Naar de inhoud

brientjes site

akke.beakke.be
Leuke animatie en mooie gedichtjes,met deze samen wens ik je een gezellige tijd.....

Archief

Je eigen plekje...

In mijn hart een plaatsje
helemaal voor jou alleen
daar ga ik met mijn gevoelens
dagelijks even heen...

In mijn hoofd een plaatje
vol herinneringen aan jou
hier besef ik in gedachten
hoeveel ik van je hou..

In mijn huis een kaarsje
met je foto en bloemen erbij
je hebt je eigen plekje
zo ben je steeds bij mij.... 

Reageer op dit bericht

Zal ik ooit....

Zal ik ooit nog kunnen houden?
Met hart en ziel, kwetsbaar bloot,
in alle openheid en vol vertrouwen,
zonder dat ik meteen wéér afstoot?

Zal ik me ooit nog durven geven?
Zonder mijn wantrouwen en angst,
instaat zijn om mijn hart te openen,
eerlijkheid duurt immers \'t langst?

Zal ik me ooit nog durven binden?
Mij kunnen overgeven aan \'t geluk,
mijn kwetsbaarheid eindelijk verliezen
of maakt mijn angst dit ook weer stuk?

xxxxxx

Reageer op dit bericht

Diep in mij..

Ergens ver, héél diep in mij
Goed weggestopt, er kan niemand bij
Draag ik al m'n geheimen mee
Alleen voor mij privé

Jaren gingen er voorbij
Dacht nooit meer aan 't geheim in mij
De deur was stevig vastgeroest
M'n gevoelens hielden zich
koest

De toegang heb ik angstvallig belet
De deur soms wel op een kier gezet
Nu maak ik echter 'n nieuwe start
Ik geef jou de sleutel van m'n hart !

xxxxx

Reageer op dit bericht

Vuur..

De schemer is ingetreden,
de mist hangt op het land,
de vogels zijn vertrokken,
het grote bos dat brandt

De zon reeds lang verdwenen,
haar warmte nam ze mee,
de bliksem klieft de wolken,
en hij, hij lacht tevree

Het vuur teert langzaam verder,
neemt steeds meer in zich op,
dat wat er echt nog mooi was,
staat volledig op z\'n kop

De wolken janken zachtjes,
de wind huilt met hen mee,
geen vreugdeklank te horen,
een angstkreet van een ree

Het beekje begint te koken,
verdampt langzaam en verdwijnt,
de bomen kijken gallig,
een diepe wens verschijnt

Gedachten kleuren donker,
gevoelens raken op,
emoties worden somber,
de kou giert door je kop

Geen blaadje zal nog groeien,
geen bloem verliest noch zaad,
er valt niets meer te snoeien,
het lijkt, het is te laat.

Reageer op dit bericht

Alles...

Alles lijkt ooit zo verwrongen
In een hoop web, een kluit
Als je het ene hebt bedwongen
Dan komt het ander er weer tussenuit

Dan als je denkt het te verliezen
Komt er een warmte op je neer
Die je zelf nooit had kunnen kiezen
Zo warm, zo goed, zo echt, zo teer

Zo dankbaar voor die warmte stralen
Zo dankbaar voor dat luisterend oor
Ondanks dat je bent aan het dwalen
Voel je, misschien kom ik er door

En is er dan een moment van wanhoop
Waar doel en daad elkaars vijand zijn
Dan voel je weer die echte warmte
En voel je je weer fijn!!! 

Reageer op dit bericht

Verboden verlangen...

Ik schreeuw,
ik gil
M'n stem blijft
stil
Tranen, emoties
Ik wil, ik wil....

Ik wil jou,
bij mij
Zij aan zij
Strelend, kussen
Héél dichtbij...

Gevoelig maar
waar
Raak jij m'n
snaar
Verboden,
verlangen
Het ultieme
 gevaar... 

xxxx

1 reactie Reageer op dit bericht

Luchtkasteel...

Ik droom mijn eigen leven,
bouw mijn luchtkasteel,
ik zal er op wolken zweven,
zijdezacht als fluweel

De torens zouden glanzen,
als goud in de ochtendzon,
mijn prins benut zijn kansen,
varend in zijn luchtballon

Ik zou voor iedereen liefde
dromen,
geen angst, verdriet of pijn,
ik zou onze doden laten
terugkomen,
om voor éven weer bij ons te
zijn

Ik zou als laatste willen
dromen,
over één alleshelend medicijn,
in de morgen zal ik pas
terugkomen,
om voor even geen
"Dreamer" zijn !!!

Reageer op dit bericht

Kleine schimmen...

Door de toppen van de bomen,
vliegen kleine schimmen van tak naar tak,
ik weet niet of ik hier wel mag komen,
maar ik voel mij zeker niet op mijn gemak.

Het is een ijzingswekkende stilte,
en ik ; ik loop heel zacht,
maar deze kleine schimmen houden van deze kilte,
ze hebben de macht in deze donkere nacht.

Maarergens tussen al die bomen,
staat een spookkasteel met een grote gracht,
maar vele van die vuurrode ogen volgde mij,
het waren die kleine schimmen van de macht.

Ik ben maar weer heel snel weggelopen,
want het was toch midden in de nacht,
die kleine schimmen met hun vuurrode ogen
hielden deze nacht daar weer de wacht.

Reageer op dit bericht

Meer van brientjes site

↑ Terug naar de berichten