Archief

We zijn een tijdje uit de ether geweest en dat werd veroorzaakt doordat deze schrijver in december naar het andere halfrond van onze planeet gevlogen is en meer bepaald naar Abadiânia, in Brazilië. Lezers met meer achtergrondinformatie zullen onmiddelijk begrijpen dat dit het spirituele oord is van João de Deus alias João Teixeira de Faria . Het was voor de schrijver dan ook een unieke ervaring die hem overviel en in zijn schoot geworpen werd door een gentleman die zijn hulp zeer goed kon gebruiken. Op het ogenblik dat dit geschrijf hernomen wordt begint het verwerkingsproces zich te nestelen in het dagdagelijkse leven en tegelijkertijd in het stappenplan naar de toekomst toe, als we dat zo mogen noemen voor iemand die van moment naar moment leeft, in dit verband mag ik een wens citeren van iemand die me ter gelegenheid van Nieuwjaar 2013 onlangs de zijne zond "Ik wens jou een boeiende reis gestuurd door een gerichte wind: God's adem".

 wij zijn maar als blaren

ritselend langs de zoom

van oude wouden

en alles is onzeker,

en hoe zouden wij weten

wat alleen de wind weet, kind

De glazen asbak was blijkbaar vannacht op de grond gevallen en de vieze inhoud had zich over het tapijt verspreid. Ik merkte dat de geur van de sigarettenpeuken en de assen in mijn neus een walging opwekte. Het gordijn was door mijn slecht humeur gisterenavond slordig dichtgeschoven en liet de ochtendzon door de opening haar stralen binnenkomen en gelukkig niet op mijn ogen want ik had hoofdpijn. Ik moest allang opgestaan zijn maar mijn hoofd was nog zwaar door de vele Duvels. Ik fantaseerde dat een Engel de kamer binnenkwam, gedragen door de moeiteloze kracht van haar witte vleugels en die de schade kwam opmeten. Maar deze kwam blijkbaar wonderwel in de kamer tevoorschijn met andere vragen in haar hoofd want met duidelijk verstaanbare woorden stelde zij me de vraag wat ik vandaag wilde zijn: gelukkig of ongelukkig. Zonder erbij na te denken antwoordde ik dat ik vandaag eindelijk eens gelukkig wilde zijn. Twee weken geleden was mijn vrouw opgestapt met mijn beste vriend en de wonde bloedde nog. In ieder geval bood deze engel me nu de mogelijkheid aan om dat verleden los te laten en me te richten op de dingen die me vandaag zouden kunnen overvallen zoals negatieve herinneringen en bruine enveloppen van de fiscus en ze op te vangen met een vrolijke lichaamshouding. Na het douchen had ik de koffiezetter aangezet en was ik het voorval met de engel al bijna vergeten toen de telefoon zijn best deed om aandacht te vragen.

Voor veel mensen is religie een onderwerp dat geklasseerd kan worden bij de B van bijgeloof, voor mij echter bij de M van mystiek, alhoewel dat voor diezelfde mensen natuurlijk geen verschil uitmaakt. De nuance ligt in de oorsprong van het gevoel dat men mysticisme noemt. Indien men er van uit gaat dat de Mens en al wat existeerd het resultaat is van een toevalligheid in de chemische moleculen dan zou ik in dit pandemonium ook twijfelen in het bestaan van een creator die men God wil noemen. En wanneer men aanhanger is van een creationistisch geloof moet men een persoon zijn die met simplistische oogkleppen over de ontegensprekelijke bevindingen van de exacte wetenschap durft stappen. Toch blijft de term mystiek niet ongemerkt als men zich open stelt voor de grootsheid en de kracht van de natuur en het leven.  De Natuur enerzijds en de dominantie over de natuur van de egocentrische Mens anderzijds, het lijkt allemaal onoverkomelijk en gepredestineerd door de machtzucht des mensen's nauwe ego. Maar als de zoekende eenling over de drempel stapt van de innerlijke stilte en daar de brug ontdekt die leidt naar het panoramisch zicht op het Universum in het grenzenloze hart dan herkent die eenzelvige Mens sowieso de sacrale geschiedenis die ingeluid wordt met de oorspronkelijke Oerknal en stopt in het hier en nu en herkent zijn reflectie in ieder moment.

Ik kan
de richting van de
wind niet veranderen,
maar ik kan wel mijn zeilen
anders zetten om altijd
mijn doel te bereiken

Ieder partikeltje - zo groot en zelfs kleiner dan een speldenpunt - van een ruimte, leeg of gevuld met objecten, is een afbeelding van het grote geheel dat we Kosmos noemen. Zoals iedere miniscule cel een duplicaat is van ons lichaam. Op dezelfde manier zijn wij als mens een identiek afgietsel van het Universum. Met de hulp van de Ratio is dit allemaal misschien moeilijk of onmogelijk te vatten maar via de Sacrale Stilte des te beter. Dit en nog veel meer komt binnen in ons intuïtief lichaam via graziosoose inzichten. Mijn gewezen en heengegane turnleraar Jan Lamquet die tevens mijn eerste contact was met het spirituele corsage van de mens vertrouwde me dikwijls toe dat hij dergelijke kennis noch voor waar aannam maar ook nooit verwiep, maar deze in de schuif legde van de nog te checken onderwerpen en ze daar liet liggen totdat er meer informatie voor hem beschikbaar zou zijn, een mooie en interessante levensleuze die ik graag overnam. Over de meeste mysterieuze aspecten van het leven heb ik in de loop van de jaren wel een eigen soepele mening gevormd maar toch en desalniettemin liggen er nog veel onderwerpen in mijn goedgevulde schuif. En deze is er één van:

Gebed van Franciscus

Heer, maak mij een instrument van uw liefde.

Waar haat het hart verscheurt,

laat mij liefde brengen.

Waar wordt beschuldigd,

laat mij vergeving schenken.

Waar verdeeldheid mensen van elkaar vervreemdt,

laat mij eenheid stichten.

Waar twijfel knaagt,

laat me geloof brengen.

Waar dwaling heerst, laat me waarheid uitdragen.

Waar wanhoop tot vertwijfeling voert,

laat hoop doen herleven.

Waar droefenis neerslachtig maakt,

laat me vreugde brengen.

Waar duisternis het zicht beneemt,

laat me licht ontsteken.

Maak dat wij niet zozeer zoeken

om getroost te worden, als wel om te troosten.

Om begrepen te worden 

als wel om te begrijpen.

Om bemind te worden

als wel om te beminnen.

Want wij ontvangen door te geven.

Wij vinden door onszelf te verliezen.

Wij krijgen vergeving door vergeving te schenken

en wij worden tot eeuwig leven geboren 

door te sterven.

Amen.

St. Franciscus van Assisi

(1182-1226)

De theorie over de wedergeboorte is gebasseerd op verhalen van mensen die beweren dat ze al eerder geleefd hebben en duidelijke herinneringen meebrengen als bewijs dat hun verhaal klopt als een bus en zelfs sceptici verbaast doen staan alhoewel ze dat slechts schoorvoetend durven toe te geven. Ook het leven na de dood lijkt door believers duidelijk omschreven te worden want het verhaal van de lange tunnel met op het einde het schitterende licht wordt wereldwijd door diegene die het meemaakte vertelt aan iedereen die het wil horen. Al die beweringen en mooie verhalen over reïncarnatie boeiden deze schrijver ook vele jaren en met grote interesse las ik spannende biografiën met dit gegeven als onderwerp. Maar een mens evolueerd en het denkpatroon kan veranderen zoals alles trouwens. Op dit moment zie ik enkel rondom mij een oneindige oceaan zonder bodem en naast mij zijn er ontelbare andere mij's en ik vraag me dikwijls af waar de grenzen zijn tussen al die mij's want ik zie er geen, en evenmin zien wij geen grenzen in het verleden en naar de toekomst toe, en die grenzenloosheid geeft gemoedsrust en een liefdevol hart. Maar ook vertrouwen dat alles loopt zoals het moet lopen want een mensenwezen kan vreemde wendingen nemen die door anderen onbegrijplijk zijn, en wie ben ik om daarover te oordelen. Elke geboorte heeft zijn eigen scenario dat nooit op voorhand mag ingekeken worden, het is altijd een verrassing en pas achteraf zien we de samenhang der dingen. George Bernard Shaw (1856 - 1950) wist ook dat je beter een leven lang fouten maakt dan een leven lang niets te doen, hij was dan ook een beroemd schrijver die waarschijnlijk veel fouten heeft gemaakt en dan mag je zoiets schrijven. 

Hoe meer je
je identiteit
ontleent
aan je gedachten,

des te meer raak je
afgesneden
van de spirituele
dimensie
in jezelf.

Eckhart Tolle

De mens is een doorzichtig en onbepaald wezen dat zich moet uitdrukken via zekere gedragingen en dat als gevolg daarvan uiterlijk - voor de anderen - veel meer omlijnd en gepreciseerd wordt dan hij innerlijk is. Hieruit komt de tragische wanverhouding voort tussen zijn geheime onrijpheid en het masker dat hij opzet in zijn omgang met anderen . Er blijft hem niets anders over dan zich innerlijk aan dat masker aan te passen alsof hij werkelijk diegene is die hij schijnt te zijn!

Wanneer je de ander zult kunnen integreren en aanvoelen als een deel van je-zelf zal het gevoel van die tragische wanverhouding verdwijnen als sneeuw voor de Zon. Die metamorfose wordt gedragen door de sacrale stilte die leeft achter dat doorzichtig en onbepaald wezen, zoals je dat zo mooi beschrijft, en anderzijds gepreciseerd en meer omlijnd uiterlijk. Af en toe of regelmatig die sacrale stilte opzoeken helpt om de identificatie ermee te verwezenlijken en de eenheid aan te voelen met zowel 'zijn geheime onrijpheid' als dat 'schijnbare masker'.

To be alone is essential for man to be uninfluenced, for something uncontaminated to take place. For this aloneness there seems to be no time, there are too many things to do, too many responsibilities and so on. To learn to be quiet, shutting oneself in one's room, to give the mind a rest, becomes a necessity. Love is part of this aloneness. To be simple, clear, and inwardly quiet, is to have that flame.
Jiddu Krishnamurti, Letters to a Young Friend, 20

Alleen zijn is essentieel voor de mens om niet te worden beïnvloed, om iets onbesmets te laten plaatsvinden. Om deze alleenheid te leren voelen lijkt er nooit tijd te zijn, er is altijd iets te doen, we hebben te veel verantwoordelijkheden en ga zo maar door. Om te leren stil te zijn wordt het noodzakelijk om ons zelf op te sluiten in een kamer. Liefde maakt deel uit van deze alleenheid. Met dit vuur in zich is men eenvoudig, helder, en innerlijk stil.
Jiddu Krishnamurti, Brieven aan een jonge vriend, 20

De Rooms-Katholieke Kerk loopt 200 jaar achter. Dat zegt de gisteren overleden vroegere aartsbisschop van Milaan, Carlo Maria Martini, in een interview dat vandaag in de krant Corriere della Sera is verschenen. Martini, die aan de ziekte van Parkinson leed, stond vorige maand voor de krant een ordegenoot - hij was jezuïet - te woord. Martini stond bekend om zijn progressieve opvattingen. Hij zegt in het postuum gepubliceerde interview dat katholieken zelfvertrouwen missen. "Onze cultuur is oud geworden, onze kerken zijn groot en leeg en de kerkelijke bureaucratie neemt toe, onze godsdienstige rites en de kleren die we dragen, zijn pompeus." Hij waarschuwt dat de kerk milder moet zijn jegens gescheidenen. De vraag is volgens hem niet of zij de sacramenten mogen ontvangen, maar hoe de kerk gezinnen kan helpen. Duizenden inwoners van Milaan hebben zaterdag afscheid van de vroegere aartsbisschop genomen. Martini, die gold als een kandidaat voor het pausschap, leidde het grootste katholieke bisdom in de wereld van 1980 tot en met juli 2002. Hij wordt maandag begraven in de Dom van Milaan.
De Morgen 1 september 2012


Is de Kerk inderdaad stil blijven staan terwijl de mensheid verder geëvolueerd is vooral in de richting van het individualisme en dat sinds de Verlichting (1650 -1850). Eenvoudig kan gesteld worden misschien dat de Kerk hetzelfde simulare verhaal van de Kikker doorloopt die gekneld zit in zijn kleine vijver en er stellig van uit gaat dat die vijver de Wereld is. Iedereen ziet wel het grappige dat die kikker verbeeld maar wie ziet hetzelfde soms verschijnen in het eigen leven waar een met prikkeldraad omringt leefgebied zijn kosmische wereld moet verzinnenbeelden gebarricadeerd met een dogmatisch denken en een met oogkleppen uitgeruste ratio.
Daarom: Een standbeeld voor mensen zoals Martini