Vragen, meer dan duizend vragen, voortaan in mezelf nu dragen. Want ik voel niet waar je bent, vechten, vechten tegen stilte, bittere kou en alle kilte, heb ik jou ooit echt gekend? Nu ik enkel leegte voel, besef ik het pas goed, dat alles wat er ooit eens was , ik voortaan vergeten moet. Overleven, nooit meer beleven, passie wordt iets van toen. Toch blijft er verlangen, hunkerend verlangen, alles ooit terug overdoen …
Soms lijkt het me jaren, dat ik je zag, maar plots weer een gisteren, dan hoor ik je lach, en weet ik wat blijft en diep in me is, een leven in leegte, omdat ik je mis …
Wat is er mooier als iemand je zegt :“ Ik zie je graag.” Wat is er mooier als je iemand “graag mag zien.” Wat is er mooier dan het warme gevoel, te weten dat er iemand is waar je steeds mag schuilen, als je even niet meer verder kan. Wat is er mooier dan samen domme, gekke dingen doen, samen even stil te zijn, samen jezelf te mogen zijn, te ontdekken dat stilte met die ene “meer is dan zomaar geen geluid.” Elk mens die dit geluk ooit gevonden heeft, hoeft nooit iets mooier nog te vinden.