In herhaling

Darwin droomt zich af met zijn markante kop
in zijn jeugd vroeger zo rond en glad
Soms stopt hij met snurken en komt er iemand kijken
of hij nog steeds ademhaalt, nog geen ster geworden is
met vleugels van licht op zoek naar het begin
van niets, toen alles mogelijk was

Zo gaat dat vaak, je deponeert een vast adres
waarop je bent te bereiken en afstanden doen
er niet toe, want in deze tijd zijn er altijd
manieren om jou in vaste toestand te raken

Je kent dat wel: de zon gaat op en onder
de oude boer, die bij het landhek staat
telt op een vertwijfelde manier eenzaamheid
daarna rekent hij uitgebreid zijn kloten

sprak ze nadat ze besloten had
alleen verder te gaan en hij

dacht op dat moment alleen maar
de planning, die hij niet zou halen
nu hij weer op eigen benen stond

Er was een schok en daarna overheerste
het gevoel van zweven en zij vond
haar eigen eenzame en ongeduldige weg
met nog zoveel tranen om te gaan

Op haar T-shirt stond geschreven
wie strijdt kan verliezen
wie niet strijdt heeft al verloren
gele letters op rood in het Duits
wat ik op zich al dapper vond

Er was groot feest in Dusseldorf
zoveel oudgedienden van de DKP
zij, een van de kinderen bloosde
mijn ogen volgden de contouren
van haar borsten om te lezen

De zon scheen in Leuven
er was licht in haar ogen
verloor mezelf in dagdromerij
en ze beloofde te schrijven
over haar ontmoeting met mij

Met het afhakken van het hoofd
behorend aan de drie meter lange reuzin
was het nog niet gedaan met de terreur
van de nog geen meter hoge koning

Zelfs zijn vrouw en kinderen moesten
eraan geloven opdat de vorst
aan volstrekte eenzaamheid overleed

En de reuzin, zij leefde voort
naaide gewoon haar kop vast
aan de overgebleven nek