Er was eens
Er was een jongen, hij mocht niet vaak uit.
Op een dag vroeg hij het toch aan zijn moeder om even te gaan
shoppen.
Dit mocht, ook al was het de enige keer in zijn leven. Ze liet hem
gaan..
Hij was aan het rondwandelen, toen hij opeens een muziekwinkel
tegenkwam. Er stond een heel mooi, aantrekkelijk meisje
in de winkel.
Hij stapte de winkel binnen. En het was liefde op het eerste gezicht voor hem.
Hij nam de eerste, beste cd die hij zag en ging onmiddellijk naar de
kassa.
Hij zei: 'Ik wil deze cd kopen'
Het meisje zei: 'Moet ik het inpakken?'
Hij antwoordde 'ja'
Ze ging achterin de ruimte en pakte de cd in, eenmaal ze klaar was,
ging ze terug naar hem, met de ingepakte cd.
Hij nam de cd in zijn handen
en zei: 'bedankt' en hij verliet de winkel.
Na die dag ging hij iedere dag terug naar de winkel. Nam altijd de
eerste beste cd 
in het zicht en liet hem inpakken door dat meisje.
Op een dag vertelde hij zijn moeder
wat hij voelde voor dat meisje.
Zijn moeder antwoordde: 'ga dan, vertel haar wat je voelt,anders ga
je nooit weten wat dat meisje voor jou voelt'
Hij ging dus terug naar de winkel en deed hetzelfde als altijd:
Nam een cd en vroeg om hem in te pakken.
Toen ze terug kwam met de ingepakte cd, gooide hij vlug zijn
telefoonnummer op de tafel en liep vlug weg uit de winkel.
DE VOLGENDE DAG
"Rrriiiiinnnnggggg", de telefoon luid
Het was het meisje.
Ze vroeg: 'Is uw zoon thuis?'
En zijn moeder zei: 'Weet jij dat dan niet? Hij is gisteren
overleden'
Het is stil aan de andere kant van de lijn.
ENKELE WEKEN LATER
De moeder ging in de kamer van de jongen om de spullen te bekijken om alles nog eens te zien van hem.
Ze opende zijn kast.
En ze zag een berg van cd's.
Niet een van de cd's was opengemaakt.
Ze opende 1 van de pakketjes.
En ze vond het ticket.
Er stond op: 'Hoi, je bent heel erg lief, zin om even uit
te gaan?'
Ze opende alle pakketjes, en in ieder zag ze een ticket met altijd
hetzelfde tekstje.
Dit verhaal werd geschreven zodat andere mensen zouden
denken dat we beter iets zouden doen nu het nog kan. Het zou wel eens te laat kunnen zijn....
