijn plaats verdient hier ergens te velde. Voor de rest is alles peis en vree in ons land, al kan dat niet van de rest van de wereld gezegd worden. Ondertussen is er wel al een maand van het'grote verlof' gepasseerd. Tot hiertoe heeft iedereen goed kunnen genieten van dat prachtige weer en dat ga ik nu ook doen. Tot morgen                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

De laatste familieleden hebben hun boeltje gepakt om terug te keren naar het warme binnenland. Ik blijf hier achter met de rust, de was en de afwas. Maar het zijn echt wel drukke dagen geweest en niet alles is opgelost geraakt. De digitale meter kon nog niet geplaatst worden want eerst moeten de electriciteitskabels van de pyloon niet via de trossen in de lucht in mijn huis komen maar ondergronds. En daar zal de komende maanden geen tijd voor zijn, om de electriciteitsvoorziening op die manier in mijn huis te brengen. Het heeft een paar uur van de dag gekost van de Fluviusman om tot die vaststelling te komen. Op naar het volgende jaar dus. 

Vandaag is het de 19e verjaardag van een kleindochter, een bloem van een meisje en ze noemt dan ook Fleur. Het verjaardagsfeest zal toch een beetje in mineur verlopen omdat gisteren een jonge scoutsleider zich van het leven heeft benomen en een trein als middel koos. Wat samen met haar verjaardag een grootse fuif moest worden om de kas te spijzen van de scouts, is een beetje op een drama uitgekomen. De solidariteit van de groepen uit de omgeving zijn echt wel lovenswaardig. Ze komen  helpen waar nodig is, het Rode Kruis en slachtofferhulp is ook aanwezig, zodat de jongeren hun verhaal kunnen doen en professionele bijstand krijgen om deze dood te kaderen. 

Nog droevig nieuws, van een ander gehalte: de Middelkerkenaren hebben, dankzij de put in de gemeentelijke financiën, de grootste schuld per persoon te hebben opgebouwd, meer dan 4.000€ per persoon. Dat is geen 'schuld' zegt de burgervader, integendeel dat is rijkdom. Dat kan in zijn ogen zo zijn, maar voor mij is een negatief cijfer in gelijk welke begroting 'schuld'. Tot morgen