uit Overschotjes

all kinds of everything remind me of

liefje

van vul zelf maar in

wis zelf maar uit van wie,

ik kan je in je kamer zien

met een te zware poes die kuren heeft

een poesje dat over zijn heuveltje tuurt

naar een gestalte in tegenlicht

zijn stem hangt al stamelend in je hoofd

maar zijn gezicht is een vlek

zoals men in een winkel een meesterwerk

vindt verpakt in cellofaan

de prijs geplakt onder de loftuiting

over de naam van de maker

op een  cd speelt een kraker

uit een vorige tijd, misschien hum je mee

hunkert je heup weer naar de hand

die zich spreidt, zich neervlijt als een poes

met kuren

men droomt altijd dat het tijdloze blijft

duren, die avond van vingers en likken

toen men was als een poes

die dribbelt naar een schoteltje

de kop heft alvorens ze drinkt

het is niet al nacht wat blinkt

al heeft de nacht de meeste ogen

groene en zilveren vuurvliegjes soms

die buitelen als confetti en al wuivend

vaart men in de praalwagen

van de huivering

ik heb je gezien in een kamer huiverend

klagend als een poes

want het schoteltje was de schotel niet

en het licht viel tegen

ik kan dat poesje nog altijd wegen

zoals men een breekmes weegt

waarmee men gestalten heeft gesneden

in het karton van de nacht

Trends en  Albert Frère

Dat het weekblad Trends uitgerekend aan Albert Frère een Life Achievement Award toekent, zegt veel over de morele en politieke opvattingen van dit blad.

Frère is schatrijk geworden door het strategisch kopen en verkopen van bedrijven, de basis van zijn fortuin is het drama van Cockerill Sambre geweest. Om die reden staat Frère symbool voor een kapitalist die wel de baten van het ondernemersschap wil, maar de sociale lasten – indien het misloopt – liever overlaat aan de gemeenschap.

Parijs-Dakar.

In De Standaard van vandaag woensdag staat Walter Wauters even stil bij de zoveelste dode in de woestijnrally Parijs-Dakar. Hij schrijft letterlijk: ‘Parijs-Dakar is de laatste grote autosportcompetitie waarin je je nog met een redelijke kans op succes kan doodrijden.’

Dit stuntwerk komt volgens hem dus neer op suicidair gedrag en men kan het inderdaad bizar vinden dat rijkelui en beroemdheden zo’n kick nodig hebben om aan hun eentonig glitterbestaan te ontsnappen. Maar misschien is dit de kritiek van de gezapige burger voor wie elke extreme inspanning een vorm van waanzin is.

Belangrijker lijkt me de impact van deze gemotoriseerde gekte op de plaatselijke bevolking: hun dorpen worden onveilig gemaakt en welk voordeel hebben zij eraan?

Juf, waarom leven wij?

In de reportage : ‘omgaan met zelfmoordgedachten bij leerlingen’ (De Standaard van maandag 8 januari) valt alweer het woordgebruik op. Journalisten leren het nooit: zij blijven obstinaat de termen ‘zelfmoord’ en zelfmoord plegen’ hanteren.

Daar zijn minstens twee bezwaren tegen. Ten eerste is de daad of een poging ertoe volgens het Belgisch strafrecht geen moord. Ten tweede en dit is het belangrijkste: termen met een overduidelijke negatieve connotatie werken alleen maar taboeversterkend. Gelooft er  iemand dat men de betrokken mensen in nood gemakkelijker kan bereiken en opvangen door het te hebben over moordplannen of – in het geval van nabestaanden – over een gepleegde moord?

Een paar simpele vragen: zal een puber of adolescent gemakkelijker over zijn 'zwarte' gedachten praten indien hij of zij van te voren te horen krijgt dat hij of zij een kandidaat-moordenaar is; zijn de nabestaanden gemakkelijker te troosten als je begint over hun bloedverwant(e) of vriend(in) die een moord heeft gepleegd? Kwetsbare mensen bereik je niet met woorden die een veroordeling inhouden.
Onze minister van welzijn, Inge Vervotte, denkt er alvast zo over: zij wenst consequent een neutrale terminologie te gebruiken zoals zelfdoding en suicide.

over de spelling van het Nederlands

Waarom maakt spelling (en een zoveelste spellingshervorming) zo’n sterke passies los, zowel bij professionele als bij gewone taalgebruikers, bij taalwetenschappers en onbevoegden. Misschien omdat juist dat laatste niet als zodanig wordt ervaren: iedereen acht zich bevoegd, iedereen kan inderdaad vaststellen of iets fout dan wel correct is geschreven, desnoods met behulp van het woordenboek. Een slordig woordgebruik, een manke zinsconstructie zijn veel moeilijker te detecteren. En wellicht de belangrijkste verklaring voor al die commotie is het feit dat het hier gaat om een systeem van sancties waarmee de taalgebruiker al van kindsbeen is geconfronteerd: alle gevoelens van falen, onmachtige woede om  buitensporige reprimandes, onrechtvaardige straffen soms, komen weer naar boven, veroorzaken onzekerheid en sporen aan tot verzet, tot zelfverdediging waarbij ook hier geldt dat de aanval de beste verdediging is. En de tegenstander, de regelgever, stelt zich zwak op: zijn regels worden gekenmerkt door willekeur en gebrek aan consistentie. Zou het anders kunnen: is een volslagen logische en onbetwistbare spelling mogelijk? Zeker niet als men kiest voor historische continuïteit: het irrationele van het verleden zal men altijd in enige mate moeten overnemen. Maar zelfs indien men tabula rasa zou maken en een volkomen nieuwe regeling zou decreteren, dan nog is absolute consequentie onmogelijk, de conventie zal steeds aanvechtbaar blijven, onder meer omdat de uitspraak verschilt van streek tot streek, van persoon tot persoon, omdat er permanente beïnvloeding is door woordvormen van vreemde oorsprong, omdat een zelfde teken toch verschillend zal uitgesproken worden etc

Trouwens ook buiten de taal lokken uniforme en lineaire regels protest uit: altijd is er wel een minderheid of minderheid die oordeelt dat zij het beter weet of het recht heeft er andere regels op na te houden.

Geen enkele spelling van geen enkele taal is volmaakt doorzichtig en consequent. Die van het Nederlands lokt stormen van protest uit omdat het relatief zoveel langer dan bij de omringende talen duurde eer een officiële standaard werd vastgelegd – een eerste keer met het WNT rond 1864 – en omdat geen enkele regeling werd afgedwongen met het gezag van een Académie Française: altijd waren de tegenstemmen, de dissidenten, even respectabel als de centrale autoriteit.

Henin minus Hardenne.

In De Morgen van zaterdag schrijven zowel Hugo Camps als Hans Vandeweghe over de huwelijksperikelen van Justine Henin. Camps noemt haar ‘de meest glaciale wereldtopper van deze eeuw’. Verbetenheid en ambitie worden bij mannelijke atleten geprezen, bij een jonge vrouw zijn ze ‘glaciaal’, lees harteloos, onmenselijk.

Vandeweghe is de onheilsprofeet die voor de zoveelste keer zijn wensen voor waarheid neemt, hij schrijft: ‘dit is het einde van de Justine Henin als “numéro un” (sic)’.

Wat stoort is niet alleen de seksistische amateurpsychologie van deze macho’s in de penopauze, doch vooral het voortdurend op de man in casu op de vrouw spelen. Deze praktijk is usance in de boulevardpers, in een kwaliteitskrant duwt dit soort tackles het niveau omlaag.

zomer 1989

het was de laatste zomer

van Sandino, we zaten samen

in Bluefields: een Vlaamse

dromer en dochters van de

satan, vrouwen uit New York

zij kwamen de schade opmeten

van Contra’s en Reagan en

deden er wat aan terwijl hun

kompaan broedde op verzen

over Eileen uit Brooklyn

met het Ierse haar

het was de laatste zomer

van Sandino: nog op elke

muur portretten van helden

een hulde aan het zegevierend volk

we aten Caraïbisch, werden

dronken in een gelagzaal

van stangen in koper onder

een koloniaal plafond: de ober

hief de schaal met mango

en papaja zoals een priester

zijn ciborie, wij hieven

het glas als Romeinen

wat deden we eraan, kapitaal

stroomde van Teheran naar

geheime kluizen en wij werden

dronken, de dochters van de satan

van verzet tegen een vader, de dichter

van die Ierse met Yankeeaccent

de laatste zomer van Sandino

samen in Bluefields met wrakken

aan de kade, hompen vlees

op een kar, de vliegen groen

als juwelen, een gonzende wolk

en wie van ons heeft gebraakt?