pasen

vandaag moest mijn dochter een operatie ondergaan. In princiepe zou dit gebeuren om 10 uur. Natuurlijk nog veel te vroeg voor nieuws, maar je zit hier dan en je kan niks doen en je zit daar maar aan te denken. Ik ben geen kerkganger, maar op zo'n momenten zou je toch bidden om te vragen dat alles goed afloopt en dat er geen problemen zijn. Eigenlijk is dit een beetje hypocriet, maar als je dingen niet zelf in handen hebt zoek je hulp, op welke manier dan ook.

Ik had nog een goeie 100 stuks prei in de tuin staan en ik ben ze allemaal gaan uitdoen en heb ze ingevroren. Serieus werkje. Mijn vrouwtje heeft gesneden dat het een lieve lust was. Enfin, zo vers kan niemand ze hebben. Eén uur en een half nadat ze  uit de tuin gehaald werden, staken ze al in de diepvries.  Puur biologische groenten in je vrieskast, beter kan toch niet.  Dit is prei die bij het snijden,  aan de ogen pikt zoals ajuin. De smaak is navenant. Ik maak die regelmatig klaar met hesp en kaas, zoals je witloof maakt. Heerlijk. En dan de keuken kuisen natuurlijk. Maar wij redeneren altijd als volgt, of je nu 10 stuks invriest of honderd, de keuken is toch vuil, dus dan maar ineens het zware geschut.

Even de zon gezien en iedereen zit weer met allelei plannen voor zijn hofke. Ik was deze namiddag even in een tuincentrum en er was zelfs geen winkelwagentje meer te krijgen. Met karren vol bloemen, knollen, mest en zaad zag je de mensen daar rondzeulen. Ongelooflijk wat zo een zonnestraal teweeg brengt. Iedereen snakt blijkbaar naar de echte lente en de deugddoende warmte. Was het in ieders hart ook maar zo gezellig en warm.

vandaag rust ingebouwd en even mijn oudste zus gaan opzoeken. Altijd een warme en gezellige ontvangst. Uiteraard praat je over kinderen en kleinkinderen en komen er probleempjes boven die je samen of alleen moet verwerken. Maar niet alleen dat. We lachen altijd enorm veel en we halen altijd herinneringen boven. Het was weer tof.

Er zijn momenten dat ik mijn kroost echt mis. Ze zijn zo onafhankelijk en vrij de wereld in getrokken en, denk ik dan soms, aan hun lot overgelaten. Niets is minder waar natuurlijk, want het zijn volwassen mensen die weten wat ze doen en wat ze willen. Ze gaan hun eigen weg en maken hun eigen leven toch wel zeker. Toch blijft er altijd die twijfel. Kunnen ze het wel aan en moet ik er toch niet even zijn? En dan zijn er ook nog die kleinkinderen natuurlijk waar je zo naar opkijkt en die je ophemelt waar het ook maar kan. Maar ja, ze hebben ook hun leven met hun ouders, vriendjes en vriendinnen. Wij hebben ook onze bezigheden en "verplichtingen". Toch mis ik ze soms allemaal.

Iedereen opgewekt in zijn tuin bezig deze namiddag. Eindelijk de zon en wat warmte. In de serre was het 32 graden. Ik heb nog wat gespit, gezaaid en een groot net gespannen over de ajuin. De vogels zien het eerste groen en ze komen daar aan pikken en trekken zo het plantgoed uit de grond. Ondertussen zorgen ze daar in de natuur toch voor een mooi achtergrondkoor.

Gisteren was mijn jongste zoon op bezoek. Altijd tof vertoeven met hem. We dachten samen in de tuin te gaan werken, maar daar was het absoluut geen weer voor. Dus maar gezellig gekeuveld en een serie fotos bekeken van de laatste tijd. Ik dacht dat mijn jongste dochter erudiet was, maar hij beweert nog meer boeken gelezen te hebben dan zij.

donderdag zijn we gaan babysitten, al is de naam baby hier al zeker niet meer van toepassing. Het zijn ondertussen twee flinke meiden geworden. Ik dacht dat Liese later in de artistieke wereld zou terecht komen, maar Goedele, mijn oudste dochter, denkt dat Sare dat wel zal doen. Ze heeft enorm veel expressie en aan haar gezicht kan je zien wat ze aan gevoelens heeft op dat ogenblik. Een mimiek waar je alles kan van af lezen. Ikzelf blijf het bij Liese als actrice houden momenteel. We zullen binnen zeer veel jaren zien wie het bij het rechte eind had. Liese heeft ook al een ganse serie tekenverhaaltjes gemaakt. Ongelooflijk wat een fantasie.

we zijn gisteren op bezoek geweest bij onze buur. Daar wordt altijd veel over politiek gepraat. Het worden geen hoogoplopende discussies, maar we verschillen in dat opzicht toch van mening. De enige gelijkenis is, dat we allebei fier zijn dat we Vlaming zijn. Altijd komt het neer op het feit dat onze voorouders en de huidige generatie zoveel kunst en kultuur over de wereld rondgedragen hebben. Dan spreken we over de Vlaamse primitieven en over onze schrijvers. We praten over onze universiteiten, over de kennis die in Vlaanderen aanwezig is, over de werklust en zo veel dingen meer waar we trots zouden moeten op zijn. Maar ja de Vlaming is te bescheiden is altijd de slotsom van ons verhaal. De buur heeft een oude kast staan die al jaren in de familie gebleven is en waar hij de trotse eigenaar van is. Er ontbreekt echter een "floche" aan één van de sleutels. Moest iemand weten waar zo iets nog kan gevonden worden, laat het dan weten.

wiske, een nicht van mijn echtgenote, is gisteren op bezoek geweest. Ongelooflijk hoe ze kan vertellen. Ze heeft ook al een heel leven achter zich. Ze woonde in Duitsland en Groot Britanie en keerde na de dood van haar echtgenoot terug naar Belgie. Ze heeft een stent en een pace maker, maar dat kan jaar er niet van weerhouden om nog dagdagelijks op weg te zijn. Ze reist veel, ze gaat mee met georganiseerde busuitstappen, ze bezoekt musea allerhande en ze gaat ook wekelijks naar de markt. Dit laatste heeft met de vorige interesses niets te maken, maar dan past mijn bijgevoegde foto toch in het kader.

nog eens bij de jongste dochter op bezoek geweest. de kleindochter, Evora, blijft dus een persoontje dat kan imponeren en verleiden.Ze kan een gans gezelschap bezighouden en de aandacht op zich vestigen.

Vandaag hebben we bezoek gehad van de weduwe van een collega waar ik destijds zeer goed mee overweg kon. Het doet toch deugd dat je zo af en toe eens herinneringen kan ophalen. Ik weet dat haar dat ook enorm pleziert om bepaalde anekdotes boven te halen en nog eens de man waar ze van hield in al zijn glorie en tekortkomingen te beschrijven. Ik ben te gevoelig voor deze wereld, want op dat ogenblik komen er tranen opwellen, terwijl je eigenlijk over plezierige herinneringen bezig bent. Als ik over iets of iemand moet praten dat of die me geraakt heeft in het verleden, komt dat zo maar spontaan boven drijven. De wereld is nochtans hard, maar ik wil en zal mezelf zeker niet veranderen. Nochtans is er voor de jeugd momenteel geen andere keuze dan keihard tegen het leven en de maatschappij aan te gaan. Je mag momenteel niet meer dat sentiment hebben, behalve in je familiekring. Ben ik niet meer van deze wereld? Mogen tranen bij bepaalde gevoelens niet meer? Ik voel me er zo zalig bij.

Verdomme, nu waren we de betere temperaturen gewoon, voorspellen ze zeker toch niet terug winterweer. Misschien is het maar heel even doorbijten en krigen we weer het zonnetje. Niet te voorspellen in dit kleine landje van ons. Naar het Zuiden verhuizen? Maar dat heeft ook zijn nadelen. Misschien is het hier toch nog niet zo slecht. Als het even minder is en je komt een winkel binnen, is het steevast : " slecht weer hé". Zagen en zeuren helpt er toch ook niks aan. Gewoon nemen wat er komt en er het beste van maken. Nu ineens klinkt weer de optimistische Staf, terwijl ik toch een tobber en piekeraar ben en waarschijnlijk zal blijven. (maar dan niet over het weer)

Ik heb vijf kinderen en zoals ik vroeger al schreef, schitterende mensen stuk voor stuk. Ieder met zijn eigen waarden en ieder met zijn begaafdheid en kunnen. Allemaal topmensen als het aankomt op menselijkheid en gevoel voor de ander. Ze maken hun eigen weg in het leven en als ouder heb je daar weinig vat op. Je stelt fouten vast in hun dagdagelijks leven of in hun dromen, fouten die je zelf ook ooit nog eens gemaakt hebt. Het zijn kleine mankementen waar je uit ervaring van weet dat ze misschien nefast zullen aflopen. Toch blijf je van op een afstand toekijken en probeer je alleen maar raad te geven. Dit is dan het advies wat jij denkt dat het beste is. Ondertussen is er zo veel anders geworden in onze samenleving, dat je raad eigenlijk niet meer relevant is. Ik kan er niet aan doen, zo zit ik in mekaar, maar ik blijf altijd maar piekeren en tobben.

Gisteren schreef ik dat ik mijn ogen en oren ging sluiten voor het nieuws, want echt vrolijke berichten krijgen we niet. Het was vandaag weer een hoogtepunt van slecht nieuws. Als klap op de vuurpijl de belachelijke mededeling van de paus. Ongelovigen en gescheiden mensen mogen geen communie ontvangen. Hoe gaat men dat in GODSnaam controleren. Enfin , heel het gebeuren maar zo snel mogelijk vergeten zeker.

Ik mis geen dag het nieuws op radio of tv, maar meer en meer krijg ik zin om mijn oren en ogen te sluiten. Ik walg steeds meer van wat de "beleidsmensen" van bij ons, maar ook in de rest van de wereld terecht brengen van wat ze "politiek"noemen. Ik denk dat onze nationale verantwoordelijken meester zijn in wanbeheer. Men kondigde toch zo veel belastingvermindering aan. Vandaag hoor ik dat er een CO2 taks zou komen op alle verpakte goederen. (want er is weer een tekort van honderden miljoenen) Ik keek naar een uitzending van de waalse zender over de franstaligen die in Vlaanderen wonen. Het is gewoonweg haat en verdeling proberen te zaaien tussen de beide landsdelen. Volgens een enquête van een franstalige krant zouden meer dan 50% van de Vlamingen voor een landshereniging zijn. Di Rupo zou in ons landsgedeelte zeer populair zijn , enz... Rassenhaat, massamoorden,.. Ik stop er mee , want ik word er misselijk van.

eindelijk de eerste warmte en de eerste zon. We zijn naar de botanische tuinen in Leuven geweest en het is ongelooflijk om te zien hoeveel mensen van dat eerste straaltje kwamen profiteren. Binnen een paar weken is het daar een leven van jewelste. Nu doen de bloemen en de jonge scheutjes moeite om even te komen piepen en te genieten van de eerste warmte om zo energie op te doen om te groeien en ons binnenkort te betoveren in al hun pracht. Wat is de prille natuur toch mooi.

Een beetje belabberd vandaag.Gisteren tweede bezoek gehad op twee dagen en het werd weer laat. Ik kan er niet meer tegen. Vroeger als we uit geweest waren en om 6 of 7 uur 's morgens thuiskwamen, waren de kinderen soms al klaar om op te staan. Goed, dan dronken we gewoon een tas koffie en we begonnen de nieuwe dag, zonder problemen. Ik word niet oud, maar ik kan er niet meer tegen. Het verwerken van een zware nacht komt alsmaar harder aan. Als je dan ook nog slaapproblemen hebt is het dubbel zo erg om te verwerken.

vandaag gaan bbsitten. Alhoewel, baby kan je ze absoluut niet meer noemen. Het zijn ondertussen kinderen geworden die iets te zeggen hebben en die een eigen leefwereld ontwikkeld hebben. Kinderen die zelfs een eigen mening hebben over de manier van leven en bestaan en kinderen die met bepaalde interesses bezig zijn. Schitterende kleinkinderen al zal misschien iedereen over zijn nakroost hetzelfde vertellen. Maar deze zijn toch wel heel speciaal. Liese is een artieste in wording en Sare laat zeker ooit nog van haar horen. Toen mijn schoonzoon thuiskwam zegde ik hem ook wat een speciallekes hij rondlopen had. Echt een aantal uren om naar uit te kijken. Ik zie ze (bijna) zo graag als mijn eigen kinderen.