Halloweentocht te Bonheiden op 29-10-2011

Toertocht (16-25-32-40-50) van de Midweek Specials te Merksplas op 29-10-2011.

Voor deze zaterdag was het een moeilijke keuze tussen de toertochten in Leopoldsburg en Merksplas.  Het is de tweede geworden, wegens dichter bij huis, zodat ik iets later kon vertrekken na een korte nacht na de Halloweentocht in Wiekevorst de avond voordien!  Het was trouwens ook nog eens plezant van te biken in de streek waar ik een jaar of vijf mijn eerste lokale ritten reed en mijn tong op de tenen hing als ik van Hoogstraten naar Wortel bolde!  De locatie van de start was nog steeds aan het Gildelokaal waarnaast nu de gloednieuwe sporthal staat.  Er zijn nu blijkbaar ook een degelijke toegangsweg en parking aangelegd, evenals nieuwe paden en afsluitingen, zodat niet meer dient geparkeerd te worden in een stoppelveld even verderop.  Dit stoppelveld en de oude toegangsweg waren voor de getrouwe deelnemers afgesloten met linten!  De auto toch maar op mijn klassieke plekje voor een huis in de straat gezet.  Wegens de vernieuwingen was het voor mij even zoeken naar de start op het sportterrein!

Na het inschrijven een kennis van de inrichtende club gegroet die achter de toog stond te tappen en om 12.45 u van start gegaan na m’n bike opgehaald te hebben uit de bewaakte parking die evenmin nog op dezelfde plek stond.  Zoals gebruikelijk voerde de tocht ons over het bruggetje in het park van Merksplas en over een singletrack door een grasstrook naast bossen richting de Lochtenberg en werden we door seingevers de gevaarlijke baan Merksplas-Hoogstraten over geholpen.  Daarna bereikten we de bossen in de buurt van de camping en KMO-zone Molenzijdse Heide en werden we via het privéterrein van een firma naar het park en de bossen geleid die achter de waterloop “De Gracht” gelegen zijn.  Ook hier was het parcours gewijzigd, de oude afslag door een lint afgesloten, en werden we nu over zandhopen gestuurd die er al van vroeger op een privéterrein liggen, maar waar men met een bulldozer een pad had over uitgegraven.  Daarna volgde een mooie track met draai- en keerwerk door de bossen, waardoor je de achteropkomende bikers een aantal keren te zien kreeg!  Het tellertje klokte 5 km af.

Van 5 tot 10 km kregen we een stuk van de mooie singeltrack naast “De Gracht” voor de wielen.  Die maakt deel uit van de vaste route die naast deze waterloop ligt en de grens vormt van de bossen van Merksplas-Kolonie.  De bossen droegen hun prachtige herfstkleuren.  Het parcours lag er zeer droog bij, zelfs de klassieke natte stukken.  De heuveltjes die aan de andere kant van de gracht liggen, een voormalig crossparcourtje, werden niet geschuwd.  De grootste bult werd zelfs twee keren meegenomen, daarna ging het de grote vijver voorbij en volgde de eerste splitsing.  Voor de langere afstanden ging het de baan Merksplas-Rijkevorsel over, met nogmaals dank aan de seingevers die daar vele uren gestaan hebben, en pikten we het volgende stuk van de track naast De Gracht mee.  Ook daar alles superdroog!  Een snel kereltje voorbij laten steken op het smalle paadje.  De track geeft uit op de brede dreven die door de uitlopers van Merksplas-Kolonie gaan tussen de plantvakken van een boomkwekerij op de grens met Beerse.

Van 10 tot 12 km deden we het uiterste tipje van de Blakheide op de grens van Rijkevorsel en Beerse aan waar de paadjes zich door de dennenbossen slingeren.  Ik weet hier nog leuke paden verscholen liggen waarvan sommigen eigenlijk niet mogen bereden worden, maar als local kan je de verbodbordjes omzeilen!  We passeerden de manege Blakheide over een pad in de bossen dat jammer genoeg recentelijk geasfalteerd werd zodat de paardrijders de manege met propere wielen kunnen bereiken!  Daarna weer door twee mannen voor een tweede keer de baan Merksplas-Rijkevorsel over geholpen om de track op een heuvelrug op gestuurd te worden en even verderop de vaste route weer te vervoegen.  De wortel die me altijd de das om doet, deed dat nu weer, en laat net op dat moment een treintje snelheidsduivels achter me hangen, hetgeen me al zenuwachtig had gemaakt!  Hun denigrerende opmerkingen hadden ze voor zich kunnen houden!  De mooie track voerde ons door de prachtige bossen en ook hier lagen de klassiek natte stukken er uitzonderlijk opgedroogd bij.  Ei zo na had ik een collega die er op eigen houtje aan het biken was niet gezien, want het ging lekker snel vandaag op de mij bekende paden.  Aan de slagboom werd ik voorbijgestoken door een treintje snelle jonge gasten.

Van 12 tot 17 km ging het dan over een brede assenweg, de Zandweg, richting Bolk te Rijkevorsel om daar naar rechts de Papenvoort in gestuurd te worden, eerst asfalt, overgaand in zand.  Ook daar weet ik enkele mooie alternatieven liggen die vroeger al wel eens door “natuurliefhebbers” met afgezaagde boomstammen werden gesaboteerd om de toegang te bemoeilijken.  De plaatselijke veehouder is bezig met de bouw van een derde grote stalling!  Vroeger stond daar langs die kant helemaal niets van gebouwen!  Helaas!  We werden nogmaals door vriendelijke mensen de baan Merksplas-Hoogstraten over geholpen om aan De Diepte richting Wortel-Kolonie te worden gestuurd over assenwegen die zich doorheen een open landschap van weiden en velden slingeren.

Aan de toegang tot de bossen van de Kolonie ging het dan rechts de singletrack op die verscholen ligt in het groen om via de brede dreven waarop zich in de loop der jaren tracks hebben gevormd, richting een stuk van de groene vaste route te rijden.  Op deze tracks zit wel wat oud steenpuin in de grond waarover het dokkeren geblazen is.  De beloning is het mooiste en technische stukje op de groene route, met smalle tracks die de biker met veel bochtjes door een mooi stuk dennenbos voeren.  Dat bos is intussen toch wat hersteld na de vreselijke ravage die er enkele jaren geleden door een storm werd aangericht.  Midden dit bos stond de bevoorrading, op 22,5 km na de start!  Wafels, koeken, bananen en sportdrank stonden er op het menu.

Na de stop konden we nogmaals draaien en keren over het tweede stukje op de vaste groene route om via een pad vol stenen uit te komen aan Staakheuvel, een gehavend klinkerpaadje, om zo richting de dreven in de buurt van Bootjesven gestuurd te worden.  Aan het begin van zo’n dreef  was een splitsing voor de 40 en de 50 km.  De kleinere afstanden werden naar rechts in rechte lijn naar het Grenspad gestuurd, de grotere afstanden reden voorbij het mooie Bootjesven, naast de mangroven van een indertijd onder water gezet bos, om aan het Grenspad een tweede splitsing te treffen tussen de 40 en de 50 km.  De lange toer op en het immer zanderige Grenspad bedwongen op de grens van het Belgische Minderhout en het Nederlandse Castelré.  Het bekende trackje naar rechts op en dan een zandweg in, richting de Rode Weg, om daar weer de bossen in te gaan op Nederlands grondgebied, overgaand in open veld.  Om daarna via een lusje tussen de Rode Weg en het Grenspad, doorheen enkele jaren geleden herverkavelde natuurgebieden, weer aan de plek van de tweede splitsing te arriveren en het parcours van de 40 km te vervoegen.  Vervolgens ging het langsheen het mooiste stukje van het bosrijke Grenspad, achter Bootjesven, en waarover ook de vaste route loopt, om tenslotte de route van de kleinere afstanden weer te vervoegen op de plaats waar enkele zandwegen uitkomen op de Rode Weg, de baan die Minderhout met Baarle-Hertog verbindt.

Een stukje via de Rode Weg en langs een boom op een plek waar autocrosser Erik Kokx uit Baarle-Nassau, op 20 september 2011 is verongelukt, om dan naar rechts een zandweg in te gaan richting de Achtenrijthoeve op de grens van Merksplas en Zondereigen.  Deze zandweg lag er zeer droog en zanderig bij.  Bij slechte weersomstandigheden is het hier echt ploeteren en sukkelen geblazen.  Ik ben hier ooit komen rijden bij slecht weer en hoor nog altijd een andere biker roepen “dat het precies een echte veldrit was”!  In de Achtenrijthoeve ging ik vroeger al wel eens een boerenijsje eten toen ik hier met een kameraad lokale ritjes kwam rijden.  Door het feit dat hij nu kleine kinderen heeft en ik hier niet meer tijdens de weekends verblijf, behoort dit deel van ons leven intussen helaas tot de geschiedenis.  Maar ik blijf hem dankbaar dat hij me indertijd bijna letterlijk bij het nekvel naar de fietsenwinkel gesleept heeft en zo voor mij een nieuwe wereld deed opengaan!  Aan het kruispuntje verderop ging het de betonbaantjes op richting de verffabriek Reva om in de bossen om de Reva weer een mooi stukje op te pikken van de groene vaste route.  Enkele andere bikers staken me op de paadjes voorbij.  Intussen was na een grijze start de zon beginnen schijnen en kwamen de bomen in hun herfsttooi pas goed tot hun recht.

Assenwegen in een winderig open veld voerden ons dan tegen de richting van de vaste groene route in weer richting Merksplas waar we na 40 km de streek rond Kromven bereikten om aldaar weer de bossen in te duiken met als enige gezelschap sporadische wandelaars met hun hond.  Voor mij begon dan het meest interessante stukje van de rit, vermits de paadjes die ik tot dan toe gereden had, voor mij bekend terrein waren.  Tussen de 40 en de 48 km deden we de prachtige bossen in de omgeving van het Zwart Goor aan, waar we soms vrij lange paadjes voor de wielen kregen en dit aan de beide kanten van de drukke baan Merksplas-Weelde alwaar twee seingevers hadden postgevat om de bikers veilig te doen oversteken.  Met nogmaals dank om daar een hele dag te komen staan!  Nu begon de vermoeidheid zich toch te laten gevoelen.

We kwamen weer uit de bossen tevoorschijn op een asfaltbaantje, om de laatste twee kilometers aan te vatten die ons weer door het park naar de sporthal voerden.  Er waren nog heel wat deelnemers in de zaal die na de rit genoten van een drankje en een babbel, maar ik kon geen bekenden spotten.  Zelf nog even uitgerust.  Van de bikewash en de douches geen gebruik gemaakt na een propere rit.  Ik was immers zinnens om ’s avonds de Halloweentocht in Bonheiden nog te gaan rijden!  Daar kon ik nog ruim op tijd rechtstreeks vanuit Merksplas geraken!  Na een leven zonder sport is het nu toch wel ver gekomen van twee ritten op een dag te doen!  Ik heb immers nog heel wat verloren jaren zonder bike goed te maken zo lang ik nog in staat ben om te rijden!  Ik heb met volle teugen genoten van nog eens een toer in de bakermat van mijn bikend leven, in de streek waar ik door een kameraad op sleeptouw werd genomen en waar ik mijn eerste lokale ritjes reed alvorens aan toertochten te beginnen deelnemen.  De organisatie in Merksplas was weer af tot in de puntjes met een mooi parcours, seingevers aan de drukke oversteken, bewaakte parking, bikewash en après.  En dat voor slechts 2,50 euro!  De man die elk jaar aan de bikewash staat en aan de watertank aan het morrelen was toen ik weer naar huis reed, riep me zoals steeds in het voorbijrijden “bedankt voor te komen” toe!  Ik had even moeten stoppen om een woordje te wisselen!  Spijt dat ik dat niet gedaan heb!  Alleen al die vriendelijke man is een reden om elke keer weer naar hier te komen!  Bij het opladen van m’n fiets nog schaapachtig “goedendag” gezegd tegen een vrouw die met een gezelschap op wandel was en me lachend aankeek!  Pas later viel m’n eurocent!  Ze was een collega die ik slechts zeer zelden te zien krijg!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Tweede Halloweentocht nightride (17-30 km) van MTB De Wiekers te Wiekevorst op 28-10-2011.

Na de dagtaak en het afronden van de werkweek snel een boterham achter de kiezen gestoken en dan linea recta huiswaarts om de bike en de fietsspullen op te halen en naar Wiekevorst te vertrekken.  Alles viel mee deze avond, want overal kalm verkeer en geen files.  Het is ooit anders op een vrijdagavond.

Om 19.45 u was ik ter plaatse en vond ik een parkeerplaatsje voor een huis en onder een straatlantaarn.  Licht genoeg dus om de lampen op m’n fiets te monteren.  Me ingeschreven en aangesproken door een biker uit een delegatie van een club die nog op andere ploegmakkers stond te wachten.  Ik had al gemerkt dat ik hun aandacht had getrokken.  Van zodra ik “Suskewiet” op hun pakken zag staan, wist ik direct hoe laat het was, buiten vijf voor acht!  Dat kon niet anders dan Dirty Daddy zijn van de Slijkfretters uit Westerlo.  Spijtig dat ze hun mooie blauwe pakken van destijds ingeruild hebben voor een lichtere kleur!  Er was ook een Slijkfretster in hun midden!  Dat moet Vickster geweest zijn.  Na een kort babbeltje een berichtje gestuurd naar rubber-12 om m’n vertrek te melden, omdat hij misschien ook ging rijden, maar ik kreeg direct antwoord dat hij er niet in geslaagd was van nog te komen.  Misschien maar beter zo, want stel dat hij nog één of ander zou voorhebben de avond voor zijn afreis naar Afrika voor zijn deelname aan een tocht in Burkina Fasso ten voordele van broederlijk delen!

Om klokslag 20.00 u m’n fietske opgehaald bij de bewaakte parking en op pad, benieuwd naar wat De Wiekers voor ons uit hun hoge hoed getoverd hadden met hun tweede Halloweentocht.  De juiste weg werd al direct aangewezen door een met kaarsjes van binnenuit verlichte pompoen.  Zulke pompoenen zouden ons verder tijdens de rit nog op andere cruciale punten de juiste weg wijzen, terwijl ze op andere plaatsen opdoken in donkere bossen.  Het pad over een gemaaid maïsveld werd aangegeven door theelichtjes in glazen bokalen.  Enkele wortels en gevaarlijke stronkjes waren gemarkeerd met reflecterende verf.  Een met een oliejekker aangeklede pompoen stond naast het pad te spoken.  De eerste vijf kilometers bereden we tracks door weiden en enkele plezante stukken bos, afgewisseld met veldwegen en asfaltbaantjes.  Zo ging het richting Morkhoven.

Geregeld werd ik nog ingehaald door groepjes bikers, waaronder zelfs een groep van meer dan twintig rijders.  Als je zo’n groep ziet aankomen, dan heb je met al die sterke lampen de indruk dat er een vrachtwagen of trein op je afkomt!  Lagen de paden er tot dan toe lekker droog bij, ter hoogte van Heist-op-den-Berg werden we door de vettige en slijkerige Glazenstraat gestuurd.  Ik denk dat de pap afkomstig was van bouwwerken aan een huis in het begin van die zandweg.

Mijn kilometertellertje had het weer laten afweten na een kilometer of vijf, het batterijtje zal dan toch ten einde zijn, maar ik had het vervangen door een tweede exemplaar dat ik op zak had gestoken.  Ik vermoed dus dat enkele kilometers niet geregistreerd zullen geweest zijn!  Een tiental kilometer na de start werden we over een singeltrack gestuurd die zich met vele bochten door een loofbos slingerde.  De stammen stonden wel heel dicht tegen elkaar, zodat je op bepaalde plaatsen weinig ruimte had om je met je fiets door te wurmen.  Even verder stond een ruime bevoorrading met lekkere soep, sportdrank, bananen, cake en suikerwafels.  Een generator zorgde er voor de nodige energie om er de lampen te doen branden.  De groep Slijkfretters arriveerde toen ik mij aan het lekkers te goed had gedaan en zo kwam ik Vickster nog eens tegen.  De club viel wel op met in hun midden een kerel die voor de gelegenheid een pompoen over z’n helm had getrokken, deze zag er betrekkelijk zwaar uit, en dan heb ik het over de pompoen, en een collega die zijn helm en rug getooid had met kerstboomverlichting!  Wat mensen al niet uitvinden om opgemerkt te worden!

De soep van De Wiekers, een halve banaan, een stuk cake en een bekertje sportdrank hadden amper kennis gemaakt met mijn maag, of wij werden een maïsveld opgestuurd waar de zachte ondergrond er voor zorgde dat je er stevig diende te trappen om vooruit te komen.  De twee bikers die me ingehaald hadden gingen plots iets minder snel vooruit en een “oeps” van één hunner liet zien dat hier een tandje diende bij gestoken te worden!  Wie dacht dat het na de bocht gedaan was, werd al snel duidelijk gemaakt dat dit bijlange nog niet het geval was!  Zwaar naar adem happend bereikte ik dan toch weer de weg.  Maar niet voor lang!  Nauwelijks was de ademhaling weer wat tot rust gekomen, of we werden een dennenbos in gestuurd waar de track weer danig smal was en zich rond de boomstammen slingerde.  Aan het begin van het pad hingen een paar spoken in de bomen.  Jammer genoeg beschik ik niet over de nodige techniek om daar zonder voet aan de grond doorheen te komen!  Zo kort waren de bochtjes!  Een verlichte pompoen stond weer wat te spoken.  En het is de eerste keer dat ik tijdens een mountainbiketocht geconfronteerd word met matrassen op het parcours!  Enkele diepere putten op de track waren immers opgevuld met matrassen!  Daarover rijden gaf wel een vreemd gevoel!  En je ging toch de dieperik in als je er over reed!  Een plots vanuit het niets blaffende hond achter een draadafsluiting van een tuin deed de haren op m’n rug recht naar boven veren!  Na een plaspauze al m’n lampen eens gedoofd om vast te stellen dat het daar zonder licht verrekt donker was!  Ik was nochtans eerder op de tocht twee rijders gepasseerd die maar weinig licht mee hadden!

Verder vonden we op ons pad asfaltbaantjes en kregen we aantal tracks door weiden, velden en stukjes bos voor de wielen geschoven, waaronder een aantal leuke paadjes.  En steeds doken ze weer op, die vele verlichte pompoenen.  Toen ik in een straat met winkels in een dorpscentrum de batterijen van m’n lampen aan het vervangen was, vermits ik er voldoende bij heb kan ik ze even goed eens vervangen, stak de groep Slijkfretters met pompoen en kerstboom, me voorbij.  De weg was gemarkeerd met pijltjes waarop reflecterende strips waren aangebracht, bijwijlen met strips op bomen of palen.  Gevaarlijke punten of punten waar je diende af te slaan, werden gemarkeerd met een pompoen of met rode flikkerende lampjes.  Ik kwam op 27 kilometer, maar door het uitvallen van m’n tellertje heb ik er vermoedelijk een aantal niet geregistreerd, zodat we de beloofde 30 km gekregen hebben.  Er zou een splitsing geweest zijn, maar die heb ik niet opgemerkt!

Bij aankomst m’n lampen en spullen in de auto gelegd, m’n fiets toevertrouwd aan de mannen van de bewaakte parking en in de kantine aangesproken door een biker die op jinba ittai stond te wachten, ten einde zijn na de nightride in Bergen-op-Zoom vergeten schoenen te recupereren.  Me bij deze mens aan tafel gezet en luttele ogenblikken later kwamen jinba en patje2 binnen.  Zij hadden de grote en aansluitend de kleine toer gereden.  Heroïsche verhalen over buitenlands trips kwamen samen met glazen edel vocht op tafel.  De mannen van een club die naast ons zaten waren al goed boven hun theewater, maar konden toch nog de link leggen tussen de papegaai op m’n trui en de verhaaltjes op het web!  Toen het aantal decibels van dit groepje rechtevenredig met de inhoud van de geledigde glazen begon te stijgen en de klok genadeloos het laatste uur van deze vrijdag in ging, heb ik afscheid genomen en was het tijd om weer huiswaarts te rijden.

Het was een leuk ritje dat het mee moet hebben van de sfeer die er gecreëerd werd.  Al die pompoenen uithollen, klaarleggen en doen branden moet toch wel wat tijd gekost hebben.  In ieder geval een plezante manier om op een vrijdagavond een lang weekend met een groot aanbod aan toertochten in te zetten!

Het verhaaltje over deze nightride kan je ook lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Eerste MTB-You en Guadal Classic (35-55-80 km) te Harelbeke op 23-10-2011.

Zondag 23 oktober 2011 was een historische dag, want het was de eerste keer dat ik een toertocht kwam rijden in West-Vlaanderen en zelfs de eerste keer in m’n leven dat ik zo dicht bij Kortrijk ben geweest!  Ik merkte wel dat Harelbeke uiteindelijk niet zo heel ver van de grens met Oost-Vlaanderen gelegen is en vrij dicht bij Kruishoutem, waar ik een trouwe deelnemer ben van de Lozerbosveldtoertocht begin september.  Het noodlot wil dat ik dit jaar niet in Kruishoutem aanwezig was omwille van fileproblemen tijdens mijn verplaatsing huiswaarts en het te laat was om nog naar ginds te rijden.

Me geparkeerd op een plek over de spoorweg, in een straat waar ik wagens met fietsdragers zag staan en dat bleek een goede gok wegens enerzijds plaats zat en anderzijds vlak bij de start staande!  Een andere toegekomen biker gevolgd en aan het einde van de straat kwam het domein De Gavers in zicht.  Reeds bij aankomst zag ik dat de toer veel belangstelling genoot, want ook al was het al over halftien, de plek zag er zwart van de gehelmde mannen en vrouwen.  De mannen aan de fietsparking hadden hun handen vol, want de nummerbordjes werden er met een colsonbandje aan je remkabels bevestigd en nadien met een tangetje weer afgeknipt.  Dat vraagt veel handelingen.  Anderzijds was dit wel een extra veiligheidsmaatregel, vermits het nummertje niet zo maar snel te wisselen is.  Je moest je fiets namelijk wel zelf binnen de parking stallen.  Even aanschuiven aan de inschrijving en om 9.50 u kon ik vertrekken, wat vrij laat is om nog aan de lange tocht van 80 km te beginnen, zeker tegen mijn immer trage tempo!  Misschien een tip voor de sponsor Telenet: sleutelhangers laten maken met nummers die gemakkelijk aan en van een fiets kunnen geklikt worden.  Een verslagje van de rit heb ik geschreven in etappes van 5 km!

Van 0 tot 5 km.  De tocht voert ons vanaf De Gavers naast de zeilvijver, waar veel bedrijvigheid heerst, over een track die door een bos loopt.  De track is door een haag afgescheiden van een wandelpad.  Hier staan ook pijltjes van een vaste route.  We worden over een paadje gestuurd waarop enkele bultjes zijn aangelegd zoals dat gebeurt op een crossparcours en waar je lekker over kan wippen.  Gedurende de eerste kilometers krijgen we zeer leuke tracks door de bossen voor de wielen en waarover het lekker bollen is!  Daarna worden we gedurende een kilometer over de zijflanken van het talud naast de snelweg gestuurd die er hoger ligt dan het omliggende landschap.  De passage wordt er bemoeilijkt door groepjes met kinderen die wat trager rijden, evenals door enkele afvoergeulen die plots in het gras opdoemen.  Daardoor is het voetje aan de grond zetten.  De biker voor me heeft pech, want had één van die geulen opgemerkt, maar valt bij het afstappen toch nog gewoon om en duikt gedeeltelijk de goot in!  Maar als een echte man verbijt hij de pijn.  Aan een brug moet iedereen het talud af over een steil stukje tot op de straat.  Alleen de echten blijven hier op hun fiets zitten.

Van 5 tot 10 km.  Asfaltbaantjes wisselen af met veldwegen.  We krijgen ook een technisch stukje voor de wielen geworpen.  Daar is het in een dichtbegroeid bosje keren en draaien rond boomstammetjes.  Ook op deze plek is er wat oponthoud door een opeenhoping van bikers die wiel aan wiel als een slang door het bos trekken.  Wanneer ik het bos uitkom, zie ik een vrouw met de bike aan de hand wandelen.  Wanneer ik nog eens omkijk, bemerk ik haar met slijk besmeurde fietspak!  Gevallen in een plas op dit beslijkte stukje van de route!  Het technische paadje gaat over in een gehavend pad tussen de rand van een bos en een fabrieksterrein.  Ook hier enkele geulen die jong en oud weinig vertrouwen inboezemen zodat er al snel een kleine file ontstaat.  Eens dit bosje weer uit volgen een aantal asfaltbaantjes tot aan een fabriek en een hoeve.

Van 10 tot 15 km.  Na 11 km afgelegd te hebben, volgt een splitsing voor de route van 80 km die ons over een lus van ongeveer drie kilometer door Sint-Lodewijk (Deerlijk) voert.  We rijden er zelfs door een automatische koeiensluis!  Daar wordt de servitudenweg afgesloten door uitschuifbare hekkens wanneer de koeien van de weide naar de stal keren of omgekeerd.  Na een aantal asfalt- en kerkwegels met betonnen tegels vervoegen we weer de route van de hoofdlus tot in Zwevegem-Heestert om er weer een splitsing te treffen.  Voor mij is het rechtdoor over de grote weg om even verderop een lang recht pad naast een bos in te moeten.  Ik krijg er te maken met een groepje tegenliggers.  Aan het einde van het pad  vervoeg ik weer de bikers van de kortere afstanden.  Na enkele veldwegen ontwaar ik in de verte een gele vlag van Telenet!

Van 15 tot 20 km.  Het verwondert mij van al na 16 km een bevoorrading te treffen!  Toch maar eens geïnformeerd hoeveel kilometers ik hier zou moeten hebben.  Eén van de mensen spreekt van rond de 20 km!  Zou ik dan toch ergens gemist hebben?  Me tegoed gedaan aan stukken banaan, koeken en cake.  Het was duidelijk dat de twee tot drie mensen die er aan het werk waren, het zeer druk hadden, want het afval stapelde zich naast de vuilzakken op.  Ofwel geen tijd om ze te vervangen, ofwel niet genoeg zakken bij!  Er is nog heel wat gewemel van mensen in kleurrijke pakken.  Na de stop gaat het over een helling naar boven.  Bovendien moeten we er optornen tegen een stevige wind.  Een veldweg voert ons in de richting van een drukke baan.  Daar volgt de splitsing tussen de route van 80 en die van 55 km, op 19 km na het vertrek.  Goed dat de bikers voor me even twijfelden, zodat ik ook op m’n stappen ben teruggekeerd.  Ik had de splitsing namelijk niet gezien!  De twee pijlen met vermelding van de afstanden waren boven een opvallend geel bord met een gevaarsteken aangebracht, zodat dit gele bord alle aandacht naar zich toe trok!  De bikers die voor de langste toer kozen worden er naar links, evenwijdig met de drukke baan, over een gemaaid maïsveld gestuurd.  De drukke baan overgestoken om daarna vast te stellen dat ik toch weer naar de andere kant moet!  Omdat er niet echt een pad te zien is, is de juiste richting hier en daar aangeduid door linten.  De afpijling was voor mij tot hiertoe vrij summier en niet altijd even duidelijk, maar ik ken natuurlijk de West-Vlaamse gewoontes niet!  Na enige tijd was ik er aan gewend geraakt.  Toch twijfelde ik op sommige langere stukken of ik nog wel goed zat, vermits er geen herinneringspijlen aangebracht waren tussenin.  En niet aan elke zijweg waren pijlen aangebracht.  Geen pijl betekende dus gewoon rechtdoor!  Eens de maïsstoppels voorbij gaat het naar links een kerkwegel op richting Zwevegem, alwaar we na 20 km in Moen toekomen.

Van 20 tot 25 km.  De rit voert ons over betonnen kerkwegels, naast velden en tuinen, alwaar een trio spelende kleine kinderen zich smal maakt in een inham om me te laten passeren.  Vanaf een voormalige spoorwegbedding krijgen we een goed zicht op de gehele landelijke en open omgeving die baadt in het licht van de middagzon.  Dat hier in vroegere tijden ooit een treintje reed, was te zien aan een gerenoveerd witgeschilderd huis dat ooit een stationnetje moet geweest zijn.  Na enkele bochtjes gaat het een bruggetje over en keren we op onze stappen terug over een pad dat we daarstraks in de andere richting hadden bereden alvorens af te slaan en waarop ik op de heenweg in de verte bikers had zien naderen.

Van 25 tot 30 km.  Een hobbelig paadje voert ons over een pas geoogst en omgeploegd veld in de richting van een eenzame, witgeschilderde kapel met blauwe deur, zich aftekenend tegen een staalblauwe hemel.  Met die zon en deze kleuren krijg je het gevoel van in Griekenland te zijn!  Daarna weer tussen de stoppels van waar eens maïs had gestaan.  Dat was zwaar trappen geblazen door de aanzuigende bodem!  En dan nog tegen de wind in!  Ik was bekaf toen dat veld achter mij lag!  Om even verderop weer op hetzelfde getrakteerd te worden!  Op een moeilijk paadje in een grasveld met wat struikgewas, steken twee jongens me voorbij.  Veel andere bikers krijg ik op m’n eenzame tocht niet meer te zien!

Van 30 tot 35 km.  Veldwegen, baantjes en paadjes voeren ons door een landelijke omgeving in een overwegend open landschap.  Deze exclusieve lus voor de 80 km voert ons daarbij over de gemeente Heestert.  Na nogmaals een stoppelveld doorworsteld te hebben, doemt in de verte een gele vlag op als teken van een rustplaats op 34 km.  Blijkt dat dezelfde plek te zijn als de eerste stop!  En ik kom er toe op het juiste ogenblik, vermits er een grote schaal met stukken rijsttaart wordt klaargezet!  De twee jongens van daarnet laten de rijsttaart evenmin aan hun neus voorbijgaan!  En net zoals ik vragen ze zich af hoe het nu verder moet!  Dus even te rade bij één van de mensen ter plekke!  Blijkt dat we weer een stukje dezelfde weg op moeten als daarstraks, maar dan aan de splitsing net voor de drukke baan dienen te kiezen voor de route van 55 km.  Een tip voor volgende keer: aan de splitsing een pijl plaatsen met de vermelding 80 km (eerste passage) en 80 km (tweede passage) en ook aan de bevoorrading goed aanduiden welke kant men op moet bij een eerste en tweede passage!  Dus weer die korte, zachte helling op, beukend tegen de wind in!

Van 35 tot 40 km.  Nu gaat het naar rechts de drukke baan over om even verder het kanaal te moeten kruisen over de smalspoorbrug van Zwevegem.  Veldwegen en asfaltbaantjes worden ons deel voor de komende kilometers tot aan de splitsing tussen de 80 en de 55 km op 38 km na de start.  Geregeld passeren we daarbij schilderachtige oude hoeven in een landelijke omgeving.  Een mooi gelegen track brengt ons over een zachte, maar niettemin zware want lange helling naar boven, om daarna lekker naar beneden te kunnen razen.  Op korte tijd krijgen we twee splitsingen te nemen.  Aan de eerste daarvan zie ik een vrouw die sinds de stop in m’n zog hangt, de 35 km op gaan.

Van 40 tot 45 km.  Ik rijd al een hele tijd alleen, wanneer twee mannen me voorbijsteken.  Boerenwegen en kerkwegels met de klassieke betontegels maken kennis met onze wielen die op 43 km geconfronteerd worden met een zwaar hobbelig en uitputtend stuk door de velden.  Op 45 km naderen we een fraai dorpscentrum en rijden we door de Kerkestraat naast de grote kerk van Sint-Denijs.

Van 45 tot 50 km.  Kerkwegels en veldwegen voeren ons tot de derde stop op 49 km.  Deze rustplaats is ondergebracht op de binnenkoer van de IJshoeve.  Maar deze lekkernij is er aan de stop niet te bekomen!  De plek, in de zon en uit de wind, nodigt uit tot een gemoedelijke babbel tussen mensen die elkaar van elders kennen en elkaar hier tegenkomen.  De kans dat ik hier bekenden tegen het lijf loop is zo goed als nihil.  Ik help er twee mannen voort met m’n pompje waarmee ze hun daarnet lek gelopen banden weer op punt kunnen stellen.

Van 50 tot 55 km.  Na de stop op de binnenkoer volgt een mooi stuk over een assenweg en een grindpad, zacht klimmend naar boven, om te genieten van prachtige vergezichten.  Ons pad raakt de grens met Spiere-Helkijn en Zomergem, waar we een kort stukje naast een grote baan fietsen.  Spiere-Helkijn wordt zelfs in het Frans vermeld!  Zitten we dan zo dicht bij de taalgrens?  De bikers die ik aan de derde bevoorrading heb gezien steken me één na één weer voorbij.

Van 55 tot 60 km.  Nadat ik een wandelend gezinnetje heb ingehaald op een veldweg, stop ik aan een straatnaambord, in de hoop te kunnen lezen waar ik me ergens bevind!  Het laatste trio van aan de derde stop rijdt voorbij.  “Verkeerd gereden”, hoor ik één van de kinderen zeggen!  Neen, gewoon even naar het bord kijken!  Geen vermelding van de gemeente!  Dus die mensen even aangesproken.  Ik ben in Kooigem, zo wordt me duidelijk gemaakt.  Na een babbeltje weer verder op pad.  Ik ben op m’n weg al heel wat kapelletjes tegengekomen, maar nu zie ik één van de grootsten staan.  Een bord ernaast draagt de vermelding “Kapelhoeve”.  Die staat iets meer achterin, maar geeft maar een vervallen indruk.  Verlaten?  Grintwegen voeren ons langsheen andere hoeven in een open landschap.  Op 59 km, na het zoveelste stoppelveld te hebben doorworsteld, zie ik een groep mannen met grote kijkers en fototoestellen staan!  Zou hier ook een foto van ons gemaakt worden?  Zoals daarstraks na een halfuur rijden?  Ik zal er dan mooi op staan, vloekend op de zuigende ondergrond!  Even gestopt om te informeren naar hun doen!  Het zijn vogelspotters die het gedrag van roofvogels en kleinere soorten gadeslaan.  Een bak bier is niet ver af!  Die mannen houden dus ook een après-bird!  In de verte zie ik nog twee kompanen op hun bikes naderen.  Op 59 km springt mijn hart op van vreugde!  Want we duiken het Bellegembos in.  Een Franssprekend gezin raapt er kastanjes.  De vreugde bij het zien van mijn favoriete begroeiing, bomen, en mijn favoriete ondergrond, singletracks, wordt al snel getemperd door het feit dat ik geen meter meer vooruitkom!  Het stompen over de stoppelvelden heeft de kracht uit m’n benen weggezogen!  Ik raak zelfs het kleinste bultje niet meer op!  Ik merk ook aan de ondergrond dat sommige stukken van de track voor de gelegenheid zijn vrijgemaakt, te zien aan de bodem die uit losgewoelde bladgrond bestaat.  Het ziet er niet goed uit voor den Strammer!  Uitgeteld, geen fut meer in de benen, met nog 20 km voor de boeg!  In het bos een rustpauze ingelast, de blaas geledigd, evenals een zakje gel en twee meegebrachte granny’s opgegeten om weer op krachten te komen!  Na een krachtinspanning rijd ik even later het bos weer uit.

Van 60 tot 65 km.  Eens het bos weer uit voert de route ons door open velden waarbij ik even later de zoveelste passage van een pas omgeploegd veld naar de hel verwens!  Daar heb ik nu zo stilaan genoeg van!  Een servitudenweg voert ons letterlijk door de tuin van een mooi gerenoveerd oud huisje, alwaar ik aan de bewoners vraag of het wel degelijk hier is dat ik moet wezen!  De vrouw, die de bloemen aan het gieten is, zal zelden zoveel mensen zo dicht voorbij haar deur hebben weten passeren!

Van 65 tot 70 km.  Een smal asfaltpaadje voert ons door de weiden tot aan een hoeve uit 1762 die luistert naar de naam “Ter Twee”.  Een hemel op aarde voor wie er zo rustig kunnen wonen.  Pompoenen en ander fruit sieren er de tuintafel.  Van 68 tot 70 km volgt de doortocht van Zedelgem met twee oude windmolens.  Even van de route afgeweken om één ervan van dichtbij te gaan bekijken.  We treffen een aantal verkeerslichten op onze route en passeren een grote fabriek, ik vermoed Beckaert, om te arriveren aan een groot sluizencomplex.  Intussen ben ik het dipje van daarnet toch weer te boven gekomen.

Van 70 tot 75 km.  We worden een paadje op gestuurd dat op een berm tussen het kanaal en een straat gelegen is.  Dan gaat het verder naast het kanaal met hier en daar een zijsprongetje over naastliggende paadjes.  Ik hoor het geluid van een snelweg, en even later rijden we weer over een talud ernaast.  Het gras is er voor de gelegenheid wat gemaaid.  Ook hier weer een aantal afvoergeulen, verstopt onder het gras.  Verderop zie ik een spoorweg liggen, het teken dat ik bijna weer bij af ben!  Eens het talud af, gaat het de spoorweg over.  Een zak sluikafval aan de kant doet me de wenkbrauwen fronsen!  Hier klopt iets niet!  Deze zak heb ik vanochtend ook zien liggen!  Even verder zie ik de plek waar we het talud waren opgereden, maar de pijlen zijn weg!  Ik keer op m’n stappen terug en kom een jonge kerel met z’n bike tegen.  Hij zou de route nog willen gaan fietsen, want wist niet dat er zo dicht bij zijn woonst een toer was vandaag!  Het duurt even voor hij mijn verhaal begrijpt.  Dat ik bijna rond ben en weer op het begintraject ben gesukkeld en dat de pijlen verderop al weggenomen zijn.  Hij was eerst van mening dat ik er ook nog aan wou beginnen!  “Dan heb je de pijl na de spoorweg gemist”, weet hij me te vertellen.  Inderdaad, die wijst daar naar links!

Van 75 tot 80 km.  Ik kom weer in de bossen waar ik vanochtend vertrokken ben en zie pijltjes staan van een vaste route.  Luttele kilometers verder ben ik weer aan de startplaats.  Er is nog veel drukte, maar niet meer van bikers.  Achtergelaten lege glazen verraden dat hier een wervelwind van bikers gepasseerd is vandaag!  Kennis gemaakt met de breinen achter de site van MTB-You, ook al was de ontmoeting maar van korte duur.  Begrijpelijk, vermits deze mensen nog heel wat opruim voor de boeg hadden en het ook voor hen morgen weer werken geblazen is.  Alle zware bieren blijken te zijn verzwolgen door de keelgaten van de deelnemers, een aantal waar de organisatoren met hun eerste uitgave niet op gerekend hadden.  Wat dat betreft dus een schot in de roos!  Of ze het beste uit hun streek naar boven hebben gehaald, daar kan ik niet over oordelen, vermits ik niet van hier afkomstig ben en niet vertrouwd ben met de West-Vlaamse tochten.  Zelf houd ik meer van bosrijke streken, maar de bike is wel het middel bij uitstek om kennis te maken met onbekende plaatsen en wegen te berijden die je anders nooit te zien zou krijgen.  Je moet overal eens komen rijden om je aardrijkskunde wat bij te schaven.  Dat de nodige inspanningen gedaan waren om iedereen aan z’n trekken te laten komen, en dat voor zo weinig inschrijvingsgeld, was meer dan duidelijk.  Het sportieve gehalte lag voor mij in ieder geval meer dan hoog genoeg, ’t was een zware rit met meer hoogteverschillen dan dat ik verwacht had en een stevige wind om tegen op te boksen.  De zuigende stoppelvelden maakten het ook zwaar, die ben ik niet gewend.  Ik was goed moe bij aankomst!  Zodanig zelfs dat ik mijn verhaaltje niet dezelfde avond nog heb geschreven!  En dat wil al wat zeggen! 

Dit verslag van deze eerste editie is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Toertocht (30-45 km) van WTC Zomerlust te Wouwse Plantage op 16-10-2011.

Het was weer vroeg opstaan vanochtend, want voor vandaag had ik een toertocht over de grens in Nederland uitgekozen en ik was zinnens van met de bike van thuis uit naar ginder te rijden, goed voor een 30 km enkel.  Omdat het zeker geen slijkrit zou worden en ik wat problemen had met de Turner-bike, was dit de uitgelezen kans voor een maidentrip met de gloednieuwe Lapierre Zesty, die nog alleen is buiten geweest om de Grensparkroute eens te rijden.  Wonder boven wonder was ik klaar op het vooropgestelde tijdstip, zodat ik om 8.00 u op weg kon voor een lange rit.  Ik was van mening dat het mijn jaarlijkse koninginnenrit was, de langste die ik rijd, maar ik zat er naast.  Want Wouwse Plantage is dichterbij dan Wouw, dus het is deze laatste die mijn jaarlijkse langste is!

Via binnenwegen richting Ravenhof in Stabroek gereden.  Net voor de kruising met de ’s Hertogendijk kwam de zon boven de horizon piepen en wierp een zeer lange schaduw van een mountainbiker, eenzaam op weg in de koude ochtend.  Aan de horizon de wolken boven de kerncentrale van Doel.  In de buurt van het Elzenbos zag ik gele pijlen hangen van de toertocht vanuit Kapellen.  En aan het Ravenhof kwam ik zowaar tussen de rijders van deze toertocht terecht.  Ik werd zelfs voorbijgestoken door een clubmakker die niet zal geweten hebben dat ik eigenlijk maar op doortocht was!

Op de Putseweg even halt gehouden om wat te prutsen aan mijn kilometertellertje dat net nu voor deze lange toer forfait gaf!  Batterijtje leeg?  Een andere biker stak me voorbij en ik heb lange tijd in diens spoor kunnen rijden.  Hij was duidelijk ook op weg naar De Pin, zoals de Nederlanders Wouwse Plantage noemen.  Aan de start was het een drukte van jewelste alwaar een dame aan de inschrijving met veel overtuiging soepbonnetjes, inclusief een gratis massage, aan de deelnemers overhandigde.  Rubber-12 tikte op m’n schouder, hij was ook al present en met de fiets tot hier gekomen.  Om 9.30 u konden we van start gaan via een stukje fietspad om dan de Plantagebaan over te steken en de bossen in te duiken over een smal paadje dat er nog vrij vochtig bij lag.  Ik had soms wel wat last van de lage zon die in m’n ogen scheen, waardoor ik soms niet goed zag waar ik reed!  Gedurende de eerste kilometers kon ik rubber nog goed volgen, alsof de nieuwe bike me vleugels gaf, maar ik voelde al snel dat ik dit tempo niet zou blijven volhouden.  Op een bepaald ogenblik werd ik ingehaald door een sneller groepje dat rubber mee opslokte, en ik zag hem wegstuiven, de volgende bossen tegemoet.  Want op deze tocht duik je na honderd meter de bossen en in om er nooit meer uit te komen.  Zo goed als voor de volle honderd procent off-road.  De enige verharding die je tegenkomt is het asfalt bij het oversteken van de verkeerswegen.  Aan al deze oversteken hadden mannen van de club postgevat.  Zelfs op de ongevaarlijke kruisingen stond er wel iemand eenzaam op post, zijn bike tegen een boom geparkeerd.  Op een kruispunt van zandwegen midden de bossen waren zelfs nadarhekkens geplaatst en stond er iemand op de uitkijk.  Met dank aan die mensen voor deze service!

De toer bracht een afwisseling van bospaden, smalle tracks, paadjes door weiden en velden en stukjes heide.  De ondergrond lag er goed berijdbaar bij.  Geen modder en geen los zand.  Het begin van de tocht voerde ons richting Zoomland waar de biker zijn hart kan ophalen door over de verschillende bulten te razen.  Door de lage zon koos ik op één van die bulten toch voor de verkeerde kant, waardoor ik in los zand kwam vast te zitten.  Van het drietal dat me klakkeloos volgde kwam de eerste ook vast te zitten!  En dan weer over de wortels naar beneden razen.

Verder werden we gedurende een aantal kilometers over de groene vaste route gestuurd die ons bij momenten door prachtige landschappen en bossen stuurde.  Wat een mooie streek hier!  Ineens zag ik naast mij een grijs koppeke opdoemen.  SilverFokske had blijkbaar dan toch voor deze rit gekozen.  Een korte babbel, want we konden moeilijk naast elkaar blijven rijden, teneinde de snelle jongens ruim baan te geven!  Nadat hij gevraagd had of ik het niet erg vond dat hij er vandoor ging en ik hem geantwoord had dat ik m’n best zou doen om niet te veel later aan te komen, stoof hij weg als een pijl uit een boog.  Door m’n trage tempo ben ik gewend van “alleen” te rijden, tussen de vele anderen!  Want er reden heel wat bikes door de plaatselijke bossen.  Maar op enkele singletracks na konden de snelleren de trageren zonder veel problemen voorbij.

Een oudere biker die een tijdje achter me had gereden op een track, kwam naast me rijden toen we een brede zandweg op draaiden.  “We treffen het met het weer”, zei hij in het voorbijrijden.  Zeg dat wel, zo’n mooie zonnige zondag!  De brede zandweg kwam me bekend voor en even later passeerden we de in de bossen gelegen “Nieuwe Kloof”, een domein met feestzalen.  In de buurt van De Kloof lag de ondergrond er iets natter bij, maar de grote plassen konden gemakkelijk ontweken worden.  De vorige rijders hadden er al mooie paadjes gevormd.  Bijzonder mooi was de plek waar een infobord de toegang tot de Wouwse Plantage markeerde midden de bossen.  Links en rechts van het pad stonden de dennenbomen op een reeks lage heuvels, een zeer merkwaardige omgeving.  Paadjes door bossen en heide werden ons deel.

De bevoorrading stond in het midden van een grote zandvlakte die ingenomen werd door de vele bikers in hun bontgekleurde pakken, hun fietsen in het zand gelegd of tegen de bomen geplaatst.  De sportdrank smaakte lekker naar citroen en je kon er granenrepen eten.  Maar ik koos voor de lekkere gevulde koeken die je bij ons niet vindt.  Rubber en SilverFokske hadden elkaar gevonden en dronken hun bekertjes in de warme zon.  Ondanks dat kon je zeker vanochtend een lange broek of beenstukken verdragen.

Allen weer op pad, maar na enkele kilometers moest ik de twee anderen lossen en zag ze in de bossen verdwijnen.  Paadjes door de bossen en over stukjes heide met af en toe wat los zand, werden ons voor de wielen geworpen.  Na de stop zijn me opmerkelijk minders bikers voorbijgestoken.  De snelle jongens zullen dan al verder op het parcours gezeten hebben!  Een track die door het bos evenwijdig liep met een rijbaan kruiste via twee houten bruggen een diep uitgesneden waterloop.  Misschien de Zoom?  Even halt gehouden op de eerste brug.  Een passerende biker vroeg of ik pech had!  Neen, gewoon even kijken hier naar de mooie omgeving.  Verderop kreeg je schuin achter je de lichtbakens te zien van de vlieghaven van Woensdrecht.  Een tijdje in het wiel gehangen van een trage rijder op een mooie singletrack, om tenslotte toch voorbij te steken.  Toen ik het fietspad van de baan van Huijbergen naar Wouwse Plantage onder mijn fietsbanden zag passeren, dacht ik dat het einde naderde!  Maar niets daarvan!  Even verder doken we weer de bossen in over paadjes en tracks.  Om nadien over een fietspad gestuurd te worden dat weer naast een diep uitgesneden beek liep.  Om tenslotte toch Café De Reebok te bereiken.

Rubber en Fokske genoten al van een glas gerstenat.  Ook Pcdoc en Liesje waren present.  Het was een drukte van belang voor het café.  Tot zelfs de middenberm van de straat werd ingenomen door de bikers.  Door het zonnige weer zullen velen geen zin gehad hebben om al naar huis te vertrekken.  Pcdoc deed weer zijn best om de sfeer op deze mooie zondag met zijn fototoestel vast te leggen voor de eeuwigheid.  Als de ouderdom ons van de fiets wegjaagt, kunnen we zo nog eens terugdenken aan de tijd van toen en aan het fietske dat mij weer levensvreugde heeft gegeven.  SilverFokske hoopte met zijn wagen over de lokale wegen weer thuis te geraken teneinde de wegenwerken op de snelwegen in Nederland en België te omzeilen.  Met rubber-12 via één van de toegangen tot de Plantage en de Verbindingsstraat door Essen-Hoek, Kalmthout-Hoek en de heide naar Heide-Kalmthout gereden.  De door de brand eind juni verwoeste bomen waren thans omgehakt.  Toch heel wat, te zien aan de grote hopen verzaagde boomstammen die opgestapeld waren.  Waarom niet gewacht om ze nog een kans te geven om misschien weer tot leven te komen de volgende lente?  Het was er superdruk met veel fietsers en wandelaars!  In Heide afscheid genomen en naast de spoorweg Antwerpen-Roosendaal richting Kapellen gefietst.  In Kapellen was het alsof de achtertrein van m’n fiets begon te zwalpen.  Verdekke, ik zat met een lekke achterband!  Dat is al zo lang geleden, en tijdens zijn eerste rit heb ik prijs met de nieuwe bike!  De notubes deed dan toch niet zijn werk!  Al goed dat dit gebeurde aan het einde van de rit!  Omdat ik niet ver meer van huis was, een paar keren bijgepompt om het thuisfront te bereiken.  Fietske proper gemaakt, de douche in en m’n kleren gewassen.  Die lekke band, dat zijn zorgen voor tijdens de week!  Door het niet werkende tellertje kan ik enkel gokken op de totale afstand, zegge 30 + 45 + 30 = 105 km!  Meer moet dat niet zijn!  Mooie toer, ik heb me geamuseerd vandaag!

Het verslag van deze toer is ook te lezen op mtb-you en op Stander.info!

Foto’s vind je op Stander.info!

Toertocht (15-25-35-45 km) van KFC De Vrede te Wechelderzande op 15-10-2011.

Op deze zonnige zaterdag, na een korte nacht wegens de nightride te Bergen-op-Zoom de avond voordien, en na snel wat boodschappen gedaan te hebben, kwestie van iets eetbaars in huis te hebben, ook afgezakt naar de Voetbalstraat in Wechelderzande.  Het was al filerijden hier op de grote baan en toen ik de Antwerpse ring op reed waren daar twee rijstroken afgezet en was het daar ook aanschuiven geblazen.  In de richting Nederland was het nog erger!  Dus een knoop in m’n zakdoek gelegd om na afloop zeker niet langs de snelweg weer naar huis te keren!  In de lawaaierige kantine zaten al veel bikers die de toer achter de rug hadden.  Me ingeschreven en om 12.55 u zat ik op m’n fietske nadat ik een biker er op attent had gemaakt dat de start vlak naast het voetbalveld was, want deze mens had dat niet gezien en reed daar te zoeken.

Twee kilometer verder doken we al een singletrack op en vervoegden zo de rode vaste route.  Omstreeks vijf kilometer reden we over één van de nieuwe stukken die onlangs voor deze route werden uitgestippeld.  Die nieuwe tracks liggen er nu toch al wat vaster bij dan kort na de aanleg, ook al houd ik nu niet zo direct van al die wasbord-hobbels die deze track rijk is.  Dat is niet ideaal voor de rug!  Twee kilometer verder kwam de splitsing voor de 45 km en kwamen we op een track van de vaste blauwe route die zich door mooie bossen slingerde.  De herfstzon viel tussen de bladeren in de kruinen van de bomen die al last beginnen te krijgen van de eerste kaalheid, nu de winter voor de deur staat.  Het tellertje klokte 13 km af wanneer we de hoofdingang van de Lilse Bergen voorbijreden.

Ongemerkt kwamen we op de groene vaste route nadat we de rotonde met de op- en afrit Beerse van de E34 rechts van ons tussen de bomen hadden kunnen zien liggen.  De groene route bestaat uit een aaneenschakeling van eerder veldwegen, afgewisseld met paadjes door loofbossen.  Men rijdt hier door een meer open landschap in tegenstelling tot de dennenbossen van bij de aanvang.  Op 19 km ging het de snelweg over en aan de omgeving merkte ik dat het koninginnenstuk van de vaste route in het verschiet lag.  En inderdaad, een kilometer verder konden we genieten van de bekende slingerende track in de buurt van het golfterrein op de vaste rode route.  Eerst een treintje snelrijders laten passeren om deze geliefde track aan m’n eigen tempo te kunnen berijden.  Ik kreeg toch nog bikers achter me aan!  Na de track ging de vaste route vroeger rechtdoor, terwijl nu links afgeslagen wordt om weer een mooi smal paadje op te gaan met halverwege een hoge bult, waarna men de Achtzalighedenboom te zien krijgt.  Als men er tenminste niet achteloos voorbijvliegt zoals mijn voorganger!  Prijsvraag van deze week: waarom heet die boom zo?  De eerlijkheid gebiedt wel te vertellen dat er intussen al een aantal zaligheden zijn afgestorven!  Niets of niemand heeft het eeuwig leven, zelfs niet met zo’n naam!  Omdat ik weet hoe je weer aan het begin van de koninginnentrack kunt geraken, op mijn stappen teruggekeerd om er nog eens een tweede keer van te genieten.  De biker die in de buurt van de Achtzalighedenboom op de grond was gaan zitten om aan z’n bike te kunnen prutsen, was intussen verdwenen.

Na nog een stuk van de groene route voor de wielen te hebben gekregen, kwamen we weer op een nieuw stuk van de rode route waar een singletrack is aangelegd met bultjes en korte bochtjes.  Daar is iets meer techniek voor vereist om geen voetje aan de grond te moeten zetten wanneer men om een boomstam heen moet draaien.  We doken het struikgewas in om in een bos te komen naast een gracht en passeerden het hutje aan de vijver, de klassieke plek waar de toertochten in deze streek hun bevoorrading opstellen.  Niets van dat deze keer, er stond enkel een koets met twee paarden en een echtpaar menners.  We maakten een lusje en kwamen een tweede keer voorbij de vijver gereden.  Mijn tellertje gaf 27 km aan.  Zelfs rekening gehouden met de extra kilometers die ik gemaakt had, was ik al over halverwege.  Waren de paden die we tot dan toe voor de wielen hadden gekregen me vrij bekend van de vaste routes en uit andere toertochten, nu doken we een onbekende track in.  Die slingerde zich door een loofbos om tenslotte weer uit te komen aan de voetbalvelden van aan de start.  Die mannen van de voetbal hebben het wel goed bekeken van hun bevoorrading op te stellen in de buurt van de start.  Dat bespaart een hoop verhuis van materiaal!  Er konden bananen, partjes appelsien, koeken en sneden cake gegeten worden.  Er stonden nog andere bikers en er kwamen er tijdens m’n pauze nog toe.  Ik was zeker niet alleen op pad in de bossen, want ik schat over de gehele rit toch wel ingehaald te zijn geworden door een 60 tot 80 bikers.  Ik ben de tel kwijtgeraakt!  Voor mij kwam de stop op 30 km.

Het gedeelte van de toer na de rust was voor mij het meest interessante omdat ik over onbekende paadjes kon rijden en er geen gebruik gemaakt werd van de paden van de vaste routes.  Het begon al vrij snel met een plezante over en weer slingerende track door de bossen, alwaar ik het gezelschap kreeg van een jonge vrouw op de bike.  Intussen was ik zo’n 35 km onderweg.  We werden verder door de bossen geloodst over een afwisselend parcours van smalle tracks en bredere wegen.  Het geluid van wagens verried dat we de E34 naderden.  We reden er over een track vlak naast de snelweg.  Op 37 km via een brug de snelweg over om het grondgebied van het Kasteeldorp Vorselaar binnen te rijden en weer een mooie track in het bos voor de wielen te krijgen.  En er waren nog steeds veel andere bikers onderweg, geregeld haalden groepjes me in.  Volgde weer een mooie track doorheen de bossen met heuveltjes op en af om dan een breder bospad op te gaan dat overging in een veldweg en uitkwam op de plek met de 14 kapelletjes.  Ik ben daar ooit eens beland toen ik hier enkele jaren geleden in het wilde weg in de buurt was komen rijden.  Mijn tellertje gaf bijna 43 km aan, dus het einde moest zo stilaan in zicht beginnen komen.

Het parcours bracht ons over bos- en veldwegen voorbij het motorcrossterrein van Lille waar je in de verte die kerels met hun moto’s over de bergjes zag vliegen.  Het motorengeronk weerklonk in de omgeving tot we weer het bos in doken.  Er reed een hele tijd een biker achter me aan op zo’n honderd meter afstand.  Een asfaltbaantje bracht ons weer in de richting van de snelweg E34 waar een groot bord de afrit Lille aankondigde.  Even verderop kondigde een klein bordje voor ons de laatste drie kilometers aan!  En zelfs op dat laatste stukje kregen we nog leuke tracks te berijden in de bossen en passeerden we “De Zevende Hemel”, een gebouw met bijhorende stalling, een soort ontmoetingsplaats.  Doordat ik er even halt hield, kon de biker die al een hele tijd een eind achter me reed, me bijbenen.  Er passeerde nog een groepje mannen en vrouwen.  Snel aangepikt en mee de grote baan overgestoken.  We reden het kerkhof voorbij en dat was het sein dat we dra weer aan de voetbalterreinen zouden zijn.  Ik had in totaal 52 km gereden.

Geen gebruik gemaakt van de bikewash.  Binnen in de kantine drie flesjes ijsthee soldaat gemaakt en een broodje kaas naar binnen gewerkt!  Op de velden waren tegelijkertijd twee voetbalwedstrijden aan de gang.  Nog bijna een uurtje blijven uitrusten met het gedacht van jinba ittai nog te zien.  Hij moest vandaag werken, maar zou nog net voor sluitingstijd proberen te starten.  Geen jinba te zien gekregen.  Terug naar mijn auto die geparkeerd stond in een nette straat met keurig onderhouden voortuintjes, voor hetzelfde huis waar ik een aantal jaren eerder al eens was komen parkeren.  Het was niet nodig geweest, want de grote parking voor de voetbalvelden blijkt nu netjes aangelegd te zijn met een gloednieuwe toegangsweg.  Via de secundaire wegen naar huis teruggekeerd en geen last gehad van de files op de snelwegen rond Antwerpen!

Mooie toer, waarbij in het gedeelte voor de rust bijna uitsluitend de paden van de vaste routes worden aangedaan.  De tweede kleinere helft komen minder bekende paadjes aan bod.  Veel afwisseling, veel bos, veel off-road en een prachtig herfstweer!

Dit verslag is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Op de foto: de 14 kapellekens te Vorselaar.

Mellowbikers Nightride op vrijdag 14 oktober 2011 te Bergen-op-Zoom.

Bomen, wortels, blubber. Voor de deelnemers van mountainbiketocht Nightride in Bergen op Zoom komt daar nog een obstakel bij: de duisternis.

Met je mtb in het donker door het bos crossen. Het moet niet veel gekker worden. Toch is dat precies wat op 14 oktober staat te gebeuren. Want dan is de Nightride oftewel nachtrit van de Mellowbikers. En daar hebben zich inmiddels al ruim honderd mtb'ers voor aangemeld. "We denken dat we uiteindelijk uitkomen op zo'n tweehonderd. Ze komen uit heel Zuid-Nederland", vertelt Paul Graafmans van de Mellowbikers.

Wie overdag met een mtb rijdt moet al goed oppassen dat ie niet tegen een boom 'aankwakt' of onderuit gaat in de modder. In het donker rijden vereist nog veel meer kundigheid. Een steeds groter wordende groep mtb'ers ziet hierin de nieuwe uitdaging. "Van dit soort ritten komen er steeds meer", zegt Graafmans. Maar het is nog lang niet zo ver dat er elk weekeinde zo'n rit is, zoals dat wel met de gewone toertochten het geval is. Dat seizoen is inmiddels weer begonnen. "Juist omdat er relatief weinig ritten zijn, komen mensen ook van elders naar hier om door het bos te rijden."

De Mellowbikers houden zo'n Nightride nu voor de tweede keer. "Vorig jaar hebben het onder ons gedaan. Met zo'n dertig deelnemers. Op uitnodiging."  Nu kan in principe iedereen meedoen. Aan de fiets worden geen bijzondere eisen gesteld, wel aan de verlichting, alhoewel dat de verantwoordelijkheid van elke deelnemer zelf is. "Heel veel van deze jongens trainen ook 's avonds op de weg en hebben daarom al goede verlichting. Maar je houdt niet voor mogelijk wat er met de moderne led-techniek aan verlichting op fietsen mogelijk is."

Op YouTube circuleren de nodige filmpjes van dit soort ritten. En wat meteen opvalt is de enorme batterij licht die de deelnemers voeren. Niet alleen op de fiets, maar vaak ook nog op de helm om gericht te kunnen schijnen. "Je moet erg goed uitkijken in het donker. Een pad dat je misschien al duizend keer overdag hebt gereden ziet er dan totaal anders uit", weet Graafmans uit ervaring.

En al is de verlichting nog zo goed, de deelnemers moeten over goede ogen beschikken. "We hadden de vorige keer een deelnemer die nachtblind bleek te zijn. Die stapte na een kilometer of zo al af."

's Nachts door het bos rijden is niet alleen een kwestie van licht, maar ook van aangepast tempo. "Als je normaal 25 kilometer in een uur doet, doe je daar nu twee uur over. Het is heel intensief rijden. Je moet op de omgeving letten, op de ondergrond, maar ook op je voorliggers."

Daarom is die afstand ook een mooie lengte voor de avondrit door de Bergse bossen. "Bovendien concentreren we de rit in een klein gebied om zo min mogelijk overlast te geven. Dat betekent veel rondjes draaien."

Om dat goed te laten verlopen komen er wel zeven- à achthonderd reflecterende routepijlen in het bos ten zuiden van de Stayokay. De Mellowbikers hebben voor de avondrit vergunning gekregen van de gemeente, want normaal gesproken is het verboden na zonsondergang door het bos te fietsen. De rit speelt zich ook helemaal af op gemeentelijk grondgebied. "We willen als vereniging mountainbiken op een positieve manier onder de aandacht brengen. Vaak wordt er negatief gedaan over mtb'ers. Wij willen laten zien dat we verantwoord gebruik kunnen maken van het bos."

De leden van de club fietsen niet mee. Zij zorgen er voor dat alles vlot verloopt. De deelnemers kunnen op 14 oktober tussen 20.00 en 21.00 uur op pad gaan.

Op de foto: Waldo baant zich met verlichting op helm en stuur door het donkere bos. Zo gaat dat 14 oktober ook tijdens Nightride. Veel mountainbikers zien in nachtelijke bostochten een nieuwe uitdaging. foto's Tonny Presser/het fotoburo

Bron: BN De Stem

BERGEN OP ZOOM - Mellowbikers noemen ze zich. Met dat mellow willen ze vooral aangeven dat mountainbiken iets ontspannends is. Geen wedstrijd.

Vooral genieten. Wat twee jaar geleden begon als een klein groepje mtb'ers dat afsprak om samen te gaan fietsen op zondagochtend is inmiddels sinds afgelopen zomer uitgegroeid tot een vereniging, alleen bedoeld voor mtb'ers.  En dat is uniek in deze regio waar wel tal van toerclubs zijn maar geen vereniging zich puur op de mtb richt.

Woordvoerder Paul Graafmans van de Mellowbikers: "We hebben een vereniging opgericht omdat we toch ook activiteiten willen organiseren zoals onze Nightride. Dan gaat het al snel om aansprakelijkheid. Een vereniging is dan verstandiger. Ook is het eenvoudiger bij het aanvragen van een vergunning."

Maar in feite blijft de formule van de Mellowbikers onveranderd. Een groepje dat elke zondagochtend om 8.30 uur vanaf de Stayokay aan de Boslustweg vertrekt voor een rit door de bossen in de omgeving. "We hebben nu twaalf leden, maar ook zo'n 20 à 25 man die op los-vaste basis met ons meerijden", aldus Graafmans.

Door een vereniging te worden willen de leden ook hun enthousiasme voor en kennis van de sport met anderen delen. "Omdat we ons nu meer naar buiten richten gaan we ook onze website aanpakken."

Bron: BN De Stem

Toertocht (15-25-45 km) van de Tripple Bikers te Halle-Zoersel.

Mijn plan was eigenlijk om vandaag de toertocht in Mol te rijden, maar omdat ik van elders kwam na een avond en nachtje onvoorzien tappen (en niet stappen!) op een feest en daar was blijven slapen, moest ik thuis m’n bike en spullen nog gaan ophalen. Zo werd het te laat om nog tijdig in Mol te geraken en koos ik voor het dichterbije Halle-Zoersel waar je tot 11.00 u kon starten. Vorig jaar ben ik hier de jubileumeditie komen rijden. Toen hadden de Tripple Bikers overal metalen bruggen op het parcours en aan de finish opgebouwd! Wanneer ik alles ingeladen had en de fiets op de drager stond, klaar om te vertrekken, begon het weer hard te regenen! Me ingeschreven en om 10.50 u voor de toer vertrokken. We doken vanaf de Lotelinglaan links een smal servitudenpaadje in naast een huis en kwamen al snel op een bospaadje terecht. Even aan de kant en moeten prutsen aan m’n kilometertellertje omdat één van de knopjes ingedrukt was geraakt toen het in het zakje van m’n fietstruitje zat bij het inschrijven en het daarom de afgelegde weg niet registreerde. Een groepje van drie stak me toen voorbij. De eerste tien kilometers kregen we een afwisseling van bospaden en veldwegen voor de wielen. Ondanks de regen van gisteren en vandaag viel de toestand van de ondergrond nog goed mee, ook al kregen we af te rekenen met hier en daar een plas en wat slijkstroken. Op een bepaald bospad waren een aantal putten gedempt met hakselhout en dat rijdt toch niet zo gemakkelijk.

Na 9 km bereikten we de Knodbaan in Oelegem en ging het een stukje naast de antitankgracht, dan er over en langs de andere kant terug tot voorbij het Fort van Oelegem op 12 km. Even tot over de brug gereden tot aan de toegang tot het fort. Er hing een gedenkplaat van een in 1896 geboren en in 1917 gesneuvelde kanonnier. Eens het fort voorbij volgde een funstukje over het door putten en bulten gehavende pad naast de gracht. Als je het vanuit de andere richting moet berijden, dan is de passage lastiger. De diepe putten stonden vol water. Dit plezante stukje werd gevolgd door een modderig pad in het bos en leuke paadjes door de bossen. Wegen door bossen werden aan elkaar geregen door stukjes asfalt. Volgde een zeer lang en recht pad doorheen een bos, aan weerszijden afgeboord door een draad aan paaltjes, wegens privé, om uit te komen aan de Lievekenshoeve. Tijdens dit deel van de rit hadden me nog drie individuele rijders voorbijgestoken. Paadjes door de bossen, al dan niet verhard, werden ons deel.

Na 15 km reden we het Sniederspad op, gevolgd door een smalle track die zich naast een zandweg tussen de bomen slingerde met aan de linkerkant de door hagen aan het zicht onttrokken achtertuinen van grote villa’s. Een leuk paadje in ieder geval. Na 17 km bereikten we het park van Zoersel waarin een imposant kasteel stond, wat we even later van dichtbij zouden te zien krijgen. We reden er over de verharde paadjes door het park om na 20 km van zeer dichtbij dit Hallehof te passeren. Volgde de passage van een villawijk in Halle, met daarna een lange en eerder saaie asfaltweg, gevolgd door een al even lange bosweg.

De bevoorrading ben ik vermoedelijk voorbijgereden, deze zal in ieder geval niet goed aangeduid geweest zijn. Want toen ik omstreeks 22 km in het bos een splitsing tegenkwam tussen de verschillende afstanden, vermoedde ik dat hier de afstanden na de stop weer uit elkaar gingen. Ik vermoed dat de bevoorrading in de voortuin van een hoeve stond omdat ik er in het voorbijrijden een biker had zien staan babbelen met mensen op het erf. Maar verder was daar niets te zien waaruit men kon besluiten dat daar de stop was! En de grote meute was al lang gepasseerd, want dan valt een bevoorrading direct op. De moeite niet gedaan om op m’n stappen terug te keren. Het was intussen ook weer aan het regenen! We doken weer het Zoerselbos in en passeerden de ruwbouw van een verblijf voor verstandelijk gehandicapten. Ik veronderstel dat daar een instelling is, te merken aan de gebouwen die we daarna nog te zien kregen. Ik vond de inplanting van de nieuwbouw zo in het bos tussen de bomen toch ietwat ongelukkig omdat zo weer een stuk bos ten prooi valt aan bebouwing. Aan het begin van een wandelpaadje in het Zoerselbos stond een plakkaat van de Pol en Mariette-wandeling.

Op 30 km, nadat we kort tevoren een groot wit kasteel waren gepasseerd, zag ik de biker die me net ingehaald had op z’n stappen terugkeren. Op het kruispunt van de Zoerselbosdreef en de Rodendijk in Zoersel waren de pijlen verdwenen! Een derde biker aangesproken, maar die was op eigen houtje onderweg. Toen de andere biker rechtsomkeer had gemaakt en ik hetzelfde wilde doen, zag ik aan een boom het bekende gele gevarenbordje hangen! Dat was een aanduiding dat de toer hier passeerde en een flauwe plezante vermoedelijk de pijlen had verwijderd. De andere biker was al te ver weg om hem nog terug te roepen. Een gokje gewaagd en naar rechts afgeslagen in de richting van de bekende handelszaken langs de Rodendijk in de richting van de oprit van de snelweg. Net voor de oprit van de E34 zag ik aan restaurant ’t Lopend Vuurtje weer pijlen hangen in een straat die Sjauwel heet.

We reden naast de snelweg en op km 33 zag ik midden in de weiden de metalen brug opdoemen die voor de gelegenheid was opgetrokken. Een brug zoals men ze ook tegenkomt op grote professionele veldritten. Ze was wel wat overkill in vergelijking met het beekje dat diende gekruist te worden. Ik ben boven op de brug blijven staan en het was leuk van de reacties van de passanten op de snelweg te zien. Ze stond ter hoogte van de grote ietwat vervallen hoeve die van op de snelweg goed te zien is en wanneer ik van verder af kom voor mij het teken is dat ik het thuisfront zo stilaan nader. Ik wou eens tot aan die hoeve rijden, maar heb het toch maar niet gedaan omdat aan de ingang van de lange weg die er naartoe leidt een bordje “verboden toegang, privé” stond. De brug nog eens een tweede keer overgestoken en na de zompige weide doken we weer het bos in om even verderop na 34 km op enige afstand te passeren aan het Boshuisje van Hendrik Conscience te Zoersel. De route even verlaten en tot aan het Boshuisje gereden. Het is de plek waar “De Loteling” zijn geschiedenis vertelt heeft aan Hendrik Conscience. Het is tijdens het weekend geopend en men kan er een boerenbloementuin bezoeken. Het Boshuisje ziet er toch maar krakkemikkig uit, getuige de met harde plastiekplaten dichtgenagelde ramen. Ik veronderstel dat de oude ramen niet alle vocht buiten houden.

Ik vroeg me af of de biker die me daarstraks had ingehaald en ook met de verdwenen pijlen te maken kreeg en rechtsomkeer had gemaakt, het parcours teruggevonden had. En op een zompig pad tussen de weiden zag ik hem in de verte achter me naderen. Hij bleek toch ook via de brug naast de snelweg gepasseerd te zijn. Toen ik korte tijd later in zijn kielzog weer straten met huizen in reed en auto’s met fietsdragers geparkeerd zag staan, was ik een beetje teleurgesteld dat de rit al voorbij was, terwijl ik nog maar 38 km op m’n tellertje had staan. Maar omdat de eerste kilometers niet geregistreerd werden, zal ik wel op een kilometer of 40 uitgekomen zijn. Spijtig van de regen, het sombere weer en de verdwenen pijlen. De afpijling was duidelijk, er hingen gevarenbordjes en de splitsingen waren zeer goed aangeduid. Misschien de bevoorrading ook wat meer doen opvallen? M’n fiets even afgespoten met de hogedrukreinigers met zachte straal en hem toevertrouwd aan de mannen van de bewaakte fietsparking.

Net zoals vorig jaar had naast de voetbalkantine een man postgevat met zijn hamburgerkraam om zo een graantje mee te pikken op deze sombere zondag. Vorig jaar had hij nog iemand om extra broodjes moeten sturen. Een frisdrank besteld in de kantine en een broodje braadworst met ajuin en mosterd smaakten na de vochtige rit. Binnen was men al volop bezig met het afvoeren van de tafels en de banken. Omstreeks 14.00 u huiswaarts. Toen was de bikewash ook al opgedoekt, op één hogedrukreiniger na, die gebruikt werd om een quad af te spuiten. Thuis in de gietende regen m’n fiets nog verder proper gemaakt en m’n schoenen afgespoten. Ik was blij dat ik onder de warme douche kon. Vandaag voor het eerst terug gereden met lange broek en na aankomst thuis de verwarming opgezet! Het was koud en nat! De winter is in aantocht!

Het verslag van deze toertocht kan je ook lezen op mtb-you en mountainbike.be!

De acht van Zelem (25-45-60-75 km) van Zelem Cycling te Zelem.

Op een zondag nog vroeger uit bed dan tijdens de week om te gaan werken, want er wachtte me nog een lange rit met de wagen tot in Zelem om bij de mannen van Zelem Cycling te gaan biken! De werken aan de E313 in Ham en Tessenderlo bleken gelukkig voltooid en alles ziet er daar nu zeer clean uit! M’n fiets afgegeven aan de mannen van de bewaakte parking, me ingeschreven in de sporthal en vertrokken omstreeks 9.30 u. De eerste vijf kilometers deelde ik de tracks in de bossen met nog redelijk wat andere starters. Twee jonge vrouwen reden eerst een tijd achter me, waarna ik ze liet voorbijsteken om op de eerstvolgende singletrack van een mooi uitzicht te kunnen genieten! Ik voelde de hete adem van een oude snoeper in m’n nek die voorbij trachtte te geraken teneinde me van mijn mooi panorama te beroven. Hij vloog me dan toch voorbij om nadien plots weer af te remmen! Men kan zich de vraag stellen waarom! Nidecker zou jaloers geweest zijn! Na reeds van bij het begin mooie bospaden voor de wielen te hebben gekregen, bereikten we na 5 km de grens met Schaffen-Diest.

We werden vergast op zeer leuke tracks die zich op en af door de bossen slingerden. Ik meende stukken te herkennen uit de onvolprezen, want zeer mooie, toertocht vanuit Herk-De-Stad, eind augustus. De fotografe Connie had zich strategisch opgesteld op de plaats waar je door een beek diende te rijden om alzo een aantal letterlijk spetterende actiefoto’s vast te leggen! Ik had zo de indruk dat ze toch een niet al te comfortabele zitplaats had! Ik zou er rugpijn van gekregen hebben. We maakten een lusje en keerden terug naar de beek. Er waren bikers die een nat pak vreesden en daarom de brug als chickenway kozen maar zo hun foto misten! Ik had eerst niet eens gezien dat er wat verder een brug lag! Veldwegen werden ons deel en na 11 km troffen we de eerste splitsing. Twee jonge meisjes achter me kozen voor de korte toer van 28 km.

De anderen werden vergast op een plezante lange track die langzaam steeg naast een bosrand. Ik had nagelaten van m’n bevindingen van vorig jaar nog eens te lezen en dat had ik beter wel gedaan! Ik was namelijk naar hier gekomen met de verwachting van een vlakke tocht, maar ik ben wat dat betreft wel bedrogen uitgekomen! De tocht was alles behalve vlak! Want er volgde al direct een stevige kuitenbijter doorheen een mooie holle weg. Daarna veldwegen tot in Schaffen alwaar we na 15 km de terreinen van een boomkwekerij onder de wielen kregen. De grond tussen de jonge bomen was pas omgeploegd. Er passeerde ook een vast parcours. Ik herkende de plek waar ik vorig jaar zowel blaas als lurkzak had geledigd. Een treintje jonge kerels joeg me op in een track door het bos. Tot aan km 17 reden we tussen de aanplantingen, onderbroken door een kort stukje over een paadje tussen hoge maïsstengels. De route voerde ons door een aantal speelbosjes waar het ook klimmen geblazen was, zodat het eerste stuk van de route voor mij toch zwaarder uitviel dan verwacht, met de tocht van gisteren nog in de benen. Het bezoek aan de speeltuin eindigde met de doortocht van een korte maar diepe holle weg die ik nog al aangedaan heb bij andere tochten, maar dan andersom, om zo uit te komen aan de Schellekensberg. Het feit dat vele plaatsen en straten de vermelding “berg” meekregen, bewijst dat het terrein hier alles behalve vlak te noemen is. Ook de toer vanuit Herk passeert hier.

De eerste bevoorrading kwam in een weide op 23 km en was exclusief voor de rijders van de 75 km omdat deze vlak na de splitsing kwam! Te zien aan de nummerplaat van de wagen en te horen aan hun spraak, werd deze stop verzorgd door een Duits echtpaar met hun zoon. Er kwam nog een biker toe. Na de stop kwamen tracks tussen de bruine varens in een bos alwaar een beetje over en weer gereden werd tot aan een opener plek waar je enkele grote huizen kon zien staan. Volgden tot aan km 27 nog enkele stevige klimmetjes. De stevige klimmetjes gingen over in stevige klimmen, want na de doortocht van enkele kale, glooiende straten in een boomloze wijk met statige huizen, stonden we na 30 km aan de voet van de Klitsberg. Knappe tracks leidden ons doorheen de bossen. Maar ik raakte in paniek, want ik kreeg af te rekenen met een serieuze inzinking! Ik geraakte zelfs de kleinste helling niet meer op! Als ik er nu al door zat na goed en wel een derde van de toer te hebben afgelegd, dan stond mij nog een uitputtingsslag te wachten! Eens goed en wel boven even halt gehouden en mij op een bankje gezet aan een mooi kapelletje in het bos. Er kwam nog een biker en nadien nog een groepje van twee voorbij! En dat zouden eigenlijk de laatsten zijn die ik te zien kreeg! Een hond van een wandelaar inspecteerde de achterderailleur van m’n tegen het hek geparkeerde bike. Het was overal beklemmend rustig op enkele groepjes wandelaars na. Volgden nog een aantal voor mij zware beklimmingen en paden op en af tot aan een grote witte watertoren op een open plek in de bossen. Daar werden we via een lusje nog eens over een zeer steile helling gestuurd om weer aan de toren te arriveren. Het was een verademing dat er nadien toch een stukje volgde over asfaltbaantjes tot aan de Busselberg, gevolgd door tracks in het bos. Het tellertje toonde 35 km en ondanks mijn gestuntel op de Klitsberg viel de verstreken tijd nog mee volgens mijn maatstaven. Was het bij de aanvang koud, nu was het ferm heet in de zon.

Een kilometer verder dienden we de drukke Beringenbaan te kruisen en reden we via assenwegen richting Venusberg te Meldert (Lummen), waar midden de open heide een plakkaat van Natuurpunt de geschiedenis van deze plaats vertelde. We reden daarbij in de vallei van de Zwarte Beek die we later nog zouden te zien krijgen. In wat volgde kregen we een uitgelezen selectie van smalle paadjes door bossen en velden voor de wielen geworpen. De rijke afwisseling in soorten paden en omgeving, bossen en velden die elkaar opvolgen, vlakke stukken en klimmetjes, en de sporadische vergezichten maken deze tocht voor mij één van de mooiste die ik ken. De tweede stop volgde na 43 km. Het is te zeggen, daar had de bevoorrading gestaan. Want de mannen van de club stonden met hun auto’s klaar om te vertrekken. Vriendelijk als ze waren hebben ze voor mij nog enkele koekjes speculaas opgediept, samen met een aangebroken grote fles cola die ik na hun vertrek toch tot de bodem geledigd heb, in de hoop dat de suiker mij weer vleugels zou geven. Het gevoel van vleugels was eerder matig, ook al ben ik lid van De Papegaai Bike Team, het opgeblazen gevoel in de maag des te groter! Ook nog een compacte energiereep gegeten die ik tijdens de tocht in Heverlee van de Leuvense brandweermannen gekregen had en bewaard. Toen de bevoorraders weg waren en ik aan de cola stond te lurken, passeerde er nog een biker, maar ik weet niet of hij de toer reed. Vermits ik altijd mijn lurkzak bij heb en enkele granenrepen voor in geval van nood, kan ik altijd voort zonder bevoorrading. En ik had de zekerheid gekregen dat de pijlen bleven hangen, vermits deze slechts op maandag zouden opgeruimd worden. Dus hoefde ik me niet te haasten! Dat de pijlen blijven hangen is voor mij het belangrijkste.

Tot aan km 48 kregen we een parcours voorgeschoteld vol afwisseling: mooie tracks en paden, open stukken, een holle weg vol steenbrokken, paadjes op en af door de bossen, een plezante afdaling midden in het bos, en dat alles in een prachtige omgeving. Om van te snoepen! Een biker had een lekke binnenband achtergelaten naast het parcours! Onbegrijpelijk! Als je een reserveband kan meenemen, kan je een gebruikte band ook weer afvoeren. In plaats van hem te laten liggen heb ik de band dan zelf maar meegenomen en thuis weggeworpen. Omstreeks 51 km doken we de bossen in ter hoogte van Linkhout-Lummen en werden we weer naar boven en beneden gestuurd in een mooie omgeving. Om dan de bossen uit te komen via de Mierenbergstraat aan de voet van de snelweg op 54 km, op de plek van een splitsing van afstanden. Tot 58 km reden we op een track hoog boven en naast de snelweg. Als je de wagens zo ziet voorbijrazen, dan besef je pas dat hoe snel ze rijden! Als je zelf rijdt, heb je daar geen benul van, heb je niet de indruk dat je zo vooruit vliegt! In het voorbijrijden zag ik door een spleet tussen twee cipressen iets wat op kruisbeelden geleek. Benieuwd als ik ben, toch eens gaan kijken via het zijpoortje. Daar bleek een kerkhof te zijn met graven van uitsluitend broeders. Velen moeten daar al lang gelegen hebben, van voor de snelweg er voorbijraasde, want sommige graven droegen reeds lang vervlogen sterfdata. Er waren ook vier graven met recente jaartallen. Het oudste jaartal was 1896 en stond geschreven op een gedenksteen die de namen vermeldde van de broeders die op het oude kerkhof van Lummen begraven lagen in plaats van hier bij hun soortgenoten.

Tot aan km 60 reden we naast de snelweg, afgewisseld door tracks over lussen die door de nabije bossen liepen om naast een recenter kerkhof met columbarium te passeren. Ooit zal ik ook in zo’n pot zitten! Ooit waren zij zoals ik en ooit zal ik zijn zoals zij! Maar hopelijk duurt dat nog eventjes! Aan de Fonteinstraat in Lummen kwamen we weer uit de bossen ter hoogte van een imposante kast van een huis, om enkele tientallen meter verder naar rechts weer de bossen in te duiken. Ik kon er de bomen ruiken, ondanks mijn onderontwikkeld reukorgaan! Weer kwamen we van tussen de bomen tevoorschijn op een plek die me nog was bijgebleven van de toer vanuit Herk-De-Stad, want ik zag de Onze-Lieve-Vrouw-van-de-Beukenboomkapel staan! Een hele mond vol! Ik heb er even halt gehouden, ben er binnengestapt en heb iets in het dagboek geschreven: “veilige ritten voor alle mountainbikers”, hopend dat Onze-Lieve-Vrouw snel van begrip is en mijn boodschap las alvorens ik misschien binnen de volgende vijfhonderd meter op m’n tronie zou gaan! Aan de overzijde van de weg doken we op een smal paadje weer de diepte in. Dan ging het de Willekensberg op tussen prachtig gelegen villa’s en via een holle weg en een lange langzame klim tot 65 km. Deze plek is me bekend van andere tochten. Ook op 68 km volgde nog een zware klim om weer uit te komen naast de snelweg. Dan voerde een paadje ons tot aan en naast de spoorlijn. Aan de volgende afslag rechts vond ik geen pijltje meer, maar de kalklijnen toonden me de weg. Ik moest een tunneltje onder. Na het tunneltje geen pijlen meer en evenmin kalklijnen! Een beetje rondgereden, terug naast de spoorweg, de brug mee onder naast de sporen! Ik vond nog elders kalklijnen wanneer ik het paadje achter de brug volgde tot in een straat! Verdorie nog aan toe, die kerels hadden mij voor de laatste vijf kilometers nog liggen nadat ze mij verzekerd hadden dat de pijlen tot maandag bleven hangen! Dan maar terug naar het tunneltje. Gegokt en een weg in renovatie gevolgd. Uitgekomen op een grotere weg met brug onder de snelweg. Achter de brug liep een straat met een bord dat “Zelem” vermeldde. Maar die straat ging over in een zandweg! Neen, toch maar niet de onbewoonde wereld weer in, en de andere kant weer uit richting Linkhout. Rechtsaf stond ook een bord “Zelem” en korte tijd later passeerde ik de straat waarin m’n wagen stond! Dus al bij al ben ik nog snel en zonder problemen weer bij de start geraakt na 75 km. Vermits er geen leven meer was aan de cafetaria en niemand hoeft te weten hoe tergend traag ik vandaag weer was geweest, ben ik linea recta tot aan de auto gereden. En na een stevige trek aan de lurkzak over Schaffen weer huiswaarts gereden tot aan een oprit van de E313 waarbij ik op korte afstand drie provincies doorkruiste!

Een zeer mooie toer zoals ik ze graag heb met veel afwisseling, klimmetjes zonder aan het einde van de toer te moeten toekomen met de tong op de schoenen, veel stukken bos en plezante singletracks en paadjes. Veel off-road, waarbij de asfaltstukjes dankbaar worden tegemoet gezien om weer op adem te kunnen komen. Zorgvuldig en duidelijk afgepijld en gebruik gemaakt van kalklijnen en zagenmeel, wat handig was op een plek waar een pijltje was verdraaid. Er was zelfs zagenmeel op een stronkje in het midden van een pad gestrooid! Attent en grappig tegelijk! Drie bevoorradingen met koeken en fruit, verzorgd door vriendelijke mensen. Het feit dat ik een jaar lang onthouden heb dat dit een mooie was, zegt veel. Een aanrader en eentje uit m’n top tien!

Het verslag van deze tocht is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Dit schreef wegezet op mountainbike.be: Zelem Cycling dankt de circa 1000 deelnemers aan de voorbije MTB-tocht. Door het prachtige parcours en het zomers weertje is het een mooie tocht geworden, met ontelbare klims, single tracks en mooie stroken. Vooral de deelnemers aan de 75 km spreken van een zware tocht. De parcoursbouwers hebben er alles uitgehaald wat de streek kan bieden. Door het werk van een veertigtal medewerkers is het een mooie organisatie geworden, beaamd door de gunstige commentaren van vele mountainbikers. Voor alle deelnemers alvast afspraak voor de volgende editie op de laatste zondag van september 2012.

Op de foto: de kapel op de Klitsberg in Paal.

Toertocht (25-35-45 km) van de Free Bikers te Dessel op 24-09-2011.

Vandaag gaan biken bij de Free Bikers in Dessel vanaf het Campinastrand. Vertrokken omstreeks 14.00 u en er een rustig ritje van gemaakt. De rit ging van start via een paadje naast de camping dat al snel overging in een amusante track die naast een met eendenkroos bedekte waterloop met stilstaand water liep. Later op de tocht zou ik te weten komen dat deze brede beek luistert naar de voor de hand liggende naam “De Gracht”. Dan volgde toch een vijftal kilometer asfaltbaantjes en straten. Afgewisseld met korte paadjes of servitudewegen en een paadje achter de tuinen van huizen, om daarna een drukkere baan, die de gekke naam “Brasel” draagt, over te steken. Dan doken we de bossen in op het traject van de vaste rode route. Na 7 km passeerde ik via een servitudeweg het gloednieuwe huis van een collega die in Dessel woont. Bij een eerdere deelname, een jaar of twee geleden, had ik in deze servitudeweg, waar toen verwilderde kippen met veel kabaal rondliepen, pas gebouwde huizen opgemerkt en de remmen dichtgegooid om ze te bekijken. Daarna aan die collega beschreven hoe ze er uit zagen. En het was bingo! Het was de plek die hij gekozen had om met z’n gezin te gaan wonen. Ik zag de Wim nu in de living zitten en heb eens hard geroepen, waarna hij met z’n nog piepjonge kroost buiten kwam. Terwijl we er een praatje maakten kwamen er nog andere deelnemers voorbij. Ik heb kort na de start toch zeker nog een dertigtal andere rijders gezien. Wim had het getroffen vandaag, want kon later op de namiddag aanschuiven op een barbecue! Vlak na de servitudeweg duik je via een kort en stevig klimmetje naar rechts weer de bossen in.

We vervolgden de rode route en deden daarna een stuk van deze route aan tegen de rijrichting in. Dat zou later op de toer nog een aantal keren gebeuren. Ik heb er toch een beetje m’n bedenkingen bij van een toertocht te plannen tegen de richting van een vaste route in. Ik heb drie keren tegenliggers getroffen. Voor de locals is het misschien wel eens leuk van de route zo te rijden, want dat geeft direct een ander beeld. Maar mij stoort het niet dat een toertocht delen van een vaste route gebruikt in de richting zoals deze uitgepijld is, ook al wordt daar op een forum al wel eens over gemord. Na 9 km volgde op deze route een stuk dat op een bord aangekondigd werd als een zeer technische track. Daar kwam inderdaad heel wat draai- en keerwerk aan te pas, veel bochtenwerk en slalommen tussen dicht op elkaar staande boomstammetjes. Maar al bij al heb ik het er als pannenkoek niet slecht van afgebracht, ook al durf ik al wel eens knoeien als er bochtjes van 180 graden dienen genomen te worden rond boomstammen. De technische speeltuin eindige op 11 km, waarna we het jaagpad naast het kanaal op gingen tegenover een immense koeltoren. Tot aan de 14 de kilometer reden we via het jaagpad tot aan de grens met Witgoor-Dessel, alwaar het linksaf ging en het traject de Goorstraat kruiste. Een bospaadje bracht ons naar de terreinen van Sybelco waar we een zanderige heuvel werden opgestuurd om de rit te vervolgen over een singeltrack die zich over een aarden wal omheen de zandwinning voortslingerde. Ik meen me te herinneren dat er bij een vorige editie paadjes op de hellingen van de dijk waren afgespannen met linten om te zorgen voor een aantal“kunstmatige” klimmetjes en draai- en keerwerk.

Na 18 km doken we van de dijk af om op een track te belanden die naast het domein liep en die bestond uit één lange aaneenschakeling van S-vormige bochten! Dat was bij aanvang wel plezant, maar zo veel opeenvolgende bochtjes hoeven voor mij nu niet meteen, alhoewel het wel een leuk stukje rijden was zo tussen de bomen. Met de bedenking dat we weer tegen de richting van een vaste route in reden. De eerste bevoorrading was na 19 km opgesteld naast het kanaal ter hoogte van een sluis. De mensen ter plekke waren al in de weer met de opruim, maar alles was nog voorradig, zoals bananen en wafels die warm waren geworden in de zon. Ik werd er aangesproken door een biker uit Lommel-Kattenbos die op zijn pak uitvoerig reclame maakte voor Mac-Donalds. Hij had zijn vrouw en twee kleine kinderen bij, allen uitgedost met hetzelfde pak. Ferm als het hele gezin dezelfde passie deelt. Wie weet was het Big Mac! Allicht ben ik hun toer in Kattenbos al gaan rijden, ik ben daar in elk geval al meerdere keren vanaf het voetbalveld vertrokken. Twee jaar geleden was deze biker onze nachtrit in december komen rijden in de sneeuw! Tof dat hij vanuit Lommel naar Stabroek komt.

Ik ben kort na de grote en kleine hamburgers ook vertrokken via de sluis die we over moesten. Daarna volgden mooie tracks tussen de vijver Schansput aan de linkerzijde en een kanaal dat je aan de rechterzijde af en toe te zien kreeg. Aan het begin van het pad trof ik enkele wandelaars en twee tegenliggers op de bike. Na 22 km gingen we in Witgoor een brug over op een plek waar de kanalen Schoten-Dessel, Dessel-Kwaadmechelen en Bocholt-Herentals elkaar kruisen en waarnaast aan Sas 4 een toeristische toren is gebouwd om de streek te kunnen overzien. Een kilometer verder volgde de splitsing. We kregen bospaden voor de wielen geschoven. Op deze paden hadden zich smallere tracks ontwikkeld die deze wegen de allures gaven van singeltracks. Rechts lag een grote grasvlakte, ik veronderstel van een kwekerij van rolgazon. Even verder lag er aan de linkerkant een reusachtige boomgaard, waarvan de vruchten al geplukt bleken. Ik zag toch niks meer aan de takken hangen. Eens het hoekje om stonden achter de hagen die het domein afbakenden, wel bomen waarvan de takken rijkelijk voorzien waren van appels. De houten kisten voor vervoer stonden al klaar. Volgde nog een smal pad naast velden tot aan kilometer 27. Blauwe pijltjes verrieden dat hier ook een vaste route passeert.

Vanaf taverne Keizer Karel, met een terras vol lurkende gasten, doken we een speelbosje in over een track die zich als een wasbord met hobbels tussen de bomen slingerde. Er stond daar een gerenoveerd huis met een grote venster die uitzicht gaf op een pad in het achterliggende bos. Omdat een geparkeerde auto het zicht op een pijltje had weggenomen en ik op zoek moest naar het vervolg en rechtdoor reed tot weer voorbij Keizer Karel, heb ik dit lusje nog eens een tweede keer gereden. Om dan te zien dat ik naar links moest, tegenover de taverne een paadje in. Het traject bracht ons tegen de vaste groene route in doorheen de bossen om er weer uit te komen naast het kanaal Schoten-Dessel, te zien aan de wijze waarop de randen zijn afgewerkt. Morgen passeert er nog een tocht voorbij dit kanaal, maar dan in Rijkevorsel! Veldwegen en lussen loodsten ons verder in de richting naast het kanaal dat we af en toe weer te zien kregen vanaf het jaagpad. Het was al een hele tijd geleden dat de oudere biker die ik aan de stop gezien had me gepasseerd was toen ik even halt hield, zodat ik meende de laatste nog onderweg te zijn. Maar toen ik vanaf een veldweg het bos in dook, hoorde ik achter me nog twee bikers naderen die vrij luid met elkaar aan de praat waren. Ik moest me dan ook reppen om via een plotse korte en zanderige klim met wortel inclusief in de prijs begrepen, weer het jaagpad te bereiken. Na 40 km bereikten we met drieën de tweede stop waar nog een drankje voorzien was. Met dit mooie en warme nazomerweer was deze verfrissing welgekomen.

Na deze tweede stop volgde een wel heel unieke, prachtige singletrack die zich in de hoogte tussen de bomen voortslingerde over een zeer smalle heuvelrug. Het kroonjuweel van deze tocht. Het verwonderde mij wel even later, op 41 km, nog een splitsing te treffen. Het laatste deel van de tocht voerde ons over een paadje naast de door eendenkroos groen gekleurde “De Gracht” en dit vanaf een plek waar de smalle Zwarte Nete via een duiker onder deze Gracht heen gaat! Na een stuk deze gracht gevolgd te hebben, ging het weer de bossen in over paden die er iets vochtiger bij lagen dan bij aanvang, waar we een aantal stroken met mul zand hadden getroffen. We doorkruisten een villawijk tussen de bomen met huizen van mensen die beslist geen armoede lijden. Om daarna weer op De Gracht te stoten en ze via het Buizerbruggetje te kruisen om ze langs de andere oever weer te moeten volgen tot aan het Campinastrand. Na een dikke 45 km stond ik weer bij af. De bikeparking was nog open, er stonden nog fietsen, maar omdat de Free Bikers al met de opruim bezig waren, heb ik m’n bike aan een metalen buis vastgelegd om binnen in de grote cafetaria nog wat te gaan drinken. Omdat ik wist dat de douches een fikse wandeling ver lagen en ik zinnens was van thuis de tondeuse eens in mijn drie en een half haarpijlen te zetten, ben ik in fietspak weer huiswaarts getrokken. Het verwonderde mij dat er nog zo veel wagens op het gras naast de weg geparkeerd stonden, want gewoonlijk tref ik de mijne nog eenzaam en alleen aan! Maar ze bleken te zijn van vissers die hun spullen hadden opgeruimd en de keet tegenover met veel lawaai bevolkten. Tevreden en zonder problemen weer naar huis gereden. Mooi weer, mooie toer, bijwijlen verrassende tracks, goed afgepijld en alles prima in orde. Meer moet dat niet zijn! Ik had anders gezworen van hier nooit nog terug te komen, omdat een Free Biker me ooit aan de inschrijving had uitgelachen toen ik mijn plastieken doosje waarin ik m’n spullen en geld opberg, bovenhaalde! Of ik recht van een Tupperware-party kwam? En dan lachte hij nog met de papegaai op m’n truitje! Ik vermoed ook dat de rit deze keer andersom werd gereden, vandaar dat we een aantal keren tegen de vaste route in gefietst hebben.

Het verslag van deze tocht is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Op de foto: de toren aan Sas 4 aan het kanalenkruispunt te Dessel.

Toertocht (10-20-30-40 km) en marathon (60-80-100 km) van de Eijsbikers te Overpelt op 18-09-2011.

 

Op zondag om 06.00 u mijn tram uit om toch een beetje tijdig in Overpelt te zijn en ik nogal wat tijd nodig heb om ’s morgens wakker te worden en me klaar te maken.  Om even voor 09.00 u stond ik ideaal geparkeerd op het grasveld voor de zaal Holheide, wetend dat straks mijn auto vermoedelijk weer als één van de laatsten zou blijven staan!  Er was nog heel wat beweging buiten en groepjes van clubs die vertrokken.  Tien minuten later kon ik m’n inschrijvingsbewijsje afgeven aan de kleine jongen die vakkundig opgeleid werd door de papa Eijsbiker en de bossen induiken die zich achter de voetbalvelden van de Blue Eagles uitstrekken.  Eerst een stukje via enkele straten en verblind worden door de laag opkomende zon om dan een nat weidepaadje in te duiken.  Dit paadje ging al snel over in singletracks doorheen de bossen die we al voor bijna een volle 7 km voor de wielen kregen, tot we ter hoogte van Hobos weer tevoorschijn kwamen voor een kort stukje asfalt.  De brug op, de baan over en weer het bos in voor 2 km over een smalle track tussen lage struiken.  Het was nog redelijk druk op de paadjes en bikers gingen me voorbij.  Maar hoe verder van de start, hoe meer de rijders uit elkaar werden getrokken.

 

Uitgekomen in de Diestersebaan om snel daarna weer de bossen in te rijden over een mooie track die goed voorzien was van boomwortels in alle maten en soorten.  Na 13 km volgde midden in de bossen een eerste splitsing en gingen de 100 km en de 60 km samen, terwijl de 80 km samen liep met de kleinere afstanden.  Even getwijfeld wat ik zou doen.  Veronderstellend dat er later nog afzonderlijke lussen zouden komen die ik eventueel zou kunnen overslaan, toch maar gekozen voor de 100 km.  Van een groepje snelrijders sloeg iedereen af richting de 100 km, terwijl de eerste rechtdoor reed, alles dichtsmeet en zijn makkers dan maar achterna ging!  We kwamen weer uit de bossen tevoorschijn aan een wit kapelletje en staken een drukkere straat over om via de Sportlaan weer de bossen op te zoeken.  Daar lag datgene waarvoor we naar hier waren gekomen: megabangelijke singletracks waarvoor elke biker uit de bol gaat!  Eerste klas amusement gegarandeerd tot het tellertje 18 km aantikte.  Plezante heuveltjes en bulten kregen we onder de wielen geschoven.  Toen ik boven op zo’n heuvel even halt hield om een treintje te laten passeren, waaronder een sliert bikers van MTB Westel, ging er daar ene van overkop in de put beneden!  Zijn fiets stopte, maar hij zelf niet!  Ik heb anders zelden een biker zo sierlijk zien vallen, alsof hij er cursus voor gevolgd had!  Hij rolde zich op in een bolletje en maakte een perfecte koprol!  Zelf zou ik in zo’n omstandigheden gewoon op m’n smoelwerk gegaan zijn!  Hij krabbelde recht en pikte weer aan bij het treintje, terwijl één van z’n makkers riep van “schakelen, mannen, schakelen”!  Zo’n jonge gasten, dat is nog kwiek als elastiek!

 

Even later, op een recht stuk pad in het bos, riep een kerel me in het voorbijrijden toe “ook weer van de partij”!  Aan zijn tenue te zien was het de biker die me gisteren tijdens de toertocht in Mol vlak voor en na de bevoorrading voorbijging en demarreerde alsof zijn leven ervan af hing!  Ik had hem en z’n ploegmaat na afloop in Mol nog zien zitten toen ik na een douche nog iets te drinken ging halen, terwijl alle anderen al opgekrast en de tafels opgevouwen waren.  Ik heb hem zelfs in m’n verhaaltje vermeld!  Het gebeurt zelden dat je een onbekende biker elders nog eens tegenkomt!  Het waren MTB-beren volgens een logo op de rug van hun truitjes.  Het was ook een beer van een kerel, want met zo’n kuiten zou ik wel gediend zijn en iets sneller vooruitkomen!  Sympathiek dat hij me niet achteloos voorbijreed!  Intussen was de speeltuin pas goed open gegaan, want tot aan de eerste stop op km 26 kregen we bijna niets anders dan singletracks te verwerken.  De groepjes waren goed uit elkaar getrokken, zodat iedereen toch aan eigen tempo van de tocht kon genieten en met enige goede wil kon je snellere rijders gemakkelijk laten inhalen, wat door velen met een “dank u” werd gewaardeerd.

 

Gedurende ettelijke kilometers ben ik er in geslaagd van aan te pikken bij twee leeftijdsgenoten die er een tempo op na hielden dat me, mits een extra inspanning, op het lijf geschreven was.  Tot we aan de oversteek van de drukke baan Hasselt-Eindhoven uit elkaar werden getrokken en ik na het kruisen van de baan bij de lurven werd gevat door Bruce Wayne.  Na een aantal jaren elkaars berichtjes op het forum gelezen te hebben, ontmoette ik Bruce aan de bevoorrading van een nachttocht in Rillaar.  Dat was een kortstondige kennismaking en dan nog in het duister, zodat ik de Batman-bewonderaar niet direct herkende en diende te vragen met wie ik te doen had!  Shame on me!  Natuurlijk heb ik niet het voordeel van een mega-papegaai op het tenue, waardoor ik nooit incognito op een toer kan verschijnen!  En het Batman-embleem op z’n Batmobiel is zo klein dat het quasi onzichtbaar is.  Om maar te zwijgen van de plaats waar het zich bevindt!  Want, Bruce, ik kan nu toch moeilijk tussen de benen van elke biker gaan zitten loeren op zoek naar de vleermuis die je op voorkant van de buis vlak onder je zadel hebt gekleefd!  Batman heeft dan toch menselijke trekken, want hij snakte naar een slok water na zijn drinkbus te hebben vergeten.  Ik had hem het slurfje van m’n drinkzak willen aanbieden, maar twijfelde er aan of dit wel beleefd was, nadat ik er zelf al 26 km had op zitten sabbelen!

 

Maar geen nood, de track draaide het hoekje om en aan de rand van het bos kwam voor hem de verlossing, want daar was de eerste stop!  Er was daar nog redelijk wat drukte met etende en drinkende bikers.  En er was wat ruimte voor een babbel met Bruce Wayne!  Of hoe een mens die je eigenlijk niet kent toch een plaats in je leven kan veroveren en de bike mensen elkaars levenspad letterlijk en figuurlijk doet kruisen!  Bruce had nog andere katten te geselen op deze zondag en weg stoof de vleermuis het volgende bos tegemoet.  Allicht komen we elkaar nog wel eens tegen!  Soms zie ik hem zelfs op de plaats waar ik vaak verblijf!  Want daar komen de vleermuizen bijwijlen zelfs langs de rolluikkasten naar binnen!  Er is zelfs ooit een hele emmer van die beesten uit de holte in een raamkozijn gehaald!  Even verderop stond er zelfs een tent met een bevoorrading voor paarden.  Er liepen er daar nogal wat rond, paardenkoetsen incluis!  Zouden er daar ook bananen liggen?  Of enkel hooi en haver?  Joost mag het weten!

 

Na de bevoorrading doken we weer een heel ander soort bossen in, meer open en met een zanderige ondergrond.  Ik noem het de KWB-bossen, omdat de toer van de KWB Overpelt daar slingerend zijn rondjes draait!  Aan de voet van de Witte Berg volgde weer een splitsing voor de 60-80-100 op 33 km van de start.  Terwijl ik deze heuvel bij een vorige toer wist te overwinnen, kwamen we hem nu van de andere kant op en had hij mij liggen!  Want in de bocht beneden kon ik geen snelheid maken!  De zanderige achterkant en klim weer naar boven werden ons bespaard, want er was een paadje naar rechts gevormd, waarlangs we weer naar beneden werden gestuurd.  Een groepje laagvliegers stoof rechtdoor richting kleinere afstanden, terwijl twee fietsmakkers de berg op kwamen gereden.

 

Het traject voerde me dan naar een mij onbekend gebied waar ik nog nooit had gereden.  De bossen daar strekten zich uit langsheen een domein van Ford.  Dat zal de testbaan geweest zijn, maar dan langsheen een kant die ik nog nooit te zien had gekregen.  Daar lagen zeer leuke paden in idem dito bossen waar het lekker op en af ging!  Het tellertje klokte 37 km af toen we voorbij de uitlopers van een camping reden en voorbij een aantal kleine vijvers.  Even later gaf de plek haar geheimen prijs toen we langs de hoofdingang van Recreatiepark De Blauwe Meer reden.  De zachte bosgrond, de vele wortels en een met dennenappels bezaaide ondergrond temperden mijn al trage tempo!  Het is toch flink stompen op zo’n bladgrond!

 

Vanaf de afsplitsing van de 40 en de langere afstanden heb ik nog slechts twee bikers gezien, waarvan de eerste op die plek zelf.  Omstreeks 42 km diende de tweede stop zich aan.  Daar droegen een moeder, een jonge Eijsbiker en diens vriendinnetje zorg voor de hongerige en dorstige rijders.  Men was er wel verwonderd van nog een deelnemer met een rood bandje te zien toekomen!  Want de ontpijlers zouden vanaf halfeen hun werk beginnen doen vanaf de spoorweg!  Den deze zou zich dus wat mogen reppen, kon ik daaruit verstaan!  Toch een korte babbel met de sympathieke mensen ter plekke.  En een rijsttaartje keek me zo uitnodigend aan dat het ter plekke werd verslonden!  Er kwamen nog twee bikers toe in hagelwitte pakken en afkomstig uit Zele.  Eén hunner beweerde me al wel eens gezien te hebben op toertochten in de Kempen.  Ja, ik durf die wel af te schuimen!  En wat is het voordeel van m’n geschrijf?  Dat ik zulke zaken altijd kan terugvinden!  Want na de toertocht van Pek & Slik vanuit Essen op 20 maart 2011 schreef ik: “Nadien mezelf getrakteerd op een donkere Leffe en m’n bonnetje van de inschrijving ingeruild voor een pannenkoek. Ik ben buiten in de zon aan een tafeltje gaan zitten waar vier mannen in witte pakken met reclame voor een zaak uit Zele (tussen Sint-Niklaas en Gent) zaten. Die hadden nog een hele rit voor de boeg! Verder geen bekende gezichten gezien.”

 

Afscheid genomen en de witpakken uit Zele achtergelaten, hopend dat ik de deadline aan de spoorweg nog zou halen!  De jonge Eijsbiker had me verteld dat er nog een aantal brede vlakke boswegen volgden en dan een stuk naast de spoorweg.  De toer passeerde zelfs het station van Lommel waar ik bij andere tochten al wel eens voorbij ben gereden.  Dan vermoed ik dat we op één of andere manier achter de voetbalvelden van Kattenbos aan de Oude Diestersebaan zijn geraakt, want ik herkende het paadje waarlangs de toeren vanuit Kattenbos vertrekken.  Maar de voetbalvelden zelf heb ik niet gespot.  Ik zal te snel gereden hebben!  Het tellertje toonde 46 km.  De Kattenbos-track ging het hoekje om en voerde me over een smal zanderig paadje tussen hoger gras naast een enkelsporige spoorweg richting volgende splitsing.  We dienden zelfs de keien te trotseren die in de spoorwegbedding lagen!  En aan de overweg, op een zandpad midden de bossen, na 50 km, stonden ze dan, de potige Eijsbikers, in de aanslag om hun pijlen weer op te halen!  Mijn vraag of “ze rappe mannen waren” werd met algemeen gelach beantwoord!  Ik kon gerust mijn weg vervolgen, zegden ze.  Het was duidelijk dat deze kerels deze pannenkoek nog nooit op hun tracks hadden ontmoet!  Ze gaven me voorsprong, met de mededeling dat wel niet de hele groep stopte aan elke pijl!

 

En den deze ging er voor en dook de brede zandweg en de bossen in.  Volgde nog een doortocht door het bewoonde gedeelte van Kattenbos en een oversteek van een drukke baan aan het Mariaziekenhuis (54 km).  Daar mochten we een leuk toertje rijden en hoge bulten trotseren en lekker naar beneden duiken over tracks in de omringende bossen.  En ook over een track die langsheen nieuw aangelegde straten ging op 58 km van de start.  Daar zal het eerlang gedaan zijn met biken, tenzij we door de tuinen van de toekomstige bewoners mogen vlammen!  Even gestopt om een zakje gel leeg te lurken naast de achterkant van het ziekenhuis.  Ik heb de verpakking netjes meegenomen en toch maar niet gedumpt in de containers voor luiers en incontinentiemateriaal!  Van een natte zeem heb ik voorlopig nog geen last en de blaas werkt nog naar behoren!  Na een gloednieuw rondpunt doken we asfaltpaadjes in een parkje op.  Daar ontbrak een pijltje.  Na enig zoekwerk heb ik er uiteindelijk het meest voor de hand liggend paadje, een track naar boven, uitgekozen en dat was bingo!

 

Een grote baan over die luistert naar de naam Werkplaatsen deed vermoeden dat we na 61 km het gebied Lommel-Werkplaatsen hadden bereikt.  Daar was het echt kilometers vreten over de lange tracks die zich in open zones tussen de bossen slingerden.  In de verte meende ik achter me Eijsbikers te ontwaren!  Verdorie nog aan toe, zeg, ik zou me moeten reppen!  De spanning steeg en ik begon fouten te maken door pijltjes te missen!  Bikend over een lange track die zich over een heuvelrug slingerde, vroeg ik me af: wat ruist er door het struikgewas?  Het was het water dat door het naastliggende kanaal vloeide!  Ook andere tochten uit deze streek nemen deze lange track in hun parcours op.  Ik meen ook de Zandbikers tijdens hun wintertocht vanuit Stevensvennen.  Bultjes en putten volgden elkaar op.  In de putten waren de plassen na de nachtelijke regenbuien blijven staan.  En den deze maar trappen en trappen en spetsen en spatten om de Eijsbikers voor te blijven!  Dan maakte het traject weer rechtsomkeer om een andere track op deze heuvelrug op te gaan.  Deze lag er nog ruwer bij met hogere toppen en diepere putten.  Bij de Zandbikers heb ik hier na een late start in hartje winter eens in het bijna duister gereden!  Ik zag een jonge Eijsbiker in m’n zog naderen!  En omdat deze mannen slechts een deel van hun pionnen uitzetten om lussen weer te ontdoen van pijlen, kwamen ze alsmaar dichter en dichter!  Den Strammer had de strijd verloren!  Ik belandde in een gebied dat reeds onterecht door een overijverige biker van pijlen was vrijgemaakt!

 

Ik heb de duimen gelegd en me overgegeven!  Ik zag het niet meer zitten me te laten opjagen door Limburgse IJsmannen met het risico in een gebied zonder pijlen verloren te rijden!  Eijsbiker Roger heeft me dan op sleeptouw genomen naar de derde stop onder een brug naast het kanaal.  Daar nog wat energie opgedaan, waarna de twee dames hun winkeltje konden sluiten!  Er hingen daar nog pijlen, maar het was goed geweest voor vandaag na 75 km.  Ik hoefde geen tweede klopjacht meer van Eijsbikers die sneller pijlen kunnen weghalen dan dat den deze kan fietsen!  Roger heeft me dan via Lommel weer naar Overpelt begeleid.  Onderweg kwamen de mooie vaste routes in Nederland ter sprake vanuit Bladel en Eersel, rakend aan de grens in Lommel: de Boscheindroute, de Witrijtroute en de Palsroute.  En bleek dat Roger indertijd ook had deelgenomen aan de toertocht van de Wielertoerclub Regiopolitie Brabant Zuid-Oost (72 km) in Luyksgestel.  Maar dat was in 2007!  Toen heb ik heel lang eenzelfde duo blijven volgen!  Wie weet was hij daar één van!

 

Na 85 km aan de afspuitstand afscheid genomen van Roger de Eijsbiker.  Spijtig dat ik het beoogde doel niet gerealiseerd heb, want ik voelde dat het zou gelukt zijn.  Maar het beste van de toer zal ik toch wel gehad hebben.  Een marathonafstand zou niet te snel mogen opgeruimd worden, zeker niet als er nog een slak onderweg is!  Anderzijds kan ik wel begrijpen dat deze mannen ook weer zullen moeten gaan werken op maandag, net zoals den deze trouwens!  En ik heb daarom niet minder plezier gehad van deze dag.  De douches waren nog beschikbaar, voor mij alleen en daardoor in tegenstelling tot andere keren, met lekker warm water.  Ik heb er zelfs ooit eens met de lokale voetbalploeg onder gestaan na een voor mij gebruikelijke late aankomst!  Mooi bikeweer, ondanks de sombere vooruitzichten.  Mooie toer, mooi parcours, alles dik in orde bij de mannen uit Lommel!  Op de hoek met de grote baan, aan het kapelletje, speelden twee kleine Limburgers met hun fiets aan de rand van het bos.  Jong geleerd is oud gedaan en allicht genieten zij ooit met volle teugen van de tracks in het bikeparadijs dat binnen hun handbereik ligt!

Dit verslag is ook te lezen op mountainbike.be en op mtb-you!

Rony Rabijns maakte weer een mooi videoverslag van zijn deelname aan de Eijsbikers-marathon (de toer van 40 km) in het gezelschap van zijn clubmakkers van MTB De Dabbers uit Neerpelt.  Ook te zien op www.dabbers.be!

 

Tijdens het weekend van zaterdag 17, zondag 18 en maandag 19 september vindt in Hoogstraten reeds voor de 13de keer HOOGSTRATEN IN GROENTEN & BLOEMEN plaats. Deze indrukwekkende openluchttentoonstelling met verrassende en driedimensionale creaties in bloemen, groenten en fruit, is inmiddels uitgegroeid tot een vaste traditie die jaarlijks duizenden kijklustigen naar Hoogstraten lokt.

Etienne Van Nyen, het creatieve brein, ontwerpt telkens 40 creaties, bestaande uit een 100-tal stukken. Hiervoor laat hij zich inspireren door het rijke aanbod van groenten en fruit uit onze regio. Langs de statige Vrijheid worden gevels, gebouwen en stoepen versierd met prachtige composities en aan de hand van de begeleidende programmabrochure word je al wandelend mee op sleeptouw genomen doorheen een wereld van bloemen, kleuren en eindeloze fantasie. Elke creatie heeft haar eigen unieke achtergrond en inspiratie, maar niets weerhoud je ervan om de verschillende kunstwerken op je eigen manier te interpreteren en jouw fantasie de vrije loop te laten.

Vijf dagen lang werken meer dan 100 vrijwilligers, in de hallen van Veiling Hoogstraten, aan de uitvoering van dit gigantische project. De ontwerpen bestaan uit figuratieve voorstellingen, uit bloemrijke of modern-abstracte objecten, maar het liefst van al gebruikt de ontwerper geometrische figuren. Daarbij worden zoveel mogelijk verschillende bloemschiktechnieken toegepast. De coördinatie van de praktische uitwerking staat onder toezicht van Louis Geerts van de Hoogstraatse groendienst. Al deze mensen samen leveren elk jaar opnieuw, volledig belangeloos, enorme inspanningen om dit project tot een goed einde te brengen.

De organisatie is in handen van VVV Hoogstraten met de steun van Veiling Hoogstraten, Stadsbestuur Hoogstraten, Unizo en de Hoogstraatse vrijwilligers.

Plaats: Vrijheid, Hoogstraten.

FIETS- EN WANDELTOCHT ten voordele van KOM OP TEGEN KANKER
Atletiek, wandelen en fietsen

Zondag is er te Putte-Stabroek een wandel- en fietstocht ten voordelen van KOM OP TEGEN KANKER. Georganiseerd door WTC DE KLOK i.s.m. de Sportdienst van Stabroek. Het inschrijvingsgeld bedraagt € 2,50 en elke inschrijving is ook goed voor een consumptiebonnetje. Men kan fietsen 80 km, 50 km of 20 km. Wandelen kan ook, er is een wandeling van 7 km uitgezet in het Moretusbos en omgeving.

Waar: Kasteel Ravenhof, Oud Broek 2, 2940 Stabroek

Wanneer: zondag 18/09/11 van 08:00 tot 15:00 u

Organisator: WTC DE KLOK (Stabroek)

Contact: mail: wtcdeklok@telenet.be

Link: http://www.wtcdeklok.be

Klik ook hier voor informatie!

Flyer Nightride Mellowbikers 14 oktober 2011

Teaser Nightride Mellowbikers from Waldo Jansen on Vimeo.

Toertocht (28-40-52-72-90 km) van de Leuvense brandweer te Heverlee op 11-09-2011.

 

Deze zondag weer zeer vroeg uit de veren om te komen biken bij de brandweermannen van Leuven aan de afrit 16 te Heverlee.  De keuze voor deze toertocht kan ook symbolisch geweest zijn, exact tien jaar na de aanslagen op de torens van het World Trade Center te New-York, waarbij ook heel wat brandweermannen de dood vonden tijdens de hopeloze reddingsacties.  Deze keuze, als eerbetoon aan alle reddingsdiensten ter wereld.  Me ingeschreven en een blauw armbandje toegestopt gekregen met de bedoeling de 92 km te komen rijden!  Maar het zou al snel blijken dat deze keuze iets te optimistisch was in verhouding tot de conditie, zodat het raadzamer was onderweg over te schakelen op de toer van 72 km.  Anders reed ik er vandaag misschien nog ergens rond!  Vertrokken om 9.10 u na met een berichtje aan rubber-12 mijn vertrek te hebben gemeld om de jacht te openen.  Er kwam niet direct reactie, hij was dus nog onderweg met de auto, of lag nog in zijn nest.

 

Het vertrek was net zoals vorig jaar over de singletrack langsheen de snelweg.  Toen was het heel slecht weer en was het daar een echte modderpoel waar toen geen doorkomen aan was!  Want die kleiachtige lichtbruine grond blijft in natte toestand overal aan vastkleven.  Nu lag het allemaal goed vast, met hier en daar een klein plasje.  Volgde het korte stukje van de vaste route naast de snelweg, maar dan in omgekeerde richting.  Die singeltrack daar ligt er vrij glibberig en gehavend bij met diepe putten en voren.  Niet zo m’n ding, maar er waren ook andere bikers die daar op de sukkel waren.  Ik voelde mij in het begin niet al te gerust op de glibberige paadjes, alhoewel ik met mijn superbanden eigenlijk zelden wegglijd!  Dan ging het naar rechts door een donkere tunnel voor landbouwverkeer en fietsers onder de snelweg.  En eens de tunnel uit weer naar rechts om een stukje mee te pikken van het deel van de vaste Meerdaalwoudroute dat naast de Dijle komt.  Mijn tellertje toonde 7 km.  Een jeugdgroep was er kajaks aan het afladen.  In plaats van de smalle kasseiweg richting Korbeek-Dijle te nemen, staken we over en vervolgden we het pad door de velden.  Enkele wandelaars gingen er spontaan aan de kant om doorgang te verlenen op de plek waar het smalle paadje zijn weg vervolgt tussen een prikkeldraad en een bos.  Het groepje Bierbikers dat ik bij mijn vertrek gezien had, stak me voorbij!  “Tot straks”, riep de man met het Zwitsers kruis op z’n borst!  “In uw dromen”, heb ik gedacht, wetend dat dit voor mij een lange daguitstap ging worden aan dit tempo!

 

Eens daar voorbij dienden de eerste twee zware beklimmingen over holle wegen zich aan.  Ik houd van deze mooie holle wegen, maar men moet er toch wat voor over hebben om ze te bedwingen!  De splitsing voor de 72 en de 90 km volgde al na 10 km, waardoor ik al vrij vlug een keuze moest maken voor de langere afstanden.  Ik wist niet dat die op diverse plaatsen over een aantal extra lussen liep.  Ik heb niet de gewoonte van de routekaart op voorhand te bekijken en laat meestal alles maar op me afkomen.  Vrij snel daarna drong de keuze voor de 90 km zich al op.  Me even aan de kant gezet, want er was een bericht binnengelopen.  Den rubber was een half uur later vertrokken voor de 90 km en meldde dat die volgens de brandweermannen drie extra lussen bevatte (het moeten er meer geweest zijn).  Terwijl ik daar aan de kant stond draaiden vijf andere bikers af richting de 72 km.  Ik had, buiten vlak na de start, al een hele tijd alleen gereden.  Er stonden daar ook twee wandelaars naar mij te kijken alsof ze wilden weten of ik de 72 dan wel de 90 km zou kiezen!  Wat moet een mens dan?  Vijf vlotte bikers die de 72 km kiezen en een pannenkoek die de 90 op gaat!  Dan laat ik straks wel een paar lussen vallen!

 

De parcoursbouwers moeten gedacht hebben dat alleen supermannen voor de lange toer kiezen, want dra volgde een niet onaardige afdaling in een overigens prachtige holle weg, waar het de rijder vooral moeilijk gemaakt werd door grote brokken steenpuin, tot zelfs grote stukken asfalt die ooit elders als wegdek hebben gelegen.  Ik ging er toch gezwind over, ook al zou vijf jaar geleden mijn broek in deze omstandigheden vol hebben gelegen!  Al moet ik toegeven dat deze schijtluis op andere minder groffe paden of dropkes te voet is gegaan!  Steenpuin keerde regelmatig als constante weer in deze toertocht.  Nu weet ik wel dat de inboorlingen hier soms de gewoonte hebben om de paden te verharden met de tot puin vermalen resten van hun vroegere nederzettingen, maar deze keer viel het toch meer op dan vroeger!  Ik vermoed dat de overvloedige regen heel wat puin weggespoeld en aan de oppervlakte gebracht heeft.  Na de doortocht van de holle weg kwamen we in een open landschap waar het de moeite loonde eens links en rechts te kijken en te genieten van het zicht op de glooiende velden in groen en geel.  Aan een volgende splitsing stak me eindelijk nog eens een andere biker voorbij, onmiddellijk gevolgd door een duo op een tandem.  Ik vermoed dat hier alle afstanden weer samen reden.  Ik weet niet of dit duo de toertocht reed, omdat ik hen later nog eens tegenkwam, terwijl ze in de tegenovergestelde richting reden.  Ik heb nog tegenliggers gezien die op eigen houtje een rit maakten.  Den rubber haalde me in.  En alsof hij nog meer zout in de wonde wilde strooien, vroeg hij me of ik werkelijk om tien over negen was vertrokken!  Alsof ik al niet weet dat ik een slak ben!

 

Veldwegen op en af voerden ons naar de eerste bevoorrading op 28 km.  Rubber was er met een paar andere bikers in de weer om een jonge kerel te helpen met het herstellen van een kettingbreuk.  Hij had een kettingpons, nog een andere een powerlink.  Er was nog redelijk wat beweging aan deze stop.  Er lagen nog appelsienen en koeken, de bananen waren reeds door de voorgangers verslonden.  Was dit een toertocht voor apen?  Vertrokken terwijl de rubber het niet in de mot had!  Na de stop ging het over een smal paadje in een mooie holle weg, maar ik weet niet meer of het naar boven was, dan wel naar beneden.  Ik vermoed het eerste!  Daarna heb ik het wijze besluit genomen de richting van de 72 op te gaan.  En zo kon den rubber mij nog eens proberen in te halen!  De toer voerde ons richting Bertem over veldwegen en afdalingen in holle wegen.  Soms tot vlak naast de snelweg.  Volgde een moeizaam stukje over de schilderachtige en naar het einde toe gekasseide Paardenstraat om boven bij het kruispunt met de Rotspoelstraat weer een paar huizen in de bewoonde wereld te bereiken.  Het plezier van de fiets te berijden werd enigszins getemperd door het gevoel dat het vandaag maar moeizaam vooruit ging en ik het bij momenten toch zwaar had om de hellingen op te geraken.  Toen ik boven aan die Paardenstraat stond uit te hijgen, hoorde ik plots de mij bekende schalkse stem die op een sarcastische toon meedeelde te menen mijn geheim te hebben blootgelegd!  Maar dat moet ge maar tussen de regels van zijn verhaal zien te ontdekken!  Hij had nochtans op zijn plechtige communieziel beloofd van niets ervan aan de openbaarheid prijs te geven!  Wacht maar, tot ik hem eens bij zijnen lurf kan vatten!

 

Vrij snel had den snoodaard mij weer weten af te schudden!  Wat niet moeilijk was, gezien stevige beklimmingen in holle wegen en over de klassieke gekasseide paadjes mijn tempo weer deden zakken tot slakkenproporties.  Ik dook het Bertembos in op het ogenblik dat drie bikers me gezwind voorbij staken en ik ze snel daarna in de verte naar boven zag rijden over het stijgende brede bospad.  Aan de bekende stevige klim was het even te voet, voorafgegaan door nog een paar bikers, waaronder een meisje.  Wandelaars hadden bewondering voor een vrouw op een bike.  Zoals de echte stoere mannen!  “Was het maar waar”, heb ik geantwoord, terwijl ik als een weekdier naar boven strompelde.  Nog verder passeerde ik het Chimaera-huisje, een boswachterswoning waar nog tochten passeren, tijdens de grote vakantie nog deze vanuit Oud-Heverlee met start vanaf de voetbalvelden tegenover Don Bosco.  De plek waar ik Chimaera de eerste en voorlopig enige keer heb ontmoet.

 

Voor het huisje ging het linksaf de track tussen de bomen in, gevolgd door een afdaling over een smal pad, op de hielen gezeten door een andere deelnemer, daarna een lange zware klim over kasseitjes en afgesloten door een afdaling over een door stenen en voren gehavend pad.  Een lastige wandelaar fulmineerde “en français” dat er plek genoeg was toen ik bij gebrek aan bel “ring, ring” riep!  Maar ik kon toch moeilijk tussen hem die links en zijn vrouw die rechts op het pad liep, slalommen!  Met het risico van een casse guelle voor mezelf en de biker achter me in mijn nek te krijgen!  Ik ben beleefd gebleven en heb gezwegen, de hoop koesterend dat Brussel-Halle-Vilvoorde toch maar snel en zonder compensaties zou gesplitst worden, om maar te zwijgen van Vlaamse onafhankelijkheid!

 

De tweede bevoorrading kwam voor mij op 43 km en stond op de betonnen oprit voor een hangar waar ook andere tochten zich neer komen vleien.  Het stuk van daarnet lag me nog vrij vers in het geheugen.  Hier was al veel minder beweging, terwijl de voorraad er ook gerantsoeneerd was, te zien aan de half doorgesneden wafels en de lege fruitschalen.  Maar de citroengele sportdrank werd er met veel overtuiging als prestatiebevorderend aangeprezen, als men er maar voldoende van tot zich nam!  Om maar te zwijgen van de heroïsche brandweerverhalen onder de bevoorraders waarvan ik flarden kon opvangen.  Mijn kennis van deze plek is van dien aard dat ik weet dat je na deze stop een stevige helling over kasseien opgejaagd wordt!  Deze keer toch eens gekeken naar de straatnaam en deze opgenomen in mijn fotografisch geheugen (nietwaar, rubber).  Het betreft de Oude Bertembosstraat in Bertem.

 

Eens boven volgde een stukje vlakker terrein en werden we voorbij de Bertem Radar gestuurd die de vliegtuigen veilig van en naar de grond stuurt.  Dat betekende dat we een grote lus hadden gereden, want ik had deze radar aan het begin van de tocht reeds heel in de verte opgemorken!  De route deed ons een lange afdaling in duiken over een holle kasseiweg die luistert naar de naam Dreefstraat.  Veldwegen werden ons deel, waarna een zware asfaltklim ons naar Everberg voerde, een plek die haar naam duidelijk niet heeft gestolen, maar mij de weinige haren onder de helm ten berge deed rijzen!  Een snelle blik achterwaarts leerde me dat ik eindelijk nog eens het korte gezelschap van een medebiker genoot.  Het gaf me moed van te zien dat deze kerel ook al zijn krachten behoefde om op een klein verzet boven te geraken.  En ik was blij dat hij me ondanks zijn inspanningen een blik en een groet waardig achtte!

 

Even verder was mijn-vriend-van-een-minuut weer verdwenen.  Waarschijnlijk naar links de maïs ingedoken op de toer van 90 km, terwijl ik rechtdoor moest voor de 72.  Vrij snel daarna stond een bordje met de verlossende tekst “bevoorrading”.  Om daar weer oog in oog te staan met mijn kwelgeest, den rubber!  De tweede bevoorrading was door haar voorraad heen, maar hier op de derde stop was alles nog ruim aanwezig.  Zelfs zodanig dat een mens bijna verlegen was van cake te eten, zo dik waren de hompen gesneden!  Maar aangezien we met zekerheid wisten tot de laatste passanten te behoren, was verlegenheid nergens voor nodig en hebben we ons tegoed gedaan aan de bananen, de appelsienen, de cake en de peperkoek.  En kregen we van de brandweermannen nog krachtvoer mee voor onderweg!  Twee bikers die me eerder ingehaald hadden kwamen toe, een met een Italiaans truitje en deze van de Everberg-klim.  Dat mijn schalkse kwelgeest ook zijn goed kanten heeft, werd bewezen door het feit dat hij me op sleeptouw heeft genomen voor de laatste 20 kilometers.  Zo niet, lag ik nu nog te zieltogen in de een of andere holle weg!  Hem kunnen blijven volgen was de motivatie die mij nog op de been hield, ook al weet ik dat hij zijn snelheid danig teruggeschroefd had in plaats van mij harteloos af te schudden en alleen te laten afzien, wat gemakkelijk gekund had.

 

We passeerden een plek die ik vrij recent nog aangedaan had tijdens een toertocht vanuit Wijgmaal, waarbij ik zodanig de slak had uitgehangen dat de pijlen op het laatste deel van de tocht reeds opgeruimd waren!  Vruchteloos zoekend naar pijlen kwam ik toen een lotgenoot uit Hove tegen waarmee ik de laatste kilometers via de weg over Herent weer naar Wijgmaal gefietst ben.  Het pad slingert zich daar door een prachtig beukenbos nadat men eerst een korte, stevige klim dient te overwinnen.  Dat ging niet meer voor den deze, tenzij te voet!  Alvorens het bos weer te verlaten dienden we een beslijkte zone met diepe plassen te trotseren.  Een kreet achter me verried dat den rubber in de modder was blijven steken!  Volgden nog plaatsen die mij bekend waren uit eerdere tochten.  En de brandweermannen peigerden ons echt af tot op de laatste meter, wadend door een modderbad onder een brug, de rubber mijn gesukkel vastleggend op foto met zijn gsm!  De vinnige biker in het zwart-gele fluotruitje stak me een twee keer voorbij na zijn passage door het modderbad.  Volgde nog het bos met het na de vorige editie of na een andere toertocht fel becommentarieerde “dropke” wat thans aangeduid werd door een gevarenbordje.  Den rubber op de bank zittend, net zoals die vorige keer, met de vraag van “doet ie het of doet ie het niet”?  Wat had je nu gedacht?  Het traject was er zelfs verlegd!  We werden nu weer naar boven gestuurd, voor mij te voet en binnensmonds vloekend, om over een gelijkaardig dropke weer naar beneden te razen.  Voor de doorsnee biker tenminste, want razen zat er voor mij echt niet meer in.  De moed zonk me in de mountainbikeschoenen, zelfs tot onder de schoenplaatjes!  Tijdens die laatste vijf kilometers stak er ons nog een biker voorbij, een woordje wisselend met den rubber.  Een laatste krachtinspanning in een klim door een holle weg!  Ik was opgelucht om na het laatste paadje door het gras de brandweerkazerne weer te zien staan.  Mijn tellertje klokte 75 km af.

 

Toen een brandweerman, die de wasplaats schoonspoot, vier twinkelende ogen te zien kreeg, werden ons prompt twee megaspuiten aangeboden.  Alsof een jongensdroom in vervulling ging, konden we onze bikes te lijf gaan met overdadig water, alle standen van de spuiten uitproberend.  Den rubber blies zelfs bijna fiets en nadarhekken weg!  Daarbij heeft hij zelfs niet eens de boze blikken gezien van de biker die verderop met de gewone tuinslang in de weer was en mee kon genieten van de superdouche!  Enkele drankjes en pistolets, verkocht door een bevallige blonde jongedame, waren welgekomen onder de hangar.  Toen we meenden als laatsten op te krassen, kwamen er nog twee bikers toe van de rit!  Ene geraakte bijna niet meer van z’n fiets en stond op z’n benen te trillen van de inspanning, wat bij mij sympathie opwekte voor deze moedige kerel!  Alsof de rubber mij vandaag nog niet genoeg keren had ingehaald, stak hij me op de snelweg nog eens voorbij, nadat hij eerst zijn auto niet direct had kunnen terugvinden!  Even verder kregen we een mega-wolkbreuk te verwerken, alsof God nu de brandweerspuiten had opengezet voor een gratis carwash, en waardoor het verkeer op de wisselaars richting Brussel en Antwerpen stokte.  Daarna met de stroom mee rustig naar huis getuft.

Dit verslag is ook te lezen op mountainbike.be en op mtb-you!

Op de foto's: de omgeving van Bertembos en zijn holle wegen, een nieuw huis in de Oude Bertembosstraat en Bertem Radar.