Archief

Voilà, toch weeral gezond opgestaan, dat is toch een hele opluchting en geruststelling om de dag te starten. Ik zie wel een waterzonneke tevoorschijn komen, en iedereen weet wat zoiets weeral zal betekenen voor het verloop van de dag: nat!. Maar gisterenavond was mijn gezicht ook al nat geworden toen ik de triestige en treurige ogen van de violist uit Korea zijn concerto van Elgar zag spelen. Zijn mimiek stond op intens verdriet. Uiteindelijk kon ik bijna niet anders doen dan tranen in zijn plaats plenzen. Ik heb het nog al eens geschreven, de gezichtsuitdrukkingen van de Oosterlingen zijn een studie apart geworden. Ik had niet de indruk dat het concerto iets verdrietig was en toch zat ik te janken bij het spel van deze bekwame violist. Hij was gaan studeren in Duitsland omdat het de plaats was waar de meeste klassieke componisten vandaan kwamen en alzo de roots van hun werk beter zou aanvoelen en begrijpen. Hij was vergeten dat Elgar een Brit was en het opgelegde werk van een Fransman kwam. Zodoende kon hij geen van beiden intens aanvoelen en was het verdriet ervan op zijn gezicht te lezen. Ik doe daar nu een beetje smalend over, maar al die deelnemers zijn krakken en verdienen mijn respect want zelf kan ik nog geen viool vasthouden laat staan,  een snaar aan het trillen brengen. Vanavond zal ik maar een halve uitzending bekijken, 2x het opgelegde werk beluisteren doe ik niet en de beide finalisten kozen dan ook nog eens voor hetzelfde werk van Brahms. Straks zal ik eens bekijken wat er op de andere zenders te zien is, buiten de verkiezingsdiscours. Ik weet al heel mijn leven voor wie en aan wie ik mijn stem geef: een partij die voor alle geledingen van de maatschappij haar best doet en daar probeert rekening mee te houden. Jong, oud, zelfstandige, boer, bediende, werkman, kind, man, vrouw. Een land bestaat niet alleen uit  rijken, armen of middenstanders, maar uit een heel scala aan mensen waar de bestuurders voor moeten zorgen. Maar de wetgever kan niet voor alles zorgen,  daarom komen er ook zo veel boeken uit van VIPS die ons vertellen wat we moeten doen om ons terug goed te voelen, hoe we moeten leven, moeten gedragen, hoe we moeten handelen, hoe we ons kunnen genezen van allerlei kwaaltjes die op een zekere leeftijd zich voordoen. Iedere BV denkt van zichzelf het 'ei van Columbus' te hebben uitgevonden om een postnatale depessie te behandelen, een burnout, hoe het monster van de drank en drugs te bevechten, de behandeling van de klachten van de menopauze, hoe we terug moeten leren lopen, wandelen, stappen, fietsen of zwemmen. Kortom, jij of ik hebben daar de leidraad nodig van een fotograaf, presentatrice, zangeres.... Dat was blijkbaar nog niet voldoende om ons als vrouw door het leven te loodsen. Er verscheen "Het Vrouwenlijf en wat we er nog niet over weten" van Sofie Peeters. Voor 20€ leren we onszelf een beetje beter kennen. Tot morgen

Het was gisteren niet gans de dag, grijs, grauw en nat. De zon kwam er in de namiddag nog in volle glorie  door en dus heb ik weeral eens kunnen profiteren van haar warme stralen. Het is nu ook mooi weer en tijd om te gaan winkelen. Niettegenstaande ze vaak zeggen dat vrouwen graag winkelen, etalages bekijken en kopen, is dat voor mij een calvarieberg beklimmen, weliswaar zonder kruis te torsen (behalve het kruisje van mijn plechtige communie). Maar allez, boodschappen moeten er gedaan worden en ik probeer dan vooral me niet te laten verleiden voor alles wat ligt te blinken en te pinken naar mij. Ik heb altijd gezegd dat om mijn ouwe dag te slijten, ik in een omgeving wilde wonen waar op 'voetafstand' alles aanwezig was wat een mens nodig heeft om een rustig, onbezorgd en aangenaam leven te leiden. Voor vakantie te hebben hoef ik maar de straat over te steken en ligt de zee aan mijn voeten. Alle noodzakelijke winkels zijn in de nabijheid alsook de dokters, apotheken en andere gezondheidswerkers. Maar zolang ik met de auto kan rijden, is het gemakkelijk  boodschappen te doen. Op 6 km afstand is er een shoppingcenter, even buiten de kern van mijn hoofdgemeente. Alle grote ketens zijn er op een voorschoot groot gelegen, de auto op de ene parking zetten en men kan te voet alle andere winkels bezoeken. Colruyt, Jumbo, Aldi, Lidl, Bonapp, Aronde om alleen maar de voedingswinkels te noemen. Brico, Euroshop, Zeeman, Kruidvat, Action, C&A, nog garages, carwash, fietsenwinkel, decoratie....en een verbuikerszaal voor een koffie met taart of broodje te eten. Is dat nog niet genoeg, dan is er enkele km verder de grote winkelboulevard van Oostende met al de andere grote voeding-dierenspeciaalzaak en -kledingketens. Met één verplaatsing, te voet of met de auto, is er het aanbod voor alles wat ik nodig heb. Wil ik wat exclusievere winkels hebben of een beetje cultuur opsnuiven, dan neem ik de kusttram "Zeelijner" richting de grootste stad aan de kust. Ik heb mijn vaste winkels voor voeding. Colruyt als belangrijkste en Aldi voor mijn potten (500 gr) natuuryughurt. Maar nu komt er wel een grote verleiding bij kijken in de laatst genoemde winkel. Aanpalend heeft men er de 'outlet' van de keten gevestigd, allerlei kleine hebbedingetjes voor een minimumprijsje en van Oosterse makelij. Goed gezien van de eigenaars, men kan er alleen in geraken via de ingang van het warenhuis. Mijn schrik dat ik niet op een uurtje over en weer zal zijn met een karton yughurt, is gegrond.

Nu is het nog afwachten tot vanavond, want de finale van de Koningin Elisabethconcour voor viool, gaat van start. Twee kandidaten, de een met een werk van Pjotr Tsjaikovski (1840-1893) en de ander van Edward Elgar (1857-1934). Vanavond wordt ook het nieuwe onbekende werk van de Franse organist en componist,Thierry Escaich, "Variations Litaniques", gespeeld. Ben eens benieuwd naar de klanken en de commentaren van de kenners. Tot morgen

Ik heb nog nooit zoveel 'geprofiteerd' als de andere jaren in mijn leven. Iedere keer als de zon schijnt 'profiteer' ik  ervan om buiten te komen. Gewoonlijk is dat om de 2 à 3 dagen, dat ik volop van haar stralen kan genieten en profiteer ik van haar vit A & D en de warmte die ze geeft. Gisteren heb ik  geprofiteerd van 'het' buiten zijn, en genieten van mijn propere tuin. Vandaag belet de regen me weer om wat buiten te zitten lezen. De straalstroom van Armand ligt nog altijd aan de verkeerde kant, en zolang die 'lucht E40' verkeerde bochten maakt zal er van schoon, helder en standvastig weer geen sprake zijn. Het voordeel van zo'n weer is, dat alles fris en groen blijft en niet verschrompelt, verkleurd of vervaald door de hitte van de zon. Ik  heb ook nog geen parasol nodig gehad alhoewel ik hem wel al buiten geïnstalleerd heb, voor het geval er van 's morgens tot 's avonds zon zou zijn. Nog een voordeel is dat het hier aan de kust vrij rustig is, geen overrompeling van toeristen of dagjesmensen. Geen vuiligheid of afval op de straten, all peace and quiet on the western front. Natuurlijk zou ik liever zonnige dagen hebben en terug eens wat ambiance op den dijk. Maar de studenten zullen wát blij zijn met dergelijk weertype om het hoofdje koel te kunnen houden bij de blok en de daaropvolgende examens. Omdat de zon niet zoveel schijnt valt er ook niets nieuws te rapen. De mensen blijven liever binnen dan buiten van hun oren te maken en te protesteren tegen alles en nog wat. En zo zal deze zondag verder kabbelen zoals de rustige zee, grijs en onopvallend. Tot morgen

Toch wel een speciale dag vandaag, die me ook een beetje fier en trots doet voelen: dit is de eerste zin van blog nr 1600. Nooit gedacht natuurlijk dat een idee om mijn stem te laten horen en mijn ideeën aan het internet toe  te vertrouwen, me zo'n goed gevoel zouden geven. Er zijn ondertussen ook al meer dan 39.000 pageviews geweest, dat wil dus ook wel zeggen dat ik regelmatig gelezen word door vaste en losse abonnees, lezers en lezeressen. Door dat schrijven krijg je ook wat internetvrienden erbij van over het hele land en ver daarbuiten. Wat mezelf betreft, heb ik al die jaren veel gebruik leren maken van internet meer bepaald wikipedia, google en diverse sites die me veel antwoorden gaven en geven op de vragen die ik me soms stelde. Verder was het voor mij een goede oefening van mijn eigen taal. Nieuwe woorden ontdekken en oude woorden weer leren gebruiken, zegswijzen, spreekwoorden, citaten, schrijvers leren kennen. Op die jaren  (sinds 06/01/2020) vind ik dat ik mezelf verrijkt heb met een kennis die in geen enkele school of onderricht te leren valt. Het stemt mezelf best wel zeer tevreden. 

De tuinman is hier om mijn hagen en gras te fatsoeneren. Na de regenbuien en schaarse zonnestralen maar toch redelijk zachte temperaturen was al het groen in de tuin, uit zijn voegen gegroeid. Mijn  leeftijd brengt ook met zich mee, dat er voor dergelijk werk al wat hulp nodig is. Eigenaardig genoeg moest hij me vandaag ook helpen om een vogeltje te vangen dat mee binnengevlogen was. Geen 5 cm groot was het, en moeilijk te vangen. Met een hond die alles ruikt wat er anders is in huis, was de hulp welkom vooraleer woeffie het beestje zou vangen en vermorzelen uit nieuwsgierigheid. Dat is zowat een korte versie van een normale blog van 'pijltje' maar ik ga wel van de zon genieten in mijn opgekuiste hofke. Wat ik met dat vogeltje moet gaan aanvangen weet ik niet, want het blijft maar in de nabijheid van mijn huis wat fladderen. Misschien als ik wat graantjes in mijn handpalm zou leggen dat het bij mij wel zou komen zitten en voor de rest van zijn leven in mijn tuin zou willen doorbrengen. Tot morgen 

Eindelijk was het vandaag zover: mijn bicky-burger buiten op een bank op de dijk kunnen binnenspelen. Niet alleen dat, het was nog rustig, weinig volk, en een prachtig uitzicht op een rustige staalblauwe zee. Ik heb heel lang daar zitten kijken en genieten van deze lentedag aan de kust. In de verte zag ik nog een paar schepen die richting Oostende zeilden om deel te nemen aan "Oostende voor Anker". Ook zag ik een roeibootje met twee roeiers erin. Was dat al een oefening voor de Olympische Spelen deze zomer of was dat gewoon een ludiek duo dat wilde aanmeren tussen al die drie- en viermasters?. Gewoon wat kijken op het strand of een bank, er is altijd wel een groot of klein spektakel te zien aan en op zee. Het is hier nog altijd droog, maar er komen al wat meer wolken opzetten, waarschijnlijk de voorbode van de regen die eerst de andere regio's in België van water voorzien heeft en de restanten dan maar over onze hoofden aan de kust komt leeggieten. 

De verkiezingen komen naderbij, maar van een oproeping om mijn demcratische plicht te gaan vervullen is er nog niks in de brievenbus gevallen. De administratie heeft nog 2 weken de tijd om me mee te delen in welk gebouw ik mijn bollekes mag gaan rood maken. Ondertussen zijn de evaluaties van de Regering Vivaldi volop aan de gang. De debatten tussen de kopstukken van de partijen zijn op alle zenders te horen en te zien.  De beste schippers staan zoals gewoonlijk aan de wal en hebben toogpraat. De eerste opmerking dat ik met vraagstekens stel: de koopkracht zou met 1,4% gestegen zijn tijdens deze regeerperiode!!!!. Vele producenten van voeding en andere consumptiegoederen hebben van de corona-epidemie gebruik gemaakt om de prijzen te doen stijgen. Nu dat alles terug weer 'normaal' zou moeten zijn, is er geen enkel bedrijf bereid zijn prijzen terug te zetten zoals ze waren vóór de crisis. Natuurlijk is het zo dat onze beleidsmakers geen invloed hebben op al die grote buitenlandse concerns die voor alles en nog wat onze markt beheersen. We moeten in ons landje alles invoeren want grondstoffen hebben we niet. Belangrijke bedrijven zijn in buitenlandse handen waar we de vraagprijs moeten voor betalen (water, electriciteit, gas, afvalverwerking, rusthuizen, zelfs granen, groenten, fruit). In feite is het zo dat we niet langer 'selfsupported'zijn. Het enige wat we wel hebben en waar we overal voor gewaardeerd werden zijn onze grijze cellen gekoppeld aan een oerdegelijk en hoogstaand onderwijssysteem. Maar zelfs dàt is al aan het aftakelen. We zakken maar steeds dieper op de internationale ranglijst voor wiskundekennis enz door een falend en gebrekkig onderwijsplan. Ingenieurs, leraars  en andere wetenschappers komen er niet door een "Vlaamse Canon" als belangrijkste verplichte wetenswaardigheid in het onderwijs in te voeren. Er was deze week een opmerkelijke mededeling van de RUG en Keytrade Bank, dat ons land 15% miljonairs telt (± 500.000 Belgen). Waarschijnlijk allemaal gelieerd aan een politieke functies. Tot morgen

Het ziet er naar uit dat er een zonnige droge dag op komst is en dat de wind niet al te fel aanwezig is. Tijd dus om eindelijk de parasol buiten te zetten, want de zonnestralen geven al aardig van jetje en een zonnehoed is niet meer voldoende om mijn tere hoofdje te beschermen tegen de warmte. Eerst is er natuurlijk de kuisploeg gepasseerd, dan een luncheke tot mij genomen, krant lezen, schrijven en dan buiten. Ik ben natuurlijk geen diplomaat en kan moeilijk inschatten wat het betekent een 'erkenning' van de Staat Palestina en wat een 'erkenning' allemaal inhoudt. Blijkbaar is dat allemaal niet zo simpel aangezien het grondgebied nog niet begrensd is en dus de grenzen niet bekend. Onze toppolitici zijn een beetje bang voor de consequenties die een erkenning zou inhouden en wachten geduldig af wat de rest van de wereld en de landen overwegen te doen. Het zou van de 'staten' die Palestina erkennen eerder een symbolische actie zijn dan een daadwerkelijke erkenning als een evenwaardige staat als Israël. Gelijk wat er ook van is, een oorlog moet stoppen. Er zijn er al té veel oorlogen, conflicten en gewapende invallen die het de gewone mens moeilijk maakt zijn gewone leven te leven zonder angst of schrik te hebben. Maar zoals de geschiedenis leert, oorlogen zijn van alle tijden en gewapende conflicten ook. Een mens leert blijkbaar niet van zijn fouten sinds de 'val' van Adam en Eva in het Paradijs. Hebzucht, macht, rijkdom zijn dikwijls de redenen onder de dekmantel van de 'ware religie' verspreiden onder de mensen. "Droevig is deze wereld" zingt de echte koning van het authentieke levenslied: Guido Belcanto. Ik luister liever naar zijn "Plastic rozen verwelken niet" of "Zijn vlammetjes". Maar als ik zijn lied hoor over "Het zeildoek van de botsauto's" wenste ik nog zelf eens in een botsautootje op de kermis te zitten. Maar dat durf ik niet meer omdat ik schrik heb voor mijn botten bij dat botsen. Ik heb ook geen liefje dat ik mee zou kunnen nemen in de 'slang' en onder het zeildoek met mij zou kunnen zitten om wat te friemelen en kusjes te geven en "Op zoek naar romantiek" is. "Afscheid is de deur van de toekomst" schreef Manfred Hinrich (1926-2015). Mijn toekomst is wat rustiger geworden, met andere charmes, andere bezigheden die me even gelukkig kunnen maken.Tot morgen

Toen ik gisteren in de striemende regen op de tram wachtte om mijn geschoren hondje op te halen, scheen plots de zon heel fel in mijn ogen. Een onbekende man, met vrouw en gehandicapte dochter, vroeg me welke kant hij van de rails moest staan om richting Nieuwpoort op te stappen. Behulpzaam als altijd, zegde ik welke kant hij op de tram moest wachten. Op mijn antwoord aan hem volgende meteen een bedankje maar ook een mooi compliment: ik had zeer mooie ogen, vertelde hij. Ik antwoordde dan maar onbeholpen dat door de regen zijn brillenglazen waarschijnlijk een onscherp beeld geven!. Waar of niet, ik voelde me er wel door gecharmeerd. Zelfs een meisje van 1948 kan nog blozen door een complimentje te krijgen al was het niet door een jonge snaak, maar veeleer iemand van mijn leeftijdscategorie en die er zich niet aan stoorde om wat pluimstrijkerij te doen bij een andere vrouw dan de eega. Dat was gisteren en ik kwam zoals gewoonlijk met een spierwit en kortgeschoren hondje naar huis. Vandaag is het eerste nieuws op radio en internet, zeer goed nieuws, althans dat hoop ik toch. Misschien kan door de erkenning van  de Staat Palestina door verschillende landen, een einde gemaakt worden aan de oorlog en gekibbel over grondgebieden in het Midden-Oosten. De slachtingen en wederzijdse verwijten hebben al veel te lang geduurd en té veel onnodige slachtoffers geëist. Eén van de weinige overlevende van de holocaust transporten naar Auschwitz tijdens Wereldoorlog II, de 92 jarige Brusselse advocaat, Simon Gronowski, blijft geloven in een vrede tussen Israël en Palestina, want de 'vriendschap zal de haat overwinnen'. Laat me hopen dat de aanzet daartoe gegeven is door een erkenning van Palestina door verschillende Europese staten en hopelijk ook door ons land. Simon was een overlever van een genocide maar Betty is een overlever van een mediahype. Iedereen leerde Betty Owczarek kennen bij de eerste Big Brother op het kleine scherm. De beenhouwersvrouw trok alle aandacht naar zich toe met haar wulpse rondingen en vrijgevochten gedrag. Ze teerde best nog een aantal jaren op dat avontuur door een zangcarrière uit te bouwen, optredens in shows aan de kust en overal te lande te geven. En dan, van een beroepenswitch gesproken ging ze verpleegkunde studeren: ons Betty is nu een eerbiedwaardige verpleegster geworden en met haar lach en woorden zal ze de zieken wel kunnen opbeuren tijdens een verblijf in de kliniek. Il faut le faire, zeg ik dan, want ze had voornamelijk een Franstalige playlist. Tot morgen

Geen politiek, geen oorlogen meer op de frontpagina van de kranten. Wel de rampen met het regenweer in ons land. Overstromingen en wateroverlast zijn voor bijna ieder van ons 'dagelijkse kost' aan het worden. Die woorden scheppen normaal gezien veel lekkers op het bord, nu is het een titel van ellende, miserie en moedeloosheid. Ik had mijn 'uitje van de maand' voorzien, terwijl dat woeffie in het trimsalon zit, maar dat zal letterlijk in het water vallen. Ik kan natuurlijk ook de wachttijd, tot men van hem een mooi wit hondje heeft gemaakt, in een brasserie, patisserie of cremerie doorbrengen, maar zelfs dat is geen aanlokkelijk vooruitzicht bij dit weer. Ik zou het liefst eens slenteren langs de kledingwinkels, schoenwinkels, interieurzaken, parfumeriën, de promenade rond het nieuwe casino eens aflopen, en ondanks ik mijn e-reader heb, toch eens in de boekenwinkel snuffelen en de geur van papier opsnuiven. Bij 15°C en al die nattigheid erbij, zit dat er vandaag niet echt in. Waarschijnlijk zal ik hem bij Audrey afzetten en terug huiswaarts keren en daar wachten op een belleke dat ik mijn proper schatje mag komen halen. Al hetgeen ik vandaag niet kan bezoeken is echt geen ramp, dat zijn gebouwen die niet rap zullen verdwijnen en die ik een volgende keer wel eens kan bezichtigen en/of binnenstappen. We zijn al lange tijd niet meer gezegend geweest met zonnig en standvastig weer. Dat is ook te zien aan de tuin. Het enige dat werkelijk welig tiert is het zogenaamde onkruid. 'Maai mei niet' zal dit keer zonder moeite gebeuren. Het gras staat wel hoog en zou nodig moeten gemaaid worden, maar met al die nattigheid is dat bijna niet te doen. Dus kijk ik maar liefdevol naar de boterbloemen, de paardenbloemen en de kamillebloemekens of madeliefkes die nu fier staan te pronken tussen de grassprieten. Dat heeft ook zijn charme. En kan ik deze namiddag geen pateeke gaan verorberen, dan zal ik thuis wel een cakeje opeten die mijn kleindochter voor mij gebakken heeft. Wat er wel nog op pag 4-5 aan bod komt zijn de verkiezingen van juni. Een beetje gelaten beschrijft men de uitstappen van de eerste-rangs politici op de markten, kermissen of van degene die, zoals de kwajongens, bellekentrek gaan doen. De verkiezingen wekken blijkbaar niet zoveel interesse op bij de mensen. Men is de verkiezingsbeloftes moe, die altijd de herhalingen zijn van de vorige beloftes omdat men er gedurende 4 of 6jaar het bij beloftes is gebleven. Herhalen en herhalen, beloven en beloven, zonder gêne of schaamte kunnen de politici dat met een pokerface doen. Bert Dewilde (1925-2020) beschrijft het mooi: "Een politicus mag gezichtsverlies lijden! Hij heeft er toch meerdere". Tot morgen

Sinksenmaandag, een verlofdag en daar geniet mijn jongste zoon en co van, om even gedag te komen zeggen en een 'stuutje' mee  te eten. Het is altijd gezellig om niet alleen te moeten eten en van  het gesnater en getater aan tafel te genieten. Nu zal het wel weer duren tot de grote vakantie vooraleer ze terug langskomen want de examens voor de kinderen gaan eraan komen. Raziel vindt bezoek wel fijn, maar wil toch de meeste aandacht hebben en doet er dan ook alles aan, om zeker met hem rekening te houden. Ik wil wel babbelen met mijn gasten en hen op de eerste plek zetten voor de tijd dat ze hier zijn, maar daar heeft hij het moeilijk mee. Hij heeft geen notie noch begrip van het woord 'familie'. Een beetje jaloersheid steekt dan de kop op, omdat ik zijn noden een beetje aan kant schuif. Nu is iedereen nog eens een wandeling gaan doen om de gezonde zeelucht nog in te ademen vooraleer huiswaarts te keren. Daar wacht hen een waterverzadigde lemenondergrond en veel slakken met of zonder huisje. Hier valt het momenteel nogal mee, maar ik kreeg toch weer een waarschuwing "Stormschade Vlaanderen" vanaf morgenvroeg. En zo blijft dit mooie lenteseizoen verstoken van een echt lentegevoel. Alles relativeren is de boodschap en "relativeren = de veren die zorgen voor de balans in je leven". Ik wil nog wel de verjaardag vermelden van twee muzikale grootheden. Boudewijn De Groot in de  Nederlandstalige gebieden,die 80 kaarsjes zal uitblazen en de eeuwig 'er jong willen uitzien', de internationale superstar 'Cher'. Die wil natuurlijk niet weten dat ze ook al 78 lontjes op haar taart heeft staan. Tot morgen

Sinksen of Pinksteren? Het maakt geen verschil, het een is een afgeleide van de Griekse taal, het andere van de Latijnse en betekenen allebei 50 dagen na Pasen. Meteen ook het einde van de christelijke liturgische cyclus. Nu komen we tot aan de 'advent' in 'de grote groene tijd'. In ieder geval vieren we vandaag het 'neerdalen van de Heilige Geest' onder de vorm van grote vurige tongen op het hoofd van de apostelen, de leerlingen van Jezus. Het wonder van die dag is dat elkeen de preek van de 12 discipelen verstond, van welke windstreek ze ook kwamen en welke taal ze ook spraken. Ik reken vooral, bij het neerdalen van de 'Geest' op veel inspiratie voor mijn blog en misschien spreek ik vandaag, wie weet, de zéér moeilijke taal, West-Vlaams. Dat zou pas een wonder zijn!. Er zijn op deze dag ook veel feesten, niet alleen 'Lentefeesten' of 'Communiefeesten' voor de kinderen, maar ook de 'grote kermissen komen eraan. De bekendste is natuurlijk de 'Sinksenfoor' in Antwerpen, die net geen 50 dagen leut en plezier brengt voor groot en klein. Minder plezant vond ik de uitslag van het 'Grande' muziekconcours in de Flagey: onze Belgische Pauline valt uit de boot om mee te dingen naar de "1e prijs" van dit prestigieuse evenement. Ze is niet bij de 12 geslecteerde eindlaureaten.  Ik schenk haar toch het lied "Paulien" van Johan Vernimmen als troost. "Pauline" van Bram Vermeulen (1946-2004) kan ik natuurlijk ook als geschenk geven en is minstens even mooi. Een weekje geduld en het is weer klassieke muziek geblazen. Naast de expressie van de violisten kijk ik ook hoe ze het oplossen als er snaren breken. Erg is dat wel als dat bij de viool gebeurd van een kandidaat en vereist een koelbloedigheid van de muzikant maar ook de alertheid van de orkestmeester. Deze week geen snaar zien vliegen wel verschillende kapotte haren bij de strijkstok. Men ziet dan tijdens een stil moment de violist met enig geweld het gebroken haar uit die 'beharing' trekken. Ik heb geleerd dat bv de strijkstok één van de weinige hulpmiddelen in de muziek is  waar geen 'plastiek' aan te pas komt. Alles is nog naturel. De beharing van de strijkstok zijn haren van staart en manen van paarden. Liefst van hengsten, die blijken wat steviger te zijn. De kleur of het ras van het paard speelt geen rol: een moor, een lipizaner of de haren van een boerenknol, als ze maar stevig genoeg zijn. In feite zitten er zo'n 150 tot 175 haren op een strijksstok, dus als er eentje breekt is dat niet zo'n ramp. Wel moet de violist zijn 'haren' goed harsen zodat die, als ze over de snaren strijken en samen met de vingerzetting, de trillingen veroorzaken en het instrument als muziek in de oren doen klinken. Het klinkt zo'n beetje als de pomerans blauw krijten bij het biljarten, het verhoogt de hechting bij het spelen. Tot slot: alle leden van het begeleidende orkest, Orchestre Royal de Chambre de Wallonie, kregen een persoonlijk bedankje van onze vorstin. Tot morgen