Vragen, meer dan duizend vragen,
voortaan in mezelf nu dragen.
Want ik voel niet waar je bent,
vechten,
vechten tegen stilte,
bittere kou en alle kilte,
heb ik jou ooit echt gekend?
Nu ik enkel leegte voel,
besef ik het pas goed,
dat alles wat er ooit eens was ,
ik voortaan vergeten moet.
Overleven,
nooit meer beleven,
passie wordt iets van toen.
Toch blijft er verlangen,
hunkerend verlangen,
alles ooit terug overdoen …

Soms lijkt het me jaren,
dat ik je zag,
maar plots weer een gisteren,
dan hoor ik je lach,
en weet ik wat blijft en diep in me is,
een leven in leegte,
omdat ik je mis …

Je handen, onder jouw handen begint mijn lijf te leven,
krijgt geheel een eigen wil,
Wij samen, zo warm, zo teder, hartstochtelijk en stil..

Je houdt me gevangen ergens tussen passieve extase en heftig verlangen..
Jouw lijf, zo mooi, geweldig stoer en zo helemaal van mij.

Samensmeltend naar een enkel ik en jij.
Het ultieme samenzijn van

WIJ!

In dit kleine doosje
geen zilver en geen goud
Het is veel kostbaarder
omdat ik van je houd

Het gaat slechts om een woordje
waar je zo op hebt gewacht
Het hield je maanden bezig
overdag en in de nacht

Het aller dierbaarste
wat ik jou kan geven
M'n oprechte vriendschap
voor je hele leven

Het zijn jouw ogen als ze naar mij kijken
Het is jouw mond die lieve woordjes fluisterd
Het zijn jouw handen die teder naar mij reiken
Het is jouw charmte die mij aan jou kluisterd
Het zijn jouw gedachten en liefdevolle ideeën
Het is jouw vrolijkheid en lust in het leven
Het zijn jouw fantasiën terwijl wij vreeën
Het is jouw liefde waar ik me aan zal geven

 Toen ik van je hield, heb ik meer dan liefgehad,
niets mooier dan mooi,
was mooier dan dat,
nooit zo verlaten, sinds jij me verliet,
zachtjes met je praten, werd fluisterend verdriet..

Als een ster in de nacht dwaal jij door mijn gedachten,een klein lichtje dat mijn hart doet smelten.
Als een ster in het grote heelal,verdwaald in het donker.
Zo voel ik voor jou,het hemelse blauw in een heldere lucht,smachtend naar het onreikbare,zo hoog,zo dichtbij en toch zo veraf.
Als een ster die nooit dichterbij kan komen,zwevend en zoekend en niet vindend.
Dromen versmelten,vergaan in het donker,verdwijnen achter de horizon.
Als een ster die men nooit kan bereiken,liefde kan niet zijn, wil wel maar kan niet bestaan.
Als een ster die stralend schitterd,een lichtpuntje in de duisternis,zachtjes afdwalend naar het niets...als een ster die me tonen wil,dat vriendschap het enige is wat ik mis.

Ik Zou De Zon Willen Zijn Waar Je
Je Hart Aan Kunt Verwarmen
Ik Zou De Regen Willen Zijn Die Al Het
Verdriet Van Je Afspoelt
Ik Zou De Sneeuw Willen Zijn Die De Kou
Uit Je Hart Haalt
Ik Zou Een Wolk Willen Zijn Waarop
Je Je Zorgen Kunt Laten Wegdrijven
Ik Zou Een Ster Willen Zijn Waar Je
De Kracht Van Krijgt Om Te Fonkelen
Maar Het Liefst Zou Ik Bij Je Zijn
En Je Mijn Eigen Liefde Geven
Zodat Je De Kracht Voelt Van Onweer
En Dit Je Doet Beven, Zodat Je Daarna
Het Gevoel Hebt Weer Te Leven……

                    

 

Als je ooit
echte vriendschap hebt gevoeld,
begrijp je pas echt,
wat men ermee bedoelt   



Er is niets op de wereld
dat ik meer wensen zou,
dan de dag dat je weet
hoeveel ik van je hou

Vragen, meer dan duizend vragen,
voortaan in mezelf nu dragen.
Want ik voel niet waar je bent,
vechten,
vechten tegen stilte,
bittere kou en alle kilte,
heb ik jou ooit echt gekend?
Nu ik enkel leegte voel,
besef ik het pas goed,
dat alles wat er ooit eens was ,
ik voortaan vergeten moet.
Overleven,
nooit meer beleven,
passie wordt iets van toen.
Toch blijft er verlangen,
hunkerend verlangen,
alles ooit terug overdoen …

Was het de kleur van je ogen of de
taal van je stem,
die me sindsdien doen geloven,
dat ik zonder jou niets ben.
Zal geen antwoorden meer vragen,
het is over en voorbij,
wat me rest zijn enkel dagen,
die herinneren aan wij …

P.Stevens