Archief

DOORGEVEN

Je groeit op, ziet oneindig veel mogelijkheden, gaat je bekwamen en uitleven in wat je maar tegenkomt. Er kristalliseert wat uit, je gaat druk bezig om dat beter te beheersen. Een tijd lang draait alles om jouw kunnen. Je hebt nog lang niet het idee dat het is zoals je voor ogen had, je gaat nog perfectioneren. Ergens echt goed in zijn, dat is het doel. Bovenstaande beschrijft een blind zoeken dat lang kan duren. Het is alsof je de op gang gezette machinerie niet meer kunt stoppen, de stap naar volwassenheid niet kunt maken: op een kinderlijke manier blijf je bouwen aan het door jezelf geboetseerde beeld van jezelf. Maar hetgeen ik zo gaandeweg – ondanks mezelf – geleerd heb, moet niet langs de egomeetlat worden gelegd. Zolang ik dat blijf doen, duurt het blinde zoeken voort. Het moment dat kleine ik zichzelf goed genoeg vindt, is zijn bestaansgrond opgeheven. Liever dan zich overbodig te verklaren, zal het met verbetervoorstellen blijven komen. De tijd is aangebroken om je capaciteiten in dienst te stellen van een groter geheel. In plaats van naarstig blijven vergaren, mag het nu gaan stromen. Van binnen naar buiten. Zo word je van een op zichzelf gerichte lastpost (“kijk eens hoe goed ik dit kan!”) een dienstbaar functionaris. Het leren houdt daarmee niet op, maar verandert mee, van methode om mij te verrijken naar een nieuwsgierige, open houding.

Bovenstaande tekst komt van "stiltij.nl", en ik wilde deze tekst met mijn blog delen omdat ik hem heel treffend vond en heel betekenisvol voor iedereen.

Reshad Feild die ons zijn ontdekking van het soefisme liet zien in zijn verschillende boeken, vertelt hoe zijn Turkse leraar het vlees eten ook prefereerde boven vegetarisme, juist omdat hij overtuigd was dat god’s schepping perfect is. Ook in de indische ayurveda wordt vlees niet geweerd. We zijn vertegenwoordigers van de spiritualiteit die gemaakt zijn om mens te worden, we ademen materie in en consumeren materie om de gelijke ervan te worden. De amerikaanse indianen vertellen terloops dat de aarde al verschillende keren door onze maag is gegaan. Zo leeft alles in één-heid.

wanneer ik schreef dat ik er van uit ging dat de mens ok is, wilde ik eigenlijk wijzen op het feit dat de mens ook echt ok is, en dat diegene die iets anders geloven vertrekken van het idee dat alles moet zijn zoals zij geloven dat alles er moet uitzien, ttz perfect. Het is juist Krishna uit de Bhagavad Gita die ons erop wijst dat zelfs het ‘niet-perfecte’ ook perfect is. Ook Moeder Kali toont ons dergelijk beeld. Armoede en alle ander leed in de wereld is geschapen door de dimensie van de Stilte, of zoals anderen het willen noemen: God. Natuurlijk is het anderzijds onze plicht om anderen te helpen en bij te staan op de weg naar een betere en leefbaardere wereld, maar dat is niet in tegenspraak met de zienswijze dat we als mens ok zijn. Als spirituele mens trachten we het Hof van Eden herop te bouwen maar dat is volgens mij een idealistische droom die niet beantwoord aan de realiteit. Wij zijn geen mensen met spirituele ervaringen, maar spirituele wezens met een menselijke ervaring. Als we het op deze manier bekijken ziet de wereld er helemaal anders uit.

dharma

Sinds enige tijd krijg ik het vermoeden dat de mens geen persoonlijk karma heeft, maar eerder meewerkt aan de gezamelijke groei des mensheid. Het idee dat we een persoonlijk karma hebben en uiteindelijk moeten evolueren naar een individueel nirvana rust op de blik naar de werkelijkheid vanuit de cirkel van het “ik”. We vormen tesamen een onderdeel van het Geheel, en niemand moet daarin bevrijd worden door te streven naar Verlichting, maar gewoon meedoen en meevloeien met de stroom des Levens, bewust of onbewust, dat maakt uiteindelijk niet veel uit. Hetgeen van ons mensen maakt is de transcendentale fysiologie dat we ‘afstand’ kunnen nemen van dat ‘ik’ door te rusten in meditatie, lopend of zittend maakt niet uit.

dharma

dat wat zich het ik noemt is zoals de wolken voor de blauwe hemel, vluchtig en soms doorzichtig en soms donker en grauw. Deze schrijver voelt zich meer zoals de blauwe hemel, alles omvattend en toch niet bestaand. Ooit een onbeschreven boorling en nu een senioor. ...en welk is het verschil? Wat je ziet ben ik niet. Zoek je mijn ik? 's Nachts is het weg, god weet niet waar naartoe... En wat blijft heeft met dat ik niets te maken. Het is puur en wit als een maagd.

dharma

Deze week ga ik starten als assistent van een budgethouder. Ik weet nog niet wat er allemaal moet gedaan worden, alhoewel ik natuurlijk al wel een omlijnd idee daarover heb. De persoon in kwestie is gebonden aan het gebruik van een rolstoel, voor binnen heeft hij een andere rolstoel dan voor buiten, die is elektrisch aangedreven en die kan ook in de speciaal uitgeruste auto. Voor het besturen van de auto rekent de persoon natuurlijk op mijn hulp. Mijn beroepsleven wordt daardoor natuurlijk drastisch verandert, van mijn technisch en ambachtelijk werk moet ik nu overschakelen naar de sector van de menselijke hulpverlening, dat is een flinke omzwaai, maar die ik wel zelf opgezocht heb. Het is een totaal nieuwe richting, het is het resultaat van mijn innerlijke transformatie 

In het beeld van de Grote Arcana of het grote geheim zit de reis vervat van ieder mens. De eerste kaart van de reeks is een mannelijke kaart en de tweede kaart is een vrouwelijke. Dat beeld verwijst naar de dominantie van het Denken boven de Intuïtie. De volgende achttien Kaarten tonen de Ingewijde hoe de Mens verandert en evolueert, stap na stap, naar de laatste Kaart van de Arcana Majora: de Wereld of Kaart 21. Deze Kaart verwijst hier duidelijk dat de 2 voor de 1 moet staan, het vrouwelijke en ontvankelijke aspect van de mens komt voorop. Niettemin toont de Beeltenis van de Kaart XXI een Hermafrodiete Mens, de dualiteit van man en vrouw overstijgend en de wereld ziet als één geheel. Begrijpe wie begrijpe kan.

dharma

Deze week nam ik eens deel aan een meditatie in de Zentraditie. Mijn verwachting vooraf was eerder neutraal. Ik deed de rituelen zoals ze werden voorgedaan zo goed als het kon na, weliswaar met een persoonlijk accent. Tweemaal een half uur stil zitten en tussenin de typische wandeling in de kamer, stilletjes stappend achter elkaar. Niemand van de aanwezigen had zich opgemaakt met de traditionele klederdracht, en het bleek ook hun gewoonte niet te zijn. Wekelijks kwamen ze samen. Maar voor mij was één keer genoeg geweest. Om de reden namelijk dat ik voor mezelf geen verschil meer had gevonden tussen de meditatie en het beleven van mijn dagelijks leven. Ik heb jaren gemediteerd volgens de yogatraditie, ik had het geluk dat ik terecht was gekomen bij een zeer correcte leraar die zijn leerlingen met de nodige aandacht kon motiveren. En mijn persoonlijke motivatie zat waarschijnlijk diep in mijn ziel want ik was altijd enthousiast om nieuwe technieken aan te leren. Maar het resultaat van al dat graven naar de stilte bereikte ik echter toen ik gestopt was met mediteren. Ondertussen had ik mijn interesse en concentratie verlegd naar het lezen van allerlei boeken, ik las het ene na het andere. Wat ik in die boeken zocht wist ik toen niet, in ieder geval vond ik niet wat ik zocht omdat ik ook niet wist wat ik ging vinden. Tot op een dag dat dat ene boek dat ik vasthad me vertelde wat ik al die jaren had gezocht, namelijk een diep innerlijk contact met mezelf dat ik nog nooit eerder had ervaren. En via die ervaring kwam ik als vanzelf in aanraking met nog een andere ervaring, namelijk dat mijn diepste stilte gelijk is aan de stilte die aanwezig is in alles en iedereen.

dharma

"Geloof je in God" is een vraag die dikwijls door mijn hoofd rondwaart. Dan wil ik antwoorden aan die stem met de bedenking dat elk woord uit die zin om uitleg vraagt. Ten eerste is het werkwoord "geloven" in dezelfde zin als waar het naamwoord "God" in staat volgens mij incorrect. "Geloven" kan je desnoods nog wel gebruiken in de zin "ik geloof dat het gaat regenen". Vroeger toen in nog naar de kerk ging geloofde ik dat God daar woonde, achter het altaar, althans in onze kerk hing er een klein lichtje dat aangaf dat op dat moment God in the house was, zo vertelde ons de toenmalige onderwijzer van de lithurgieles. Nu ben ik volwassen genoeg om beter te weten. Mijn spirituele zoektocht bracht me bij verschillende inzichten, ik heb gezien dat men ook God kan kennen, en dan heb ik niet over de oude man die ergens in de hemel op een troon zou zitten, maar de God die in de stille ruimte woont. Er zijn hier vele boeken over geschreven, maar boven de heilige boeken staat de directe ervaring van het hart, en dan verdwijnt zelfs het persoonlijke naamwoord "je", want dualiteit lost op in de ijle stilte.

Enige weken geleden bezocht ik de kerk Onze Lieve Vrouw van Gratie aan de Frankrijklei in Antwerpen. Ik deed dit omdat een kaartlegster me dit ooit aanraadde, ze voelde aan dat deze figuur voor mij een belangrijke invloed had. Ik kon dit alleen maar bevestigen, sinds mijn jonge jaren word ik namelijk aangetrokken door het mystieke leven van deze man. De kerk was al enkele jaren gesloten ten gevolge van zijn bouwvallige staat. Maar gelukkig kon ik via de Bescherming van het Erfgoed het e-mailadres krijgen van de verantwoordelijke pater die me vriendelijk binnenliet. En inderdaad staat het beeld van Franciscus boven één van de altaren. De pater heeft zelfs al de verlichting aangestoken die in de kerk aanwezig is, waarschijnlijk met enige fierheid. Het sacrale interieur werd daardoor gewekt en begon terug te ademen. Nogmaals mijn oprechte dank aan deze pater en zijn enthousiaste begeleiding. Hij liet me rustig enkele foto’s nemen van het beeld van Franciscus en van de rest van de kerk, hij toonde me ook het replica van het beeldje van Onze Lieve Vrouw van Gratie, het originele is jaren geleden uit de kerk gestolen. Maar in de stille ruimte van mijn ziel woont nu de directe ervaring van deze dag, de vurige spiritualiteit van decennia’s die ontelbare gelovigen hier gedeeld hebben.