Naar de inhoud

't Leven blijft niet stille staan

akke.beakke.be
Donderdag 14 december 1978

14-12-1978 - Ik ben 45

 
Niet te geloven, ik ben al 45 jaar !
.
Klik twee maal om te vergroten
Hoe vind je dit bericht?
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Dinsdag 12 december 1978

De voorbije jaren !

Sluit je ogen, bestop je oren en sluit je af van de werkelijkheid !
.
Maar zo ging het niet ,door mijn werkzaamheden in het vrouwencentrum kwam ik met de dagelijkse werkelijkheid in contakt !
.
Armoede, drank en drugproblemen, juridische problemen, huiselijk geweld, homoseksualiteit, verkrachtingen, collocaties, sex, abortus en anticonceptie, echtscheidingen, vluchthuizen enz.
.
Vele van deze zaken gebeurde in samenwerking met politie, juristen en andere organisaties
.
Een betere leerschool had ik mij niet kunnen indenken !
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Reageer op dit bericht
Zondag 15 september 1974

Enkeke jaartjes verder

Klik hier voor meer gratis...
 
We zijn weeral een paar jaartjes verder
Het leven kabbelt stilletjes aan
Ons huis, onze tuin en zeker ons kindjes
Zijn op de eerste plaats gaan staan
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Reageer op dit bericht
Vrijdag 2 januari 1970 · Blijft bovenaan

- Intro

Halo, mag ik me voorstellen mijn naam is Frida, een boogschutter van vöör de tweede wereld oorlog, ik ben geboren in de maand december 1933
Mijn man zijn naam was Jean, hij is overleden in januari 1993, we hadden samen twee dochters Sonja en Vera
*
Sonja is véél te vroeg van ons heen gegaan en Vera is te ver van mij heen gaan wonen, daarom voel me nu wel heel dikwijls eenzaam
*
Sonja en Ronny hebben drie kinderen, Christophe, Thierry en Joël
Vera vroeger fotomodel is bij gebrek aan kinderen héééél veel beestjes gaan houden, ze is buiten haar dagtaak nu ook nog op weg om een echte farmer's girl te worden !
*
Dit is mijn eerste webblog , ik probeer via mijn gedichten er een soort van biografie van te maken, afgewisseld met een beetje humor
*
Mijn gedichten zijn allemaal moment opnamen geschreven op ogenblikken van vreugde en van verdriet !
*
Mijn hobby's zijn momenteel mijn stamboom, mijn foto en reisboeken  een beetje verenigingsleven, af en toe nog eens een gedichtje maken en van alles uit mijn P Ceeke proberen te toveren .
*
Vroeger was ik bezeten van Ballroom en Latin dansen, en tussen het dansen door de wereld rond reizen, maar ik stond ook jaren vol overgaven aan de barricade voor de gelijken rechten voor man en vrouw
*
Klik op de foto om te vergroten
Hoe vind je dit bericht? 6 stemmen
15 reacties Reageer op dit bericht
Dinsdag 14 januari 1969

24-11-1962-Geboorte van mijn tweede dochtertje Vera

Klik hier voor meer gratis...
.
                 Op een nacht moest ik het weer eens ervaren                
Om in pijn en smarten een kindje te baren
Maar al die lange uren
Had mijn man het hard te verduren<
De pijn stond op zijn gezicht te lezen
Vertrokken was zijn ganse wezen
Zijn lichaam weigerde te rusten
Onder het slaken van talrijke zuchten
Op een boogscheut van te gaan gillen
Stond hij op zijn benen te trillen
Zijn knieën knikte in de maat
Mijn troost had geen enkele baat
Op het einde van zijn krachten
Zat hij zo waar bijna te versmachten
Ik dacht waar is nu dat sterke geslacht
Waar ik zo veel steun van had verwacht
Maar eenmaal ons kindje geboren
Was hij weer helemaal als te voren
Hij zegde, ik ben blij dat het is voorbij
Die pijn en smarten zijn niets voor mij
Maar dank zij die lieve schat van een uk
Kan ons geluk weer niet meer stuk
*
Eigen gedicht

 

Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
1 reactie Reageer op dit bericht
Zondag 12 januari 1969

18-03-1958 - Geboorte van ons eerste kindje Sonja

Er is ons een heuglijk feit overkomen
vannacht is ons eerste kindje gekomen
Ik had het nooit niet verwacht
Is ‘t eentje van het vrouwelijke geslacht
Met zwarte krullende haartjes
En met heel lieve gebaartjes
Handjes en voetjes zo klein
En nageltjes zo fijn…
Ik kan niet beschrijven dit gevoel
Moeder te zijn dat was mijn doel
De pijnen die ik heb moeten doorstaan
Zijn al stilletjes aan ’t vergaan
Het is een moment om nooit te vergeten
Niets kan aan dit geluk nog meten
.
Eigen gedicht
Hoe vind je dit bericht? 10 stemmen
1 reactie Reageer op dit bericht
Woensdag 8 januari 1969

1954- Amaai we liggen al samen in de wei, dat mag niet van onze pa !

Wij liggen beide in de wei
Zijn armen verstrengeld om mijn zij
Bang om van mij te moeten wijken
Vechtend om niet te bezwijken
De glans in zijn ogen zo stralend
En af en toe soms vreemd dwalend
Zeggen meer dan duizend woorden
Ik hoor slechts klankrijken akkoorden
Op dat moment zijn we volledig een
Een traan, het lijkt wel of ik ween
Het is een traan van gelukzaligheid
Die mij naar het hoogtepunt leidt
Toen werd de zaligheid verbroken
God wat hebben we toch genoten
.
Eigen gedicht 
Hoe vind je dit bericht? 9 stemmen
1 reactie Reageer op dit bericht
Maandag 6 januari 1969

1952 - Eindelijk is het zo ver !


Ik ben 19 jaar en deze keer ben ik echt smoor verliefd en hij op mij ook hoor, hij is een blond knap ventje van 24 en zijn naam is Jean !

 

 

 

Klik op foto

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Reageer op dit bericht
Vrijdag 3 januari 1969

1934 - Toen ik nog een klein krengetje was, maar dat is lang geleden

Klik hier voor meer gratis...
Dat ik geboren werd herinner ik me niet
Toch merkwaardig als je het beziet.
Eén maal in mijn leven,
Heb ik een eerste gil gegeven.
Toen men zegde, ze heeft nog niet willen eten,
Heb ik uit protest, aan mijn moeder liggen vreten.
En omdat er in mijn keeltje een microfoontje zat,
Weende ik me de ganse dag kledder nat.
Daarna begon ik mijn mondje te vullen,
Met van alle gevaarlijke spullen.
En toen mijn rug een steuntje kreeg
Was mijn stoeltje nimmer l
Mijn moeder kreeg bijna de stuipen,
Omdat ik opeens rond wou kruipen.
                         Daarna kreeg ik kriebels in mijn beentjes,
                  En begon ik te tiranniseren met mijn weentjes.
                Want op die stokjes, wou ik gaan staan,
En mijn stoel moest maar van de baan.
Toen kwamen er witte spullen in mijn mondje
                En kreeg ik rode vlekjes op mijn kontje.
Ik kon niet ophouden met gapen,
Maar toch liet ik mijn moeder niet slapen.
Maar toen ik ontdekte dat ik met mijn oogjes kon draaien,
En dat ik een paar lieve woordjes uit kon kraaien.
Had ik iedereen voor mij gewonnen,
En is ook mijn gedachtegang begonnen
.
Eigen gedicht

 

Hoe vind je dit bericht? 9 stemmen
2 reacties Reageer op dit bericht

Meer van 't Leven blijft niet stille staan

↑ Terug naar de berichten