Archief

Een vrije vrijdag, maar geen 'vrij' dag, althans niet voor mij. Volgens mijn geliefde broer moet ik ook niet meer denken en hopen dat ik nog een vrijer zal tegenkomen. Dat beweert hij nadat ik vertelde wat ik allemaal rond mij hangen had, vooraleer ik nog eens het laken en donsdeken er bovenop legde. Géén enkele man wil zoveel lichaamsbedekking verwijderen, vooraleer aan een vrijpartijtje te beginnen, zoveel geduld heeft geen enkele heer om het vrijen in gang te zetten. Ik zal mijn broer maar geloven, want hij is ook al 70+  en weet blijkbaar nog van wanten. Op deze vrije vrijdag zal het voor mij geen vrije dag zijn. Ik heb bezoek. Ze zijn hier uitgeput binnengevallen na een autorit van 3 u in file rijden om 150 km af te leggen. Het is geen pretje meer om mama of oma te bezoeken aan zee. Men is rapper aan de Costa Brava dan aan de Noordzee. Het kan ook bijna niet anders met maar één autostrade naar het verlofparadijs bij uitstek voor kortere vakantieverblijven. Met een heerlijke 17° en een licht briesje is het hier werkelijk aangenaam vertoeven en dat vinden veel landgenoten die de hitte van het asfalt niet willen opsnuiven. Vandaag moeten jullie tevereden zijn met dit korte berichtje, ik moet mijn gasten entertainen. Koken ga ik niet meer doen. Vanavond is het ons beproefd recept: uit eten gaan en dan liefst met garnaalkroketten, sla, tomaat, citoenschijfje en echte frieten op ons bord!. Eerst is er de bespreking van de uitgave van het "Letterbuffet 2", dat me pas in handen gegeven werd door 'de vrienden'. Dit keer was het uitgangspunt van het boekje: een schilderijtje met een 'kamper' op. Ik heb weer mijn best gedaan om een mooi verhaaltje te schrijven over dat vakantievehikel. Ik heb geput uit mijn eigen droom ooit eens een grote toer te doen in Europa met dit huisje op wielen. Maar ik niet alleen, ze konden 30 vrienden/vriendinnen aanzetten om daar een mooi verhaal rond te spinnen; waargebeurd, verzonnen of gedroomd.Tot morgen

Alles is nog stil buiten. Dat is meestal zo als een feestdag midden in de week valt. Nochtans zal er in veel huishoudens een drukte van jewelste zijn bij de belangrijke 'kinderfeesten' die rond deze tijd plaatsvinden: Eerste/Plechtige Communie of een Lentefeest. Cadeautjes of centen zijn in aantocht voor de 7-of 12jarigen. Tegelijkertijd is er veel werk voor de ouders als die gans de familie hebben uitgenodigd om mee te vieren om de kinderen zoveel mogelijk nuttige of onnodige geschenken te geven. Maar plezant is zo'n feest altijd en hopelijk op het einde van de dag is er geen sprake van zatte nonkels of tantes.

Eigenaardig! Op 1 mei vieren we de 'Dag van de Arbeid'. Met speeches, optochten en andere bijeenkomsten. Vooral de leden en partijbonzen van 'Vooruit' zijn daar de haantjes de voorste in en ook de PVDA. Hier en daar duiken er ook leden van Groen of andere gezindten op in de vele stoeten die met vlag en wimpel door de straten marcheren en ondertussen de "Internationale" zingen. Niemand met 'oranje' kleuren of groene hesjes lopen daarin mee. Hun dag is vandaag "Rerum Novarum", genoemd naar de Encycliek van Paus Leo XIII (1810-1903). Daarin wilde de Paus een antwoord vinden en geven over de positie van  de Kerk in het moderne denken, vooral met tijdens de industriële revolutie: rechtvaardig loon, recht op eigendom, solidariteit met de zwakkeren. Eigenlijk thema's die nog altijd actueel zijn en de inhoud zijn en blijven van de 'sociaal katholieke leer'. Ik overpeinsde de gelijklopende delen van deze 2 dagen, speciaal voor de werkende mens ingesteld. Allebei zijn ze gekenmerkt door bol, hol en vol van speeches te zijn, en optochten met de belangrijkste tenoren of sopranen van de partij. Meteen vroeg ik me af 2 dingen af: 1) is het mogelijk dat deze speciale dagen ooit eens op dezelfde dag zullen gevierd worden, kort gezegd kan het dat 1 mei en Hemelvaartsdag ooit eens samenvallen? Aangezien Hemelvaartsdag ten vroegste op 30 april kan vallen en ten laatste op 3 juni, is het best mogelijk dat alle politieke strekkingen eens eensgezind met dezelfde eisen door de straten marcheren met vlag, wimpels en fanfaren. Ik denk dat weinigen van ons dàt zullen meemaken. We zullen het belang ervan aan onze nakomelingen moeten meegeven want het samenvallen zal pas plaatsvinden op 1 mei 2160. Volgende vraag: 2) Is er voor Rerum Novarum ook een speciaal lied gecomponeerd zoals op 1 mei waar de deelnemers aan de optochten  de "Internationale" zingen?. Een tekst van de communard Eugène Pottier (1816-1887) en de muziek/melodie van de Belgische componist Pierre De Geyter (19848-1932). Het werd een beetje zoeken en kwam uit bij "De marktzanger in ere hersteld" een groep met 3 leden, Johan Morris, Marc Justaert en Jos Debraekeleer, die zich tot doel hebben gesteld de liederen, hun teksten en muziek van 1900-1950 in ere te herstellen. Tot hiertoe telt  hun repertoire al meer dan 500 liederen en treden her en der op in het hele Vlaamse land. Rond 1910 werd het "Lied van de Christen Werkman" verspreid. De tekst is de moeite om te lezen, maar te lang om hier weer te geven. Er staan pareltjes in hun liedboek. Tot morgen

Na wat krachtvoer te hebben binnengslagen, begin ik aan mijn cijfers, letters, woorden en hopelijk komt daar dan een deftig, leuk en leerzaam essay uit tevoorschijn. Ik heb mijn boodschappen gedaan. Het was ontzettend druk in de winkel met koppeltjes senioren die allemaal veel bezoek verwachten of zullen krijgen de volgende dagen. De karren werden volgeladen met drank (frisdrank, bier en wijn), pistolets en sandwiches die luchtdicht verpakt waren en de charcuterie- en kaasafdeling was ook bijna geplunderd. Er is  zalig weer voorspeld en hier zal er ook wel wat volk over de vloer komen. Maar nu to the point met de bedenkingen van  de dag. Het is niet alleen de dag dat ik mijn Eerste (1955) en Plechtige (1960) Communie herdenk. Maar er gaan ook verschillende stemmen op, om van 8 mei terug een officiële feestdag te maken om het einde van de 2e Wereldoorlog te blijven herdenken. Niet alleen het gebruik van bloemenkransen te leggen aan de monumenten van de 'Onbekende Soldaat' en een bezoek, van de weinige Oud-Stijders die er nog zijn, aan het Fort van Breendonk. Men moet terug het belang van herinneringseducatie onderstrepen en vooral het anti-fascisme benadrukken. In Nederland is dat nog een groots opgevoerde herdenking aan Den Dam in Amsterdam en een concert op de avond van deze feestdag, bijgewoond door leden van de koninklijke familie. De laatste jaren is dat vooral een show van hun, van oorsprong Latijns-Amerikaanse, koningin. Die maakt er een punt van om met de allerlaatste nieuwe trends op modegebied uit te pakken en te pronken en in zee te gaan met de duurste coututiers van het moment. Ze wil alle aandacht naar zich toetrekken. Gaat haar dochter dezelfde weg op? Of ziet ze het koninginneschap met wat meer opleiding tegemoet? Of is ze gewoonweg tevreden met hetgeen ze nu kent en hoopt ze op een entourage dat haar wel voldoende zal instrueren zoals de ministers, adviseurs, secretarissen? In ieder geval haar opleiding ziet er nogal dubieus uit. Maar ze gaat haar onkostenpremie van 1,5 miljoen euro wel opnemen vanaf 2025, omdat ze wat meer representatiewerken gaat uitvoeren, een eigen huishouding op poten wil zetten in haar eigen paleis want dat van haar ouders is niet groot genoeg. Haar echte wedde van 300.000€ moet ze nog niet hebben dit jaar. Enfin ja, in ieder geval is Europa een goede voedingsbodem voor koninginnen. De monarchiën maken deze eeuw kennis met veel belangrijke vrouwen. Zowel in Spanje, Nederland, Zweden is er een vrouw die voor deze belanrijke post in aanmerking komt. Ik mag natuurlijk onze eigen kroonprinses niet vergeten, die toch wel een bolleboos blijkt te zijn. Na de kleuterklassen, de lagere school en het lager middelbaar onder de kerktoren te hebben doorlopen, is ze met haar verstand op de internationale toer gestapt. Zo veel mogelijk kennis vergaren, contacten leggen over heel de wereld en ons land een uitschijning en allure geven, die de gewone burger van pas kan komen. Dat was mijn nieuws van de dag. Tot morgen

Een dag zonder nieuwswaarde, zoals men dat al eens gezapig aankondigt. Alhoewel, 'zonder nieuws' is een verkeerd beeld want een dag zonder wat nieuws is er nooit. Er gebeurt altijd wel wat op  onze 'blue planet'. Met nieuws bedoelt men meestal geen 'goed' nieuws': oorlogen, bombardementen, aanvallen, pandemiën, veroordelingen, gevangennemingen, overstromingen en nog talloze andere  vreselijke toestanden en onrechtvaardigheden. Vandaag de dag wordt nieuws in ons land beheersd door, gelukkig en weliswaar vredige, naderende verkiezingen. We luisteren weeral eens naar de uitleg van de politieke programma's en de mooie beloftes die daar traditiegetrouw bijhoren. Maar altijd bij beloftes en positieve vooruitzichten, blijven. Ook nooit tevreden is het lerarenkorps en hun vakbonden, die nog maar eens gaan staken. Deze bevolkingsgroep denkt nooit aan hetgeen ze de ouders en kinderen aandoen met hun acties. Volgens dat ik begrepen heb, zouden ze nu staken om paal en perk te stellen aan de willekeur van de directeur bij het opstellen van het lesuurrooster!. Een ander nieuwsitem dat me eerst een glimlach bezorgde maar daarna toch de ernst ervan deed inzien: alcoholcontole bij de 'petanque-wedstrijden'. Geen glaasje pastis meer in de hand, geen duvel meer langs de zijkant. Men hanteert nu de slogan: weg-met-het-biertje-bij-de-ballen. Een nultolerantie voor alcoholgebruik tijdens de competitie, erger dan de BOB-controle in het verkeer. De uitleg en de reden: iemand die redelijk onvast op zijn benen staat kan al eens een wedstrijdbal van 700-800gr in de verkeerde richting smijten en zo een persoon raken in plaats van de cochonnet, met alle ongelukkige en nadelige gevolgen vandien. Beperkingen en wetten, verboden van vele dingen zijn we ondertussen wel gewoon geworden in ons Verenigd Europa. In 1824 dirigeerde Beethoven (1770-1827) voor de eerste maal zijn 9e Symphonie met het prachtige "Ode an die Freude" van Friedrich Schiller (1759-1805). Het Europese Volkslied, maar 'veel Vreugde' is er in ons continent niet te vinden met de betogingen, de stakingen, bezettingen. Er is een algemeen ongenoegen dat zich manifesteert in al de geledingen van de maatschappij. Zo blijven de klaroenblazers van de The Last Post, onder de Menenpoort nog altijd hun nut tonen: de mensen er op attent blijven maken dat 'vrede' een werkwoord van iedere dag is. Ondanks, dat iedereen er wat lacherig over doet, die liedjeswedstrijden en andere competities tonen aan dat we toch, met al onze verschillen in Europa, elkaar een vredevol optreden voor de televisie wensen, elkaars talenten erkennen en er miljoenen Europeanen, ondanks al hun verschillen, naar hetezlfde programma kijken. Ook de klassieke muziekwereld erkent dat de wereld niet alleen maar kommer en kwel is. De 'Koningin Elisabethwedstrijd' is weer begonnen. Ditmaal vraagt de 'violist' alle aandacht. Er stuurden 290 muzikanten een video in van hun kunnen. Er werden 63 violisten (33vrouwen, 30 mannen) afkomstig uit 21 landen waaronder één Belgische, geselecteerd om hun virtuositeit voor een livepubliek te demonstreren. Voilà, dat was mijn nieuws van de dag, een mengeling van positief en negatief, van goed en kwaad, want zo zit de mens en de wereld toch in elkaar. Tot morgen

Feest! Niet elders maar ten huize van Pijltje, dat eigenlijk 'Rondinella' noemt of Italiaanse zwaluw. En hier woont dus het feestvarken: de lagotto romagnolo, genaamd 'Raziel di sole e terra', kortweg witte krullenbol 'Raziel' genaamd. Zes jaar wordt deze Italiaanse waterhond die geen allergiën veroorzaakt bij mensen, zeer speels en onnozel blijft, die me soms doet steigeren, me doet lachen, me doet opstaan, me doet bewegen en vooral er voor zorgt dat ik mijn manieren hou en aan tafel mijn maaltijden nuttig. Dan pas begint hij ook zijn dinerkes op te knabbelen enfin, zijn brokken. Omdat ik niet wil dat hij verhongerd, zet ik me 3x per dag aan de keukentafel om mijn ontbijt, middag- of avondmaal te gebruiken. Hij heeft ook verschillende trucjes om me  van tafel te krijgen om onderwijl mijn teljoor leeg te eten. Het is een lepe snoodaard, van geen kleintje vervaard, die me nooit doet huilen maar altijd doet lachen om zijn gewiekstheid. Vandaag krijgt hij een extra 'knook' om hem bezig te houden. Ik heb wel geschreven dat ik een 'witte' hond heb, maar dat is alleen te zien als hij pas van de trimster komt. Anders hangt er, zoals nu, een zanderige kleur over zijn krullen. De zandkleur is afhankelijk van waar hij gelopen heeft of gecrosst: strandkleur of modderkleur. Het is geen mens, maar toch is hij mijn compagnon de route. Zijn voorganger was Baziel, van hetzelfde merk, en een heel ander beestje. Maar hun liefde van water en de zee, is hetzelfde. Omdat het vandaag 'Internationale Anti Dieet Dag', zal er door ons niet gelet worden op een kremmeke min of meer. We zijn er alletwee tuk op. Mary Evans Young besliste in  1992 dat het genoeg was met al die diëten die als paddestoelen uit  de grond schoten en de mensen alsmaar ongelukkiger maakten om te kunnen voldoen aan het silhouet van een 'geraamte met vel' over. En op 6 mei ontstond zo de 'No Diet Day'. Iedereen die daaraan meedoet draagt een 'lichtblauw lintje'. Ik doe daaraan mee maar ik heb geen lichtblauw lintje en ga daarvoor niet naar Nieuwpoort of Oostende trammen om bij de confectie-retailer Veritas, lint te gaan halen. In feite doe ik iedere dag mee met deze speciale 'no diet day'. Er zijn zó vele lekkere dingen te eten, en het leven is zo kort, dat ik ook culinair plezier wil hebben aan mijn leven. Ik moet eerlijk zijn, die lekkere dingen zijn bereid door anderen dan ik: een chefkok, een patissier, een traiteur. Zelf bak ik er niet veel meer van. Een éénpersoonsgezin is moeilijk te besturen op eetgebied en kent enkel  de eiergerechten, de tomaten en het witloof. Tot morgen

"How do you do?" een liedje uit 1971 van Mouth & MacNeal. Ik vind dat het past op deze zondag, ditmaal  zijn naam waardig. Mensen komen buiten en komen elkaar tegen, hebben tijd voor een klapke als het goed weer is en vragen "hoe ist?". Het met een liedje vragen is veel leuker en geeft de mensen meteen ook een smile op deze 'Internationale Dag van de Lach'. Lachen moet je niet altijd om een 'joke' doen, maar gewoon omdat iets plezant is zoals een zon die schijnt en je verwarmt. Of de aanschaf van geraniums/pelargoniums dat ik straks ga doen. Of gewoon om een leuke en idiote gedachte of om een plezant boek waar het plezante niet altijd van te vertellen valt. Of om de zotte fratsen van mijn hond. Zelfs op mijn eentje heb ik af  en toe een gulle lach. Maar soms mis ik wel even de kwinkslagen en de slappe lach van in gezelschap zijn. En toeval of niet, vandaag was het Vlaamse woord van de dag "onnozeliteit". En dat wil ik af en toe nog wel hebben en ook nog eens onnozel zijn en doen. Ik zoek zelf wel mijn vrolijke momenten in het leven van iedere dag.

Aan zee zijn toch veel winkels open op zondag. Ik moet naast de bloemen en brood en ander lekkers, nog verjaardagskaartjes gaan halen voor de jarigen volgende week. Vandaag is mijn 8e kleinkind en 3e kleindochter jarig. Op de tonen van Paul Van Vliet (1935-2023) zijn liedje over "Meisjes van Dertien" die een pubermeisje en haar gevoelens bezingt, wens ik haar een gelukkige 13e verjaardag op deze zonnige dag. Dat de kaartjes, zelfs meer dan een week op voorhand gepost, niet toekomen is wel jammer. Maar ik heb een jaartje geleden de e-cards ontdekt en heb deze morgen nog vlug een aangepast kaartje gestuurd, zodat ze toch nog een leuk berichtje krijgt van haar 'oma-zee'. Ik ga mijn boodschappen doen. Tot morgen

Omdat ik geen inspiratie heb om  een mooie titel aan deze dag te geven, noem ik hem maar zoals hij bij iedereen bekend is: de 6e dag van een week. Klusjesdag voor de enen en boodschappendag voor een ander. Moest het nu een beetje beter van weer en temperatuur zijn, dan zou ik eens nadenken om mee te doen aan de 'Internationale Dag voor Naakt Tuinieren'.  Blijkbaar is dat heel gezond om doen, wat arbeid verrichten in de kledij die God ons gegeven heeft: ons vel. Het is zoals in het sprookje "De kleren van de Keizer" opgetekend door Hans Christian Anderson (1805-1875), paraderen met 'niks'. Omdat ik de buren en passanten niet voor het hoofd wil stoten, beperk ik mijn 'naturel' door met blote voeten in het natte gras te lopen, wat blijkbaar enorm gezond is. Alles waar het woord 'gezond' vóór en voor, staat wil ik wel eens uitproberen en met blote voeten op mijn vochtige pelouse lopen, kan nu eenmaal niet ongezond zijn. Ik beschouw het als een gezonde en hygiënische voetwassing en massage. Ondertussen is de hemel weer aan het betrekken. Er is geen sprake van Middellandse Zee temperaturen maar van een frisse 13°C. De zuidenwind brengt nog niet de verhoopte warmte naar onze contreien. Waarom zitten we zoveel te praten en te kniezen over dat weer, de kilte, kou, nattigheid en gebrek aan zon?. Ik  heb daar vooraleer in slaap te vallen eens diep over nagedacht. De Belgen en de Vlamingen in het biezonder, zijn altijd al zeurders geweest over té nat, té droog, té koud en té warm. Dat alles wordt nog eens versterkt door het eeuwigdurende gepalaver over verandering van klimaat, milieu en stijging van de temperatuur van de oceanen en op aarde. Dat alles voelen we hier niet direct op onze vierkante kilometers bewoonbare oppervlakte. Komt daar ook nog bij dat we heel graag zagen al ontbreekt het ons aan weinig of niets. Dus ik ga stoppen met zeggen dat er weer een hevige wind opsteekt, die ons wel de zuiderse wolken brengt maar niet de verhoopte warme temperaturen. De zon schijnt nog wat flauwkes en daar ga ik samen met woeffie nog wat van profiteren vooraleer de volgende drache er is om alles nat te maken. Tot morgen

Awel, ik ben weeral gezond wakker geworden. Oef! Nu is het in spanning wachten wat deze nieuwe dag voor mij in petto heeft. Lang duurt dat niet. Terug de coltrui met lange mouwen, kousen, broek met lange pijpen en de paraplu uit de garderobe halen. Niet getreurd, ik heb me voorgenomen, de leuze die Tijs Vanneste poneerde in het programma "Niks te zien", eigen te maken: "ik heb besloten om gelukkig te zijn". Hopelijk kan ik tot mijn laatste levenssnik die woorden blijven zeggen. Dan maakt het niet uit of de zon schijnt of dat er grijze regenwolken zijn, dan is het iedere dag 'vrijheid, blijheid'. Dan kan ik zonder meer het liedje van Sandra Kim zingen: J'aime La Vie. Het mag natuurlijk niet bij "Parole, Parole" van Dalida (1933-1987) blijven, ik moet daar zelf ook een inspanning voor leveren en alles met een roze bril bekijken. Want het is wel zo, na regen komt er zonneschijn en dat zal vandaag niet anders zijn. Wat ik wel geleerd heb de laatste tijd en ook wel zal blijven doen, is van ieder zonnestraaltje te genieten, naar buiten lopen en die natuurlijke warmte omarmen. Of ik dat nieuwe programma nu een human interest programma moet noemen of een reisgids, weet ik nog zonet niet. Dat zal de tijd uitwijzen. Het is easy going, easy listening en dat is al niet slecht voor een avondprogramma. Spijtig dat het lawaai van "Amai, zeg wauw!" van Otto Jan erna komt. Dat programma is op zich niet slecht, maar de presentator roept graag, spreekt soms een onduidelijk Nederlands brabbeltaaltje dat me noodzaakt teletekst aan te zetten om alles te begrijpen wat deze halve Belg te vertellen heeft.

Het is de 'Internationale Dag van de Persvrijheid' en daar kan niet genoeg aandacht aan besteed worden. De pers en dan vooral de journalisten moeten ons iedere dag behoeden voor 'fake news' dat zo vlug de wereld rond gaat en voor veel onheil kan zorgen. Ze zijn dikwijls zelf het slachtoffer van aanvallen op hun leven, hun persoon, hun integriteit, worden dikwijls gevangen genomen, worden dikwijls vermoord omwille van het uitbrengen van de realiteit en werkelijkheid. Vooral dictatoriale regimes hebben een hekel aan de vrijheid die journalisten genieten om verslag uit te brengen van gebeurtenissen die voorvallen in landen waar de bewoners de mond gesnoerd wordt. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat er in ons land, omzeggens geen censuur bestaat op de verslaggeving van gebeurtenissen op het publieke domein. Alles wat nadelig is voor personen en instellingen kan onderzocht en gepubliceerd worden. 

Eindigen, omdat er gebeld wordt, doe ik met het liedje van Mary Hopkin, "Knock, knock, who's there?" Tot morgen

2 mei is een belangrijke dag in mijn leven. In 1974 was het de geboorte van mijn 2e kind, 49cm lang. Droog aan de haak woog dat manneke 2,800kg. Vandaag een bonk van + 1m80 en +80kg. Het eerste deel van zijn leven is met deze verjaardag ook voorbij. De bakens zijn uitgezet voor de volgende, hopelijk ook gezonde 50 jaren. Zo komt er voor iedereen een keerpunt in het leven. Ik denk niet dat hij blij is met zijn halve eeuw, maar het is voor iedereen te nemen, en er vrede mee te hebben, tenslotte is het maar een cijfer, en hetgeen er gisteren was, is er vandaag ook nog. Hij zal wel een feestje brouwen en hopelijk niet meer denken aan een 'motocyclette met power' om zich terug jeugdig en onbezonnen te wanen. ik wens hem geen nadelige gevolgen of grillen van een om de hoek loerende penopauze. Nog vele gelukkige jaren, zoontjelief!

Wat is de meest opvallende krantentitel vandaag? Man die na 30jaar bekent dat hij zijn vrouw zelf heeft begraven. Een onvoorstelbaar gebeuren en in een korte zin weergegeven, met nog heel veel vragen en voer voor psychologen om de psyche van deze man te doorgronden. Stom toeval ligt aan de basis van de ontdekking van het lichaam. Geen vlucht naar Spanje of elders voor de vrouw, moeder, zus, maar een put in haar tuin. Verjaring van deze misdaad ligt in het verschiet, de 78 jarige man zal door de speurders duchtig aan de tand gevoeld worden zodat dit raadsel voor eind november 2024 is opgelost.

Nog een belangrijk man dat de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt: Werner Loens. Een man die jarenlang in volledige anonimiteit zijn belangrijke job van fooddeskundige, aan de kant schuift en nu aan moeders tafel moet eten wat de pot schaft. 38jaar lang was hij een bepalende factor om Michelinsterren uit te delen en te laten drukken in de rode eetbijbel. In een beknopte samenvatting van zijn jaren als hoofdinspecteur heeft hij 8500 restaurants bezocht en het belangrijkste menu naar binnen gewerkt. Op zijn minst evalueerde hij, en passant, ook 3700 hotels en hun bedden om er een label aan te kunnen geven. 

Op 2 mei 1934 werd Etienne Vermeersch geboren. Deze Hoogleraar aan de RUG was filosoof, ethicus, filoloog, septicus, opiniemaker en verkoos in 2019, zelf over zijn leven en dood te beslissen. Schreef boeken, essays en bijgevolg zijn er voldoende quotes van hem bekend, zoals: "Mensen die in astrologie geloven? Je zou ze onmiddellijk 30 punten IQ moeten aftrekken!". Omdat ik slim wil blijven en mijn IQ wil behouden ga ik vanaf vandaag geen 'sterrenbeeldenhoroscopen' meer lezen, niet meer geloven in geluks-of ongelukscijfers, geen waarde meer hechten aan ontmoetingen met zwarte katers, maar onder ladders lopen ga ik toch niet doen. Tot morgen

Dag van de Arbeid: betekent dat 'dat je moet werken' of 'dat je de luiaard mag uithangen'? Nee, het weer is te fantastisch om binnen de luiwammes uit te hangen. Het zal werken in de tuin zijn en uitrusten op een mijn bank in het zonnetje. Ik heb er lang genoeg moeten op  wachten om in shorts, korte mouwen en blootvoets te kunnen rondlopen. Ondertussen zal ik genieten van mijn 'miskoop' van gisteren. Ik heb me, tegen mijn eigen principes in, laten ringeloren aan mijn poortje. Koop nooit aan de deur, is een heilige slogan, tot er iemand me wakker belt bij mijn siësta en ik slaapdronken ga kijken welke snoodaard mijn dutje onderbroken heeft. Een ijsjesman, die met creme glace, deur aan deur ging bellen met zijn dozen vers  hoeve-ijs. Wie kan daar nu nee opzeggen? Vooral dan ook nog eens als je bij een aankoop van 12 potjes één liter vanille-ijs gratis krijgt + een folder met de tarieven voor een volgende bestelling. Aankoop gedaan, een té dure aankoop weliswaar, maar ja voor een ijsje... Eens goed wakker, bekijk ik eindelijk wat ik contant betaald heb: 33€. Gigantisch veel geld voor wat creme glace. Maar ja, t'is hoeveijs, met verse melk gemaakt. Ik had de rekening van maandag liggen van de Colruyt en daar kostte de vanille-ijscreme voor 2,5l,  "2,99 €". In de folder van het ambachtelijk roomijs kost dezelfde hoeveelheid en soort 22€!!!!. Hoe graag ik onze boeren en onze andere zelfstandigen ook wil steunen, eenzelfde product met een prijs x 10, is voor mij toch een beetje te veel van overdrijving. Einde verhaal voor vers hoeve-ijs, maar ik zal het me wel laten smaken en denken dat ik een super de luxe coupe aan het binnenspelen ben. De plastieken potjes van de melange-coupen, zal ik afwassen en gebruiken om mijn diepvries rodevruchtenmengeling in porties te verdelen. Altijd gemakkelijk. Maar één mei is natuurlijk ook de dag van de toespraken van de sossen, met allerlei beloften zeker nu de verkiezingen eraan komen. En waar kunnen ze de mensen altijd mee verleiden? Niet alleen met ijsjes natuurlijk maar met 'geld'. Weer een eis die nooit waar te maken is: 500€ extra zodat het minimum inkomen 2500€ bruto zal bedragen, een zoethoudertje noem ik dat of een oogverblinding. De liberalen komen dan met een tegenargument van 500€ surplus voor de pensioenen van degenen die een volle loopbaan hebben gehad, ze hebben er tenslotte zovele jaren voor afgedragen. Dan zal het pensioen van de senatoren toch wat lager moeten worden om aan die beloftes te kunnen voldoen. Het zijn niet alleen de politici die eens moeten blozen bij dergelijke nooit uitvoerbare vooruitzichten en de opgewonden speeches. Blijkbaar kan, als resultaat van een wetenschappelijke universitaire studie, ook het pluimvee en met name dan de kippen,  een rode kleur krijgen als ze opgewonden of boos zijn. Ik ga zorgen dat ik mijn rode 'ergernis' kleur kwijt raak met zonnestralen. Dat was mijn één mei geschrijf. Tot morgen