bomen
Bomen moet je dromenVictor Covens
Cornelius-Jozef Cardoen
Leo Wittbroodt
De dood en het leven,
de ziekte en de gezondheid,
alles komt ons over
door de schikking
der Voorzienigheid.
spreuk
VERDANO-overleden op 10 -1-2006
| 09-01-2006 |
| de rouwstoet |
| . bedroevend zie je nog contouren van een toren en boeren die hun vee ver drijven je merkt de vele zwarte en bruine vlekken en een misthoornig geloei ook 'n hond blaft dof, op de grond kan je de stappen volgen, het gras is vochtig en je schoenen ze kraken niet meer, het leder is te doorweekt je geliefden, langzaam verdwijnen ze, de mist omfloerst hen één voor één keren de rijen, wijzen je terug op de weg, je verlangt weer naar de neon lampen, het licht is koud het asfalt zwarter dan je gemoed . 09-01-2006 om 23:21 geschreven door Verdano |
Er was eens
Er was een jongen, hij mocht niet vaak uit.
Op een dag vroeg hij het toch aan zijn moeder om even te gaan
shoppen.
Dit mocht, ook al was het de enige keer in zijn leven. Ze liet hem
gaan..
Hij was aan het rondwandelen, toen hij opeens een muziekwinkel
tegenkwam. Er stond een heel mooi, aantrekkelijk meisje
in de winkel.
Hij stapte de winkel binnen. En het was liefde op het eerste gezicht voor hem.
Hij nam de eerste, beste cd die hij zag en ging onmiddellijk naar de
kassa.
Hij zei: 'Ik wil deze cd kopen'
Het meisje zei: 'Moet ik het inpakken?'
Hij antwoordde 'ja'
Ze ging achterin de ruimte en pakte de cd in, eenmaal ze klaar was,
ging ze terug naar hem, met de ingepakte cd.
Hij nam de cd in zijn handen
en zei: 'bedankt' en hij verliet de winkel.
Na die dag ging hij iedere dag terug naar de winkel. Nam altijd de
eerste beste cd 
in het zicht en liet hem inpakken door dat meisje.
Op een dag vertelde hij zijn moeder
wat hij voelde voor dat meisje.
Zijn moeder antwoordde: 'ga dan, vertel haar wat je voelt,anders ga
je nooit weten wat dat meisje voor jou voelt'
Hij ging dus terug naar de winkel en deed hetzelfde als altijd:
Nam een cd en vroeg om hem in te pakken.
Toen ze terug kwam met de ingepakte cd, gooide hij vlug zijn
telefoonnummer op de tafel en liep vlug weg uit de winkel.
DE VOLGENDE DAG
"Rrriiiiinnnnggggg", de telefoon luid
Het was het meisje.
Ze vroeg: 'Is uw zoon thuis?'
En zijn moeder zei: 'Weet jij dat dan niet? Hij is gisteren
overleden'
Het is stil aan de andere kant van de lijn.
ENKELE WEKEN LATER
De moeder ging in de kamer van de jongen om de spullen te bekijken om alles nog eens te zien van hem.
Ze opende zijn kast.
En ze zag een berg van cd's.
Niet een van de cd's was opengemaakt.
Ze opende 1 van de pakketjes.
En ze vond het ticket.
Er stond op: 'Hoi, je bent heel erg lief, zin om even uit
te gaan?'
Ze opende alle pakketjes, en in ieder zag ze een ticket met altijd
hetzelfde tekstje.
Dit verhaal werd geschreven zodat andere mensen zouden
denken dat we beter iets zouden doen nu het nog kan. Het zou wel eens te laat kunnen zijn....
Stijn Vranken °1974, Leuven
Medeoprichter van De Sprekende Ezels, stelt elke eerste zondag van de maand een poëzieavond samen (een 'chaopoëtisch maandverband'). Performers op verplaatsing: o.a. Zuiderzinnen (2002), Nacht van de Musea (2002, 2003), Hotel Ideal, Paulusfeesten (2003), Literaal (2003), winnaar van het Antwerps Stadsgedicht 2003, winnaar van Poëzie 2004 - de poëzieperformancewedstrijd van Vlaanderen.
Is het zij?
Is het zij
die mijn ernst ontbindt
mijn wijsheid kreukt
die zich dan mijn staart ombindt
en zachtjes mijn geweten neukt
die daarna mijn wonden likt
en zo eindeloos over mijn waan beschikt?
Is het zij
die onder me aankruipt als een strand
wanneer vloed in mijn ogen brandt
die m’n angst niet onder haar arm draagt
maar me één vleugel ombindt en verjaagt
die keer om keer de zandloper in mijn hart kantelt
en soms hard maar handig de eikel in mij ontmantelt?
Is het zij
die geen scherven in haar koelkast bewaart
of Artis-visioenen over de toekomst spaart
die voor het slapengaan mijn dromen voorleest
me zo van alle andere koortsige vrouwen geneest
Is het zij die drijft op het zout van m’n huid
Is het zij die als ze lacht, haar ogen sluit?
Het is zij,
en als ze het niet is
is het misschien… zij
en als zij het ook niet is
ligt het wel weer aan mij.
Maandag
..weekend
Joannes Baptista Wellekens
Het leven verdwijnt, gelijk de wind
Gelijk eene bloem in't veld, die spoedig verslind.
Joannes Baptista Wellekens
geboren te Denterhoutem (prov.O.VL)
op 6 November 1872
overleden te Merxem op 21 Maart 1926
O dood,o bitere dood,hoe hard zijn uw slagen.
Vaarwel mijn echtgenoote ik moet ten grave dalen.
Vaarwel ,mijn kind'renlief, uw vader ga naar 't grag.
Vergeet de woorden niet die ik u dikwijls gaf.
Ik heb u altijd bemind,zoolang ik was op aarde.
Met een gevoelig hart,geen zorgen voor u spaarde.
Wat bate mij de ouderdom,als't leven mij verliet.
De dood kwam met haar zeisdoorsnee mij als 'n riet.
Vergeet uw vader niet ,denk dikwijls op zijn lijden.
O bittre droeve uur,als ik van u moest scheiden.
Geen zuchten of geween,geen kermen of getraan.
Ik moest de wereld af,het was met mij gedaan.
Ik ga naar 't donker graf eeuwig mijn woning kiezen.
'k Moest kinderen en vrienden verliezen;
Na vele pijn en smart te hebben doorstaan.
Het was naar Gods bevel mijn uur was reeds geslaan.
Hoe zag ik mijn kinderen rond mij zweven.
Hun tranen baten niets 'k gaf hun mijn laatsten zegen.
Staat toch elkander bij in druk en tegenspoed.
Want God belooft zijn rijk die zijnen wil voldoet.
Oscar De Bock
Hij wist wat werken was
en waakzaam gadeslagen
al 't gene, hem vertrouwd,
bij nachten en bij dagen
bekommerde zijn hart,
vol eedle vromigheid.
Oscar De Bock
echtgenoot van
Mevrouw Celesta Thienpont
geboren te Leupegem den 8 Maart 1882
en te Gent overleden den 20 Oktober 1932
Meer dan 30 jaar was hij met verkleefdheid
in zelfden dienst,
daarom mag tot hem gezegd:
Uw sterven wel was 't voorbedacht,
want vaardig waart gij, dag en nacht,
om, altijd en met naarstigheid,
te doen dat u was opgeleid.
't Zij wie,met recht, u gaf bevel,
gij hoorde 't en gij deedt het wel,
en altijd hebt g'uw meesterwoord
of waaar 't Gods eigen , wel aanhoord.
Verblijd u , goede knecht,voortaan;
gij hebt nu grooten dienst gedaan,
in de allerminste kleinigheid;
verblijd u in der eeuwigheid.
Jozef Van Oers
De ouderdom is een kroon van waardigheid
welke in de wegen der gerechtigheid wordt gevonden
Ps. 16
Jozef Van Oers
echtgenoot van
Elisabeth Donckers
geboren te Nieuwmoer den 7 April 1882
en aldaar overleden den 18 Augustus 1948
Theophile Theodore Roels
Theophille Theodore Roels
Petrus Blendeman
Die in oprechtheid wandelt zal behouden zijn.
Spreuken XXVIII, 18
spreuk
Kamiel De Graeve
Die in leven , lijden en sterven zich onderwerpen
aan Gods H.Wil, ontslaapt in vrede.
Kamiel De Graeve
Echtgenoot van Mw Marie Helène Engels
geboren te Zwijndrecht, 9 November 1891
en overleden ,23 December 1940
Josephus Van Reusel
Heer, schenk hem de eeuwige rust
en het licht des hemels strale hem tegen.
Josephus Van Reusel
Weduwenaar van Mevrouw
Joanna Francisca De Sutter
geboren te St.Niklaas-waas op 1 April 1861
en overleden te Antwerpen op 9 April 194
voor mijn vrienden
Je mag er zijn,spreuk
