Archief

Een groep toeristen heeft zaterdag in IJsland uren gezocht naar een vermiste vrouw om haar uiteindelijk terug te vinden in de groep die aan het zoeken was. De toeristen trokken met een bus door IJsland en waren nabij een vulkanisch gebied gestopt. De vrouw verdween even om zich om te kleden en op te frissen. Toen ze terugkwam, herkende niemand haar, meldt de IJslandse website Reykjavik Grapevine. Enkele uren later ging het als een lopend vuurtje rond dat er een vermiste passagier was. De vrouw herkende de beschrijving van zichzelf niet en begon duchtig mee te zoeken. Ongeveer 50 mensen kamden de omgeving uit, de kustwacht werd gealarmeerd en zette een helikopter in om de vrouw op te sporen. Om 3u 's nachts werd de zoektocht afgeblazen toen duidelijk werd dat de vermiste vrouw heel de tijd in de groep zat op zoek naar zichzelf.
Bron: De Morgen van 30 augustus 2012

Een mooi verhaal om te illustreren hoe de meeste van onze medemensen op zoek zijn de bron van het onuitputtelijke gelukzaligheidsgevoel en er overal naar op zoek zijn behalve daar waar het te vinden is: in zichzelf, en dan bedoel ik niet in het eigen denkwereldje maar wel in het sacrale moment van de stilheid. Eenvoudig uit te leggen maar o zo moeilijk te begrijpen voor iemand die hier niets van snapt en die sacrale stilte nog nooit heeft mogen voelen. Eerst - na vele momenten van frustraties - moet er namelijk een vurig verlangen zijn naar die stilte, eerder zal er niets lukken. Dan gaat men op zoek naar een stafkaart en dan na een lange queeste vindt men zijn Blauwe Vogel of Graalbeker, of hoe je het dan ook wil noemen.

Het lijkt wel komkommertijd in mijn geschrijf en dat beetje dat verschijnt is de laatste tijd erg mager en saai ondanks het mag gezegd en geschreven worden dat mijn dagelijkse werkschema's in de realiteit afgewisseld worden door lichtzinnige en onbesuisde acties  en ogenschijnlijke inhoudloze pitstops achter een boek. De meest actieve gedeelten van mijn dagschema's zijn niet altijd de meest zichtbare voor de directe omgeving, het andere gedeelte van de dagschema's - het rustige en introverte gedeelte - des te meer. Misschien, als ik erover probeer na te denken, komt het omdat ik voordat ik bepaalde beslissing neem en tot bepaalde acties overga, toch wel degelijk niet zo maar over één nacht ijs stap, en eerst ernstig wik en weeg, en dit dan liever alleen dan met twee. Anderzijds weet ik soms niet waardat die ideeën en de inspiraties vandaan blijven komen om bepaalde dingen te doen, ze komen in ieder geval niet uit mijn eigen ver verleden. De zaken die ik momenteel ten uitvoer breng komen uit een ijle of indirecte omgeving waar mijn verleden niets mee te maken heeft, het zijn totaal nieuwe dingen, die ik desondanks en desalniettemin met meer dan genoeg plezier en met de simpele talenten waarover ik mag beschikken tot een goed eind breng. Indien je meer wil weten over mijn toekomstplannen dan moet je maar blijven komen kijken.

grtjs




 

De Waarheid moet je zelf vinden en je moet het pad alleen gaan - en eigenlijk is er geen pad naar De waarheid. De Waarheid is een uitgestrekte oceaan die niet in kaart gebracht is, zij is onpeilbaar. Je moet ze zelf vinden, je moet eindeloos lopen, en die eindeloosheid zal een marteling worden, iets waar je bang voor bent als je niet begrepen hebt waar we het in begin over gehad hebben. Dan verdwijnt namelijk de tijd, dan leef je zo in die vol-ledigheid dat de tijd verdwijnt en leef je totaal in het heden, het hier en nu. Heb je ooit een vogel zijn glijden op zijn vleugels of een blad zien vallen of de zon zien schitteren op het water of de volle maan zien reflecteren op het water. Heb je dat al werkelijk gezien?, de schoonheid van dat moment?, op dat moment is er namelijk geen tijd: dat moment is eindeloos, maagdelijk, onvergankelijk,... tijdloos. Datzelfde zie je ook in een religieuze geest gebeuren. En het is alleen zo'n religieuze geest die het onmetelijke, het naamloze, kan ontvangen.


vrij vertaald naar de tekst van Jiddu Krishnamurti


Truth is the vast ocean which has not been charted: it is fathomless

Wetenschap beweert dat de Mens een eindproduct is van de evolutie, en dat zou je Darwinisme kunnen noemen. Veel is daar niet tegenin te brengen en wanneer je dat wel van plan bent zijt ge een creationist, en dat is een believer van een god die als bijberoep het heelal geschapen heeft, en dat is niet niks. Je zou ook gewoon tegen de stroom kunnen zwemmen en durven beweren dat de Mens niet het eindresultaat is van de Evolutie maar de oorzaak, met andere woorden is de Oerknal volledig in opdracht geweest van de Mens, en ik weet niet ofdat de wetenschap daar vrede mee kan nemen en evenzo voor de adepten van de verschillende godsdiensten. Dat zouden we eens moeten bespreken tussen pot en pint. Enfin, geniet ondertussen van het resultaat van de natuurlijk selectie en gelukkig zien we geen bonobo's op het podium rondhuppelen, evenmin als gepluimde aartsengelen, maar jonge mensen die hun creativiteit en liefde voor kunst kunnen uiten in een desondanks hoogstaande cultuur, een parel aan de kroon.

Sommige mensen doen mee met de Dodentocht van de Kadees omdat ze iets willen bewijzen en misschien alzo aandacht opeisen van hun omgeving, maar ik denk dus vooral zichzelf willen bewijzen en aan hun omgeving willen zeggen Hier sta ik dan, en Ik ben zoveel en evenveel waard als iedereen, en kijk eens hoe Mijn leven zin heeft. Zin geven aan je eigen leven is heel belangrijk en een push up aan je mentale en emotionele ruimte. Hoe zouden we dan niet ieders manier om zin te geven aan het eigen leven niet respecteren en onze steun geven en vooral onze kritiek - moesten we die al hebben - enkel voor ons zelf houden want niemand weet eigenlijk iets van de innerlijke ruimte in het denken van een ander, en dat we andersmans leven moeten respecteren wisten we al maar het gaat soms veel verder dan dat. Het gaat ook om de keuzes van de ander en hun zingeving aan hun leven. Die kunnen soms rare bochten maken in de biografie van iemands leven. Maar zoals Erich Fried het schijft Het is wat het is...

Een bijdrage wil ik besteden aan de update van de medische toestand van de hernia, hoe dat je het moet noemen weet ik niet meer sinds ik ontdenkt heb dat het in medische kringen ook epigastrische hernia wordt genoemd. De dag waarop deze gebeurtenis plaatsvond behoorde tot de zonnigste dagen van deze zomer en gaven een goed voorteken om een goede afloop te mogen verwachten. Het momentum begon op de noen maar het feit nam plaats om zestien uur, voor sommigen was dat lang wachten. De heelmeester heeft het beste van zichzelf gegeven en oordeelde om zijn patiënt halverwege onder volledige verdoving te laten brengen. De volgende dag was ik ondanks een slapeloze nacht goed gerecupereerd en mochten ze mij komen ophalen om terug huiswaarts te keren, tesamen met al het verband op mijn buik. Later toen ik mezelf helemaal voelde begreep ik dat er iets was achtergebleven in het momentum, een oud pakje dat zijn dienst had gedaan maar dat nu niet meer nodig was, het gaf me nu aligzins een lichtere indruk in mijn gevoelens.

Niet voor gevoelige zielen...
In ons O.K. stond er geen piano!... ;-)

If 
                                    
Rudyard Kipling
(1895)

Indien
vertaald door J.M. de Vries de Waal in 1942



Indien ge met bezonnen hoofd alom beroering kunt aanschouwen,

 Paniek en dreiging om u heen met kalme blik kunt gadeslaan

 Indien, waar ànd'ren aan u twijf'len, gij u zèlven kunt vertrouwen,

 Maar tòch die twijfel aan uw trouw óók kunt vergeven en verstaan

 Indien ge wachten kunt, het juiste tijdstip met geduld verbeiden,

 En, als een lastertong u treft, gij laster slechts met waarheid keert

 Indien, vervolgd door haat, ge tot geen wrokgevoel u laat verleiden,

 En daarbij nimmer met uw deugdzaamheid of wijsheid paradeert 

 Indien ge dromen kunt - nochtans u niet door dromen laat regeren

 Indien ge denken kunt, maar niet uw heil zoekt in gepeins alléén

 Indien ge alle wisselingen van het noodlot kunt trotseren,

 En rustig koers houdt, langs de klippen van triomf of rampspoed heen

 Indien ge kunt verduren, dat een schelm het woord, door u gesproken,

 verdraait, vervalst, en dan voor goede munt verkwanselt aan een zot

 Indien, als 't werk van héél uw leven voor uw ogen wordt gebroken,

 ge 't weder opbouwt, met gereedschap deels versleten, deels kapot 

 Indien ge met de fondsen, door uw vlijt en spaarzaamheid verkregen,

 een bod naar rijkdom hebt gedaan, een sprong gewaagd naar méér gewin,

 en 't is mislukt... en àl uw leed hebt ge voor iedereen verzwegen

 Uw hand grijpt weer de ploeg, en ge begint opnieuw bij het begin

 Indien ge, als het moet, uw zinnen en uw zenuwen kunt dwingen

 Uw doel te dienen, ook al ging hun energie reeds lang teloor,

 Opdat ge nog één laatste ruk aan hun vermogens kunt ontwringen,

 waaruit ge onverwachte wilskracht put voor het bevel: Zet dóór! 

 Indien ge met de menigte, maar óók met Vorsten kunt verkeren,

 Moreel en geestelijk de kern van beide in uw hart omvat

 Indien wélmenend vriend, noch fèl - verbitterd vijand, u kan deren

 Indien een ieder voor u meetelt, maar ge niemand overschat

 Indien ge nóóit een kostbare minuut onnuttig laat verlopen,

 Maar elke vliedende seconde naarstig arbeidt aan uw plan,

 Dàn ligt de weg naar Vrede, Voorspoed en Voldoening voor u open,

 En - wat oneindig méér betekent –

dan, m'n zoon,

zijt ge een mens!

Vandaag heb ik iemand een mooi citaat horen citeren, het moet volgens de citeerder komen uit de film Gone with the wind: "Laat het ego geen cheque schrijven die het lichaam niet kan betalen", en als er iemand is die dat kan bevestigen dat die inderdaad uit de beroemde film komt dan mag hij of zij dat altijd komen doen. Ik heb het in ieder geval onmiddelijk opgeschreven in mijn agenda omdat ik hem heel nauw voelde aansluiten met de realiteit van ons dagelijks leven. Laat me eerst uitleggen wat ik versta met de term ego. Dat deeltje in onszelf dat altijd botst met de omgeving kunnen we benoemen als het ego, dat wat altijd tegen de stroom wil zwemmen kunnen we benoemen als het ego, dat wat altijd verlangt datgene wat het niet kan krijgen kunnen we benoemen als het ego, dat wat een afkeer heeft voor sommige mensen en tegelijkertijd aangetrokken wordt door andere mensen kunnen we benoemen als het ego. En dan wil ik daarover geen oordeel uitspreken ofdat dat ego goedaardig of kwaadaardig is, want in sommige gevallen moeten we het ego dankbaar zijn voor zijn ijver om bepaalde omstandigheden in goede banen te hebben geleid, zoals de bekende spreuk van Reinhold Niebuhr zegt in het gebed van de sereniteit: "God, geef mij de zielerust om de dingen te accepteren die ik niet kan veranderen en de moed om datgene aan te pakken wat ik wel kan veranderen, en de wijsheid  om het verschil tussen die twee te zien". Het heeft dus allemaal te maken met wijsheid en die hebben we blijkbaar niet uit onszelf. Of toch? Of misschien heeft wijsheid te maken met de Gone with the wind, en dan heb ik het niet over de film met de populaire Clark Gable maar over de flow van het leven, dus meer zoals Bob Dylan's blowing in the wind. De betekenis en de waarde van te leven met de flow kunnen we misschien vinden door zijn kenmerken te bestuderen: Men heeft een duidelijk doel - Concentratie en doelgerichtheid - Verlies van zelfbewustzijn: men gaat volledig op in de activiteit en vergeet zichzelf - Verlies van tijdsbesef: de tijd vliegt voorbij - Directe feedback: succes of falen ten aanzien van de activiteit zijn onmiddellijk duidelijk, zodat men daarop het eigen handelen direct kan aanpassen - Evenwicht tussen de eigen vaardigheid en de uit te voeren activiteit: de bezigheden zijn nét niet te moeilijk, maar wel heel uitdagend - Een gevoel van persoonlijke controle over de situatie of activiteit - De activiteit is intrinsiek belonend, bijvoorbeeld erg leuk. Een zekere Mihaly Csikszentmihalyi heeft die acht kenmerken na een grondige studie voor ons mooi op een rijtje gezet en iedereen kan nu voor zichzelf onderzoeken en besluiten ofdat zijn leven in de flow zit of niet. Ongedekte cheques zullen dan niet meer zo vlug geschreven worden.

God schiep Adam doordat hij wat stof van de aardbodem nam en daaruit een volmaakt lichaam vormde, het lichaam van een mens. Toen blies hij in de neus van de mens en Adam begon te leven. God gaf Adam werk te doen. Hij moest al de verschillende soorten van dieren een naam geven. Adam heeft de dieren waarschijnlijk lange tijd bekeken om ze een naam te kunnen geven die het beste bij ze paste. Daarbij merkte hij iets op. Weet je wat? De dieren hadden allemaal een metgezel. Er waren vaderolifanten en moederolifanten, vaderleeuwen en moederleeuwen. Maar Adam had geen metgezel. Daarom liet God Adam in een diepe slaap vallen en nam toen een rib bij hem weg. Uit deze rib maakte God een vrouw voor Adam. Wat was Adam nu gelukkig! En stel je eens voor hoe blij Eva wel geweest moet zijn in zo’n mooie tuin te mogen wonen! Nu konden zij kinderen krijgen en samen gelukkig zijn. God wilde dat Adam en Eva voor altijd zouden leven. Zij moesten de hele aarde net zo mooi maken als de tuin van Eden. Wat moet het Adam en Eva blij hebben gemaakt dit te mogen doen! Had jij ook niet graag meegeholpen de aarde tot een mooie tuin te maken? Maar Adam en Eva bleven niet zo gelukkig. Laten we eens zien waarom niet. Psalm 83:18; Genesis 1:26-31; 2:7-25
Nee ik ben (nog) niet seniel geworden, het bovenstaande is een uittreksel van het meestverkochte boek ter wereld en ik nam het hier ter hand omdat je hier het moment vindt waarop de mens de grote en onvergeeflijke vergissing maakte om alles profaan te maken door de dieren - en waarschijnlijk ineens al de rest ook - een naam te geven. In de huidige tijd weten we dankzij de wetenschap dat de basis van alle dingen een sacrale energie is (Higgs-boson?), voorgesteld in deze eenvoudige tekening:

Een differentie
maken
tussen
profaan en sacraal
is nu net het lokaas
van de illusoire fuik
waarin de geest
gesukkeld
is
.