Archief

De vraag kan wel al eens gesteld worden: leven we in het seizoen van de herfst of de winter? Feit is, dat ik terug wollen sokken aangedaan heb en een dikke pull met lange mowen. Daarmee heb ik mijn weerbericht vervolledigd en is alles gezegd wat er moet gezegd worden over deze lente, die maar niet uit de startblokken wil schieten. Tijd zat om volop te genieten van de klassieke muziek. De beste van de beste violisten laten ons kennismaken met bekende  (Mozart....) maar ook minder bekende componisten. Ik ben vooral dan eens blij werk te horen van Eugène Ysaÿe (1858-1931). Koningin Elisabeth (1876-1965) richtte in 1937 een vioolconcours met zijn naam op, dat driejaarlijks bestreden werd. Zij was een grote fan van zijn muzikaliteit, virtuositeit en wilde de componist op deze manier eren. Sinds 1951 kreeg dit befaamd en hoogstaand concours de naam van de koningin en werd ook uitgebreid naar wedstrijden voor piano, cello, zang. Eugène is dan wel een bekende componist, violist en dirigent, maar nu is er ook werk te horen, van voor mij, onbekende muzikale talenten zoals Fritz Kreisler, Alfred Schnittke, Lili Boulanger, Ernest Chausson, Efrem Zimbalist, Lera Auerbach... recente en minder recente klassieke componisten. De uitvoerders van  deze werken zijn zoals gewoonlijk de virtuozen van het Aziatische type, al of niet wonend of inwoner van dat werelddeel. Maar hun vingervlugheid en interpretatie van muzieknoten is fenomenaal alleen hun mimiek laat té wensen over. Ze studeren niet alleen de noten en de gevoelens die de muziek zou moeten opwekken, maar dan ook de bijhorende gezichtsuitdrukkingen die daarmee zouden moeten gepaard gaan. En daar wringt het schoentje!. Hun natuurlijk gezichtuitdrukking is altijd stoïcijns, onpartijdig, neutraal en vertoond normaal gezien weinig emotie. Om één of andere reden werd hun ooit gezegd dat ze in hun vioolspel, niet alleen emotie moesten spelen maar tegelijkertijd uiten en vertonen via hun mimiek. Er werd hen aangeleerd welke gezichtsuitdrukking bij welke emotie past. Deze week waren er verschillende, vooral violistes, waar ik het niet van kon aanzien en ben elders in mijn huis gaan zitten om alleen maar klank te horen en geen beeld te zien. Het is soms hilarisch en daardoor word ik nog al dikwijls eens afgeleid van de muziek en hun prachtige uitvoeringen van vioolwerken. Dat is mijn ervaren bij deze vioolwedstrijd. Voor de rest heb ik ook eens genoten van het prachtige pianospel van Liebrecht Vanbeckevoort, ooit zelf finalist tijdens de Koningin Elisabethwedstrijd voor piano in 2007. Enfin, ondanks mijn minieme kritiek die eigenlijk niets terzake doet, blijven het grootse muzikanten,  topatleten en hoop ik dat onze Pauline, bij de 12 finalisten zal zijn. Tot morgen

Ik ben wat later begonnen met schrijven, want ik moest dringend ijcobars halen zolang de promatie in de winkel nog geldig is. Ik eet eens graag marsrepen uit de diepvries, maar ik koop ze alleen maar als ze in promatie zijn. Niet alleen die korting was belangrijk maar ook de 3% op de andere aankopen omdat maandag de winkel gesloten is. Ik heb dus 36 marsfrisco's meegebracht, 3 dozen met 12 stuks. Door de korting die werd toegestaan, zijn er 12 stuks gratis. Natuurlijk is het nu de kunst om me te beperken tot één reep per dag om zo lang als mogelijk van 'dat gratis in huis halen', plezier te hebben. Het zal wel moeilijk zijn daarom heb ik nog wat ander ijs meegebracht: vanille-ijs en bananasplit. En zoals het weer er hier uitziet, zal het een zonnige dag worden met temperaturen waarop een lekkere crème glace zal smaken. Ik ben ook naar de zee gaan kijken. Een rustige zee, die tevreden is met haar lot : 2x / dag 'en avant' en 2 x / dag 'de retour'.Een klein beetje golfjes aan de branding zag ik wel, waar dan schuimpjes op kwamen. Een liefelijk tafereel om te zien. Kortom, ik heb een goede voormiddag gehad. En hier zet ik het citaat van een onbekende neer: briefkaart aan psychiater; "Heb het hier heerlijk. Waarom?". Maar ik vis weer achter het net om mijn 'vlijtige liezen' te vinden. Het is echt zoeken geblazen om mijn zomerbloemen in huis te halen. Primula's heb ik niet gevonden in begin februari. Ik heb vorige week moeten rondrijden, wat niet slecht is voor de motor van mijn auto, om witte pelargoniums te vinden. En deze morgen kwam ik dus ook van een kale reis terug. Enfin, ik zal ze wel vinden. Ik neem de hond dan eens mee op uitstap, die zit graag in de auto. 

Het Vlaamse woord van de dag is, 'notenleer'. Dat komt goed van pas in de week van het wereldberoemde concours van de klassieke muziek. Ik hoor weer diverse stukken van Mozart, Brahms, Schubert.... sommige stukken klinken me bekend in de oren, andere hoor ik voor het eerst. Mijn namiddagen verlopen rustig en mijn avonden ook. Notenleer, beter gekend als 'solfège' of de lessen in muziekschrift leren lezen en zingen, een training van het muzikale gehoor door een zangoefening. Ik denk dat er vroeger in de scholen nog een les was in 'muzikale opvoeding' naast de 'lichaamlijke opvoeding'. Die bestond dan voornamelijk uit het leren van psalmen, Marialiederen en andere kerkelijke gezangen. Notenleer is  een woord dat onvertaalbaar is naar de Nederlandse/Hollandse taal. Daar spreekt men van 'muziekschrift'.  Het is vaak, dat we ondanks dezelfde taal, toch veel verschillen hebben om iets te benoemen, uit te drukken, te bedoelen. "De geest van een taal openbaart zich het duidelijkst in haar onvertaalbare woorden" zei de schrijfster van psychologisch getinte romans en vertellingen, Maria von Ebner-Eschenbach (1830-1916). Ik heb nu wel  een 'mars' en avant, verdiend. Tot morgen

Voilà, reeds 15 dagen voorbij in mei en na vandaag komen er nog 15 dagen. Ik mag en durf te hopen dat die een beetje droger gaan verlopen. Ik kreeg gisteren in de mailbox een "Stormschademail van Vlaanderen" vooral een waarschuwing voor de hevige regenbuien en dat nr 1722 geactiveerd was.  En dat de regen weer hevig naar beneden valt heeft zo zijn gevolgen voor mijn dagindeling. De  poetshulp ziet het niet zitten om door al die nattigheid naar hier te komen. Ik neem het haar niet kwalijk, ik zal wat andere taakjes doen vandaag en mijn bezigheden aanpassen. Het zal een dag van lezen, schrijven, en de bibliotheek van mijn teevee eens uitmesten, worden. In het archief van mijn toestel  zitten méér dan 40 items te wachten op mij, om bekeken te worden. Ik neem alles op, van wat in mijn ogen interessant kan zijn en vind dan niet altijd de tijd om te controleren of het wel interessant genoeg was om opgenomen te worden. Dikwijls heb ik één aflevering gezien van een serie of wedstrijd en wil ik de volgende uitzending niet missen en zet ik dat voor alle zekerheid op 'opname'. Maar dan komt er, zoals deze week de Koningin Elisabethwedstrijd tussen, en wil ik dat ook bekijken. Uiteindelijk staan er een hele reeks urenvullende programma's te wachten om bekeken te worden. En daarvoor is dan een regendag, zoals vandaag, ideaal om mijn tv-bib eens uit te mesten. Mijn regendag zal gegarandeerd zó voorbijvliegen.

Gisteren werd meegedeeld, hoeveel een Europarlementslid (ze verdienen eigenlijk geen hoofdletter) verdient per maand: 10.000€ + 3.000€ onkostenvergoeding en nog een paar andere voordelen zoals autotankkaart, maaltijdcheques, treinabonnement....Wat voor zwaar werk moeten deze eurocraten daarvoor doen, dat is natuurlijk de grote vraag. Een verbazingwekkende bemoeienis in het leven van de Europeanen!!! Bijvolg is het Europese Parlement onderhevig aan de 'Regelziekte' en vergt zwaar werk van de mandatarissen. Vandaag stonden er zo'n paar werkzaamheden en resultaten in de krant. Allemaal zeer belangrijke interventies in het leven van alledag (zowel voor personen als bedrijven) en geven een beeld van de belangrijke debatten, besluiten en wetgevingen, waarvoor ze zo rijkelijk vergoed worden. Wel te verstaan, al die uitkomsten worden natuurlijk niet op één dag discussie bereikt, soms gaan daar weken, zoniet maanden of jaren over. Er is al een unanimiteit bereikt en in wetteksten gegoten over volgende items: de dikte van chocolade-eieren, de shampoo en het water waarmee je je wast, het lettertype op verpakkingen, het lawaai van de stofzuiger, de kwaliteit van je tatoeages, de snelheid van je ruitenwisser. De nuttige beslissingen zijn o.a. de compensatie na een vliegtuigvertraging, het beestenleed verminderen door de grootte van een kippenhok te bepalen, de video's op instagram en het licht op groen zetten voor de universele lader van gsm. Verantwoording: we zijn één markt geworden en in alle 27 landen van de EU moeten dezelfde wetten en richtlijnen gelden voor personen, zaken en bedrijven. Daar gaan natuurlijk heel veel discussies aan vooraf om een eensgezindheid te bekomen. Tot morgen

Als ik al ooit de intentie zou gehad hebben om gisteren mijn vensters van saharastof en andere onreinheden die erop kleefden te ondoen, dan had ik geen halsbrekende toeren moeten uithalen. De hogedrukreiniger kwam met veel lawaai en gedruis van hierboven. Iedereen tevreden met zo'n regenbui: de plantjes omdat ze gekuisd en stofvrij werden gemaakt en 'en surplus', gezond regenwater kregen, 'ik' omdat mijn ramen op een perfecte manier gereinigd werden. Geen strepen bij het opdrogen, want de zon scheen niet. Ik kan nu weer alles klaar en duidelijk zien wat zich er buiten mijn vier muren afspeeld. "Elk nadeel, heeft z'n voordeel" zei ooit Johan Cruijff (1942016), een voetballer in hart en nieren, met prachtige oneliners en fantastische gezegdes. Het is al zo dikwijls gezegd en geschreven, als hier de zon schijnt moet je binnenshuis alles maar laten liggen zoals het erbij ligt en als de riebedebie naar buiten om van de heerlijke stralen te genieten. Dan moet je achteraf geen 'sunshine guilt' hebben omdat je niet bent buiten geweest als de zon present was. Dat is het nieuwe woord om aan te geven dat je schuldgevoelens moet krijgen als je in huis, van de zonnestralen geniet. Het is bijna een ander woord voor FOMO of 'fear of missing out', het gevoel dat je iets gemist hebt. En dat is wel zo, de zonnestralen en de daarbij horende vit. D, zijn een schaars product geworden waar men ten alle prijze van moet genieten als dat fenomeen zich voordoet. Dat geldt dan vooral voor de senioren die de kans hebben om zich te laten bruinen op natuurlijke wijze, en het niet doen. Het is plezant om dan met 'croc's', de lelijkste schoen ter wereld, buiten te lopen en te zitten. Na een tijdje zijn mijn voeten versierd met rondellekes. De zon kruipt door de gaatjes, zo typisch aan dat plastieken schoeisel, en kleurt zo de zichtbare en blote huid. De voetjes krijgen dan sproetjes, wat leuk is om zien. Nog zo een product dat maar blijft in de kijker staan en waar binnenkort alle ouderlingen wel een voorschrift voor zullen krijgen, Ozempic. Het blijkt niet alleen te helpen om de slanke lijn te krijgen maar ook het risico op een hartaanval te verkleinen. Waarschijnlijk is het geneesmiddel niet alleen bevorderlijk voor diabeteci, maar voor de ganse bevolking want men denkt dat het werkzame ingrediënt nog veel meer kwaaltjes kan genezen. Het is dus nog niet einde verhaal voor dit wondermiddel. Dat is het voor vandaag. Al de rest blijft hetzelfde en het leuke nieuws is met een vergrootglas te zoeken en daar schrijf ik dan het liefste over. Voor slecht en triestig nieuws zijn er kanalen genoeg te vinden. Tot morgen

Na een deftig onbijt en wat spelletjes met mijn huisgenoot, is het tijd om aan mijn pupiter plaats te nemen. Ik moet mijn bedenkingen bij talrijke gebeurtenissen en evenementen van vorige week, gisteren en vandaag, zelfs van een ver verleden, eens weergeven. Met de venster open en de frisse lentelucht probeer ik mijn gedachten te ordenen en aan de goegemeente 'kond' te maken. Mijn ideeën, vaststellingen gaan via de pc naar het internet, waar het ten eeuwige dage zal te lezen zijn. Correctie: zolang er elentric is. Mijn eerste vaststelling; op 14 mei 1948, nog vóór mijn geboorte, nog vóór het algemene stemrecht voor vrouwen, verlieten  de laatste Britse Troepen, Palestina. Een voorstel van de 'Volkerenbond' om het gebied Palestina op te splitsen in een Joods en Arabisch gedeelte viel in dovemansoren. De nieuwe premier David ben Goerion (1886-1973) riep meteen de "Staat Israël" uit. Sinds dag 1, leidt het uitroepen van deze nieuwe staat, tot oorlog. Wrang is wel dat het een 80 jarige oorlog is, die ver van oplossingen staat. Het conflict lijkt eeuwig te duren, en vraagt maar meer en meer slachtoffers bij de bewoners door de stijfhoofdigheid van de leiders van beide landsgedeelten. Ondanks voorstellen, overeenkomsten, handdrukken, vergaderingen, blijven de gruwelen, die gevechten meebrengen, bestaan. 

Ik gebruik een nieuwe alinea omdat mijn volgende bedenkingen over wat luchtiger onderwerpen gaan en ik wil het voorgaande absoluut niet met lichtvoetigheid vereenzelvigen: Muziek. Vorige muziekweek werd een ode aan de 'hedendaagse muziek' met alles wat er bijhoort: dans, ritme, spektakel, kledij, bandmuziek, natuurlijk ook de controverse, maar uiteindelijk is het ultieme instrument "de stem" van de performer. Daar gaat tenslotte de beoordeling van de verschillende landenjury's over. Deze week begonnen in de Flagey gebouwen de weken van het 'klassieke repertorium'. De start van 'De Koningin Elisabethwedstrijd' nu gepatroneerd door Koningin Mathilde. Gisteren begonnen dan de eerste sessies met 4 kandidaten. Ook onze landgenote mocht haar kunsten tonen met haar kennis en behendigheid op het instrument dat dit jaar in de belangstelling staat: de viool. Ik hoorde gisteren werken van Mozart, Grieg, Ravel...., en het opgelegde onuitgegeven nieuwe werk van Charlotte Bray: The Son and her Flowers. Geen verveling deze week en vooral voor 's avonds heb ik een rustiger bezigheid, enkel luisteren en genieten. Aan de jury om te boordelen of het instrument optimaal gebruikt wordt en de interpretatie van het werk, is zoals het hoort te zijn.

Daarmee zijn we vandaag aan de 'laatste ijsheilige' gekomen. Die waren hun naam niet waardig dit jaar. Gelukkig zou ik maar zeggen, want het weer met zijn nattigheid en wind heeft voor genoeg ellende gezorgd voor iedereen. Tot morgen

Een nieuwe week is van start gegaan: week 20. Voor de verandering, start deze maandag 'grijs en warm'. Na de echte lentedagen, van donderdag tot en met zondag, is er alleen een aangename temperatuur overgebleven. Over 18°C is niet te klagen en als er al  eens een buitje zou vallen, is dat welkom voor mijn pas geplante witte pelargoniums. De paarse bodembedekkkers, geraniums, groeien en bloeien op een nooit gezien manier in mijn tuin. Ik moet maar een stekje in de grond steken en hopla, een nieuwe plant is er. Ik steek ze meestal in de grote zwarte plastieken plantenpotten die ik cadeau kreeg van de tuinman. Met een reu in huis en in de tuin, is het opletten dat de bloemen, planten en struiken goed beschermd zitten om niet te veel af te zien van al dat hondenwater. Dus die gekregen potten beschermen al mijn geraniums en pelargoniums tegen mijn wildplasser. Ik kan hem  spijtig genoeg geen 'gasboete' opleggen of een andere straf geven. En zo is het vandaag al de 13e mei, en verjaardag van vriend Willy, vader van één van mijn vrienden. Reeds 81 jaren op deze aardkorst levend. Dit jaar heeft hij gekozen om in een assistentiewoning of serviceflat te gaan wonen. Alles bij de hand, geen tuinklusjes, veel nieuwe buren en veel klapkes en veel spellekes. Daarbij natuurlijk een niet te vergeten instrument: de laptop en de gsm. De senioren kunnen niet meer functioneren zonder die electronische speelgoedjes, waaronder  communicatie met vrienden en familie wel de belangrijkste zijn. Maar Willy doet getrouw iedere dag zijn oefeningen die 'Duolingo' hem geeft. Ik heb terug eens geprobeert daar aan mee te doen.Ik vond dat ik een serieuze opkikker en extra oefeningen voor mijn Franse taal nodig had. Nog geen dag later wist ik waarom ik er ooit mee gestopt was; het dwingende karakter om oefeningen te doen als men bij deze site is ingeschreven!. Soms tot 5 berichten per dag om me er aan te herinneren dat er oefeningen op mij stonden te wachten. En er is nu juist één ding dat ik goed vind aan gepensioneerd zijn: geen dwingelandij meer van buitenaf. Eén tel/seconde, om de reeks te activeren, één week om ze terug uit te schakelen. Dat is, oef, eindelijk gebeurd, en ik begin dan ook met een blij gemoed aan deze nieuwe week. Heb ik dan al eens fouten in mijn 'Beter Frans' oefeningen, een ramp is dat niet. En als ik dan onze tweede landstaal spreek met mijn Waalse en Brusselse buren, die verstaan me wel mét en zonder fouten. Maar ik zal toch maar eens luisteren naar Lucille Star (1938-2020) en haar "French Song", "Quand le Soleil dit bonjour aux Montagnes". Het blijft een aangenaam lied om te horen. Tot morgen

Het was een heerlijk lentebriesje dat me verwelkomde als ik deze morgen met de hond buitenging. Dat is toch een zaligheid als het wat warmer is buiten. Natuurlijk kan ik niet anders dan de "Eurosongcontest" ter sprake brengen. Een paar tumultueuze dagen gingen vooraf aan de geldverslindende sing-a-songavond. Het ware verhaal van de uitschakeling van de Nederlandse deelnemer Joost Klein zal wel eens aan het licht komen maar gisterenavond was het glitter en glamour en alle pluimen leken gladgestreken. Wijsheidshalve koos men voor een niet gecontesteerd land en zanger, nl de deelnemer uit het rijke Zwitserland, de non-binaire man/vrouw/hun 'Nemo Mettler' met "The Code". La Suisse is kapitaalkrachtig genoeg om dergelijk groots evenement te organiseren. Het is ook altijd al door de eeuwen heen, een 'neutraal' land gebleven. Gelukkig hadden ze dit keer een lied dat door de beugel kon, een soort meezinger en dus kon dat ook verkozen worden als het beste lied van al de inzendingen. Het thema van dit Eurovisiesongfestival was dit jaar: United by Music. Ze zijn er aardig in geslaagd om er niet 'devited' van te maken, wat had kunnen zijn, door de vele protesten die rond het gebeuren plaatsvonden. Alle hoge, lage en verkeerde noten werden zonder problemen de ether ingestuurd. En van de 'ether' gesproken, ik heb in het luchtruim geen 'noorderlicht' gezien. Ik had pertang stokjes tussen mijn oogleden getoken om het groen-roze-gele gordijnlicht van de zonne-explosies te kunnen zien of waar te nemen, maar mijn oogschellen vielen vóór mijn blauwe oogjes, zo moe was ik. Natuurlijk was ik moe! Visite en logés is toch al vermoeiend geworden op mijn leeftijd. Zeker omdat de routine van gasten ontvangen begint weg te vallen. Mijn kinderen worden ook wat ouder en de kleinkinderen hebben andere activiteiten en prioriteiten gekregen. Daardoor komen ze letterlijk niet meer afgezakt van 110 m boven de zeespiegel naar 5 meter boven het zeewater. Het is telkens een prettige en vreugdevolle begankenis maar zowel de hond als ikzelf zijn er wel moe van en genieten nu van een 'recupke' met 'bodding'in de namiddag. Want dat gebak van 'oud brood' brengt mijn 'schone zoon' altijd mee. En verder is er ook nog, "Une Belle Histoire" zoals gezongen door Michel Fugain. Een Belgische violiste stoot door naar de halve finales van Koningin Elisabeth wedstrijd: de 19 jarige Pauline van der Rest. Duimen maar. Tot morgen

First things first, het belangrijkste eerst. Zo kan men wel de verjaardag van de tweeling in de familie wel bestempelen. De jongen en het meisje, of omgekeerd (ik vergeet altijd wie de eerstgeborene is) vieren vandaag een mijlpaal in hun leven: 18 schone lentes. En ik mag wel zeggen dat het vandaag een prachtige lentedag zal zijn, er zal buiten uitbundig kunnen gefeest en gevierd worden met vrienden en familie. Iedereen blij natuurlijk want, zelfs hier aan zee zal de temperatuur boven de 20°C uitkomen en dat is echt héél lang geleden. Mijn bezoekers zijn nu een strandwandeling aan het maken. Een speurtocht naar de legoblokjes, die ruim 30 jaar, nadat ze van het containerschip vielen, nu aanspoelen aan onze kusten. Het zijn allemaal specialekes en men moet zeer goed uit z'n doppen kijken om ze te kunnen detecteren. Ik hoop dat ze geluk hebben en met een souvenir binnen komen gewandeld. Met een gerust hart kunnen we de ijsheiligen negeren. Normaal moet men schrik hebben voor nachtvorst als de heiligen, Malmertus, Pancratius, Servatius, Bonifatius en eventueel 'de koude Sofie' hun feestdag hebben. Dat is in deze periode van het jaar, van 11-15 mei. Hun spreuken zijn nu wel niet van toepassing, maar omdat het gezegde van Malmertus op mij van toepassing zou kunnen zijn, schrijf ik ze toch maar op: al is Malmertus oud en grijs, hij houdt van vriezen en van "ijs". Vooral dat laatste is belangrijk en zeker en vast waar!. Vandaag is het ook de "Internationale Dag voor Fairtrade ". Vroeger kende men alleen het schandalig dure merk 'Max Havelaar' met zijn koffiebonen en chocolade. Nu slaan de grootwarenhuizen met "eerlijke handel" rondom je oren. Dat doet dan ook weer vragen oproepen. Van producent naar verbruiker.....wij hanteren de korte keten!! Hoe waarheidsgetrouw kan dat allemaal zijn? Omdat ik heel erg sceptisch ben tegenover al die aanbevelingen en verkoopargumenten, laat ik me er niet dikwijls door verleiden. Alle producten gaan door te veel handen en organisaties om de desbetreffende producenten een eerlijke vergoeding te geven voor hun producten. Uitbuiting blijft bestaan en dat zien we ook weer bij die online shops zoals Shein, Temu..., voor de prijs van een appel en een ei kan men er een ganse kleerkast aanschaffen. Men wil de mensen ervan afhouden met allerhande argumenten, zoals slechte kwaliteit, het pakje dat niet toekomt, betalingen niet oké...... maar hier zijn er mensen genoeg die voor een schappelijke prijs op die manier kledij en andere huishoudartikelen kunnen aanschaffen, omdat ze zelf het absolute minimum aan inkomen hebben en eens wat nieuws willen hebben. Soms kan men zeggen dat de fairtrade-producten er zijn om aangeschaft te worden door een middenklasse met een sociaal hart en rechtvaardigheidsgevoel. Om af te sluiten, er zijn geen legoblokskes gevonden. Tot morgen

Een vrije vrijdag, maar geen 'vrij' dag, althans niet voor mij. Volgens mijn geliefde broer moet ik ook niet meer denken en hopen dat ik nog een vrijer zal tegenkomen. Dat beweert hij nadat ik vertelde wat ik allemaal rond mij hangen had, vooraleer ik nog eens het laken en donsdeken er bovenop legde. Géén enkele man wil zoveel lichaamsbedekking verwijderen, vooraleer aan een vrijpartijtje te beginnen, zoveel geduld heeft geen enkele heer om het vrijen in gang te zetten. Ik zal mijn broer maar geloven, want hij is ook al 70+  en weet blijkbaar nog van wanten. Op deze vrije vrijdag zal het voor mij geen vrije dag zijn. Ik heb bezoek. Ze zijn hier uitgeput binnengevallen na een autorit van 3 u in file rijden om 150 km af te leggen. Het is geen pretje meer om mama of oma te bezoeken aan zee. Men is rapper aan de Costa Brava dan aan de Noordzee. Het kan ook bijna niet anders met maar één autostrade naar het verlofparadijs bij uitstek voor kortere vakantieverblijven. Met een heerlijke 17° en een licht briesje is het hier werkelijk aangenaam vertoeven en dat vinden veel landgenoten die de hitte van het asfalt niet willen opsnuiven. Vandaag moeten jullie tevereden zijn met dit korte berichtje, ik moet mijn gasten entertainen. Koken ga ik niet meer doen. Vanavond is het ons beproefd recept: uit eten gaan en dan liefst met garnaalkroketten, sla, tomaat, citoenschijfje en echte frieten op ons bord!. Eerst is er de bespreking van de uitgave van het "Letterbuffet 2", dat me pas in handen gegeven werd door 'de vrienden'. Dit keer was het uitgangspunt van het boekje: een schilderijtje met een 'kamper' op. Ik heb weer mijn best gedaan om een mooi verhaaltje te schrijven over dat vakantievehikel. Ik heb geput uit mijn eigen droom ooit eens een grote toer te doen in Europa met dit huisje op wielen. Maar ik niet alleen, ze konden 30 vrienden/vriendinnen aanzetten om daar een mooi verhaal rond te spinnen; waargebeurd, verzonnen of gedroomd.Tot morgen

Alles is nog stil buiten. Dat is meestal zo als een feestdag midden in de week valt. Nochtans zal er in veel huishoudens een drukte van jewelste zijn bij de belangrijke 'kinderfeesten' die rond deze tijd plaatsvinden: Eerste/Plechtige Communie of een Lentefeest. Cadeautjes of centen zijn in aantocht voor de 7-of 12jarigen. Tegelijkertijd is er veel werk voor de ouders als die gans de familie hebben uitgenodigd om mee te vieren om de kinderen zoveel mogelijk nuttige of onnodige geschenken te geven. Maar plezant is zo'n feest altijd en hopelijk op het einde van de dag is er geen sprake van zatte nonkels of tantes.

Eigenaardig! Op 1 mei vieren we de 'Dag van de Arbeid'. Met speeches, optochten en andere bijeenkomsten. Vooral de leden en partijbonzen van 'Vooruit' zijn daar de haantjes de voorste in en ook de PVDA. Hier en daar duiken er ook leden van Groen of andere gezindten op in de vele stoeten die met vlag en wimpel door de straten marcheren en ondertussen de "Internationale" zingen. Niemand met 'oranje' kleuren of groene hesjes lopen daarin mee. Hun dag is vandaag "Rerum Novarum", genoemd naar de Encycliek van Paus Leo XIII (1810-1903). Daarin wilde de Paus een antwoord vinden en geven over de positie van  de Kerk in het moderne denken, vooral met tijdens de industriële revolutie: rechtvaardig loon, recht op eigendom, solidariteit met de zwakkeren. Eigenlijk thema's die nog altijd actueel zijn en de inhoud zijn en blijven van de 'sociaal katholieke leer'. Ik overpeinsde de gelijklopende delen van deze 2 dagen, speciaal voor de werkende mens ingesteld. Allebei zijn ze gekenmerkt door bol, hol en vol van speeches te zijn, en optochten met de belangrijkste tenoren of sopranen van de partij. Meteen vroeg ik me af 2 dingen af: 1) is het mogelijk dat deze speciale dagen ooit eens op dezelfde dag zullen gevierd worden, kort gezegd kan het dat 1 mei en Hemelvaartsdag ooit eens samenvallen? Aangezien Hemelvaartsdag ten vroegste op 30 april kan vallen en ten laatste op 3 juni, is het best mogelijk dat alle politieke strekkingen eens eensgezind met dezelfde eisen door de straten marcheren met vlag, wimpels en fanfaren. Ik denk dat weinigen van ons dàt zullen meemaken. We zullen het belang ervan aan onze nakomelingen moeten meegeven want het samenvallen zal pas plaatsvinden op 1 mei 2160. Volgende vraag: 2) Is er voor Rerum Novarum ook een speciaal lied gecomponeerd zoals op 1 mei waar de deelnemers aan de optochten  de "Internationale" zingen?. Een tekst van de communard Eugène Pottier (1816-1887) en de muziek/melodie van de Belgische componist Pierre De Geyter (19848-1932). Het werd een beetje zoeken en kwam uit bij "De marktzanger in ere hersteld" een groep met 3 leden, Johan Morris, Marc Justaert en Jos Debraekeleer, die zich tot doel hebben gesteld de liederen, hun teksten en muziek van 1900-1950 in ere te herstellen. Tot hiertoe telt  hun repertoire al meer dan 500 liederen en treden her en der op in het hele Vlaamse land. Rond 1910 werd het "Lied van de Christen Werkman" verspreid. De tekst is de moeite om te lezen, maar te lang om hier weer te geven. Er staan pareltjes in hun liedboek. Tot morgen