Austin Healey 3000

 Ferrari 250

de Ferrari 250-serie is een reeks automodellen van Ferrari. Het is hun reeks waarvan het grootst aantal verschillende modellen ontworpen en geproduceerd werd. Ze werden gemaakt tussen 1952 en 1964. De type aanduiding 250 staat voor de inhoud per cilinder: 250 cc. Bijna alle 250's hebben een V12 motor met een totale cilinderinhoud van 2953 cc

Tot de meest bekende modellen behoren de 250 GTO, de 250 SWB en de 250 GT California Spyder.

De meest geproduceerde (950 stuks) is de 250 GTE. Dit is ook de eerste Ferrari waar Enzo Ferrari zelf in reed.

Nederland heeft in verhouding het grootste aantal klassieke Ferrari's ter wereld. Van elk type van de 250-serie zijn er een of meerdere in Nederlandse handen. Op bijeenkomsten van de Ferrari Club Nederland kunnen de klassieke modellen regelmatig worden bewonderd. En soms staat er ook een te koop bij een van de klassieke autohandelaren

Ferrari 250 GTO (1962-1964)

Ferrari en autosport zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Begin jaren zestig neemt Il Commendatore aan internationale Gran Turismo races deel met de 250 GT SWB (wat staat voor Short Wheel Base). Die auto is echter niet snel genoeg, wat voornamelijk aan de minder gunstige aërodynamica ligt, want de 3-liter V12 perst er in race-trim 280 pk uit. Tijd voor een snellere machine dus. Dat ligt echter minder eenvoudig dan men zou denken.
In 1962 vaardigt de FIA namelijk de regel uit, dat alle deelnemende auto’s in het GT-kampioenschap tevens als gewone productieauto leverbaar moeten zijn. Enzo Ferrari kan dus niet simpelweg een geheel nieuwe racewagen ontwikkelen, zonder er ook een serieproductiemodel van te ontwikkelen. Hij is echter niet voor één gat te vangen, dus verzint hij een list: op het chassis van de 250 GT SWB ontwikkelt hij in samenwerking met Giotto Bizzarrini een uiterst aërodynamische carrosserie, met een zo veel mogelijk dichte neus (met de drie kenmerkende, afsluitbare koelluchtopeningen) en een geïntegreerde spoilerrand aan de achterzijde. Zo ontstaat de fameuze 250 GTO, waarbij de O staat voor Omologato – gehomologeerd. En daarmee zijn meteen de bedoelingen met het model duidelijk: deelname aan het GT-kampioenschap.
De V12 met dry-sump-smering wordt voor het slopende gebruik op circuits opgevoerd tot 290 pk bij een onvoorstelbare 7.400 tpm. Daarmee is een topsnelheid van meer dan 250 km/h mogelijk; de acceleratie van 0 naar 100 is in ongeveer 6 seconden achter de rug. De GTO beschikt over een vijfversnellingsbak, zeer bijzonder in die dagen. De portierruiten bestaan slechts uit kunststof ruitjes, met schuifjes. Bumpers ontbreken volledig, net als geluidsisolatie in het interieur.
Omdat Ferrari claimt dat de GTO niets meer dan een variant op de SWB is, hoeft hij niet de voor de homologatie vereiste honderd straat-exemplaren te bouwen. Daarvoor offert hij zelfs de bij Ferrari-racers gebruikelijke, geheel onafhankelijke achterwielophanging op ten gunste van de simpeler achterasconstructie van de SWB. De laatste GTO’s (met een iets andere carrosserie en een sterkere V12 motor met 300 pk bij 7.700 tpm) worden in 1964 gebouwd, wat het totaal op 39 exemplaren brengt.
 

TECHNISCHE GEGEVENS
 type 
 bouwjaren 1962-1964
 bouwwijze 12 cil.,V
 cilinderinhoud 2953 cc
 brandstof benzine
 aandrijving achter
 vermogen 290 pk/7400 tpm 
 lengte 421 cm
 breedte 176 cm
 hoogte 114 cm 
  massa 880 kg
 topsnelheid 250 km/h
 acceleratie 6 s 
  productieaantal 39

Skoda Kirby

dit is een skoda kirby uit 1972 deze buggys  verschenen in verschillende versies. de buggy had een motor van 1174cc en een radiator voorin.  de wagen was bedoeld voor de Staatsveiligheidsdienst. Maar in werkelijkheid was dit uitzonderlijke wagentje waarschijnlijk, gemaakt voor de autosport.
ze konden een snelheden tot boven de 200 kilometer per uur! halen. In 1972 verscheen er in samenwerking met het Italiaanse Autozodiaco en het exportorgaan van Skoda, Motorest, de Skoda Kirby. Het was een grappige open buggy, waarbij men gebruik maakte van de motor, versnellingsbak, en verschillende chassisonderdelen van de Skoda 100/110. 

Mercedes 220 S Coupe 1958

zoals gebruikelijk groeiden ook de mercedesmotoren in capaciteit en vermogen .
uit de mercedes 190 ontstond de mercedes 220, die werd aangedreven door een zescilindermotor.
in deze serie kon men ook een cabriolet of coupe bestellen.
het waren prachtig afgewerkte,kostbare autos.

oldsmobile toronado 1970

met de toronado begon een nieuw tijdperk.
voor het eerst sinds de cord uit de jaren dertig bouwde een americaanse fabriek weer een grote wagen met voorwielaandrijving.
de toronado had alles wat de americaanse koper van een sportieve wagen kon verwachten
het was een coupe met een ellenlange motorkap

dit was ook de wagen waarmee mannix mee reed in de tv reeks MANNIX
Mannix was een Amerikaanse actieserie die op de brt tv werd uitgezonden van 1967 tot 1975.

Cadillac Sedan- en Coupe de Ville, Biarritz

Meer dan welke Amerikaan dan ook, is de Cadillac Coupe de Ville van 1959 een stijlicoon. Chroompartijen werden nooit uitbundiger, staartvinnen werden nooit groter dan op dit model (ze brachten de achterkant van de auto op een enorme 107 centimeter hoogte). Daarmee is dit waarschijnlijk voor de meeste liefhebbers de ultieme Cadillac en daarmee misschien wel de ultieme Amerikaanse auto. Naast de Coupe de Ville waren er ook twee sedan-versies (de ‘gewone’ en de achtzitter limousine Fleetwood) en natuurlijk een cabriolet: de Eldorado Biarritz. Ondanks zijn uiterlijk dat afkomstig lijkt uit een toekomstvisioen, waren deze Cadillacs onderhuids nog erg jaren vijftig Amerikaans. Onder de motorkap bevindt zich een V8 met een inhoud van 390 kubieke inch (6,3-liter) die goed is voor een slordige 325 pk (top: 180 km/h). Om het ruim twee ton wegende gevaarte te keren heb je echter een ‘freeway’ nodig van een baan of acht. Luxe en comfort was er gelukkig ten overvloede. Wat te denken van vederlichte stuur- en rembekrachtiging anno 1959? Elektrisch bediende ruiten, stoelen en kofferdeksel waren tegen meerprijs leverbaar, alsmede een ‘elektronisch oog’ dat het grootlicht dimde zodra er een tegenligger aankwam. De Coupe de Villes waren overigens de laatste Caddies die door de beroemde ontwerper Harvey Earl waren getekend. Na deze laatste uitspatting werd het snel soberder. De kleur roze wordt vaak in één adem genoemd met dit model. Dat heeft ‘ie met name te danken aan de film ‘Pink Cadillac’ met Clint Eastwood. Naast die film speelde de auto een rol in talloze andere Hollywood-producties.