boek onder lava

Vrijdag 29 december 2006

Ansichten 4

10.
‘Alles van waarde is weerloos,’ schreef Lucebert; voeg daar maar aan toe: alles van waarde vraagt geduld, wat impliceert dat de vluchtige media niet zo geschikt zijn om het waardevolle over te brengen. Sms’en, praatprogramma’s met een strict ‘format’: een mening moet zich kunnen openvouwen als een vlinder die uit zijn cocon komt, als een bloem ‘s morgens in de eerste warmte, het vroege licht.

11.

Het moet niet altijd kritiek zijn, je mag ook al eens de loftrompet steken. In De Standaard van 29 december wordt stilgestaan bij het afscheid van Willy van den Bussche, de conservator van het Oostendse PMMK. Zijn critici zullen het hebben over zijn ‘horror vacui’: de tentoonstellingen van vdB waren meestal abondant, elke vierkante meter moest worden benut; en de nieuwlichters zullen hem een gebrek aan risico verwijten: meestal koos vdB voor stromingen of kunstenaars die reeds zijn gecanoniseerd. Maar voor het onderwijs waren zijn initiatieven een zegen: de Latemse school, Vic Gentils, Floris Jespers, Cobra, al deze retrospectieven sloten naadloos aan bij de literatuurgeschiedenis en vrijwel allemaal toonden ze toegankelijk werk voor leerlingen die nooit uit eigen beweging een museum zouden binnen stappen. De prijs voor scholen was steeds redelijk en een leerkracht kreeg alle bewegingsvrijheid om zelf te gidsen, het museum deed er alles aan om informatie ter beschikking te stellen. Kortom, aan het beleid van deze conservator kan deze oud-leraar alleen maar met dankbaarheid terugdenken.

12.

Nu je toch de dankbare toer op gaat: zelfs voor een Yankeehater is er één Amerikaans exportproduct dat je moet koesteren, de jogging. Geen enkel ander kledingstuk laat je zo vrij en comfortabel bewegen. Je partner vindt het zakkerig maar niet elke stap die je verzet is een schaakbeweging op de erotische markt.

Geschreven door staf de wilde om 10:48 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Donderdag 28 december 2006

two roads

Two roads divided into the wood. I took the one less travelled by and that has made all the difference (Robert Frost)

Geschreven door staf de wilde om 12:18 Reageer op dit bericht

Donderdag 28 december 2006

Ansichten 3
8.
Serengetipark (Zomergasten met Dries van Agt in 2005)

Een leeuwin valt een waterbuffel aan, hangt aan de nek. De leeuw maakt schijnbaar onverschillig enkele rondjes om de buffel en springt dan op zijn rug. De buffelkudde staat het als met ongeloof aan te zien. Tot ze in beweging komen en als een brede maar rustige golf op de scene naderen. Leeuw en leeuwin slaan op de vlucht.

Moraal : als slachtoffers ook samenwerken hebben aanvallers minder kans.

Waarom waren de joden geen waterbuffels, de Hutu’s, de Sovjetrussen onder Stalin, de Chinese intellectuelen onder de Culturele Revolutie, de Cambodjanen onder Pol Pot… ?

Vooral die lijdzaamheid van inpakkende en aanschuivende joden : hoe heeft dit kunnen gebeuren ?

En wat als die ene afgezonderde buffel niet overeind blijft in de inertietijd van de kudde ?

Alleen een koe ligt verzaligd, glazig van geluk, omdat ze geen weet heeft van de slachter.

10.

Zuster Monica in De Zevende Dag stelt het dragen van een hoofddoek door moslimmeisjes op een lijn met een hanenkam of Indianenveer bij experimenterende jongens : in strijd met het reglement van de katholieke scholen en dus verboden. De ex-directrice krijgt daarvoor applaus van het studiopubliek : het beste glijmiddel voor arrogante onverdraagzaamheid is een minzame glimlach, kardinaal Danneels heeft dat ook allang begrepen.

Bovendien zijn er weinig argumenten die zo droef en moedeloos maken als het gescherm met ‘het eigen pedagogisch project van het katholiek onderwijs’. Heel dit betoog steunt op een hypocrisie die wordt gedeeld door de overgrote meerderheid van de betrokkenen, de inrichtende machten, de ouders, de leerkrachten en zelfs de leerlingen en die hypocrisie is onaantastbaar omdat ze de weg is van de minste weerstand : principieel leven is heel vermoeiend en soms moet je je afvragen of het wel beter zou zijn. Osama Bin Laden is ongetwijfeld een heel principieel man. Dan toch maar liever de Guimardstraat ?

11.

Daarop verder bouwend : de Belgen zijn een volk van plantrekkers en foefelaars. Wie heeft al een Belg ontmoet die nog niet in het zwart heeft gewerkt of laten werken ? Maar doorgaans slaan we elkaar de kop niet in, we stenigen niet en hakken geen handen af. Onze normen zijn vervaagd maar ook het bloed van de bloeddorstigen is aangelengd met Duvel en Elixir d’Anvers : moet de moralist nu verontwaardigd zijn of de schouders ophalen en zelfs glimlachen misschien ?

Geschreven door staf de wilde om 10:50 Reageer op dit bericht

Woensdag 27 december 2006

Patrick Stouthuysen deel 2

Het paradoxale aan tolerante denkers is dat ze graag argumenteren met dogma’s. Zo vertrekt Stouthuysen van de basisgedachte: ‘de vrijheid van meningsuiting is absoluut of ze is niet’. De feiten leren ons dat geen enkel recht absoluut geldig is, maar afhankelijk van de context moet worden afgewogen tegen een ander recht.

Zo sluit het recht op leven niet het recht op gewettigde zelfverdediging uit: onze politieagenten mogen hun vuurwapen gebruiken indien hun leven in gevaar is en onze soldaten mogen doden om andere mensenlevens te redden.

Wat de vrije meningsuiting zelf betreft: vrijwel nooit wordt de notie ‘laster en eerroof’ in twijfel getrokken, er schijnt een duidelijke consensus te bestaan dat de ene mens de andere niet mag belasteren of zijn goeie naam bekladden. Racisme is laster en eerroof aan het adres van een hele groep, van een volk of ras.

Stouthuysen argumenteert dat verbodsbepalingen een einde maken aan het debat en een bewijs van intellectuele zwakte zijn.

Stouthuysen schrijft: ‘verbieden bevestigt, vrees ik, racisten alleen maar in hun gelijk.’ Houden wij er dan rekening mee dat elke dief of moordenaar overtuigd kan zijn van het eigen gelijk?

Er zijn tal van daden die bij wet zijn verboden en waar niettemin voortdurend over wordt gediscussieerd in het opvoedingsproces thuis of op school, of in de media. Na de moord op Theo van Gogh is het debat over het thema racisme ook bij ons voluit gevoerd. Tom Lannoye maakte in Humo de interessante bedenking dat er een verschil bestaat tussen racistische humor die af en toe aan bod komt en het stelselmatig herhalen van vernederende spotternijen. Dit stond ook in het arrest dat de Vlaams Blok-vzw’s veroordeelde: het gaat bij racisme niet om een sporadische opmerking of tekst, maar om het systematisch verspreiden van discriminerende boodschappen. In De Standaard verscheen de ingekorte toespraak van Matthias Storme over de toepassing van het begrip discriminatie en de onwenselijkheid om dit fenomeen te verbieden.

Kortom, het is gewoonweg niet waar dat de wet op het racisme een einde heeft gemaakt aan de openbare discussie. En uiteindelijk moet de toepasbaarheid van elke wet worden getoetst in de rechtzaal die in onze democratie nog altijd een plaats van debat is.

Geschreven door staf de wilde om 14:17 Reageer op dit bericht

Dinsdag 26 december 2006

Noenendal

Noenendal

we sliepen op geurige kussens

voor het open venster

bloeide de boomgaard

en in de hoge linde

zong een lijster

je huid was nog onbeschreven

door de rekenmeesters

van het leven

alleen mijn hand

lag als een leeslint

in het gebedenboek

van je dijen

- wat waren we godsdienstig toen

onze tong een heilige hostie

die smolt op onze tong –

het huis stond op de aderen van een bron

en soms kon je de steden zien

over de grens

kleine waterlelies

in de vijver van de roerloze nacht

en die winter was de oprit

een holle wegel in de sneeuw

en steeg het zwijgen op

uit het stokoude boertje

dat ’s zomers zo graag over de hagen hing

en wilde verhalen vertelde

terwijl jij naakt te zonnen lag

we woonden in verwondering

op onze berg

maar de verwarming

was niet te betalen

Geschreven door staf de wilde om 13:14 Reageer op dit bericht

Dinsdag 26 december 2006

Patrick Stouthuysen in De Standaard van dinsdag 27 december

Stouthuysen (politicoloog aan de VUB) verwijst in zijn pleidooi voor vrijheid van meningsuiting in het historisch onderzoek zelf naar het wetenschappelijk onderzoek en is daar niet het tegenargument te vinden? Niemand lijkt van oordeel dat wetenschappers in de genetica zich onbegrensd aan experimenten mogen wagen, genetische manipulatie in de richting van eugenetica wordt niet toegestaan en evenmin het bestellen van kinderen volgens hun kleur van ogen of intelligentie. Hieruit blijkt duidelijk dat het principe van overheidsinmenging of van een wettelijk kader wel degelijk wordt gehanteerd en door vele onderzoekers als wenselijk wordt ervaren. Waarom zou dit dan niet gelden voor het historisch onderzoek als het gaat om netelige kwesties waarbij het gemanipuleerde verleden de motivatie zou kunnen verschaffen om bepaalde misdaden te herhalen? Er is toch een verschil tussen twijfel aan de omvang van de Holocaust of aan de verantwoordelijkheid van concrete individuen of organisaties en het feit ontkennen dat de Nazi’s op een industriële manier het joodse ras wilden uitroeien en dat voor een groot deel ook hebben gedaan. Jodenhaat in het bijzonder en racisme in het algemeen bedreigen onze beschaving nog steeds, niet in die mate dat een grootschalige herhaling van de ‘Endlösung’ mogelijk lijkt, maar wel blijft de dreiging van een aantal lokale, beperktere geweldplegingen die op zich al erg genoeg zouden zijn. Relativerend praten over de verschrikking maakt de verschrikking gemakkelijker tot een na te volgen voorbeeld, ondermijnt de waakzaamheid die tolerantie kan verwarren met laksheid of onverschilligheid. Er is een hellend vlak met een versnellende beweging: wie zich erop begeeft is eerder bij de afgrond dan hij/zij het zelf zal beseffen.

Geschreven door staf de wilde om 12:27 Reageer op dit bericht

Dinsdag 26 december 2006

ansichten 2

ansichten 2

3.
De demagogie in het debat over internationale politiek bestaat er onder andere in de geschiedenis op een willekeurig moment te laten beginnen. De voorgeschiedenis zou immers de eigen verantwoordelijkheid kunnen blootleggen en de eigen leugens.

Er zijn evenveel redenen om voort te leven als om eruit te stapen, meestal zijn het dezelfde.

Een bepaalde kromming in een ruglijn maakt ze betoverend, iets meer of minder en je haalt er je neus voor op.

Pedofielen hebben de zuiverste smaak, zolang ze lief zijn.(en hun ogen de kost geven en hun handen toevertrouwen aan de kunst)

Over seks kan je blijven lullen ; met je hersenen kom je er toch nooit bij.

Wie nooit over zelfdoding heeft nagedacht, heeft nooit nagedacht.

Geschreven door staf de wilde om 08:57 Reageer op dit bericht

Dinsdag 26 december 2006

ansichten

Ansichten eines Clowns

Dit wordt een doorlopende rubriek, genummerd zoals de 'Ideën' van de geniale Multatuli.
1.
Naaktloperij heeft weinig om het lijf.
2.
Iedere gave is tegelijk een opgave.

Geschreven door staf de wilde om 08:46 Reageer op dit bericht

Dinsdag 26 december 2006

een dag zonder

een dag zonder

een dag zonder jou

ik bespring mijn tralies

en ruik niet eens

het vlees hier op de vloer

ik dacht ik val als een kauw

in haar schoorsteen en zij

met zichzelf in het reine

vindt mijn kraakbeen in de

kramp van dwaas verdromen

een oog van glas een snavel

als een kroontjespen krast

vergeefse kreten in wat muffigheid

ik dacht vergeefs

te vallen bewaard te worden

op een schoorsteenmantel

een relikwie als zelfportret

een spotprent van mezelf

een dag zonder jou

ik rook

als een kauw in je schoorsteen

maar morgen overmorgen

je borstelt mijn gebeente

met je fijnste wimpers

op het witte marmer

van je schouder ben ik

de uitverkoren dode

je windt mij op

tot de verrijzenis toe

Geschreven door staf de wilde om 07:34 Reageer op dit bericht

Dinsdag 26 december 2006

drie heren van stand - aanvulling

drie heren van stand - aanvulling

De enthousiaste analyse van zondag moet achteraf worden gecorrigeerd met de bedenking dat er een groot verschil op te merken is tussen een politicus in functie en iemand die terug blikt.
De Gucht zei ook dat hij geen standpunt wil innemen wie er in het Israëlisch-Palestijns conflict nu gelijk heeft en wie niet. Toch is het voor iedereen duidelijk dat de moord op meer dan 1 200 weerloze burgers en het uitstrooien van honderdduizenden clusterbommen onmogelijk een redelijke vergelding kan genoemd worden van de moord op en ontvoering van een paar soldaten.
Het doet denken aan de uitspraken van Dries van Agt in het onvolprezen Zomergasten van de VPRO: tijdens zijn premierschap had deze christen-democraat altijd de kaart van Israël getrokken, achteraf is hij een aantal keren op bezoek geweest in de Palestijnse gebieden en heeft hij een bocht van 180 ° genomen, zijn standpunt is nu dat de sterkste partij ook de zwaarste verantwoordelijkheid draagt en zelfbeheersing moet tonen.
Omgekeerd, de hooggestemde Karel van Miert is als Europees commissaris altijd een fervent verdediger van het concurrentiebeginsel geweest, het in Europa tot dogma verheven vrije marktprincipe, en van een socialist zou men toch mogen verwachten dat hij pleit voor sociale (en ecologische) correcties bij de vrije markt.
Voor beide heren van stand geldt dus overduidelijk dat de geest helderder functioneert als men de handen vrij heeft.

Geschreven door staf de wilde om 07:28 Reageer op dit bericht

Maandag 25 december 2006

flora en fauna

flora en fauna van schorren en slikken

de uiterwaarden en hun ruigtekruid:

het harig wilgenroosje, de spindotter

een gouden dekmantel, een sliepuit

over de dodelijke ernst van grauwe schorren

in het riet schuilt het geluid

van karekiet en blauwborst

de lisdodde in zijn schik

trapt lachend op een puit

op het slik en zijn gebroken korst

soms duikt een wielewaal

uit de dichte netels of praalt

een fazant die plots gaat

rennen voor zijn leven

gele lis en kattenstaart staan

stram buigend op de uitkijk

je weet uit een verleden

wat ze zien en volgen:

de stekelbaars, de goudgerande

torren onder en boven de wolken

en er is de fijne wimperborstel

die al het andere uitveegt

al je woede en geworstel

als een betraande tekening op een lei

de morgen bij de meersen is meer

dan goud waard: de populier die in je droom

bewoog, staat nu en hier te ritselen in een rij

ruist als de adem van een goede geest

een vreedzame met het geduld van

een moeder, een zachte meester

Geschreven door staf de wilde om 16:44 Reageer op dit bericht

Maandag 25 december 2006

afgedamd

afgedamd

foto’s van de verstilde rivier

bochten uit hun loop

geknipt zoals geleerden

knippen in een kronkel genen

wat is de erfenis

die jou werd toebedeeld:

een closer beeld van het naakte baden

in een luwe zomeravond

libellen boven je hoofd

het grote oog van een herkauwer

meisjes bij het modderstrand nog niet

overwoekerd door netel en distel

hoe ze ‘s middags languit glimden

in hun zwarte badpak met ogen

die gaten brandden in je huid

een vermoeden van vissen

om vermolmde sloepen

op het water ’s avonds

futen in de weerspiegeling

van riet en populieren, een wak

van glans in de deemstering

de echo van een lied

Geschreven door staf de wilde om 16:35 Reageer op dit bericht

Maandag 25 december 2006

the face that lynched a thousand

je kijkt voor je uit

als een mausoleum van bloederige

tsaren, hun dood is toegejuicht

als een zegening

ja, je bent bekleed met roze marmer

een man vergaapt zich aan het fresco

in je koepel wanneer zijn blote voeten

lopen over mozaïeken als over een bed

van witte bloemen in een paarsblauw licht

op hol slaat zijn stem die bidt

als een gebalde vuist op arduin

en zijn smeken waanzinnig zangvogel

tuimelt in je schemer, breekt

tegen je geschater zijn nek

en in een hoek van de gouden kroonlijst

trilt het spinrag van je ziel

trilt: ik ben zo vreselijk

ik ben zo vreselijk alleen

Geschreven door staf de wilde om 14:08 Reageer op dit bericht

Maandag 25 december 2006

Mac World
Journalisten maken soms correcte analyses maar die op zichzelf toepassen is weer een andere zaak. Bijvoorbeeld, het wij-zijdenken wordt terecht de belangrijkste hinderpaal genoemd om tot een vreedzame coëxistentie te komen, doch wat zagen en hoorden we gisteren alweer in het vrt-journaal? Over het Midden-Oosten werd gezegd dat Israël een 80 miljoen dollar of euro heeft vrijgemaakt voor de Palestijnen, alleen in het journaal van 19 uur werd hieraan toegevoegd dat het eigenlijk om Palestijns belastingengeld gaat dat door Israël wederrechtelijk werd geblokkeerd. Uit de USA kwam een minutenlange reportage over de ‘flat daddies’, soldaten van bordkarton die door hun familieleden worden uitgesneden om hun afwezigheid draaglijker te maken. Telkens ging het om bezorgde ouders die verklaarden aanvankelijk achter de oorlog gestaan te hebben en nu pas zijn beginnen twijfelen. En steeds weer wordt dat cliché herhaald: ‘he is doing his duty’. Wat we vrijwel nooit te zien krijgen zijn beelden en getuigenissen van Irakese of Libanese gezinnen, of Afghaanse: de slachtoffers blijven voor ons in hoofdzaak cijfers, eventueel bloederige ledematen zonder identiteit en van de rouwenden of treurenden zien we af en toe een hysterische massa, zelden een mens met een eigen gezicht, een eigen naam en geschiedenis. Onze nieuwsfabrikanten zorgen ervoor dat wij inderdaad tot de Westerse hemisfeer behoren en als wij onszelf met het Westerse kamp identificeren, hoe kunnen we dan verwachten dat de heethoofden aan de overkant dat niet doen? In het bijzonder: waarom zou een mudjahedin het onderscheid maken tussen Europese tegenstanders of critici van de oorlogen in hun deel van de wereld en de sympathisanten of collaborateurs? Krijgen zij via onze eigen media een ander beeld van onze opinies en betrokkenheid dan via hun Arabische zenders, gradueel allicht wel, maar fundamenteel? Wie in het Westen woont, wordt, of hij/zij dat nu wil of niet, door onze media tot een namaak-Amerikaan gemodelleerd, via filmkeuze, overgenomen spelletjes, berichtgeving, kortom: onze cultuur wordt door onze tv-zenders in het bijzonder (maar niet uitsluitend) ingelijfd bij de Amerikaanse, wij zijn onderdeel van Mac World en niet omgekeerd

Geschreven door staf de wilde om 12:40 Reageer op dit bericht

Zondag 24 december 2006

lenigheid

lenigheid

Deze lenige jongedame onder het weidelandschap is een oefening in het bijsnijden, van foto's dan wel.

Geschreven door staf de wilde om 17:26 Reageer op dit bericht

Zondag 24 december 2006

asielenpoten?

- refusons la Refuge -

ze komen

gesmokkeld door bendes

verbrokkelde korrels

van een bedorven zaad

opgezwollen spoelen ze aan

worden geborgen, of op de valreep

overboord gesprongen en opnieuw

verzonden naar hun overkant

ze komen het land in onderkoeld

uit het ankerhuis van schepen

die de vruchten aanvoeren van hun bodem

worden opgesloten in een vesting

wat onze wet dan noemt een beveiligd huis

een centrum, een Refuge

ze blijven komen

stikkend in een laadbak of buiten adem

wachtend op de verklikker, op de handhavers

van onze beschaafde orde – want onze zeden

heeft het stempel lief

in het exacte vak, de etiquette aan tafel

voor de honden en hun bazen

wij hebben de zegels lief over de lading

en zij komen als ongenode gasten

op onze feestmalen en verstoord

bevelen we de wachters aan onze poort:

gooi wat brokken naar de honden, want

we hebben de vrede lief in onze ingewanden

ze komen bedorven door een blik uit de verte

op onze spijskaart, als een echo

van onze boerende kelen spreken zij ons aan

dringen doorheen de verschansing

van onze chemische vrede: zij zijn

de chimaeren wanneer wij gelukzalig

dromen van hun stranden

of we nu slapen of wakende dwalen door onze

bewapende woning: ze blijven komen

Geschreven door staf de wilde om 16:52 Reageer op dit bericht

Zondag 24 december 2006

drie heren van stand

Als een gesprek met twee politici en een zakenman hartverwarmend kan zijn, dan zeker het jaaroverzicht in De Zevende Dag van 24 december met Karel de Gucht, Karel van Miert en de Indische ceo van Janssen Pharmaceutica (zijn naam ontsnapt me nu). De ceo bewees dat een multinationaal ook met een ethische bekommernis succesrijk kan ondernemen; de Gucht was zoals steeds de rationalist die misleidend koel overkomt want in wezen zeer gedreven met zijn vak bezig is; van Miert bezit nog altijd als geen ander ‘de gave van de verontwaardiging’. Natuurlijk is het voor een politicus die de arena van de dagelijkse politiek al heeft verlaten gemakkelijker om ongezouten zijn mening uit te spreken, maar dan nog moet je eerst die mening hebben en ze met oprechtheid en passie kunnen ventileren. Hier zaten drie mensen samen van een verschillende partijpolitieke kleur doch alle drie bewogen door eenzelfde energie en ultieme doelstelling: deze wereld meer tot een veilig en aangenaam huis maken voor zoveel mogelijk bewoners. Drie heren van stand, als je het mij vraagt.

Geschreven door staf de wilde om 13:21 Reageer op dit bericht

Zaterdag 23 december 2006

een stuk of wat

gedichten 1973-2005

Staf de Wilde

- ‘is dit genoeg een stuk of wat gedichten voor de rechtvaardiging

van een bestaan’. Jacques Bloem -

uit Tsja (1973)

je handen

je handen vertellen sprookjes

aan mijn huid

van hoge winden

van diepe vissen

ik heb je handen niet gehoord

je handen niet gezien

geroken, doorsidderd

ik heb je lief

ik heb je handen lief

je handen vertellen sprookjes

aan mijn huid

feeën aan mijn wangen

dwergen in mijn zijden

zo heeft elke tuin zijn lusten

elke vinger zijn verrukking

verrukkelijk zijn je handen

over mijn huid, de poriën zijn

luisterend en fluisteren

ik heb je handen lief

ik heb je lief

hou mij in je handen

evasio

een raaf zetelt aan de Schelde

vervaarlijk gekrijs

ben je bang liefste

zoek dan de schelp van

een schouder aan de Schelde

genoegzaam rent een gnuiven

over je rug, een vluchtende Bunt

vervaarlijk langs de Schelde

een bek krijst, de schicht in een oog

gelijk het bot van een arm grijpt

naar de avond

over de Schelde hollen de lijken

benemen de adem

van de dijk

wanneer het grint kriept

krijst de raaf en vlucht

aan de Schelde zetelt de vlucht

danse macabre

je grote ogen liefje

zullen grote gaten zijn

wanneer je huid lang al is vergeten

en in je haren larven dromen

van vermetel mooie vlinders

je zachte dijen liefje

zullen poreuze knoken zijn

wanneer mollen rennen door je ribben

en in je bekken de ratten paren

ik zal je schedelnaad weer lijmen

je onderkaak aanroepen

als een goede huisfee

wanneer je huid lang al is vergeten

en over je verkrampte hand

de slakken kruipen

sluipmoord 1

ik ging in je meren baden

je kikkers kwaakten me aan

ik gaf ze een hand

een tikje op de stuit

dankbaar hebben ze mij

gedeeld van hun watervlooien

en kwaakten me aan

ik waadde uit je meren

droogde me met de haren van

de maan - kwaakten je kikkers

me na, je kikkers kwaakten me na

op hun rug lag groen vuur

het verdampte je ogen in

het water, in de nevel hoorde ik

je kikkers zachtjes

als vissen gillen

toen al baadde ik

in het spinrag van nevel

en op mijn vijvers dreven

de schubben van een doodzieke vis

epitaaf voor de familie God

rust zacht

lieve doden

gij

die de bomen hebt gegeven

en het luchtbederf

die het manna liet regenen

soms ook wel stront

gij hebt u kras gehouden

door de eeuwen

ik vergeet u niet

gij

die woord waart

en woorden hebt verwekt

uit zwavel en salpeter

die man werd uit een maagd

ik zal u niet vergeten

gij

die in me woont id est

in een onbewoonbaar verklaarde tempel

die door me wiekt met radde beelden

en mijn klokken klepelt

geplukt verteerd zijn uw pluimen

en uw streken

gij minder vos dan wezel

ik vergeet u niet

rust zacht

lieve doden

gij zult in mij verblijven zoals malse

mollen in een proper lijk

twee november

wanneer ik moet gaan

wens ik te vertrekken als de zon

in vele kleuren

misschien zullen enkele dennen

ruisen en wil een lijster schuifelen

het zou enig zijn

zelfs Beethoven is niet zo

ten grave gedragen

wanneer ik moet gaan

wens ik allen ver van mij

zeker gij mijn tere mijn teder

geliefde, sta ergens op een dijk

en kijk in het westen hoe mijn ogen

bloeddoorlopen worden dichtgedrukt

door de duimen van de nacht

het zou enig zijn

wanneer ik moet gaan

mijn liefste

geef u over aan de nacht

uw klaar lichaam een landerig

vers in het licht van de Schelde

het zou enig zijn

wanneer de maan mijn blauwe

lippen kust en van nevel een traan

valt op mijn voorhoofd

zal het enig zijn

zo wens ik te sterven

praat tegen de eeuwige vaak

praat met mij

mijn liefste

wanneer ik zal begraven zijn

praat met mij

wanneer ik op de rand van je bed

zal zitten en naar je lach

praat met mij

telkens je mijn wolkige wangen streelt

en de holten van mijn ogen spreken

praat met mij en vraag mij

al die rare dingen

die men enkel aan schimmen

vragen durft en kan

ik zal wanneer ik ben begraven

komen, en met jou praten

mijn bloot gebeente zal niet weerom

met zijn bek vol tanden staan

Geschreven door staf de wilde om 12:48 Reageer op dit bericht

Zaterdag 23 december 2006

man/vrouw van het jaar

Wie heeft zo’n geheugen dat hij/zij kan zeggen: dit was de man/vrouw van het jaar?

Wat weeg je af: het grootste lijden, de meest intense lust? Verkies je de vluchtelingen van Darfoer boven de even naamloze uiteengereten lichamen in de Gazastrook, in en rondom Bagdad? Denk je eerst aan de hoertjes van Ipswich, de maanbleke zwartwerkers van de voortvluchtige lust, aan de kindhoertjes in Kenia en Bangkok waar we zelf misschien heen zouden gaan mocht viagra niet zo omslachtig zijn. Hoe ijdel moet je zijn om je naam te plaatsen bij een naamloze, bij een befaamde of gevreesde, vraagt men aan de zee: wat was de golfslag van het jaar?

Geschreven door staf de wilde om 09:33 Reageer op dit bericht

Zaterdag 23 december 2006

demonen

demonen

noem ze maar, spreek ze aan

noem je demonen bij hun naam:

het eerste glas, de laatste nimf

de blauwe en de zwarte engel die

gestadig wisselen van plaats

vergeet de goden niet die slapen

in je schaduw, de hogere die hun

onderkomen vonden in de gaten

van de hemel, de jonge die dansen

om de kring van je leeslamp,

de slapeloze die sluipen door de

regen, hoor ze duizelen tegen je raam

noem ze bij hun verboden naam

laat ze sluimeren in je zetel, schrijven

met je kroontjespen, zwierige tekens

die rijmen op nacht en nevel, resoneren

in de droom van een dier dat snikt

noem ze, hou ze lenig als een naam

eer ze langzaam met water en

blaadjes, met geborrel alsof

een dwaalgast al is aangekomen

en gorgelt vóór het spreken

noem hem, heet haar welkom

laat hen wonen in een naam

Geschreven door staf de wilde om 08:57 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van boek onder lava