Toertocht te Retie op 31-12-2015

Toertocht (15-25-34-40 km) van de KWB Fietsclub te Westmalle op zondag 27-12-2015.

Deze zondag op tijd op en vanuit Hoogstraten met de bike naar Westmalle, goed voor 16 km opboksen tegen de wind in. Met als tegenliggers twee bikers, twee mannen op een koersfiets en een koppel op een tandem. Door met de fiets naar de start te trekken werd mij het zoeken naar een parkeerplaats bespaard. Want aan de inschrijving van de toertocht van de Fietsclub van de KWB stond een enorm lange rij wachtenden! In die rij trof ik Jos K., dus was er even tijd voor een babbel samen met de vader en zoon die voor ons aanschoven. Wij vroegen ons onder anderen af of zo’n lange wachtrij geen aanleiding zou zijn voor sommigen om zwart te rijden! Aangeschoven van 9.15 u tot 9.35 u, om 9.45 u op pad.

Het ging het dorp uit, de kerk langs en over een servitudenpad naast een beek voorbij de school Mariagaarde. Na 1 km ging de kidstoer van 15 km apart. Ter hoogte van het kerkhof kruisten we de Oude Molenstraat en reden door de brede dreven langsheen een kasteelhoeve. Dan volgde het klassieke natte stuk over een slijkweg onder de bomen naast het kasteeldomein. De plek was nog redelijk berijdbaar, de voorgangers hadden al een spoor gemaakt, want het heeft er hier al meer belabberd bij gelegen! Dan ging het even over asfalt om een veldweg in te slaan, gevolgd door de natte lastige singletrack tussen de weiden tot aan Boexhout. Toen ik even halt hield kwam Jari toe. We hadden deze keer niet echt afgesproken en ik had enkel op zijn profiel gezien dat hij voor Westmalle gekozen had en bij mijn start toch maar een berichtje gestuurd om het tijdstip van vertrek te melden. Vanaf hier kregen we doornatte veldwegen voor de wielen die ondanks dat nog behoorlijk te berijden waren. Op 8 km kruisten we de baan Groot Veerle. Op weg naar de start was ik daarstraks deze plek gepasseerd.

Aan de overkant werden we getrakteerd op een lastig stuk parcours, zijnde een veldweg die er zeer nat bij lag, met plassen en stroken slijk waarin dan nog steenpuin naar boven stak. In de verte zagen we de toren van het Trappistinnenklooster van Brecht staan en de toegangspoort langs de Abdijlaan. Aan het einde van dit taaie stuk troffen we de splitsing tussen de 25 km en de 34-40 km op 9,75 km van de start. We reden even over de kalme Heidsiebaan om vanaf een kruispunt van landelijke wegen een grasspoor in te slaan. Dit lastige pad met putten en bulten leidde naar de Paepestraat, een natte aardeweg door een strook bos aan de rand van het natuurgebeid Hoofsweer. Dit betekende dat we op het grondgebied van de gemeente Brecht reden. Ook de tocht van Sint-Lenaarts (Brecht) van 6 december passeerde hier, maar dan in de andere richting naar Drieboomkensberg. We kwamen uit op de oever van het kanaal Schoten – Dessel (12 km) en reden over een grasspoor op het jaagpad. Aan Kooldreis doken we linksaf de velden in. We kregen er af te rekenen met veel tegenwind en steenpuin in de grond en volgden er de veldwegen waarvan door vele tochten in deze streek gebruik gemaakt wordt. Ik heb hier dan ook al in alle weersomstandigheden gereden, van poederdroog tot overstroomd, over ijs en door tot aan mijn middel opgewaaide sneeuwhopen! We bereikten het bekende kruispuntje van de Heikantstraat en de Oude Liersebaan ter hoogte van een privaat domein met enkele villa’s. 16,85 km om 10.45 u.

In plaats van verder rechtdoor te rijden over de zandweg naar Drieboomkensberg, ging het linksaf de Heikantstraat in. Dan de eerste landelijke weg rechtsaf in, de Geuzenstraat, en weerom rechtsaf de zandweg Heidemolenbaan in om zo het Molenbos aan Drieboomkensberg te bereiken. Eens het bos in ging het rechtsaf over de niet altijd gemakkelijk te berijden singletracks die door de meeste toertochten in de streek worden bereden. Ondanks het feit dat ik als tragere net enkele nog trager rijdenden had ingehaald, kwam ik op de tracks in het zog van een wel zeer traag rijdende biker in geel fluojasje te hangen. De singletracks lagen er nog steeds behoorlijk bij, want het kan er hier soms heel slecht liggen tijdens de winter wanneer het water in de putten blijft staan. Tot 22 km reden we over de singletracks van het Molenbos zonder de bidplaats Drieboomkensberg zelf te passeren. We kwamen iets verderop uit het bos weer tevoorschijn in de aardeweg Sint-Jobbaan. Even verderop kwam de bevoorrading in de grote loopstal van de manege op de hoek met de Abdijlaan, de baan van Brecht naar Schilde.

Omstreeks 11.00 u waren we aan de stop. Er was nog veel drukte, je kon maar met moeite een plekje vinden om uw fiets te stallen! Er lagen partjes bananen, suikerwafels om te eten en er stonden twee soorten sportdrank om te drinken. Ik vermoed dat er ook soep was, maar die zal al op geweest zijn. Voor de late starters viel er niet veel meer te rapen. Een organisatie kan nu eenmaal niet op voorhand weten hoeveel deelnemers er gaan komen. Nu was het prachtig en zacht weer en daagden er 2241 bikers op. Bij regen of zwaar winterweer komt misschien maar de helft van nu opdagen! Vorig jaar op deze toertocht bij zwaar winterweer maar 500 deelnemers! In ieder geval hadden de mensen achter de tafels de handen vol met vullen, uitpakken en snijden!

Aan de stop was ook de splitsing tussen de 15-25-34 km en de 45 km. Voor de grootste tocht ging het rechtsaf de Abdijlaan op in de richting van Brecht. Even verderop dienden we over te steken naar de Grote Vraagstraat, een zandweg door de bossen in het grensgebied tussen Westmalle, Schilde, Brecht en Sint-Job-in-‘t-Goor. Halverwege dienden we rechtsaf te slaan in een natte en gehavende bosweg waar ik op een bepaalde plek bijna op mijn bek ging door in de grond stekende stenen en diepe putten naast een plas. We kwamen uit in de Sint-Jobbaan, een brede zandweg door de bossen die van Brecht naar Sint-Job voert. Rechtsaf de Polderdreef in om daar via een steile aanloop op de singletrack te komen die evenwijdig loopt met de Kleine Vraagstraat. Via enkele tracks en een bospad bereikten we de Caterskapeldreef, dit is een onverharde straat in de bossen van Schilde vlak achter het domein van de school Kristus-Koning in Sint-Job. 28,50 km om 11.45 u. Eens de enige twee huizen daar voorbij ging het linksaf een singletrack op. Van dan reden we over de mooie singletracks rond de bosvijver aan de Caterskapel.

Dreven en bospaden voerden ons via enkele mooie plekken door de bossen van Schilde. Op sommige plaatsen vroeg het rijden vat behendigheid omwille van het slijk, de plassen, putten en wortels. Op een plek waar een dikke boomstam het pad versperde werden we ingehaald door drie snelle jongens waarvan de laatste het obstakel dacht te omzeilen door van de weg af te gaan. Ver raakte de man niet! Al spoedig zagen we deze kerel zonder veel erg tussen het kreupelhout tegen de grond gaan! Iemand die nog volgde hoorden we zeggen dat hij meende diens voorbeeld te willen volgen maar net op tijd doorhad dat dit niet zo’n goed idee was! Er verschenen villa’s in het bos langsheen een onverharde weg die uiteindelijk overging in het gehavend asfalt van de Kotseheide. 32,50 km. Op 33 km kruisten we de drukkere Waterstraat om aan de overkant opnieuw het Molenbos te bereiken. Daar reden we over de smalle sporen die zich gevormd hebben op de zijkanten van de brede natte dreven naast de boomstammen die er langs staan. Op 34 km konden we rijden over de niet zo evident te berijden singletrack op het privaat terrein van het revalidatiecentrum De Dennen. Er zitten daar namelijk een paar diepe putten en een kort wasbord in. Via de gebouwen in het domein bereikten we één van de uitgangen. Deze keer viel het me ook op dat er tussen het groen een kleine kasteelvilla met toren verscholen staat.

De rit vervolgde verder door het Molenbos en de bossen op het domein De Welvaart (Sint-Antonius-Zoersel) waar we ondermeer over de heuvelkam omheen een met water gevulde put reden. In tegenstelling tot mijn gestuntel van vroeger reed ik er deze keer vrij vlot over. Er zitten namelijk enkele diepe putten en wortels in. 37 km om 12.20 u. Daarna kwamen we op meer open terrein en aan de huizen in de verte kon ik zien dat we in de omgeving van de Trappistenabdij van Westmalle reden. We werden ingehaald door een groep vrouwen en reden dezen nadien weer voorbij. Op 38 km reden we voorbij de abdij zelf, deze keer langs de zijkant en de voorkant. De meeste tochten nemen de zandweg achter. Het brouwen van Trappist moet goed opbrengen, want er waren verbouwingswerken bezig. Uit één van de gebouwen waren alle ramen verwijderd en voor de abdij waren een stuk nieuwe klinkerweg en parking in aanleg. Een singletrack bracht ons door het bos naar Het Wild Rijt. Even verder kwamen we op een spoor tussen bos en de afsluiting van een weide achter een vader met zijn zoontje te hangen.

Via een laatste strook bos reden we naar de Oude Baan, voorbij de Scherpenbergmolen en door de woonwijk waar mijn vriend en collega Peter woont. Even aangebeld toen we zijn huis passeerden, maar zijn echtgenote wist me te vertellen dat hij ook onderweg was met de bike. Hij was later vertrokken, dus allicht zouden we hem nog zien aan de aankomst. Via enkele straten en een laatste servitudenpad bereikten we opnieuw de sporthal Berckenhoven. Dat moet omstreeks 12.45 u geweest zijn met 43 km op het tellertje. Toen ik mijn fiets gestald had in de bewaakte parking kwam Jari van de bikewash terug en zeggen dat Peter was toegekomen. In de sporthal zaten nog veel mensen binnen, maar ondanks dat raakten we toch vrij vlot aan een hotdog en drank. De waarborg voor het stuurbordje kon je namelijk inruilen voor een jeton voor een kuip Westmalle of ander vocht! We zijn nog een half uur blijven zitten. Jari had nog andere plannen en Peter kon nog gaan familiefeesten. Voor mij lagen er nog 16 km naar Hoogstraten voor de boeg en deze keer gelukkig met wind in de rug!

Wij hadden ons goed geamuseerd op deze zonnige en warme dag eind december. Tevreden dat ik geen winterbroek had aangetrokken, doch een zomerbroek en beenwarmers. Het parcours was zoals we verwacht hadden met de veldwegen en de stroken bos in en om Westmalle. Het parcours is trouwens altijd ongeveer hetzelfde. Enkel het stuk bos aan Drieboomkensberg waar de andere tochten nooit komen en deze vroeger wel ontbrak deze keer helaas.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Toertocht (28-45 km) van KFC Poppel te Poppel op zaterdag 26-12-2015.

Op tweede kerstdag met de auto richting Poppel gebold en die reis verloopt vanuit Hoogstraten bijna integraal over Nederland! Deze keer gelukkig geen last gehad van een omleiding, alhoewel de grote baan ter hoogte van de startplaats heraangelegd wordt. Parkeren kon in een weide. De toertocht werd georganiseerd door KFC Poppel en de inschrijving was in de kantine van de voetbalclub. De fiets slotvast gelegd wegens ontstentenis van een bewaakte parking. Om 9.00 u was ik ingeschreven en startklaar. Ik kreeg Frans en een maat van 3-D CAD-Systems te zien. Wist niet eens dat die firma in Hoogstraten is! Het vertrek verliep vanaf de speelvelden over enkele landelijke baantjes en een lange zandweg. Na het kruisen van een baan doken we op 3,50 km het bos in. Brede paden voerden door het bos waarin één zone omzeggens volledig kaalgekapt was. De door de werken gehavende paden waren gelukkig nog deftig te berijden. Op 6 km reden we heel kort over 100 meter asfalt door de bewoonde wereld ter hoogte van enkele hoeven.

Tot 8,50 km konden we rijden over eerder technische singletracks met korte bochtjes en een grove ondergrond met stronkjes, putten en bulten. Ondanks dat alles lukte het me om er vrij vlot over te rijden. Af en toe aan de kant gegaan of me smaller gemaakt om snellere rijders te laten passeren, wat meestal wel geapprecieerd wordt. Eens deze track achter de rug reden we even langsheen de velden om dan weer het bos in te duiken voor nog een gelijkaardige singletrack. Deze leidde naar een splitsing tussen de 8-24 km en de 31-37-42-50 km op het betonbaantje Overbroek op 10 km van de start. Althans, zo leek het, maar er was geen splitsing te zien en ook de opgegeven afstanden klopten niet volgens wat aangekondigd was. Allicht was dit een splitsing van een andere organisatie. Het bordje was ook vrij klein om bedoeld te zijn voor mountainbikers. Misschien voor wandelaars? Maar dan is 50 km toch al een ferme tocht!

We reden door een open landschap naar een volgende bos waar we op 12 km in doken. De omgeving bood de aanblik van de kruising tussen een park en een bos en mijn vermoeden dat we ons in het landgoed Gorp en Roovert in Nederland bevonden werd al snel bevestigd door de aanduiding op een slagboom. We reden er over singletracks, afgewisseld met brede paden en dreven. We passeerden de schuur nabij Roovert waar de toertocht vanuit Hilvarenbeek zijn stopplaats heeft. Na de volgende bocht linksaf kwam dan de eerste effectieve splitsing tussen de routes van 28 km en van 44 km op 15 km van het vertrek. Gorp en Roovert is een prachtig bosrijk landgoed, gelegen op het grondgebied van Hilvarenbeek, ten zuiden van de stad Tilburg en vlak bij de Belgische grens. Het is privaat bezit maar vrij toegankelijk voor wandelaars en fietsers. Het landgoed wordt bespoeld door de Roovertse Leij. 10.10 u.

Tot 16 km reden we door de bossen van Roovert over natte paden tot op een open vlakte. Mooie paden voerden ons dan tussen geurige dennen en over de heide. Alles geurde hier naar dennenhout. Het was er rijden doorheen een prachtige omgeving. Geregeld kreeg ik dezelfde groep mannen in blauwe pakken als tegenliggers te zien. Dit waren leden van een club uit Goirle die op eigen houtje toerden. Op 18,50 km bereikte ik een bekende plek toen ik vanuit het bos de achterzijde van een aantal chalets te zien kreeg. Even later bereikte ik de gasinstallaties aan de Tulderheyde in Poppel, pal op de grens tussen België en Nederland. We kruisten het asfaltbaantje en doken de bossen van het landgoed De Utrecht in. In dit ongerepte gebied met knappe bossen kregen we brede bospaden waarop zich in de loop der jaren sporen als singletracks hebben ontwikkeld, afgewisseld met singletracks onder geurige dennen. We passeerden er ook een mooie bosvijver. Het was er leuk rijden en genieten van de prachtige streek. Op 25 km reed ik weer langs en over de heide en bereikte ik opnieuw het landgoed Gorp en Roovert.

Na het kruisen van een zandweg annex bosfietspad kwam de bevoorrading die opgesteld stond in de bocht van een bospad. Ze kwam op 25,50 km van de start en ik arriveerde er om 11.00 u. Mannen van de voetbal zorgden er voor sportdrank, eierkoeken, peperkoek, cake, bananen en partjes appelsien. Te zien aan het millimeterwerk waarmee alles versneden was vreesden ze niet te zullen toekomen met hun voorraad. De met een bordje aangekondigde soep was ook op, tenzij dat het de bedoeling was dat je er om vroeg! Vermits je tot 10.30 u kon inschrijven kon men er inderdaad nog veel passanten verwachten! Na wat geknabbeld en gedronken te hebben mijn tocht door de bossen verder gezet.

Op 30 km kwam ik even uit de bossen van het landgoed Gorp en Roovert tevoorschijn en ging het verder over een klinkerbaantje. Om dan verderop opnieuw de bossen in te duiken voor een volgende portie knappe paden. Omstreeks 33 km passeerde ik de grote huizen van het landgoed waarvan de luiken allemaal in dezelfde kleuren rood en zwart geschilderd zijn, zo ook voorbij een oude kasteelvilla met torentjes. We passeerden de vijver waarin een met bomen begroeid eilandje ligt om daarna een eindje langsheen de Roovertse Leij te rijden. Aan het eerstvolgende bruggetje kruisten we het riviertje om de singletrack aan de overkant op te gaan. Tot 36 km volgden we zo het spoor naast de Leij doorheen de woeste bossen. We vervolgden de rit over paden en sporen op de rand tussen bos en velden in de richting van weer een volgende strook bos. Daar reden we onder geurige dennen tot we op 39,50 km een vrij drukke baan die daar doorheen de bossen loopt dienden te kruisen. Je kon het verkeer al van op enige afstand horen. 12.00 u.

Via dezelfde landelijke wegen en de zandweg keerden we terug naar de voetbalvelden in Poppel. Het was mij al opgevallen dat er stukken in de twee richtingen waren afgepijld! Om 12.15 u was ik na 42,50 km weer bij af. Gebruik gemaakt van de bikewash. Nog een drankje gekocht en het buiten uitgedronken omdat er binnen in de kleine kantine nog veel mensen aanwezig waren en het aantal daardoor geproduceerde decibels niet aan mijn hamer, aambeeld en buis van Eustachius besteed waren! Mooie toertocht in de bosrijke grensstreek bij mooi en warm weer in december. Ik was blij van geen winterbroek doch een korte zomerbroek en beenwarmers gedragen te hebben. Het parcours lag er goed berijdbaar bij en de organisatie was in orde.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Toertocht (31-46 km) van FC Nieuwmoer en WTC Den Engel te Kalmthout-Nieuwmoer op zondag 20-12-2015.

Het feit dat we vroeger nogal tuk waren op de toertochten in Nederland net over de grens ten noorden van Antwerpen zal allicht de reden zijn waarom we de toertocht van FC Nieuwmoer en WTC Den Engel in Nieuwmoer nog nooit gereden hadden. We laten Woensdrecht, Huijbergen en Hoogerheide de laatste tijd wat links liggen omdat er daar te veel bikers op afkomen waardoor het er niet meer leuk rijden is. Zo ook de toertocht van WTC Woensdrecht vanuit Hoogerheide (voorheen vanuit De Blauwe Pauw te Ossendrecht) en deze te Rijkevorsel laten passeren ten voordele van Kalmthout. Aan de start was het goed te merken dat er concurrentie was van andere tochten in de wijde omtrek want ik kon vlak bij de kantine parkeren terwijl de inschrijvingen al drie kwartier geleden openden.

Vertrek om 08.45 u. Vanaf de voetbalvelden aan de Essensteenweg ging het de velden in en doorheen een strook bos. We dienden dan de eerder genoemde baan te kruisen en reden door een straat van een KMO-zone en voorbij het containerpark van Essen. Via het asfaltbaantje Kraaienberg en de Sijzenlaan, niet meer dan een onverhard veldspoor tussen de bomen, bereikte ik op 3,35 km Horendonk. Er zijn nog tochten die hier passeren, maar in de andere richting. Een Brabants trekpaard dat daar in de weide stond kwam nieuwsgierig naar me toe gewandeld toen ik er even halt hield. Via de Koekoekstraat reden we over de onverharde wegen langsheen de uit de kluiten gewassen zogenaamde, maar permanent bewoonde buitenhuizen die hier in de bossen staan. Uitlopers van de Rucphense bossen. Sommigen maken van hun terrein nogal een zooi met allerlei rommel. Of hoe men een bos kan verkloten! Kotje hier, stoeltjes ginder, hopen met plastiek afgedekt brandhout en dergelijke meer. We reden nog door enkele wegeltjes met vogelnamen en troffen er de eerste singletrack, weliswaar recht op recht.

We reden verder door de bossen over natte singletracks vanaf 4,75 km tot zo’n 7 km. Ik kreeg er zowel Jos K. als Rusor te zien. Deze laatste was onderweg met een makker die het biken pas weer had opgenomen na een knieblessure. Ik had die man nog al ooit gezien op toertochten. Doordat hij rustig reed kon ik voorsprong nemen en houden. We reden even over asfalt om opnieuw de bossen in te duiken tot we op 9 km toekwamen op een brede zandweg. Daar was het pittig en vermoeiend rijden over de zanderige bodem tot we op 10,50 km de Grensstraat bereikten. Over asfalt ging het dan tot de onverharde Turfvaartstraat in het Nederlandse Nispen (Roosendaal) waarmee we de grens meteen overschreden. Op 12 km doken we hier de bossen van Visdonk in, dit is een bosgebied nabij Roosendaal. Een bospad leidde ons door Visdonk en na een korte onderbreking over asfalt keerden we op onze stappen terug over een zeer natte en modderige singletrack tot Nederheide. 15 km om 09.45 u. We reden nog een eindje door een strook bos van Visdonk en via het asfalt van Nederheide bereikten we het kruispunt met de Achtmaalsebaan. Hier was de splitsing tussen de 35 km en de 45 km op 17 km van het vertrek. Ik zag Rusor en zijn maat, die mij intussen weer gepasseerd waren, naar rechts afslaan voor de route van 35 km. 10.00 u.

Voor de langste route was het rechtsaf om na het oversteken van de Achtmaalsebaan via de Postbaan de bossen in te duiken. Daar trof ik op 17,50 km een bordje dat me gebood om vanaf hier de bordjes van het vast parcours van Rucphen te volgen. Ik passeerde onder anderen het onverharde deel van de Roosendaalsebaan waar een groepje van vijf leutige dertigers in mijn zog van over een bultje het bos uit kwamen gevlogen. Hier in de bossen leken de bikers wel van overal te komen! Er volgden leuke singletracks en paden tot aan de Posthoorn, een straat op 23 km van het vertrek. Toen ik er even halt hield kreeg ik het gezelschap van Jari. Om 10.20 u waren we daarmee na een knap stukje parcours halverwege de tocht. We vervolgden de vaste route van Rucphen over singletracks en harde boswegen. Op 25 km reden we voorbij de camping De Posthoorn en de bonte beestenboel van de speelboerderij Scherpenberg. Wat daar allemaal rondloopt! Op 27 km bereikten we het in de bossen gelegen baantje Meerven.

Van 28 km tot 29 km kregen we een knap stukje met heuveltjes voor de wielen en op 31 km de beruchte “geul” op de vaste route. Dat is een singletrack die indertijd allicht bij de aanleg van die route speciaal daarvoor werd uitgegraven. Met als nadeel dat hij bij nat weer vol water bleef staan! Dat is nu verholpen door op enkele plaatsen een soort afvoer te maken naar een diepere put. Eens die geul achter de rug dienden we de pijlen van de uitgestippelde toertocht weer te volgen. Onmiddellijk daarna bereikten we op 32 km de bevoorrading die opgesteld was op de bosparking naast de Antwerpsebaan. Hier waren we nog al gepasseerd en er is nog een toertocht die hier een stopplaats heeft. De bevoorrading kwam vrij laat en was ook vrij mager. Soep, spuitwater en cola. Niet bepaald wat gebruikelijk is bij toertochten. De soep was wel lekker en uw kommetje werd met de glimlach een tweede keer gevuld. Er was niets om te knabbelen. Als reden werd aangehaald dat sommigen twee wafels eten en er nog een derde wegsteken voor onderweg. Dat probleem kan al min of meer opgelost worden door ter plekke zelf alles uit de verpakking te halen! Na afloop de commentaren over voorgaande edities eens gelezen en vastgesteld dat daar dezelfde opmerkingen over gemaakt werden. Wij stonden aan de stop omstreeks 11.10 u en er kwamen nog steeds bikers toe.

Na de stop staken we de Antwerpsebaan over en na een bospad troffen we een asfaltbaantje waarna een bosfietspad ons richting Essen voerde. Op 35 km passeerden we daarbij de beruchte Strontpaal, een grenspaal waarachter de grenswachters hun behoeften deden. Met de daaraan verbonden geschiedenis van het leven en de dood van de smokkelaar Klaveren Vrouwke! We verlieten het fietspad om in de nabijheid van de Vlaamse groene vaste route het Stortbos in te rijden. Door mij zo gedoopt omdat de met bomen begroeide zandbermen die er liggen mij het gevoel geven dat hier een oud stort onder verborgen zit. De plek ligt ingesloten tussen de Achtmaalsebaan, de Raaiberg en de baan Horendonk, pal op de grens tussen België en Nederland. De paadjes zijn er woest en er hebben zich een aantal grote permanente plassen gevormd. We vervolgden onze rit door de bossen om zo opnieuw in de weekeindzone van Essen-Horendonk te komen. 40 km. Vanuit de bossen zochten we de open vlakte weer op en via de landelijke baantjes Venetië en Den Bloempot bereikten we opnieuw de voetbalvelden van FC Niewmoer. We waren exact op het middaguur binnen na 44,50 km en het was allicht de eerste keer dat we nog voor de middag onze rit rond hadden!

De bikewash was nog operationeel met iets te krachtig afgestelde hogedrukreinigers. Er werd nog een pechvogel binnengebracht met zijn onklaar geraakte fiets in de aanhangwagen. In de kantine hebben we nog een drankje genuttigd en omdat we ruim op tijd weer terug waren zijn we met de fiets nog naar Taverne Den Engel in Nieuwmoer gereden om er witloof met ham en kaassaus te eten nadat we eerst gevraagd hadden of we zo vuil wel binnen mochten! Onze met modder besmeurde schoenen hadden we wel in de auto achtergelaten. Het weer was mooi geweest en we hadden genoten van de rit. De bepijling was niet overal optimaal, we hebben in ieder geval ergens een korte lus gemist. Dat er 15 km vaste route werd gevolgd, zegge één derde van de toer, kan aanleiding geven tot kritiek. Mij stoorde het niet vermits ik geen vaste routes rijd wegens steeds te vinden op toertochten. Iets eetbaar aan de stop had wel mogen voorzien zijn, al was het maar omdat het leuk is van onderweg iets te kunnen knabbelen. Ik vermoed dat de organisatie gebeurt door slechts een handenvol mensen en daarom niet tot in de puntjes af is. Maar wij hadden ons geamuseerd en dat is het belangrijkste.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Toertocht (15-27-45-60 km) van WTC De Stoempers te Brecht op zondag 06-12-2015.

Vermits een bevriend collega lid is van WTC De Stoempers was de keuze voor de zondag snel gemaakt. Daarom trok ik met de bike van Hoogstraten naar de Garage Felix in Sint-Lenaarts (Brecht), de startplaats van een toertocht waar ik ook vroeger reeds aan had deelgenomen, nog voor die collega lid werd van de club. De heenrit was goed voor 9 km en zoals te verwachten was dat een rit met veel tegenwind. Me ingeschreven en om 9.30 u was ik op pad. Jari was er niet bij, vorig jaar wel, hij koos dit keer voor Arendonk. We vertrokken via de hoofdweg Heiken door Sint-Lenaarts in de richting van de rotonde om dan rechtsaf een gehavende asfaltweg in te slaan die voorbij enkele eenzame huizen doodliep op het kanaal Schoten – Dessel. Na een eindje over het jaagpad kruisten we het kanaal om een grasspoor op de andere oever op gestuurd te worden in de richting van Sint-Job-in-‘t-Goor.

Op 1,50 km troffen we de splitsing waar de kidstoer van 15 km zich losmaakte van de 27-45-60 km. De kidstoer volgde verder de oever van het kanaal, wij reden van de berm af de Paepestraat in, een onverharde zandweg door een strook bos aan de rand van het natuurgebied Hoofsweer met links van ons een grote vijver, rechts woeste bossen. Eens dat bos weer uit reden we over een lastig grasspoor tot aan de Westmallebaan die ons effectief naar Westmalle bracht. Op 4 km sloegen we daar rechtsaf de zandweg Paaltjesdreef in. Deze voert langsheen de terreinen waar ooit steenbakkerijen stonden. Vele veldwegen zitten hier dan ook vaak vol met oud steenpuin! Rechts van ons lagen velden. We bereikten het asfalt van de Heikantstraat en reden voorbij Sint-Jansberg, een domein voor jeugdkampen. Verderop bereikten we het kruispunt met de zandweg Oude Liersebaan waar op een privaat domein een drietal villa’s staat. We sloegen er linksaf in de richting van het Molenbos en Drieboomkensberg. 6,50 km.

In plaats van recht het bos in te duiken en naar het kruisbeeld van Drieboomkensberg te rijden, dienden we linksaf te slaan om via een minder gebruikelijk pad het Molenbos te betreden. Van 7 km tot 9 km konden we rijden over de paden en de tracks omheen Drieboomkensberg. Er was gekozen voor de minder courante paden op deze plek. 10.15 u. We reden daarna door de velden achter de Trappistenabdij van Westmalle. Van 11 km tot 14,50 km reden we opnieuw door het Molenbos en kregen we enkele lastige natte stukken met wortels voor de wielen. We kwamen uit het bos tevoorschijn in de Waterstraat (Schilde) – Abdijlaan (Brecht). We reden even over het fietspad langsheen deze baan en staken ze over om de Kleine Vraagstraat in te rijden, een zandweg in het grensgebied tussen Schilde, Brecht en Sint-Job-in-‘t-Goor. De ondergrond was er deze keer redelijk droog ondanks de grote plassen die er stonden maar waar je gemakkelijk omheen kon. Halverwege deze zandweg ging het rechtsaf een bospad in dat me naar de bossen achter het domein van de school Kristus-Koning (Sint-Job) bracht. Daar reden we omheen de bosvijver en werd ik om 10.55 u op een foto vereeuwigd. Op deze plek was het zoals steeds genieten van het knappe stukje bos met singletracks nabij de Caterskapel.

Op 18 km kwam ik toe in de Caterskapeldreef, een bosweg met enkele eenzame huizen op het grondgebied van Schilde met een achterpoortje van Kristus-Koning. We reden dan over de tracks, de paadjes en de dreven van “Klein Zwitserland” zoals de bossen achter Kristus-Koning genoemd worden. Omstreeks 11.00 u bereikte ik de bevoorrading die op 20 km van de start opgesteld stond in de Polderdreef. Alles werd aangevuld vanuit een grote vrachtwagen van Garage Felix die als een groot marktkraam opgesteld stond langs de kant van het pad. Je kon er eten van bananen, appelsienen, madeleintjes, lekkere soep en sportdrank. Na de stop reden we de bosdreven Poppelaerstraat en Baan op Sas 2 in om uit te komen op de oever van het Kempisch Kanaal Schoten – Dessel ter hoogte van de vaste woonboten die daar liggen aan de oude bunker. Intussen was ik achter de begeleide kidstoer komen te hangen en in het zog van de groep kinderen, vaders en moeders, stak ik mee het kanaal over aan het sasbruggetje. Aan de overkant kon ik op het asfalt jaagpad de kidstoer voorbij steken, uitgezonderd één kleine jongen die er een flinke vaart op na hield en al de rest het nakijken gaf! Niet te schatten hoe dat ventje over de singletracks reed! In diens zog reed ik door de bossen aan De Merel over singletracks met wortels om uiteindelijk toe te komen in de onverharde Tilburgbaan ergens tussen Sint-Job en Brecht. Op 25 km van het vertrek was daar een splitsing tussen de 15-27 km en de 45-60 km. De kleine jongen had intussen vaart geminderd om te wachten op de anderen. 11.30 u.

Voor de langste ritten ging het linksaf een grasspoor in en een paadje onder de bomen over om uit te komen op de terreinen van de camping De Drie Linden. Daar sloegen we het bospad in dat evenwijdig loopt met de Schotensteenweg en voorbij enkele oude bomen met indrukwekkende stammen loopt. Loofbomen en cipressen die daar al vele jaren ongestoord konden groeien. Eens die bomen voorbij ging het aan een volgend kruispunt van zandwegen rechtsaf. Hier konden we genieten van een knappe strook bos met leuke singletracks over enkele bulten. Uiteindelijk kwam ik toe in de Van Bavellaan en diende de Schotensteenweg te kruisen. In het gezelschap van een biker in een geel fluojasje, één van de weinigen die me begroette tijdens het passeren. 29,50 km om 11.50 u. We reden dan even door de bewoonde wereld in de Vriendschapslaan en door de Pierrelaan die achter een berm evenwijdig met de E19 loopt. Op 30 km kruisten we die snelweg en doken we rechtsaf de bossen in. Tot 34 km konden we vanaf daar genieten van zeer veel leuke paden over een aantal heuveltjes. Het was er niet overal evident rijden, soms kwam er wat stuurmanskunst bij kijken. Een aantal keren kreeg ik een echtpaar te zien dat op wandel was met kind en hond. Dat meisje was danig gefascineerd door fietsers, want elke passage ontlokte aan haar de nodige commentaar naar haar ouders toe! Een lief kind dat ik allicht nooit nog zal terugzien! Er passeerden me nog twee bikers.

We bereikten de Mieksebaan en reden evenwijdig met de snelweg voorbij de weekendzone Rommersheide. Het ging rechtsaf een doodlopend straatje in en linksaf om een eindje in noordelijke richting naast de snelweg en de hogesnelheidslijn te rijden. We kwamen opnieuw uit in de Mieksebaan en aan de volgende brug over de snelweg klommen we via de berm naar boven om er de splitsing tussen de 45 km en de 60 km te treffen. Op 36 km van het vertrek om 12.20 u. Gekozen voor de langste rit. Die voerde bij aanvang over de landelijke betonbaan Hoge Mereyt. Op 38 km kruiste ik de Brasschaatbaan, de weg die van Maria-Ter-Heide (Brasschaat) naar Overbroek (Brecht) voert. Aan de overkant ging het een nat bospad in wat naar de toegang van het Groot Schietveld van het militair domein van Polygoon voerde. Net zoals vorig jaar stond daar dezelfde Stoemper ter hoogte van een bunker eenzaam en alleen met een tweede bevoorrading. Hij had alles al opgeruimd maar nog cake en bananen op de passagierszetel van zijn bestelwagen liggen. Een vriendelijke kerel trouwens! De tweede stop kwam op 40 km om 12.30 u en ik was niet de laatste om er te passeren. Verderop zouden nog twee bikers me later inhalen.

De overtocht van het Groot Schietveld ving aan met een brede zandweg over een open winderig terrein, een kale vlakte. Ik vraag me af of hier nog veel militaire activiteit is! Daarna volgde een grasspoor recht op recht, een spoor dat aan de rand van de kale vlakte evenwijdig loopt met de Bredabaan die in de verte rechts ligt, door bomen aan het zicht onttrokken. Op een plek waar we op 42 km een bareel dienden onderdoor te kruipen stak me nog een biker voorbij. Die reed enorm snel alhoewel niet meer van de jongste! Bovendien nog in korte broek! Een potige kerel dus. We kregen een aantal vennen te zien aan onze linkerzijde en na enige tijd bereikten we het grootste ervan. We hadden het Uilenbos aan de rand van het centrum van Wuustwezel bereikt. 45 km om 13.00 u. We werden eerst even door dat bos gestuurd over de niet zo gemakkelijk te berijden paadjes. Ze liggen er vaak vochtig bij met wat putten en wortels. We keerden terug in de richting van het ven en werden dé singletrack opgestuurd. Een singletrack die op een hoogte vlak naast de rand van het ven loopt. Toen ik hier ooit tijdens een toertocht voor de eerste keer reed had ik er geen flauw benul van waar ik was. Ik reed er niet graag omdat je bij de minste stuurfout of glijdpartij veel kans maakt om in het water te duiken! Er zijn ook een paar korte steile afdalingen! Toch nog maar eens geprobeerd en er zonder veel problemen over gereden. Toch wat bijgeleerd in de loop der jaren blijkbaar! Ik ben ooit bij een fietsenhandelaar in Wuustwezel een testrit gaan maken en die kerel nam me mee naar die track! Toen wist ik meteen waar hij lag! Ik heb de bike toen niet gekocht! 7000 euro was me te veel!

Op 47 km lag deze toch wel bijzondere singletrack achter me en kruiste ik de drukke Kampweg, de grote baan van Wuustwezel naar Brecht. We doken de Vloeikensstraat in, een onverhard pad dat vanaf een verlaten vervallen overwoekerd huis en schuur een strook bos van het natuurgebied Het Marum doorkruist. Dit is een uitloper van het Groot Schietveld. We bereikten de onverharde veldweg Schietveldweg en kruisten via een houten brug de Grote Beek. De Stoemper aan de tweede stop had me gezegd daar voorzichtig te zijn wegens mogelijke gladheid van de brug! Een veldspoor leidde me tot aan de doodlopende Stapelheideweg, een landelijke straat in Loenhout (Wuustwezel). 49,50 km om 13.20 u. Een lastig, weinig gebruikt en door tractorbanden omgewoeld veldspoor onder de bomen bracht me opnieuw tot de meer bewoonde wereld. Op 51 km kruiste ik opnieuw de snelweg via de brug van de Sint-Lenaartsebaan. Er stonden hier vroeger een aantal huizen en hoeven die voor de aanleg van de hogesnelheidslijn van Antwerpen naar Breda en de stopplaats Noorderkempen onteigend en gesloopt werden. Het waren herkenningspunten tijdens uw rit van Antwerpen richting Nederland. Nu zie je enkel een betonnen muur! 13.30 u.

Eens de snelweg over ging het linksaf een veldweg in die in de richting van de windmolens leidde. Die schoten hier als paddenstoelen uit de grond op! Ik vroeg me toen af hoe dat kwam. Toen ik te weten kwam dat de overheid de uitbating daarvan zwaar subsidieert was de reden duidelijk! Het zou me verwonderd hebben moest milieubewustzijn de reden geweest zijn! We passeerden de voet van één van die molens. Winderige veldwegen voerden door dit schaars bewoonde gebied opnieuw in de richting van dezelfde Sint-Lenaartsebaan. Via Koningsstoel en de Leemstraat bereikten we de bewoonde kern van Sint-Lenaarts waar ik om 13.50 u na 56 km weer toekwam aan het vertrek in de garage Felix. Uit sympathie met mijn collega die, Stoemper en kok zijnde, altijd de soep voor de toertocht maakt, nog een kommetje soep en een drankje gekocht. Er zaten niet zo veel bikers meer, alleen degenen die niet naar huis wilden en al redelijk boven hun theewater bleken te zijn. Omdat de Stoempers bezig waren met opruimen en ik nog de rit per bike huiswaarts voor de boeg had, ben ik niet lang meer blijven zitten.

Mooie rit bij droog maar toch eerder somber weer. De tocht maakt een grote lus en doet veel plekken aan waar andere tochten niet komen. We doorkruisten de gemeenten Brecht, Westmalle, Sint-Job, Wuustwezel en Loenhout. Ondanks dat toch overwegend off-road met uitzondering van de aanvang van de extra lus voor de langste afstand die iets minder bleek te zijn dan de beloofde 60 km. Mij wachtte nog de terugrit van een 10 km die een einde maakte aan deze amusante zondag.

Hieronder kan u een filmpje van DonManolo over deze toertocht bekijken.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Toertocht (30-45 km) van het ATB-Team Sirocco te Woensdrecht op zondag 22-11-2015.

De toertocht van het ATB-Team Sirocco vanuit het Café Non Plus Ultra te Woensdrecht is een klassieker op mijn jaarlijkse agenda, ook al twijfelde ik er aan om naar Kasterlee of Zoersel te gaan rijden. Omdat ik de toertochten van Ossendrecht (8 november), Wouwse Plantage (18 oktober) en Hoogerheide (11 oktober) op de zogenaamde Brabantse Wal al had laten passeren, toch maar trouw gebleven aan de streek waarvan ik de schoonheid dank zij de bike leerde appreciëren. Een parkeerplekje gevonden op een pleintje nabij de start. Een plaats vinden kan lastig zijn wanneer zo’n klein dorp overspoeld wordt door mountainbikers. Het vroeg anders wat zelfovertuigingskracht om het warme nest te verlaten vermits het weer niet veel goeds was zo kort na een dag en nacht met ijskoude regen. Ingeschreven in het café met de bizarre naam en om 9.30 u was ik op pad.

De aanvang van de toertocht was zoals ik verwacht had eerder een beproeving, want het café ligt op de rand van de Ossendrechtse Noordpolder, een desolate open vlakte waar regen en wind vrij spel hebben! De veldweg en het grasspoor waarover we dienden te rijden lagen er dan ook verzopen bij met modder en plassen. Het dropke aan de dikke wortel was er nog steeds! Daarna was het ploeteren in een verzopen grasveld. Het ging dan een met bomen begroeide heuvel op voor de eerste hoogtemeters, even over het erf van een hoeve en over een smal spoor tussen een prikkeldraad en struiken naar de Peerenbergscheweg. Op 4,50 km was het daar even stevig klimmen over asfalt. Boven reden we het bos in en kregen we de eerste singletrack voor de wielen. Die lag er nat maar nog behoorlijk berijdbaar bij, alhoewel het op enkele plaatsen toch wat sukkelen was. Maar ik heb hier ooit al meer gestunteld! Ik prees mij tevreden dat ik niet de enige kluns onderweg was, want voor mij reed een tijdje een vermoedelijke beginneling die het nog lastiger had dan ik. De mens is op een bepaald moment even aan de kant gegaan om te bekomen. Verder gereden aan mijn rustige tempo wat ik kon aanhouden vermits het slechte weer er voor zorgde dat er minder deelnemers dan gebruikelijk op de paadjes reden zodat er weinig bikers waren die voorbij wilden geraken. Op deze eerste singletrack kan het anders soms zeer druk zijn.

Op 6,50 km reden we in het bos in de omgeving van het Mollercollege waarvan ik de veelkleurige nieuwbouw tussen de bomen door zag staan. Hier is het altijd zeer nat, zelfs bij droog weer! Achter het college en de volksabdij Onze-Lieve-Vrouw-ter-Duinen ligt een bos met enkele hoge zandheuvels waarover zich een aantal singletracks slingeren waarvan natuurlijk dankbaar gebruik gemaakt wordt. Het is er dan ook prettig rijden. Op 7,50 km kwam ik uit het bos tevoorschijn in de Onze-Lieve-Vrouw-ter-Duinenlaan waar seingevers stonden, evenals aan het rondpunt met de Putseweg ter hoogte van het restaurant Jagersrust in Ossendrecht. 8,50 km om 10.00 u. We reden er de Abdijlaan in richting Huijbergen om halverwege rechtsaf het bos- en heidegebied Kortenhoeff in te slaan. Door dit gebied met zanderige paden dat deel uitmaakt van de Brabantse Wal bereikten we de Staartse Heide. We bevonden ons dan niet ver van de grens met het Belgische Kalmthout. Aan de camping Staartse Duinen was er een eerste splitsing tussen de ritten van 30 km en van 45 km op 11 km van de start. 10.10 u. Ik zag daar een knul ietwat teleurgesteld en roepend terugkeren toen hij merkte dat zijn achteropkomende makkers de toer van 30 km op gingen! Gekozen voor de langste rit.

De tocht van 45 km voerde ons door de bossen en over de open vlakten van de Staartse Heide waar het leuk rijden was over een mix van paden. De extra lus eindigde na 3,50 km op quasi dezelfde plek als waar ze begonnen was want op 14,50 km kwam ik uit een bospad tevoorschijn tegenover de toegang tot de camping. We werden even over asfalt naar het rondpunt van Huijbergen gestuurd om daar de richting Bergen-op-Zoom te volgen. Het ging dan rechtsaf een keienpad in dat naar het bos voerde en na de doortocht van een veld reed ik op een boogscheut van één van de toegangen tot de militaire basis van Woensdrecht. Vanuit de verderop gelegen manege in de Kooiweg vertrekt ook een toertocht. We reden een tijd op bospaden die naast de omheining van de luchtmachtbasis Woensdrecht lopen en door de naastliggende bossen. Daarna ging het even langsheen enkele villa’s in de Vennekensstraat in Huijbergen waar een seingever op post was aan een rustig kruispunt. We doken weer het bos in en kregen een tweede splitsing tussen de 30 km en de 45 km op 16,50 km van de start. We reden nu door het bos en over de paadjes van het trimparcours op de Kooiheide. We kwamen uit op een door het bos lopende asfaltbaan en reden in de richting van naar mijn mening de Nootjesberg. Maar we dienden de weg te kruisen om aan de overzijde het bos verder in te rijden.

Door dat bos reden we naar de zandvlakte die net buiten de vliegbasis gelegen is en waar de lichtbakens die de landingsbaan markeren tot buiten de omheining staan. Voor ons lag in de verte de Moerkantsebaan, de weg van Huijbergen naar Bergen-op-Zoom. We maakten bij wijze van spreken zo goed als rechtsomkeer (sommige tochten slaan hier linksaf evenwijdig met de omheining van de vliegbasis) en reden opnieuw in de richting van het bos. Daar kregen we wat ik daarnet gevreesd had te zullen missen toen ik de vliegbasis in het vizier kreeg, meer bepaald de singletrack over een twee tot drie uit de kluiten gewassen zandheuvels met wortels. Een knap paadje! Uiteindelijk reden (of wandelden) we dan toch over de Nootjesberg en kwamen we uit het bos tevoorschijn in de Overbergseweg om daar tussen het huis en de schuur van de hoeve ’t Overberg de bevoorrading te treffen. Er was daar nog redelijk wat beweging. Bananen en wafels konden er doorgespoeld worden met hete thee of sportdrank en er was ook een man present bij wie je terecht kon met eventuele problemen met je fiets! Dat is altijd zeer handig want verkleint de kans dat je uw toertocht in het water ziet vallen omwille van technische mankementen die misschien gemakkelijk kunnen opgelost worden door iemand die er het verstand en het gereedschap voor heeft! Omstreeks 11.10 u spoelde ik er een suikerwafel door met een beker thee op 23 km van het vertrek, halverwege dus!

We kruisten de Weg naar Wouw met de hulp van twee tot drie seingevers. Aan onze rechterhand zagen we een hoge met dennen begroeide zandheuvel liggen, naar mijn mening de Tiestenberg. Aan de voet van de zandhelling zag ik twee mountainbikers staan die zich daar op eigen houtje aan het amuseren waren. We reden rechts een modderig grasspoor op dat naar het bos leidde. Daar was een splitsing tussen de routes van 30 km en van 45 km op 23,80 km van het vertrek. Voor mij ging het rechtsaf naar een knap stuk bos met leuke paadjes en enkele uit de kluiten gewassen heuvels in het bos aan de Tiestenberg. Na dit mooie stuk achter de rug te hebben kruisten we de Hollandseweg en ging het een ferme heuvel op. Niet de Tiestenberg zoals ik dacht, maar de Pilberg! De enige berg die gemarkeerd is met een naambordje! 26 km. Na nog een smalle track in het bos rond deze heuvel kwam ik van tussen de struiken tevoorschijn in het Vijverstraatje aan de rand van de bebouwde kom van Huijbergen.

Op 26,50 km deed een seingever me de Staartsestraat kruisen en verwees me naar het “groene poortje” aan het beeld van de heilige Teresia en het achterliggende parkbos dat allicht ooit behoorde tot het Wilhelmietenklooster van Huijbergen, thans verbouwd tot woningen en serviceflats. Na het heiligenbeeld dienden we links aan te houden en konden we genieten van mooie maar weliswaar natte singletracks. Van 28 km tot 29 km kregen we de lange mooie singletrack op en af enkele heuvels. Vroeger had deze toertocht hier een splitsing. Ik meen dat er vroeger een nog grotere afstand kon gereden worden. Of anders is het een andere tocht die hier ook passeert! Het is moeilijk om alles uit elkaar te houden! Bovendien passeren hier ook Belgische tochten want de plek ligt vlak bij de grens met Kalmthout-Hoek en Essen-Hoek. Daarna volgde de modderige singletrack tussen de rododendrons. 29,50 km. Er waren nog steeds redelijk wat bikers op pad. Op 31,50 km passeerde ik de plek op de Staartse Heide op de grens tussen bos en een open heidevlakte ter hoogte van een zwarte metalen goed onderhouden toegangspoort waar ik tijdens de toertocht van Essen-Hoek ooit geschuild heb voor een immense stortbui. 31,50 km om 12.10 u. We reden niet rechtsaf de open heide in maar wel rechtdoor voorbij de zwarte poort een lang recht zanderig bospad op.

Vanaf hier reden we door de bossen van de Groote Meer over een fel aanzuigende zandweg met grote plassen. Er zijn nog tochten die hier passeren, maar in de andere richting. Op 33 km stond een seingever op post voor de oversteek van de Putseweg, de baan die vanaf de Belgische grens in Putte-Kapellen naar Bergen-op-Zoom voert. Het ging recht tegenover direct weer het bos in over een bospad waarna ik de door struikgewas aan het zicht onttrokken voormalige zandgroeve van Ossendrecht passeerde. Hier is ook een houten hut van een hondenschool, maar er was geen kat te bespeuren! Een paadje leidde ons door het bos, nogmaals in de omgeving van de kleurrijke nieuwbouw van het Mollercollege, een midden in het bos gelegen school. Zoals te verwachten was reden we hier over een zeer modderig pad in deze klassiek natte omgeving! Dan kwam er een splitsing tussen de 30 km en de 45 km op 35 km van de start. Natte bospaden voerden me naar en voorbij het Wasseven, een visvijver van de hengelsportvereniging Het Spanjooltje uit Woensdrecht. De vijver ligt in Ossendrecht niet ver van de Onze-Lieve-Vrouw-Ter-Duinenlaan. 36,50 km.

Ondanks het intussen gevorderde uur was ik niet nog de enige aanwezige op het parcours. Nog af en toe staken anderen me voorbij. Zo op 38 km toen ik aan de omgeving merkte dat we in de bossen om Calfven reden, een buurtschap van Ossendrecht (Woensdrecht). We reden er in de bossen in de omgeving van De Luchtballon, een vakantiekamp voor astmatische kinderen. Intussen na een faillissement ter ziele gegaan. De Luchtballon draaide vooral op giften en de inzet van vrijwilligers. De toertocht die door De Luchtballon werd georganiseerd en die een aantal keren door zwaar winterweer werd afgelast is overgenomen door De Grensrijders uit Hoogerheide. Op 39 km reden we in de bossen van het domein Vluchtheuvel in Calfven. Mooie, maar ook natte en daardoor zware singletracks voeden ons op 40 km tot voorbij De Luchtballon. Ondanks het natte weer stond er weinig water in de beek achter het domein. Doorgaans staat heel het pad hier onderwater! Er is tijdens de toertocht van De Luchtballon ooit een reportage gemaakt door de lokale televisie en tijdens een interview op die plek zie je op een bepaald ogenblik een biker in het water duiken en kopje onder gaan! Door de zeer grote plas was de beek niet meer te zien! De plas lijkt aan de zijkant minder breed te zijn, zodat men geneigd is naar daar uit te wijken en tussen de bomen te rijden, maar net daar zit die beek die dwars op het pad uitkomt!

Er volgde nog een portie natte singletracks doorheen de Vluchtheuvel en na een rondje reden we nogmaals voorbij de Luchtballon. Ik zag mensen achter de omheining op het terrein ervan lopen. Er is nog steeds geen nieuwe bestemming voor gevonden, maar er zouden toch opnieuw kampen worden georganiseerd volgens een artikel in BN De Stem. Nog steeds genoot ik het gezelschap van andere bikers. 41,50 km om 13.00 u. We reden in de Trambaan en de Bergstraat en werden door een seingever de rustige hoofdweg door Calfven over geholpen. Daarna overschreden we de grens tussen Calfven en Ossendrecht. We doken opnieuw de kale en desolate Noordpolder van Ossendrecht in vanaf de Peerenbergscheweg. Een natte zandweg voerde ons over een dijk omheen de polder en we mochten ons gelukkig prijzen dat er geen wind stond. Een laatste biker stak me voorbij en verdween in de verte. De laatste kilometer voerde over dezelfde veldweg als waarlangs we waren vertrokken om weer toe te komen aan het Café Non Plus Ultra.

Ik diende zelfs nog even aan te schuiven aan de bikewash waar uw fiets vakkundig weer vanonder het slijk tevoorschijn werd getoverd! Omdat de Non Plus Ultra, te horen aan het helse geluidsniveau waarmee hier de Hollandse hoempapa ten gehore wordt gebracht, allicht een café is voor doven en slechthorenden, ben ik niet meer naar binnen geweest voor een drankje. Het kleine café zit na zo’n toertocht ook al snel tjokvol. Alhoewel er aan het aantal fietsen te zien niet zo heel veel mensen meer aanwezig waren. Het weer was deze toertocht gunstig gezind geweest, want buiten een bui ijsregen na het vertrek hadden we het droog kunnen houden. De hemel boven de polder kleurde zwart aan de horizon en toen ik mijn fiets weer op de drager plaatste begon het zeer hard te regenen. Net op tijd weer binnen dus! Zoals steeds was dit een mooie toertocht, maar het werd wel, wat de ondergrond betreft, een natte en koude editie onder een sombere, grijze hemel waar slechts enkele keren de zon eventjes doorheen priemde. Met dank aan Sirocco en de vele helpers en seingevers die op post waren op deze zondag. Deze toertocht trekt tot 1600 deelnemers, maar door het natte weer daagden er deze keer 970 bikers op. Waardoor het omwille van de mindere drukte veel aangenamer rijden was.

Jari registreerde vorig jaar de route op Google-Maps en ze zag er dit jaar ongeveer gelijkaardig uit: klik hier! Hij reed zelf de toertocht van Kasterlee.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbike.be en op mountainbike.nl!

StrammerMax

Toertocht (30-50 km) van de Fietsclub Kees van Boxel te Galder op zondag 15-11-2015.

Op zondag op tijd op, ook al was de nacht vrij kort, want voor de toertocht van de Fietsclub Kees van Boxel te Galder kon je slechts inschrijven tot tien uur. Aangezien wij weten dat de Nederlanders gewoonlijk vrij snel de pijlen weer ophalen, was het zaak van op tijd te vertrekken. Het weer nodigde anders niet uit tot een toertocht. De voorbije namiddag en nacht had het al stevig geregend en bovendien was er zware storm. Het verwonderde me daarom niet dat er nog maar weinig geparkeerde wagens in de nabijheid van de start in het Café Knooppunt Galder stonden, ook al liep de parking aan het sportcentrum waar ik stond na mijn komst vrij vlug vol! Toen ik zo goed als klaar stond om naar de start te rijden kwam Jari daar ook toe. Ik kon alvast vertrekken, hij zou me wel inhalen. Me ingeschreven in het zaaltje naast het café en om stipt 9.00 u was ik op pad.

Het ging het dorp uit en een veldweg bracht ons in de wind na 1,50 km naar het bos. Natte paden voerden ons door het bos en langsheen de bosrand , waarna het duwen was tegen de wind in over een natte veldweg tot aan een asfaltbaantje ter hoogte van het Café Galderzicht. Daar stonden op 3 km enkele seingevers op de plek waar we rechtsaf een asfaltbaantje op dienden te rijden. De Moerstraat bracht ons zo tot aan de Galderse Meren waar we op 3,75 km van tussen enkele paaltjes een zandstrand op draaiden. Slechts enkele mensen met honden liepen er op het strand, het seizoen voor de zonnekloppers is definitief voorbij. We reden dan tot 5 km over zandstranden, over een dijk en door stroken bos langsheen de enkele meren die daar liggen. Tot 6 km voelden we dan het asfalt van de Rijsbergsebaan onder onze wielen. Het ging van daar een gebied in door afwisselend bos en over heide of langsheen de bosrand over enkele leuke singeltracks. Op 9,75 km kwam er een eerste splitsing tussen de routes van 30 km en van 50 km. Gekozen voor de langste tocht.

Vanaf hier kregen we veel bos tijdens het rijden door het Mastbos dat deel uitmaakt van de zogenaamde Baronie van Breda. Het Mastbos is na de Wouwse Plantage nabij Bergen-op-Zoom het oudste cultuurbos van Nederland. Het dankt zijn naam aan de oude dennenbomen of mastenbomen die er staan. Vandaar dat wij Vlamingen dennenappels ook mastentoppen noemen! Op 12,50 km kregen we veel gezelschap van joggers in het bos. We reden er langsheen enkele meren. Er volgden niets anders dan paden, sporen en tracks door de eindeloze bossen tot we op 15 km via een bruggetje de waterloop Mark kruisten. Vanaf het Markdal bereikten we via enkele veldsporen op 16 km de bewoonde wereld van Ulvenhout. Vanaf de veldweg Sulkerpad doorkruisten we de dorpskern van Ulvenhout. Ik herkende enkele plekken omdat ik er ooit eens in het gezelschap van een vriend met de koersfiets gereden had. Het is bij enkele ritjes gebleven, ik rijd niet graag met de koersfiets. Geef mij maar bos en paden ver van alle verkeersdrukte.

Na het doorkruisen van het dorp doken we het Ulvenhoutse Bos in. Paden voerden ons door dit indrukwekkende parkbos over tapijten van herfstbladeren, waarbij we enkele keren een houten bruggetje dienden over te rijden. Dan is het altijd wat oppassen, want zulke bruggetjes kunnen glad zijn als ze nat zijn. We reden in de richting van de snelweg en een brug onderdoor. Dat moet in de omgeving van het snelwegenknooppunt Sint-Annabosch geweest zijn. In deze omgeving had ik nog al gereden, allicht tijdens de toertocht vanuit Chaam. Langs de kant van een bospad troffen we de pauze op 20 km van het vertrek. Het was daar nog vrij druk en er kwamen na ons nog vele bikers toe. Onder een tentje waren vele mensen in de weer voor het aanvullen van de sportdrank, thee, wafels en peperkoek. Vooral de in dikke hompen gesneden peperkoek was lekker. Wij stonden daar omstreeks 10.30 u.

Na de pauze volgde een bijzonder knappe singletrack, weliswaar recht op recht tussen twee rijen bomen over een soort van lage dijk. Een bordje waarschuwde voor mogelijke wortels die er bij momenten effectief lagen. Gewoon er op en er over. Twijfelen was geen optie vermits ik aan de kop reed van een treintje bikers. De hevige stormwind ging intussen heftig te keer in de boomkruinen en dat maakte alles nog spannender! Aan het einde van de track troffen we op 21,50 km een splitsing tussen de ritten van 30 km en van 50 km. We reden verder door het Ulvenhoutse Bos over natte paden die ondanks dat toch nog redelijk goed te berijden waren, al spatte de modder ons geregeld om de oren en begon onze fiets er knap smerig uit te zien! Er waren nog steeds veel bikers onderweg. Eentje daarvan probeerde me op een smal spoor met plassen in te halen op een ongelukkige plek! Hij probeerde over een plas te jumpen, maar dat mislukte. Hij kwam midden in de plas terecht waardoor de modder langs alle kanten in het rond vloog, tot groot jolijt van zijn makker! Terwijl wij probeerden om zo veel mogelijk plassen en modder te ontwijken!

Rond 30 km kregen we een strook waar we toch met echte modder geconfronteerd werden, allicht omdat de omgeving er meer open en blootgesteld was geweest aan de regen van gisteren De wind ging er ook weer fel te keer! We reden er door bos en op de rand tussen bos en velden in de omgeving van de Chaamse Beek en Chaamse Bossen. 11.15 u. Op 33 km reden we eventjes door de bewoonde wereld van Chaam om een kilometer verder een grote baan, de Meerleseweg, te kruisen en de Hondsdonkseweg in te rijden. Ook hier seingevers, evenals veel wind! Na de oversteek reden we door een knap bospark. Wij piekerden ons intussen suf over de toertocht die ons nog niet zo heel lang gelden ook langs hier had geleid, want wij herkenden bepaalde plaatsen en gebouwen, zoals een oud hoevetje met strodak dat te koop stond. Ook later zag ik langsheen een grote baan op een vluchtheuvel op een kruispunt met een zijstraat een kruisbeeld met bloemen ter herinnering aan een verkeersslachtoffer staan en toen begon het mij te dagen. Dat kwam toen aan het einde van de tocht, we werden dan verderop rechtsaf de hoogte in gestuurd tot bovenop een berm die langsheen een snelweg liep, beneden links in de diepte het dorp en in de verte de molen waar de start was. Dat moet dus de toertocht van Bavel geweest zijn. Chaam hadden we immers niet gereden, in Alphen was Jari er niet bij en Hilvarenbeek is te ver van hier. Vanaf het parkbos kregen we geregeld stukken van de toertocht van Bavel voor de wielen. Een dreef leidde ons tot de splitsing tussen de 30 km en de 50 km op 37,75 km van de start.

We werden na de splitsing geconfronteerd met een vrij modderige intro om een mooie singletrack te kunnen bereiken die ons naar de rand van het natuurgebied Chaamse Beek voerde. Op 40 km kwamen we opnieuw toe op de Strijbeekse Heide. 12.00 u. We troffen er nogmaals een splitsing tussen de beide afstanden waar voor ons de laatste tien kilometer van de tocht aanvingen. Een singletrack bracht ons naar een bosparking waar wandelaars hun auto konden stallen voor een bezoek aan de Strijbeekse Heide, de Elsakker en de Chaamse Beek. De Elsakker is een bosgebied in en op de grens met België, waar ook de recent gereden toertocht van Meerle passeert. Allicht kregen we in deze omgeving een mengeling van de toertochten van Meerle en Bavel voor de wielen! We herkenden in ieder geval bepaalde plekken zoals deze parking. Op 42,50 km leidde de rit ons door bos en over open heide om op 44 km de bewoonde wereld aan te doen.

Op 45 km werd de rit een geseling toen we vanaf een plantenkwekerij tegen de ongemeen hevige tegenwind dienden op te boksen in een veldweg die herschapen was in een modderpoel. 12.30 u. Het ritje door deze winderige open velden bracht ons tot op het asfalt fietspad dat vanuit België langsheen het riviertje de Mark naar Breda voert. We kwamen toe aan het bruggetje waarlangs ik vanochtend de start bereikt had. Nu stonden er naast de stropop in fluojasje ook echte seingevers. Ik was daarstraks van mening dat de opvallende pop als seingever fungeerde en daar gezet was voor de tocht, maar bij het naar huis rijden stond ze daar nog terwijl de rest van de attributen en pijlen er opgeruimd was. Allicht staat ze er permanent om de passanten te wijzen op overstekende schoolkinderen die gebruik maken van het fietspad. We reden nog even over het fietspad langsheen de Mark en daarna door een aantal natte velden zoals we ze ook gezien hadden tijdens de rit vanuit Meerle, maar dan aan het begin ervan. Na 49,50 km waren we om klokslag 13.00 u weer bij af.

Tot aan het einde hadden we nog andere bikers gezien en er kwamen er na ons nog verschillenden toe. Na enig aanschuiven werd onze fiets vakkundig proper gespoten. Ook al was het parcours behoorlijk berijdbaar gebleken, onze fiets zag er toch vrij smerig uit! Daar had men binnen in de zaal op gerekend, want we vonden er geen stoel om op te zitten! Alles weggehaald om te vermijden dat vuile bikers alles smerig zouden maken. Gelukkig konden we op de rand van een podium zitten. Er waren nog veel deelnemers binnen en het gekwebbel was dan ook navenant. Lang zijn we na het nuttigen van een drankje niet meer gebleven. Aangezien we voor onze doen vrij vroeg weer terug waren hadden we nog een extra lange namiddag ter beschikking. De toer was ons goed bevallen. Geen spectaculaire dingen, daar hebben we ook geen nood aan. Veel bos, daar rijden we graag in rond. De organisatie was goed in orde, alles duidelijk afgepijld, door seingevers beveiligde oversteken en bikewash na afloop. Een aanrader voor de liefhebbers langs beide zijden van de grens tussen Nederland en België.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op moubntainbike.be en op mountainbike.nl!

StrammerMax

Toertocht (14-29-43-52-65 km) van WTC De Sprinters te Geel-Ten-Aard op woensdag 11-11-2015.

Omdat Jari nog andere plannen had voor deze extra vrije dag koos hij voor een rit dichter bij huis, meer bepaald deze van de Gezôarse Feesten te Eksaarde-Lokeren, een tocht die ik in 2013 ook zelf gereden had. Ik bleef ook in de eigen contreien en trok naar Geel-Ten Aard voor de toertocht van WTC De Sprinters. Deze had ik nog niet eerder gereden. Tot voor kort werd de tocht in december georganiseerd. Een parkeerplek toegewezen gekregen op een weide vlak bij het vertrek. Dan gebeurde wat ik eigenlijk zelden meemaak als ik ergens ga rijden, ook al omdat ik gewoonlijk vrij laat start! De bikers stonden tot buiten toe aan te schuiven aan de start! Allicht ook omdat de langste ritten (52 km en 65 km) maar tot 9.30 u konden starten. Voor die langste ritten was er langs de kant van de bondenleden een aparte inschrijvingstafel voorzien. Om 9.20 u was ik op pad.

Reeds op 1,50 km reden we het bos in voor een portie singletracks en een bospad op de rand tussen bos en velden. Na een riskant smal spoor, waar het balanceren was tussen boomstammen en een grote plas slijk, en laat nu net daar een hele bende achter mij hangen, kwam op 5 km de splitsing tussen de 14-29-43 km en de 52-65 km. Gekozen voor de langste routes waardoor het al snel wat rustiger werd op het parcours. Een lange veldweg, de Brijloopsedijk, voerde ons op 7 km tot op het jaagpad van het Kempisch Kanaal Bocholt – Herentals. Tot 8,50 km voelden we beton onder onze wielen om een privaat bos te bereiken. Dit privaat bos was gelegen op de terreinen van het SCK – CEN – VITO, het Studiecentrum voor Kernenergie. Het was, mits het in acht nemen van een aantal reglementen, vrij toegankelijk voor wandelaars en fietsers. Het was er tot 11 km knap rijden doorheen de brede dreven. Via deze bospaden bereikten we het Feynends Heike, een natuurgebied in Mol. Die plek was ik tijdens een andere toertocht al eens gepasseerd.

Er volgde niets anders dan bos waarbij we van 13,50 km tot 14,50 km een meer technische singletrack voor de wielen kregen. Een track met vele bultjes en nog licht gehavend door boswerken die er ooit plaatsvonden. Ook van 16,50 km tot 18,50 km ging het lekker op en af over een aantal leuke singletracks op een heuvelachtig zanderig terrein tussen jonge dennen en struikgewas. Toen ik er even halt hield ontmoette ik Rubber-12. Na hem lange tijd niet meer gezien te hebben kwam ik hem tegen na de toer in Merksplas en nog geen twee weken later hier! Na een korte babbel weer op pad. Het viel me op dat er weer meer bikers te zien waren. 19 km om 10.30 u. We reden nog een eindje door het bos tot aan de bekende site van het SCK – VITO (Studiecentrum voor Kernenergie en Vlaamse Instelling voor Technologisch Onderzoek) aan de Boeretang in Mol. Daar waar sommige tochten rechtdoor de Boeretang blijven volgen ging het voor ons linksaf en reden we over de asfaltbaan die dwars door de terreinen van het SCK loopt.

We reden een brug op en af om aan de voet ervan een tentje te treffen met de eerste bevoorrading, enkel voor de grote afstanden. Ze kwam op 22,50 km van het vertrek en ik kwam er toe omstreeks 10.45 u. Er was veel om te knabbelen zoals bananen, appelsien, cake, wafels, centwafeltjes en drank. Enkele mannen zorgden er voor het aanbod. Tijdens het knabbelen wat bijgepraat met Rubber-12 die er ook nog was. Na de stop ging het direct naar de bochtige singletrack die gelegen is in een langgerekte strook bos tussen het kanaal en de baan langsheen het SCK. Rubber en nog een andere biker de kans gegeven om voorbij te steken zodat ik in alle rust de vele bochtjes aan kon snijden! Tot 24,50 km was het keren en draaien geblazen op dit lange spoor tussen de bomen. We reden dan naar een volgende bos waar we een knap stuk van een rode vaste route op en af over heuvels konden rijden. Op 27,50 km doken we de bewoonde wereld in en reden er over een iets drukkere baan. Pas op het moment dat ik het gelijknamige sportcentrum passeerde, ook startplaats van een toertocht, merkte ik dat we in de Brasel te Dessel reden. Na het oversteken van de Zwarte Nete reden we over het asfalt van de Geelsebaan tot aan Wildeman. Een veldweg, overgaand in het asfalt van de straat Wenen, bracht ons tot op de Pontfortsedijk. Daar bereden we enkele knappe singletracks op en af heuveltjes. Ze maakten deel uit of lagen in de buurt van een groene vaste route. Tot 34 km duurde dit feestje. Om 11.40 u werd ik er een foto vastgelegd. We reden verder door het bos en hier reden weer meer bikers op het parcours.

Op 36 m reden we op de rand van de bewoonde wereld, ik vermoed van Retie. Ik kwam uit een aardeweg langsheen een tuin die vol oud hout en rommel lag. Naast een openstaande achterdeur lagen opengescheurde blauwe zakken naast een stapel lege drankblikjes! Het huis zelf zag er ook niet uit. De ramen in slechte staat en er hing zelfs geen dakgoot meer onder de pannen! Aan de gevel en bouwstijl te zien zeker geen stokoud huis. Binnen lag ook allerlei rommel! Waarschijnlijk woonde hier één of andere zonderling. Wraakroepend hoe sommigen zo’n degelijke woning kunnen verwaarlozen en laten verkrotten! We reden een strook bos in over een deel van de groene vaste route. In dat bos stonden villa’s verscholen. Eens het bosgebied weer uit kwamen we nogmaals toe in de bewoonde wereld. Op 39 km trof ik daar in de lokalen aan een voetbalveld de tweede bevoorrading op 39 km van het vertrek. Ik stond daar om exact 12.00 u op het ogenblik dat er een viertal andere bikers weer vertrokken, waaronder een dame en heer die ik na afloop nog zou te zien en te spreken krijgen. Dit was de bevoorrading voor alle afstanden. Intussen was iedereen op de kleinere ritten hier allicht reeds gepasseerd. Na mij kwam er nog één biker toe en vanaf hier tot aan de finish zou geen enkele andere me nog voorbijsteken. Enkele mannen zorgden er voor partjes appelsien, cake, ander lekkers, soep en drank.

We verlieten de plek over een zandheuvel om direct een splitsing te krijgen tussen de 29-52 km en de 43-65 km. Voor de eerstgenoemden meldde een bordje dat er nog 11 km te gaan waren, voor mij kwamen er nog 24 km. We reden eventjes langsheen een grote baan in Retie, daarna over het asfalt van Metsen tot aan de assenweg Elsdonkstraat op 42 km. We reden een bosspoor in en dat leidde ons naar knappe singletracks in een strook bos aan de Looiendsebergen. In deze speeltuin had ik nog al gereden, allicht tijdens de toertocht van Retie, een klassieker op oudejaarsdag! 43 km. We vervoegden opnieuw de groene vaste route die ons over paden en tracks door een bos langsheen buitenhuizen leidde. De marathon van MTB Mastentop te Kasterlee (15 augustus) passeert hier ook en heeft hier zelfs een bevoorrading staan. 46,75 km om 12.30 u. Ook op 48 km kregen we nog een knappe singletrack in een bos voor de wielen. Eentje met korte bochtjes en op en af enkele hoge heuvels. We reden daarna op de rand met de bewoonde wereld om weer het bos in te duiken over brede paden van de groene vaste route.

Vanaf 50 km kregen we niets anders dan bos te zien tot aan het kruisen van een grote baan op 52,75 km. 13.00 u. Daarna ging het een bos door waarin vele buitenhuizen stonden, vaak nieuwe chalets waarvan sommigen allicht toch permanent bewoond zijn! Op 53,50 km reden we een eindje langsheen de Zwarte Nete tot in Beverdonk. Vanaf daar reden we door een meer open landschap, afgewisseld met bos op de Beverdonkse Heide. In een zandweg bekroop me na 56 km even paniek omdat ik in de verte bikers bezig zag met het weghalen van een pijl. Maar ze verzekerden me dat alle pijlen nog hingen! Tot 58 km voerde de tocht overwegend door de bossen. Daar meldde een bordje dat we een privaat bos betraden. We konden er gebruik maken van singletracks die er weinig bereden uit zagen met een bodem van bladgrond en humus. We kruisten daarbij een viertal keren een aardenweg die door dat private bos liep. Eens de track achter ons vervolgde de rit tot 59,50 km over een nat bosspoor langsheen dit privaat domein.

Een hobbelige veldweg voerde naar een volgend privaat domein, waar we een veldweg in reden. Een landbouwer was in het begin daarvan aan het werk met een tractor op zijn veld. De veldweg eindigde ter hoogte van een kapelletje. 61 km. Na een afslag naar rechts stond er een bordje dat de laatste 3 km aankondigde. We reden dan over de zandweg Breevensedijk in Geel. Via enkele zandwegen langsheen bos bereikte ik opnieuw de plaats van de start. Ik reed voorbij de weide waar m’n auto geparkeerd stond en had er wat moeite mee om de plek van de start weer te vinden! Ik was van mening dat ik daarvoor een paadje rechts had moeten inslaan, maar het bleek iets verderop links te zijn! Om 14.00 u kwam ik er toe met 65,82 km op het tellertje! Ik zal weer de laatste geweest zijn om toe te komen. Mij wat te drinken gekocht, waarna één van de dames mij de beloofde pannenkoeken kwam brengen! Pas dan zag ik dat Rubber-12 nog aanwezig was met zijn bikepartner (V) en druk in gesprek was met de man en de vrouw die ik aan de tweede stop had zien wegrijden. Zij vertelden honderduit over hun hobby: loopwedstrijden met de hond aan de lijn! Een halfuurtje later zijn we allen huiswaarts getrokken; Er stonden nog drie auto’s op de parkeerweide en ik was uiteindelijk de laatste die wegreed op het ogenblik dat enkele Sprinters de linten die ze gespannen hadden kwamen weghalen! De toer was me goed bevallen op deze extra vrije dag. Afwisselend met vele stroken bos en enkele knappe singletracks. Enkel het weer had wat minder somber mogen zijn, maar het was een zegen dat we zonder regen konden rijden!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Brabants Mooiste (25-38-50 km) van WTV Alphen te Alphen op zondag 08-11-2015.

Het voordeel van ouder te worden is dat je uw leeftijd altijd als excuus kunt gebruiken voor onkunde en in mijn geval voor traagheid tijdens het rijden! Omdat Jari meer dan ondergetekende moeite moet doen om in zijn huiselijke kring de kerk in het midden te houden, zou hij deze zondag alleen rijden om dan sneller weer thuis te zijn. Daarom kon ik deze keer een tocht kiezen die afweek van zijn keuze. Jari koos voor Ossendrecht, ik reed in Alphen, beiden in Nederland. Mooie toertochten waarvan het altijd jammer is tussen beide een keuze te moeten maken en er eentje van te moeten missen! Omdat het al vele jaren geleden was dat ik de toertocht van Alphen nog gereden had! Dat dacht ik, want ik kijk zelden na welke keuze ik het jaar voordien rond dezelfde tijd maakte! Bij aankomst aan de startplaats in Café De Welkom zag ik namelijk dat wij deze tocht vorig jaar gereden hadden en dat we zowel aan de stop als aan de aankomst de ouders van Jari te zien hadden gekregen. Want die rijden ook met de bike rond! Erger nog, de bike van diens vader werd hier na de toertocht door een onverlaat, ondanks te zijn vastgelegd, van de fietsdrager van de auto gestolen!

We verlieten het dorp via het fietspad langsheen de grote baan. Reeds op 1,50 km kwam de eerste splitsing waar de langste route van 50 km apart ging van de 25-38 km. Gekozen voor de langste rit. Op 2,50 km doken we het bos in en vanaf daar troffen we niets anders dan singletracks en bospaden. Tijdens de doortocht van een terrein met open heide reden we voorbij een ringwal-grafheuvel uit de prehistorie. 4,50 km. We doken opnieuw de bossen in waar we tussen 8 km en 9 km een eerder technische singletrack met veel bochtenwerk en draaien en keren voor de wielen kregen, inclusief enkele heuvels. De track maakte deel uit van het parcours van een zwarte vaste route. In deze knappe omgeving werd ik ingehaald door een grote delegatie rijders van het Sporthotel Bruurs. De laatsten staken me wel rakelings voorbij teneinde de groep te kunnen bijhouden! Het viel me op dat er terug meer bikers onderweg waren. Allicht liepen de verschillende afstanden hier weer samen! 11 km om 10.15 u. Ook omstreeks 14 km kwam er een knap stukje op de zwarte vaste route, op en af enkele heuvels over goed van wortels voorziene paadjes. We kwamen even uit het bos tevoorschijn om een asfaltbaantje te kruisen ter hoogte van een veldkapelletje. De mensen van de organiserende club hadden geen seingevers voorzien, maar wel een houten dwarsbalk over het pad geïnstalleerd om de bikers tot afstappen en voorzichtigheid aan te manen bij het kruisen van de weg! 15 km om 10.30 u.

Aan de overkant van de weg reden we een smal spoor op dat naast de afsluiting van een militair domein liep. In een singletrack kwam er op een kruispunt van paadjes op 16,50 km een tweede splitsing waar de 50 km nogmaals apart ging van de 25-38 km. Op 17 km reed ik in het zog van een koppel bikers een kleine lus op in de buurt van een achterpoortje van het recreatiedomein ’t Zand. Een kilometer verder reden we eventjes over een strook strand naast de grote vijver. Niets anders dan bos kregen we te zien waarbij we op 23 km een gebied met zanderige heide doorkruisten. Op 26 km reden we opnieuw in de omgeving van de vijver en kon je kiezen tussen “voor de durvers” en een veiliger alternatief! Wat de optie voor de durvers was hadden we bij het naderen al kunnen zien liggen, meer bepaald een zeer diepe zandput. Er stonden enkele bikers van de inrichtende club op post en ik deed wat ik een van hen tijdens het passeren tegen zijn makkers hoorde zeggen. Me gewoon laten gaan in de afdaling en dan kwam je zonder veel moeite aan de andere kant weer boven! De put moet bij sommigen anders wel een diepe indruk nagelaten hebben, want toen een collega me ’s anderendaags vroeg waar ik gereden had, was net die put dat wat hij zich van deze ooit gereden tocht nog herinnerde! 11.15 u. We vervolgden onze weg over bospaden nabij ’t Zand.

Op sommige plaatsen reden we over tracks van een vast parcours en aan één heuvel stond een permanent bord dat de keuze liet tussen een helling van 10% en eentje van 26%. Dat kon ik me van vorig jaar nog herinneren. Op 27 km kruiste ik een grote baan om aan de overkant weer het bos op te zoeken. Daar trof ik 500 meter verder de plaats van de pauze. De hele tijd, van aan de tweede splitsing tot hier, had ik in het zog gereden van een koppel bikers, een man en een vrouw, die niet meer van de jongsten waren en iets sneller reden dan mijn gebruikelijke tempo. Het werkte motiverend om in hun spoor te proberen te blijven rijden zodat ik er een goed tempo op na bleef houden. Zij waren allicht van de streek, want kenden mensen van de organiserende club waarmee ze aan de stop stonden te praten. De bevoorrading was basic met een sterk afsmakende tomatensoep, hete thee, sportdrank en peperkoek. De bananen waren al door de voorgangers verslonden. Alles stond opgesteld op een lange tafel in een schuur achter een hoeve op een eenzame plaats langs een straat in het bos. Toen ik er om 11.30 u weer vertrok kwam er de delegatie nog trager dan ik rijdende bikers toe die we onderweg hadden ingehaald, zo rond 23 km. Ze hadden publiciteit van Joremco Gierle op hun tenue staan en waren dus afkomstig uit Vlaanderen. Heel veel later dan ik arriveerden ze al bij al niet!

Na de stop reden we nog een eindje door het bos en over een fietspad dat er dwars door liep in een mooie omgeving met herfstkleuren. Aan de rand ervan gekomen reden we van 30 km tot 31 km over een klinkerbaantje en over het fietspad langsheen een grote baan. Een eindje verder staken we over en sloegen we de Ballastweg in. Die voerde ons voorbij de visvijver De Ballast. Veldpaden leidden dan naar een bos aan het militair domein. 33 km om 11.50 u. We doken er opnieuw het bos in voor een portie leuke singletracks op en af. Na deze speeltuin kwam er op 34 km een splitsing tussen de 25 km en de 38-50 km. Er stoof daar een man op zijn paard door het bos. Vanaf de splitsing reed ik door een domein dat een kruising was tussen een bos en een park. Tot 36 km reden we in een grote lus over de heide. We raakten eventjes de bewoonde wereld om op 37,75 km de Regte Heide te bereiken. We reden vanaf Het Hoefke over deze kale zandvlakte en aan de horizon kon je enkele grote gebouwen van de stad Tilburg boven de bomen uit zien steken. We deelden er tot 39 km de paden met wandelaars. Na een lange zandweg langsheen de bosrand bereikte ik de uitgang van de Regte Heide en een bosfietspad dat in kronkels evenwijdig liep met een klinkerbaantje langsheen het golfterrein van Nieuwkerk. Op verschillende plaatsen sloegen we van dat fietspad rechtsaf het bos in voor een aantal lussen over lange rechte singletracks.

Uiteindelijk reden we tot op het klinkerbaantje en sloegen rechtsaf een pad in dat op 41 km voorbij het Klooster van Nieuwkerk leidde. Een kleine kilometer verder reden we een paadje in van het Landgoed Halve Maan. Mooie lange wegen leidden ons door dit bos waarbij we een eenzaam huis met in rood en geel geschilderde luiken passeerden. Eens daar voorbij dook ik in het zog van zes andere bikers de bossen van het Landgoed Ooijevaarsnest in. Hier bereden we mooie bosdreven en paden op de rand tussen bos en velden. Een lange singletrack leidde recht op recht tussen twee rijen imposante beukenbomen. Aan het einde ervan kondigde een bordje de laatste vijf kilometer aan. 46 km om 12.50 u. Even verder bereikte ik een parkeerplaats voor wandelaars voor de Regte Heide. Wegwijzers toonden de richting naar de landgoederen Ooijevaarsnest en De Hoeven. Van deze plek herinnerde ik me dat ik er vorig jaar met Jari halt had gehouden. Een zandweg leidde verder door het bos waar we op 39 km over een bruggetje diende te rijden. Even verder passeerden we de hoeve De Hoeven. Na de poort van de toegangsweg te zijn uit gereden kwam ik op een baantje terecht dat me opnieuw naar de meer bewoonde wereld voerde. In een meer open landschap reden we er over de Nieuwe Veldweg in de richting van een moderne brug over een ringweg. We reden die brug over en ze bleek een fietsbrug te zijn die het Bels Lijntje over de ringweg voert. Het Bels Lijntje (Belgisch Lijntje) is een fietspad dat aangelegd is op een voormalige spoorwegbedding tussen Turnhout en Tilburg. Het loopt rakelings langsheen het Café De Welkom in het centrum van Alphen zodat ik korte tijd later weer toekwam bij af. Met 53,50 km op het tellertje, verplaatsing van en naar de auto in de Molenbaan langsheen de ringweg inclusief, was ik om 13.10 u na een heerlijke rit weer aan het vertrek.

Me binnen nog twee glazen fris en even zoveel sandwiches met kaas en ham gekocht. Altijd goed dat er na afloop wat te eten kan gekocht worden, dat smaakt na zo’n rit! De bikers uit Gierle zaten nog binnen, de enkele anderen die er nog zaten maakten stilaan aanstalten om weer naar huis te vertrekken. Nog even uitgerust aan hetzelfde tafeltje buiten op het terras waar ik vorig jaar had gezeten. Leden van de club waren in de weer met de opruim. Nog eens gaan kijken naar de plek waar we vorig jaar geparkeerd stonden en dan wist ik met zekerheid dat het hier was dat de fiets van de vader van Jari toen gestolen werd! Met geweld van de afgesloten fietsdrager gerukt! Het weer had wat zonniger kunnen zijn, het was een redelijk sombere zondag, maar de rit was knap! Bijna voor de volle honderd procent in de bossen en piekfijn georganiseerd.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbike.be en op mountainbike.nl!

StrammerMax

Filmpjes van Hansdegebruiker:

Toertocht te Alphen op 08-11-2015 Strava door Hansdegebruiker

Toertocht te Alphen op 08-11-2015 door Hansdegebruiker

Jubileumwintertoertocht (25-45 km) van de Tieltse Wielervrienden te Tielt-Winge op zaterdag 07-11-2015.

Ter gelegenheid van het 20-jarig bestaan van de club organiseerden de Tieltse Wielervrienden een wintereditie van hun mountainbiketoertocht. Op deze editie brachten ze zelfs de kortste afstanden naar de stukjes privébos in Bekkevoort waar enkel de marathonafstanden komen! Ondanks het feit dat ik tijdens de zomertoertocht hier ferm mijne pere gezien had, trokken we aldus toch naar Tielt-Winge om deze misschien eenmalige uitgave niet te laten voorbijgaan! Dat ik zo fel had afgezien op 30 augustus was mede te wijten aan het hete weer en de vochtigheid die in de lucht was blijven hangen na een fel onweer tijdens de week! Het laatste stuk van de rit van 65 km hebben we toen zelfs links laten liggen en dat is niet van onze gewoonte! De startlocatie aan de sporthal ’t Solveld was ons niet onbekend en na een parkeerplekje te hebben toegewezen gekregen waar iemand gestaan had die de rit al achter zich had, konden we om 11.00 u van start gaan.

Het ging vanaf een paadje naast de sporthal en enkele servitudes het dorp uit om aan Hellekens de landelijke omgeving in te duiken. Ook al reden we er op een andere manier dan gebruikelijk naartoe, op een bepaald ogenblik herkende ik het kruispuntje van singletracks in de nabijheid van de uitkijktoren, een bizar exemplaar dat als een trap naar boven in het ijle hangt. Via de Vlooybergvoetweg, een klimmende singletrack, bereikten we op 3 km de toren op de top van de heuvel. Er zaten twee fotografen klaar om de bikers op de gevoelige plaat vast te leggen. 11.10 u. Het ging aan de toren linksaf en in een holle weg naar beneden en een straat in. Landelijke wegen en paden werden ons deel. Van 6 km tot 7 km troffen we knappe singletracks in een privaat bos waar de grond kwistig bestrooid was met herfstbladeren. Dat zorgde voor een mooi stukje toertocht. Op 8 km was het na de oversteek van een straat klimmen geblazen in het bekende smalle kasseispoor tussen struiken en de afsluiting van een weide, overgaand in een smal grasspoor tussen weiden. Eens boven leidde een natte singletrack door de velden naar de splitsing tussen de 25 km en de 45 km op 9 km van het vertrek.

Gekozen voor de langste route. Die leidde ons door een boomgaard naar een leuke afdaling in een smalle holle weg die door meerdere tochten in deze streek wordt aangedaan. 10 km. Mooie landelijke wegen en paden voerden naar de Leemkuilstraat nabij Assent (Bekkevoort). Vanaf het kapelletje op het kruispunt met de Zelliksebaan volgde een stevige klim in de onverharde holle weg. Daarna lekker naar beneden tot aan het volgende witte kapelletje dat diep in een holle weg staat. We sloegen er linksaf voor een volgende zware klim, gevolgd door een afdaling en nog een stevige klim. 13,50 km om 12.00 u. Nog een aantal stevige klimmetjes en afdalingen volgden in de richting van de snelweg E314 waarlangs enkele grote windmolens staan. Vanaf de Struikstraat kregen we een stevige klim in een smal modderig spoor tot aan de voet van één van de windmolens op de hoogvlakte waar doorheen de snelweg in een diepe sleuf voert. 18 km. Tot 20 km bereden we de veldwegen evenwijdig met de snelweg en enkele landelijke wegen in een meer open landschap met weinig bebouwing.

Op 27 km konden we genieten van een knappe afdaling in een holle weg waar de bomen op de flanken in herfstkleuren getooid waren. Mijn vermoeden dat we na een haakse bocht dadelijk beneden in de Begijnenbeekvallei zouden staan werd bevestigd. Niet voor niets staat daar een bordje dat meldt dat die plaats naast de Begijnenbeek aan de Wissenbeemd, gelegen aan de voet van de Hermansheuvel, werd verkozen tot het mooiste plekje van Bekkevoort. 22,50 km. Terwijl we er even halt hielden kwamen er twee bekenden toe. Even staan praten met Chantal en Erling. In hun zog de stevige beklimming aangevat met aan onze rechterkant de in de tuin van een huis opgestelde zonnepanelen die eigenlijk niet thuishoren in deze schilderachtige omgeving! Ondanks mijn inspanningen de klim moeten staken wegens het wegslippen van mijn achterwiel! Eens boven staken we de Provinciebaan over voor een portie landelijke veldwegen.

Omdat we zo stilaan halverwege waren verwachtte ik toe te komen aan de bevoorrading. Maar voor het stuk cake dat we daar te eten zouden krijgen, lieten de Tieltse Wielervrienden ons eerst goed werken. Jari had al onraad geroken en stak me voorbij toen hij een bordje zag staan dat ons aanspoorde tot een extra inspanning toen we een bos naderden. Al snel werd het me duidelijk dat we het private bos hadden betreden waar een singletrack zich in vele bochten om de boomstammen op een helling slingert! Voor sommigen een plek om van te snoepen, voor mij de nagel van mijn doodskist! Zulke korte bochtjes in combinatie met klimmetjes zijn voor mij de doodsteek! Bovendien floepte de ketting van de achtercassette en durfde ik niet al te veel kracht zetten omdat ik eerder tijdens de rit al wat last had met de versnellingen, bevreesd dat ik was om mijn ketting aan stukken te trappen! Ik moet danig gevloekt hebben tijdens mijn sukkelrondje, want een drietal dat passeerde sprak me aan met de vraag of alles met mij wel in orde was! Jari zat al rustig te smikkelen toen ik knorrig de plek van de bevoorrading bereikte. Die stond zoals tijdens de zomertocht opgesteld voor het chalet van de Teutoonse Ridders, een ruitersclub uit Bekkevoort. Op 27,50 km konden we er genieten van bananen, wafels en cake, soep en sportdrank. We hebben er even zitten uitblazen tot 13.30 u. Het verwonderde me dat het al zo laat was. Helemaal niet het gevoel gehad dat de dag zo snel voorbij ging.

Onmiddellijk na de stop kwam er een splitsing tussen de 25 km en de 45 km op de grens met Assent (Bekkevoort). Bij aanvang reden we eerst nog een eindje door hetzelfde bos van daarnet over draaiende en kerende singletracks op een helling. Niet zo mijn ding. Landelijke wegen en veldsporen voerden ons op 29,50 km tot op het grondgebied van Scherpenheuvel-Zichem en op 31,50 km van Bekkevoort. Het parcours was goed te berijden. Op 33 km ging het weer even de meer technische toer op in een bos waar doorheen een paadje slingerde. De plek bevond zich nabij de snelweg. Jari knoopte een gesprek aan met mensen die daar stonden, onder meer een dame met een fototoestel, een man en mensen met bikes. Nogmaals geduveld op mijn haperende versnellingen tijdens het ritje door het bos. Aan het einde van de lus werd ik nog eens op de gevoelige plaat vastgelegd! Pas toen ik op ongeveer dezelfde plaats weer uit het bos tevoorschijn kwam, merkte ik dat de mensen met de bikes Erling en Chantal waren! Erling had te kampen met een kettingbreuk, was er niet in geslaagd om die te herstellen met een powerlink en stond te wachten op de pechwagen. De man met de pechwagen heeft nog een poging ondernomen om de breuk te herstellen, maar of hij daarin geslaagd is weten we niet. We zijn vertrokken in de hoop dat ik na afloop vandaag nog terecht zou kunnen bij de fietsenmaker om het mankement aan mijn eigen fiets nog te laten nakijken. 34 km om 14.00 u. Chantal en Erling hebben mogelijk hooguit een tien kilometer van de tocht moeten missen en kunnen gerust zijn dat ze het mooiste deel ervan in ieder geval hebben kunnen genieten.

Goed te berijden landelijke wegen voerden ons vanaf de snelweg in de richting van Scherpenheuvel door een straat die Houwaart heet. Of allicht nabij de grens met Houwaart (Tielt-Winge). We reden er zowel off-road als door de bewoonde wereld door straten die vernoemd waren naar lokale bergen zoals Slangenberg en Hoensberg! 37 km omstreeks 14.30 u. Op 39 km reden we voorbij de rand van de bebouwde kom van Schoonderbuken, een gehucht van Scherpenheuvel-Zichem. Veldsporen op en af brachten ons in de richting van de snelweg E314 waar we het op- en afrittencomplex van Tielt-Winge passeerden. Hier hadden wij vanochtend de snelweg verlaten en reeds het lint zien hangen dat een te volgen spoor markeerde. Na het kruisen van de grote baan doken we Oudenbos in en reden over een assenweg voorbij de Appenzeller Hütte, wat betekende dat we het grondgebied van Rillaar bereikt hadden. We kregen een stevige klim in de Groenweg, een assenweg vlak naast de snelweg en een lekker lange afdaling in dezelfde assenweg die daar Donk heet. We kwamen uit op een straat waar we linksaf sloegen onder de snelwegbrug. Uit “gewoonte”, want hier passeren wel meer toertochten, wilde ik na de brug de Tienbunder in slaan, maar we dienden gewoon de Tieltseweg te blijven volgen. 41 km.

Er volgden nog een aantal landelijke wegen en straten door Tielt-Winge, onder anderen een servitude die langs de achtertuinen van een straat met dicht langs elkaar gebouwde villaatjes liep. Uiteindelijk bereikten we om klokslag 15.00 u na de beloofde 45 km opnieuw ’t Solveld. Na onze bike van het weinige vuil ontdaan te hebben nog even staan praten met enkele mensen van de organiserende club. Om dan snel de rit huiswaarts aan te vatten met een grote omweg naar de fietsenmaker die speciaal om mijnentwil zijn zaak nog openhield en na enkele pogingen tot bijregelen het vervelende overslaan van de ketting kon wegwerken.

De toertocht was (gelukkig) minder zwaar dan de zomertocht, allicht ook omdat de paden er goed droog bij lagen en de weersomstandigheden tijdens de zomertocht wel extreem waren dit jaar. Nochtans zijn we nog redelijk lang onderweg geweest, zonder het zelf te beseffen en waren er plaatsen waar ik het toch knap lastig had. Spijtig dat we de Pannenhoef in Bekkevoort niet voor de wielen kregen. Het is intussen een tijd geleden dat ik de klim over deze asfaltbaan, overgaand in een holle weg vanaf een eenzaam huis, nog eens gereden heb. Boven heb je een mooi uitzicht over de streek met de snelweg heel in de diepte. Er was hier ooit een toertocht waar bij al deze hellingen de naam en de hellingsgraad vermeld stonden. Misschien was dat de tocht die vanaf de voetbalvelden aan de Oude Tiensebaan vertrok, want die tocht heb ik dit jaar op de kalender niet aangetroffen. Als ik het traject van de E314 bekijk dan zijn er intussen heel wat plaatsen tussen Leuven, Lummen en Maasmechelen die ik met de mountainbike soms tot vlak naast de snelweg bereden heb! Ik heb zo meer aardrijkskunde geleerd dan ooit op school! Eind augustus volgend jaar allicht weer op de afspraak hier!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Bikse bos- en heidetocht (25-45-65 km) van RTC Hilvarenbeek te Hilvarenbeek op zondag 01-11-2015.

Het waren drukke tijden voor een mens dit weekend, want gisteren reed ik overdag de toertocht van Merksplas en ’s avonds de Halloween-nachtrit in Bonheiden! Om daar op zondag de Bikse bos- en heidetocht van Hilvarenbeek aan vast te knopen! Afgesproken met Jari aan de carpoolparking in Loenhout en via de grensovergang in Meer bereikten we over de snelweg de plek van de start. We hadden deze tocht al ooit eerder gereden, ook al konden we ons er weinig van herinneren buiten het feit dat hij ons bevallen was. Bij aanvang hadden we er evenmin benul van dat de organisatie dezelfde club betrof van wie we in de loop van dit jaar op 21 maart de GPS-rit gereden en ook zeer goed bevonden hadden, ook al hadden we nog niet eerder enkel op basis van een GPS-track gereden. Dieper in Nederland is ook mijn lidkaart van de NTFU geldig en kon ik me direct inschrijven aan de zogenaamde “scan en go”. Die mannen zaten achter het loket van het zwembad van waaruit de tocht vertrok. Vanuit de kantine welteverstaan! We waren wel teleurgesteld dat we niet meer konden vertrekken voor de tocht van 65 km. Dat kon slechts tot negen uur, terwijl de kalenders op de websites halftien vermeldden!

Om 9.30 u waren we op pad, hopend dat, de Nederlandse gewoonten kennende, de pijlen hier niet al te snel weer zouden opgehaald worden. Het ging het dorp uit waarna we onze toevlucht zochten op veldwegen. Reeds op 3,50 km doken we het bos in voor een eerste portie singletracks, afgewisseld met zandpaden. Op 6 km van het vertrek kwam de plaats waar de rit van 25 km apart ging van de 45-65 km. Gekozen voor de langste afstand. Niets anders dan bospaden in de richting van Beek werden ons deel. We kwamen op 9 km uit het bos tevoorschijn ter hoogte van een villa op de rand tussen bos en velden, het Beekse Boshuis. Een zandweg voerde dan in de richting van een grote baan waar op het kruispunt een hoeve staat. We werden over het erf gestuurd om de baan voorbij een bocht te kunnen kruisen. Daar stond een hele delegatie seingevers, want na een lus kwam je hier weer toe, zodat er van twee kanten werd overgestoken. 10.00 u.

Aan de overkant volgde een knappe lus doorheen de bossen rond het dierenpark De Beekse Bergen. Mooie paden en singletracks voerden op en af over heuvels en bruinrode tapijten van afgevallen herfstbladeren. Omstreeks 13 km ging het zelfs vrij stevig op en af. Ik was er de oorzaak van dat een heel treintje dat achter ons was komen te hangen stilviel omdat ik op een heuveltop inhield voor een boomstam die de indruk gaf het pad te versperren. Dat was echter niet het geval, je kon er langs. We kregen een mooie singletrack evenwijdig met de omheining van het dierenpark en zagen er in de verte dieren rondlopen. Op 14 km bereikten we opnieuw de oversteekplaats van de grote baan en kwam er een einde aan een knappe lus van 5 km door de lokale bossen. 10.30 u.

Na opnieuw te zijn overgestoken ging het even over het fietspad om verderop het bos in te slaan. Op 15 km troffen we daar halverwege het pad de splitsing tussen de 45 km en de 65 km. Noodgedwongen gekozen voor de rit van 45 km. Vanaf hier kregen we zeer veel bos te zien en bereden we een mengeling van diverse soorten paden. We reden soms door donkere imposante dennenbossen met geurig hout waarbij het pad soms geflankeerd werd door kleinere groene dennenboompjes. Van 20 km tot 22 km reden we in de omgeving van Gorp aan de Leij. We doorkruisten hier delen van het landgoed Gorp en Roovert waarbij we ook op een singletrack naast het riviertje De Roovertse Leij reden. Op bijna 23 km van het vertrek arriveerden we op de pauzeplaats, ondergebracht in een schuur nabij Roovert. Deze plaats herkenden we, niet van tijdens de GPS-tocht, maar van een eerdere deelname aan deze tocht in 2013. Of misschien van een andere tocht die hier halt houdt! In de schuur kon je lekkers knabbelen en drinken. We werden er aangesproken door een man van de organiserende club die ons nog herinnerde van de GPS-rit. Dat kon, vermits er daar maar 35 deelnemers waren, wij allicht de enigen vanuit Vlaanderen waren en Jari bovendien zijn kabeltje had uitgeleend voor eventuele andere deelnemers met een GPS van Garmin met een niet-compatibel kabeltje. Een andere man van de club vertelde ons dat er wel elk jaar fouten gemaakt worden, deze keer dan het sluitingsuur niet gecontroleerd op de sites, omdat er soms nieuwe mensen bij betrokken zijn. Wij malen er niet om en zijn al heel tevreden dat er nog steeds clubs zijn die ritten willen uitzetten, want er komt altijd heel wat bij kijken waarbij heel wat mensen hun vrije tijd daarin investeren.

Na de stop verlieten we de bossen van Gorp en Roovert en reden we door een landelijke omgeving. Op 25 km kwam er langs de kant van een weg een splitsing waar de 25 km nog eens apart ging van de 45-65 km. Voor ons ging het een bospad in. Tot 28 km konden we genieten van een mooie en iets meer technische singletrack op en af door de bossen. Aan de paaltjes voor wandelingen en dergelijke merkten we dat we intussen de grens tussen België en Nederland gekruist hadden. Even later reden we inderdaad door de meer bewoonde wereld van Poppel. Veldsporen en verharde paden langsheen bossen voerden naar de splitsing tussen de 45 km en de 65 km op 31 km van het vertrek, allicht nog steeds in Poppel. Ook al stond het bord van de 65 km er nog, we hebben de grootste rit links laten liggen uit vrees dat er verderop misschien al pijlen zouden zijn opgehaald. Het was intussen ook al middag en we hoeven niet altijd het onderste uit de kan te willen! Ik wilde ook niet het risico lopen van nog 30 km mijn ziel uit mijn lijf te moeten trappen om de ophalers van de pijlen voor te blijven, wetend dat de Nederlanders vrij snel de boel weer opruimen!

Van 33 km tot 34 km konden we genieten van mooie singletracks in Poppel. Dit tot we de grens bereikten aan een grenspaal ter hoogte van een kapelletje waar de Beekseweg (B) overgaat in de straat Roovert (NL). Een knap pad voerde ons door het bos van Roovert en we kregen af en toe minder evident te berijden smalle singletracks voor de wielen. Op 39 km reden we doorheen een knap donker dennenbos en op 40 km tussen jonge groene dennen. Om 12.30 u lag daar iemand op de loer met zijn fototoestel. Ik vermoedde dat het eerder een toevallige passant was en niemand van de organiserende club. Omdat hij het eerder op mijn been, schoen en trapper gemunt had dan wel op mijn volledige persoon! Maar de foto’s waren wel degelijk van de toertocht en we staan er zelfs samen op, dus niet alleen mijn schoenen! Op 41 km kwamen we aan de rand van het bos uit op een asfaltbaantje en ik kon me vaag herinneren dat het van hieruit voor de laatste kilometers door de bewoonde wereld weer naar af ging. Dat bleek inderdaad zo te zijn. Met 44 km op het tellertje arriveerden we om 12.45 u weer aan de Hispohal. De bikewash was nog beschikbaar zodat wij het weinige vuil van onze fiets konden halen.

Bij het binnengaan in de cafetaria van het zwembad merkte ik dat het niet de eerste keer was dat ik hier kwam. Ik wist zelfs nog aan welk tafeltje ik gezeten had. Jari was er toen niet bij. Toen ik dat nadien opzocht tussen de verslagen was ik er wel over verwonderd dat dit intussen al twee jaar geleden was! De moeder van Jari was niet naar hier komen rijden omdat zij op de kaart gemerkt had dat de aanloop naar de bossen vrij lang was! Wel, na 3,50 km hadden wij reeds de bossen bereikt en we zijn er van de hele tocht zo goed als niet meer uit tevoorschijn gekomen. Maar dat wil niet zeggen dat de kaart van moeder Jari geen goede kaart is, want in het verslag over de GPS-rit had ik geschreven “dat wij meer bos verwacht hadden”. Het zal er dus allemaal van afhangen in welke richting de tocht uitgezet wordt! Binnen nog een drankje genoten en een broodje viandel, een curryworst voor de Vlamingen, verorberd. Tevreden weer naar huis gebold na een mooie zondag en een rit over mijn meest geliefde parcours, de bossen. Na de dubbele rit va gisteren konden de 45 gereden kilometers trouwens volstaan om een intensief fietsweekend af te sluiten. De tocht kon rekenen op 880 deelnemers. Wie hier ook eens wil komen rijden moet beslist de GPS-tocht in maart in de gaten houden, want ondanks de slechts 35 deelnemers zou deze opnieuw plaats vinden. Misschien krijgen we volgend jaar ook een feesteditie van de Bikse bos- en heidetocht, want dit was de 29^ste uitgave ervan! Dus hop naar de dertig!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbike.be en op mountainbike.nl!

StrammerMax

Nightride (22-32-38-42-54 km) van WTC De Wandelaars te Bonheiden-Rijmenam op zaterdag 31-10-2015.

Van de vijf edities van de Halloween-nightride van WTC De Wandelaars op zaterdagavond heb ik enkel de derde uitgave in 2013 gemist! De eerste keer dat deze tocht georganiseerd werd viel hij samen met de mooie toertocht van Merksplas en dat was nu ook het geval. Vandaar trok ik vanuit Merksplas omzeggens linea recta naar Bonheiden-Rijmenam. De start was elders, vanuit de Kiksham Tennisclub en het parcours beloofde daardoor anders te zijn. Het was wat moeizaam om de weg door Mechelen te vinden en een parkeerplekje op de weide achter de tennisvelden. De startplaats was opgesmukt met de gebruikelijke Halloween-attributen zoals heksen en spinnen. Mijn vertrek om 19.45 u gemeld aan Jari, hij zou me inhalen. Het ging het dorp uit, langsheen een waterloop om daarna een bos in te duiken. Daar kwam reeds een splitsing tussen de 22 km en de 32-38-42-54 km op 1,75 km van de start. 42 km leek ons voldoende voor een nachtrit.

Tot 3,50 km reden we door de rustige landelijke bewoonde wereld om in Boortmeerbeek opnieuw bos te treffen. Omstreeks 5 km troffen we daar paadjes over enkele heuveltjes die goed voorzien waren van boomwortels. We konden genieten van een knap stukje bos tot we toekwamen op een baan op de grens met Rijmenam (Bonheiden). Ter hoogte van een waterloop doken we weer het bos in. Omstreeks 11 km reden we in meer open gebied over een dijk, ik vermoed naast de Dijle. Aan de overzijde kon je de vele lichtjes zien van de bikers die daar reden. Ik vermoed dat dezen reeds op de terugweg waren. Veldsporen voerden door de donkere nacht in de richting van de splitsing tussen de 22-32 km en de 38-42-54 km ter hoogte van een bruggetje op 12,50 km van de start. Vanaf hier reden we over veldwegen, bossporen en paden tussen bomenrijen. Heel even kwamen we in de bewoonde wereld om dan weer veel off-road te treffen in Haacht.

Het enige punt van herkenning was het toekomen op een grote baan aan een brug over een waterloop! Ik vroeg aan Jari of hij wist over welke waterloop het hier ging en hij wees naar een grote verlichte betonnen zuil waar in grote letters “Antitankgracht” te lezen was! Groter kon moeilijk! 18 km om 21.15 u, terwijl ik het gevoel had dat we reeds midden in de nacht waren! Tot 20 km reden we opnieuw langsheen een dijk tot op de grens tussen de gemeenten Tremelo (Blaasberg) en Keerbergen (Fazantendreef) waar huizen stonden in een bosrijke omgeving. Hier reden we over paadjes doorheen enkele opeenvolgende stroken bos waarbij we af en toe woonstraten kruisten. Op 22,50 km bereikten we omstreeks 21.40 u de bevoorrading die opgesteld stond op een binnenkoer van een soort binnenspeeltuin, ondergebracht in schijnbaar een gewoon woonhuis. We konden er eten van bananen en peperkoek, soep en sportdrank drinken. Twee mannen zorgden er voor één en ander. Er kwamen nog andere bikers toe, waaronder iemand die we al op andere tochten hadden gespot en gesproken.

Na de stop reden we verder doorheen stroken bos om op een grote baan een splitsing te treffen tussen de 22-32-38 km en de 42-54 km op 24,75 km van het vertrek. Jammer genoeg kregen we vanaf deze plek veel bewoonde wereld te zien tijdens onze doortocht van Keerbergen over onverharde wegen en straten, af en toe onderbroken door een strook bos. Van 27 km tot 28 km konden we genieten van enkele leuke paadjes op en af enkele heuvels. Op 29 km kruisten we een grote baan. 22.10 u. Tot 32 km reden we overwegend door de bewoonde wereld, rustige straten waarlangs huizen stonden. Dan leidde een donker pad naar een baantje. Op 33 km was er een splitsing tussen de 42 km en de 54 km. Gekozen voor de rit van 42 km. Ook na de splitsing reden we vaak door de bewoonde wereld en werden straten afgewisseld met hier en daar een onverharde servitude of paadjes door kleine stroken bos. Van 35 km tot 38 km reden we in volstrekte duisternis over een dijk. Allicht reden hier de bikers waarvan we eerder tijdens de tocht de lichtjes op de andere over konden zien. Het was wat lastig rijden omdat er nevel over de omgeving hing die het fietslicht weerkaatste waardoor de zichtbaarheid werd bemoeilijkt.

Eens de dijk weer achter ons hetzelfde stramien met een afwisseling van woonstraten en servitudes langsheen tuinen of door stroken bos. De laatste kilometers vormden een genietbare afsluiter van de rit omdat we er paden kregen in een knap bos en enkele singletracks op het parcours van een vaste route. Aan het einde van de rit hadden de parcoursbouwers een slingerend pad getrokken doorheen een maïsveld. De meerwaarde daarvan voor de tocht ontging me wel vermits ik vermoed dat mensen die de langste ritten reden aan het einde van de tocht nu niet bepaald zitten te wachten op een plagerij van dit kaliber en er geen behoefte meer aan hebben om in het (letterlijke) licht van de eindmeet over een zigzaggend pad over de stoppels van afgemaaide maïs gestuurd te worden. Het gebeurt wel meer dat in streken die zich minder lenen tot mountainbiken de parcoursbouwers dergelijke stroken voorzien om enig technisch karakter in de toertocht in te bouwen. Voor mij hoeft het niet, ik begrijp ook zo wel dat men aan de rand van een grootstad niet kan verwachten wat in andere streken wel tot de mogelijkheden behoort. Met 43 km op het tellertje kwamen we om 23.15 u weer toe aan de tennisterreinen. Tijdens onze rit hadden we kort na aanvang een spook door het bos zien zweven, waren we een man met doodshoofd tegengekomen die een kleine kruiwagen voortduwde en reden we voorbij een griezelig kerkhof bij het indraaien van het maïsveld.

Het deel van de toertocht voor de bevoorrading was ons zeer goed bevallen omdat we niet zoveel off-road hadden verwacht. Het tweede deel stelde ons wat teleur omdat je ondanks de duisternis goed kon merken dat je door vrij dicht bewoond gebied reed. Allicht omdat er in de schaduw van een stad als Mechelen geen alternatieven zijn. Ik heb al betere nachtritten gereden, maar ook minder goede dan deze! Deze editie was ook beter dan bijvoorbeeld de tweede. De Wandelaars hebben hun best gedaan om er een leuke avond van te maken en de beste manier om dat te waarderen is van gewoon te komen rijden zoals wij gedaan hebben!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Toertocht (17-25-40-50 km) van de Midweek Specials te Merksplas op zaterdag 31-10-2015.

De toertocht van de Midweek Specials eind oktober valt voor geen geld van de wereld te missen, ook al is het parcours jaar na jaar ongeveer hetzelfde. Omdat ook de nightride van Bonheiden-Rijmenam voor vandaag op het programma stond, met de wagen naar de start gereden, ook al ligt Merksplas op een boogscheut van mijn residentie. Hier zette ik in het zog van een kameraad mijn eerste schreden met de mountainbike en ik ken er dan ook vele paadjes. Ondanks mijn intentie van op tijd te starten stond ik pas om 11.30 u in het gildelokaal aan de sporthal. De tocht vertrok via het park van Merksplas en via een singletrack reden we recht op recht naar de Lochtenberg. Na het kruisen van de grote baan naar Hoogstraten, waar twee jonge gastjes als seingever stonden, bereikten we de recreatie- en industriezone, ja zelfs dat gaat samen, Molenzijdse Heide. Na de doortocht ervan ging het op 5 km een poortje door en konden we rijden over een private bochtige droge singletrack in een strook bos die een uitloper is van de Kolonie van Merksplas. Ook al klungel ik er gewoonlijk omwille van de korte bochten, deze keer reed ik er vlot overheen!

Na nog een poortje bereikten we de zogenaamde Gracht, een brede gracht aan de rand van de bossen van Merksplas-Kolonie. We reden er over het bospad evenwijdig met het stilstaand water en voorbij de grote vijver. De hele omgeving was bedekt met afgevallen herfstbladeren en schitterde in de zon. Ter hoogte van de baan van Merksplas naar Rijkevorsel maakten we rechtsomkeer en reden we over een track met enkele bultjes tot de splitsing tussen de kidstoer-25 km en de 40-50 km op 8 km van de start. Gekozen voor de langste rit. Er volgde nog een weinig bereden singletrack en na het kruisen van de eerder genoemde baan, waar weer twee seingevers stonden, reden we verder naast de Gracht over het parcours van de rode vaste route in de richting van Beerse. Op 10 km kruisten we na één van de koloniedreven de onverharde Ossenweg en reden we rechtsaf door de zanddreven in de richting van de Blakheide, een bosrijk gebied op de grens tussen Beerse, Rijkevorsel en Merksplas.

Na enkele dreven en de zandweg over de Blakheide kregen we op 13 km de mooie singletrack die naast een paardengedoe loopt. Vroeger mocht je hier niet fietsen, maar het verbodsbord is in de loop der jaren verdwenen! We passeerden ook een uitloper van het kampeerterrein Breebos van Rijkevorsel. Na de track ging het verder over een spoor door een brandgang in een privaat bos, ik vermoed eigendom van de naburige zandwinning, tot de oversteek van de baan Merksplas – Rijkevorsel. Ook hier weer twee mannen die het verkeer ophielden. 15 km. Aan de overkant reden we over een soort met bomen begroeide heuvelrug aan de rand van de Kolonie en over één van de mooiste stukken van de rode vaste route, tegen de richting ervan in! De knappe singletrack voerde ons over de herfstbladeren door het bos tot aan de Zanddreef op de grens tussen Achtel-Rijkevorsel en Merksplas. 18 km om 12.45 u. We reden over de singletrack van de vaste route evenwijdig met de Koloniedreef, een klinkerweg die naar de gevangenis van Merksplas voert. Alzo bereikten we door het bos de grote baan van Merksplas naar Hoogstraten op de grens met Wortel (Hoogstraten). Twee seingevers hielpen de bikers naar de overkant.

Daar reden we rechtsaf een andere klinkerdreef in. De plek luistert naar de naam Diepte, het bord verdween helaas in de loop der tijden. Het ging onmiddellijk weer rechtsaf over een stukje landelijke weg waar in het begin nog niet zo heel lang geleden beton gelegd werd. Een eindje verder ging het eventjes een strook bos in over een singletrack die nog niet zo heel lang geleden door de parcoursbouwers in deze streek ontdekt werd! Ondanks mijn gebruikelijke geklungel op deze droge en weinig bereden paadjes ging het hier deze keer bijzonder vlot en zonder haperen! We kwamen weer uit op de veldweg en maakten nog even een ommetje over een spoor over een heuvel kwestie van enkele hoogtemeters te realiseren! Op een kruispunt van zanderige veldwegen kwam een splitsing tussen de kidstoer en de ritten van 25-40-50 km op 20,50 km van de start in een open omgeving. 12.55 u. Tot hiertoe had ik nog geen enkel wegeltje bereden dat ik niet kende!

Voor de langste routes ging het linksaf een zandweg op, nog eens linksaf een volgende zandweg in en direct weer rechtsaf een singletrack op vanaf de rand van het bos. Deze singletrack bracht ons tot één van de onverharde koloniedreven via dewelke we de bevoorrading bereikten. Deze stond opgesteld op 23 km van het vertrek in een schuurtje op een binnenkoer vlak naast de hoge omheining van de gevangenis van Wortel-Kolonie. 13.00 u. De bevoorrading was netjes verzorgd door de enige aanwezige dame met hete soep, sportdrank, bananen en suikerwafels. Gezien de ruime vertrektijden was er weinig drukte. Ik hoorde er dat er op dat ogenblik een 700 bikers waren gepasseerd. Na de stop keerden we even op onze stappen terug tot de splitsing tussen de 23-40 km en de 50 km. Gekozen voor de langste tocht. Die rit voerde me door een dreef naar Bootjesven, een klein meer met eilandje. 25 km en halverwege!

Via twee koloniedreven bereikten we het zogenaamde Grenspad dat er op de grens tussen België en Nederland loopt. We sloegen linksaf de zanderige weg in en reden in de richting van Wortel-dorp tot het rechtsaf een korte singletrack in ging. Die leidde naar een zandweg vanaf twee eenzame huizen van Castelré (Baarle-Nassau). Rechtsaf het bos in en linksaf over het veerooster door het natuurgebied Het Merkske in Nederland. Na een zandpad tussen bomen, waar ook wandelaars liepen, kwam ik weer toe op het Grenspad en kwam er op 29 km een einde aan een kort rondje in Nederland. We reden nu weer over het Grenspad maar in de richting van Baarle-Nassau. De ondergrond is er weer zeer goed aangereden. Enkele jaren geleden was de weg hier zwaar gehavend na bomenkap! Op 30 km verlieten we het grenspad in de buurt waar het uitgeeft op de Rooie Weg, de rustige maar toch gevaarlijke baan van Minderhout (Hoogstraten) naar Baarle. Rechtsaf over een spoor en een zandweg en voorbij het kruispunt met de dreef naar Bootjesven bereikten we via een enkele jaren geleden weer opengemaakte veldweg, vroeger reed je hier door zeer hoog gras, het baantje Staakheuvel. Dit oude kasseibaantje werd enkele jaren geleden helaas vervangen door beton. Via een betonbaantje bereikten we op 32,50 km de bizarre singletracks in de bossen van Merksplas-Ginhoven en Zondereigen nabij de verffabriek Reva. Sinds een jaar of tien maken ze deel uit van de groene vaste route.

De vaste routes zijn hier gekomen op het ogenblik dat ik met biken begon. Deze plek was omwille van de vele korte bochtjes, putten en wortels de nagel van mijn doodskist. Nu gaat het er heel wat vlotter, ook al heb ik nog steeds een keer of drie voetje aan de grond dienen te zetten in enkele wel zeer korte bochten! Tot 36 km konden we genieten van deze mooie bosrijke plek waar je zelfs van de buitenhuisjes die er staan weinig te zien krijgt! Eens de Reva voorbij ging het rechtsaf over een veldweg door meer open gebied. Kort daarop kreeg ik een nieuw ongekend pad voor de wielen, een smalle van grind voorziene veldweg, om dan uiteindelijk uit te komen op eenzelfde plek naast een huis langs een eenzaam asfaltbaantje. Een assenweg bracht ons tegen de richting van de rode route in naar een betonbaantje in Merksplas, eigenlijk niet zo ver van de start. Op 38 km ging het linksaf een uitloper van het Graafsbos in. Mooie singletracks brachten ons door de in herfstkleuren getooide bossen. Op 40 km bereikten we via een spoor wat door de parcoursbouwers het hoogtepunt van hun rit genoemd wordt! Letterlijk dan toch, want voor mij hoeft de overtocht van de zandhoop op het terrein van die manege nu niet bepaald! Er was wel werk gemaakt van de aanleg van een pad over de zandhoop en er was een alternatief voor wie de schier onmogelijke klim over de grootste berg wilde vermijden. In het achterliggende bos, allicht ook privaat, was er een splitsing tussen de kidstoer-25 km en de 40-50 km op 40 km van de start.

Nu reed ik over minder bekend terrein. Lange bospaden en sporen brachten ons over de herfstbladeren door de prachtige bossen naar de oversteek van de baan Merksplas – Weelde. Net voor de oversteek reden we over een privaat eigendom naast een eenzame oude villa in het bos. Nadat twee mannen me hadden laten oversteken reed ik de poort van het domein Zwartgoor binnen. 43 km om 14.30 u. Tot 48,50 km konden we rijden over het private terrein van deze instelling, een school en dagverblijf voor gehandicapte kinderen. De lus in het privébos begon en eindigde naast de vijver waarlangs enkele bizarre oude betonnen paviljoenen staan. De paadjes, waaronder een hobbelig paadje door gras, liggen er altijd nat bij, zelfs bij zeer droog weer! Tussenin volgde een mooie lus door de bossen en langsheen de gebouwen van het Zwartgoor. Eventjes reden zowel de bikers aan als af over hetzelfde paadje. Daar was een lint gespannen. Naar ik meen was dit voorheen niet het geval, de doortocht van het Zwartgoor zal dus anders geweest zijn. Uiteindelijk kwam ik weer uit op de baan van Merksplas naar Weelde waar de seingevers nog actief waren in tegenstelling tot tijdens mijn eerdere deelnames!

Aan de overkant leidde een zeer lange singletrack door het bos naar de plek waar de afstanden weer samenkwamen op 49,50 km van het vertrek. We reden nog eventjes over braak terrein in de richting van het park en door straten weer naar de sporthal waar ik omstreeks 15.00 u na 52 km arriveerde. Na mijn fiets te hebben toevertrouwd aan de bewaakte bikeparking hoorde ik mijn naam roepen! Ik was blij verrast van Rubber-12 nog eens te zien! Dat was intussen zeer lang geleden, ik vermoed sinds de toertocht vanuit de garage Felix in Brecht begin dit jaar. Even bijgepraat tot Rubber noodgedwongen vertrok, vermits hij samen met twee bikepartners (M/V) naar hier was gekomen. Binnen nog een drankje genoten. Eens weer buiten nog twee bekenden gespot en gesproken: één van de Weetabix-Watjes en Willy uit Poppel met een maat. Op de terugweg huiswaarts in Wortel een frietje gestoken om me daarna gereed te maken voor de nightride in Bonheiden. Het zijn drukke tijden!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Toertocht (28-35-45 km) van WTC De Windklievers te Zoersel op zondag 25-10-2015.

Het werd voor deze zondag nog eens een ritje alleen. Jari wilde niet al te ver van huis rijden en koos voor de tocht in Sint-Amands. Anderzijds had een collega me tijdens de week al enkele keren gevraagd of ik de toertocht van de club van diens vader niet eens wou komen rijden. Dus trok ik naar de toertocht van de Windklievers te Zoersel. Ik had deze toertocht in een ver verleden al eens gereden, nog voor ik weet had van het lidmaatschap van die vader. Wat ik me er nog van herinnerde was dat het zeker geen spectaculaire tocht was, geen die je zeker absoluut nog eens wil overdoen. Een klassiek toerke zoals ik ze al wel eens meer reed na pas met biken te zijn gestart en al wel eens meer tochten uitkoos in deze regio. De start was vanaf de voetbalvelden in Zoersel, op de grens met Westmalle, langsheen de baan tussen beide gemeenten. Ik stond zelfs geparkeerd op het naastgelegen bedrijventerrein van Oostmalle en tot mijn verwondering zelfs vlak bij het station van de autokeuring waar ik mij de laatste jaren elke keer weer aanbied met mijn vehikel. Om 9.30 u was ik ingeschreven in de kantine van de voetbal, zo te zien nog recent van bouw.

De tocht vertrok van aan de voetbalvelden door een smal spoor tussen de bomen. We verlieten het dorp via straten, een bospad en een wijk met mooie villa’s. Dan volgde een vrij lang stuk over het asfalt van een baan die Salphen heet, vanaf de grens tussen Zoersel en Oostmalle. We reden er onder meer voorbij de tussen de bomen verscholen staande Sint-Antoniuskapel van het gehucht Salphen. We kregen tegenliggers te zien, dat waren de bikers die de tocht al bijna achter de rug hadden! Snelle rijders die om halfacht vertrokken waren konden de tocht allicht op een uur of twee rijden. Op 4,85 km ging het dan toch een bospad in. Toen ik er even halt hield stak de volledige kidstoer me voorbij! Ik had die klein mannen aan de start al bijeen zien staan. Tot 6,50 km reed ik in het zog van de kinderen over een lang bospad dat overging in een zandweg tussen bos en velden. Er volgde weer een strook asfalt die na korte tijd overging in een veldweg die naar een asfaltbaantje midden de bossen leidde. We sloegen linksaf het asfaltbaantje in dat er door een knap bos in herfstkleuren liep, helaas private eigendom. 8 km. De toer kon blijkbaar rekenen op veel belangstelling, want er reden hier heel wat bikers waar soms echte koerskonijnen tussen zaten die je net niet van de baan reden!

Op 9,50 km bereikten we opnieuw de bewoonde wereld en tot 10,50 km reden we langsheen de zeer drukke baan tot we ter hoogte van een beek op de grens met Wechelderzande (Lille) rechtsaf een bospad in sloegen. Op 11,50 km bereikten we de bossen met de buitenhuizen in Wechelderzande en ging het het pacours van de rode vaste route op. Op 13,50 km kregen we een eerste leuke singletrack voor de wielen. Even later troffen we op 13,85 km van de start een eerste splitsing tussen de ritten van 28 km en van 35-42 km aan het buitenhuis “met vodden rond”! Dan gaat men in de bossen wonen en zet men zo’n lelijke afsluiting met canvas! Zet dan eerder wat groene struiken om je private stek! We troffen enkele mooie singletracks op de rode vaste route en passeerden op 16 km de manege Lille Stables. Er reden hier trouwens heel wat paardenkoetsen en ruiters door het bos. Direct daarna passeerden we de Lilse Golf Club om van 17 tot 18 km de mooiste track van de rode route voor de wielen te krijgen. Daarna twee keren linksaf voor het smalle paadje dat voorbij de Achtzalighedenboom voert, of wat er helaas nog van overblijft! Door bomenkap rond dit natuurmonument kwam de dennenboom met acht stammen bloot te staan aan de weerselementen en vielen zijn acht zaligheden ten prooi aan de wind! Er zit niet veel leven meer in de 160 jaar oude boom. Of hoe zogezegd natuurbehoud ook contraproductief kan werken!

We vervolgden onze tocht door de bossen van Wechelderzande om op 21 km van het vertrek toe te komen op de bevoorrading die opgesteld stond aan het bekende hutje naast de vijver in de Visbeekvallei. 10.50 u. Er was daar nog redelijk wat beweging. Je kon er eten van bananen, wafels en cake en alles doorspoelen met een beker sportdrank. Terwijl ik daar stond arriveerde er een aanzienlijke delegatie bikers van Het Vliegend Wiel, zo’n achttien deelnemers! Hooguit tien minuten aan de stop blijven staan. Vanaf de stop verlieten we de vaste rode route. Daarna ging het via het paadje langs de vijver, een bospad en een smal spoor tussen bos en veld naar de bewoonde wereld. We kruisten de hoofdweg door Wechelderzande waar de oversteek beveiligd was door seingevers. Aan de overkant ging het op 23 km het bos weer in. Daar kregen we enkele meer technische en minder gebruikte singletracks voor de wielen. Met veel korte bochtjes en wortels. Ik had daar nog al gereden tijdens andere toertochten.

Na de oversteek van een rustig baantje reden we over een bospad en passeerden De Zevende Hemel, een gerestaureerde schuur die een soort cultureel centrum met zaal herbergt. 24,50 km. Een boswegeltje en een veldspoor waarop een kleine modderpoel, leidde tot een splitsing tussen de ritten van 28-35 km en van 42 km ter hoogte van een betonbaantje op 28 km van het vertrek. Gekozen voor de langste route. 11.30 u. Ik reed het witte kasteeltje van Blommerschot voorbij en even verder een uitloper van het militair domein waar enkele met zand en gras bedekte bunkers liggen. Er zijn toertochten die over die “heuvels” rijden! Aan die bunkers ging het een singletrack op die evenwijdig liep met de weg. De singletrack dook het bos in en tot maar liefst 32 km reden we recht op recht over dit spoor en lange paden door het bos van Blommerschot met het militaire domein aan onze rechterkant. Uiteindelijk kwam het pad uit op het betonbaantje Blommerschot ter hoogte van een toegangspoort, een achteringang naar het Navo Vliegveld van Oostmalle. Je kon er een startbaan zien liggen en voor een hangar stonden enkele kleine vliegtuigen. Veel legeractiviteit is er niet meer, er is geen eenheid gelegerd en tijdens het weekend wordt het vliegveld gebruikt door burgerlijke vliegclubs. Er zijn toertochten die door de bossen naast de startbanen komen en elk jaar wordt er de veldrit van Oostmalle beslecht.

Vanaf het betonbaantje Blommerschot doken we de onverharde Kruisdreef en de bossen in. Daar reden we voorbij het grote kruisbeeld dat op een boogscheut van de snelweg E34 staat. Hier bereden we dan ook enkele knappe bospaden in de buurt van de snelweg en onder anderen een wasbordpaadje met kleine heuveltjes. Eens het bos weer uit reden we door de velden van het gehucht Einhoven (Zoersel). We passeerden het huisje langs het parcours van de Pol en Mariëttewandeling, genoemd naar de beeldhouwers van de Zoerselse Linde. Een bord herinnert er aan de dorpsfiguur Joke Driesen die in een gelijkaardig huisje woonde en vereeuwigd werd in de linde. 34 km.

Rond 1930 opende naturistenvereniging "De Spar" er een terrein en kwamen nudisten van buitenaf zich in deze omgeving, midden de natuur, ontspannen. In een eigenhandig gebouwd ‘nudarium’ deden ze aan naaktzwemmen en naakt-gymnastiek. Op dit terrein moesten volwassenen en kinderen apart recreëren. Hiertoe was besloten na een veroordeling van Kiené de Mongeot op 31 januari 1931 waarbij hij een foto publiceerde van hemzelf en twee naakte kinderen. De Zoerselaren spraken van de 'blootgatters' en vertelden overal van de vele onnoemelijke dingen, die zich daar afspeelden. Een legende vertelt dat een stroper op zijn nachtelijke tocht door het bos acht naakte vrouwen tegenkwam. Hij viel in slaap op een kruispunt van dreven en werd de volgende dag wakker zonder iets terug te vinden van zijn nachtelijke avontuur. De pastoor liet op die plaats een kruis, nu het kruis van Blommerschot, oprichten om de 'heksen' te verjagen.

Brede veldwegen voerden langsheen bossen in de richting van de start. De parcoursbouwers waren zo slim geweest van het asfalt bij aanvang in de tocht te plaatsen en de onverharde wegen en paden voor de terugrit te reserveren. Het einde van de rit blijft langer in het geheugen dan het begin! We kwamen uit op een asfaltbaantje waar voor een half afgebroken oude hoeve een nieuwe villa gebouwd werd. Op 38,75 km stond hier een bordje dat de laatste twee kilometer aankondigde. Even verder passeerde ik de Sint-Antoniuskapel van Salphen waar ik deze ochtend de tegenliggers had zien rijden die de tocht toen bijna achter de rug hadden! Op dit baantje dat Salphen heet overschreed ik de grens tussen Malle en Zoersel. Even verder wachtte een laatste koppel seingevers ons op voor de oversteek van een hoofdweg door Zoersel. Een bordje kondigde de laatste kilometer aan. De Windklievers dankten ons even verder voor onze deelname. Ik bereikte de grote baan van Westmalle naar Zoersel waarmee er na 42 km om 12.30 u een einde kwam aan de rit.

Mijn fiets toevertrouwd aan de dames van de bewaakte parking. In de kantine mijn dorst nog gelest. Er zaten bikers die ik al op andere tochten gezien had, zoals enkele leden van de Landelijke Gilde van Loenhout en een groep jonge gasten die ik ook had zien zitten na de toertocht in Kasterlee-Houtum. Deze toertocht is niet van het kaliber waarvan je vindt dat hij voor geen geld van de wereld mag gemist worden, maar al bij al was hij best genietbaar omdat hij naast enkele bekende plekken ook plaatsen aandoet waar andere tochten in deze streek niet komen. De organisatie was in orde en de mensen waren overal vriendelijk. Met bijzondere dank aan de vele seingevers aan de gevaarlijke oversteekplaatsen! Ik had de indruk dat de tocht toch op ruime belangstelling kon rekenen.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Nightride (25-50 km) van de Mellowbikers te Bergen-op-Zoom op zaterdag 24-10-2015.

Doordat ik om beroepsredenen tijdelijk al sinds meer dan een jaar de stek waar ik bijna mijn hele leven gewoond heb achtergelaten heb, heb ik ook het territorium voor mijn mountainbikeritten verlegd. Op zaterdagavond toch nog eens weergekeerd om in de ruime omgeving van mijn oude nest de nachtrit van de Mellowbikers in Bergen-op-Zoom te gaan rijden. Deze rit wordt volledig gereden op het grondgebied van de eigen gemeente, in de bossen rond de StayOkay, te vergelijken met een Belgische jeugdherberg, gelegen op de grens tussen Bergen-op-Zoom, Huijbergen en Wouwse Plantage. Het vraagt toch enig karakter om de warme woonkamer op zaterdagavond nog te verlaten om in somber weer bij nacht nog te gaan toeren! Bovendien begon het, nadat ik voorbij Zandvliet de grens met Nederland had gekruist, nog te regenen ook! Gelukkig hield het op toen ik mij een parkeerplekje had gevonden in de berm van de Boslustweg, één van de rustige asfaltbanen die daar door de stikdonkere bossen lopen. Ik had mijn fietslampen al meteen nodig teneinde mij in dat donkere gat klaar te kunnen maken voor de rit.

Aan de start trof ik Leo V, één van de Mellowbikers van het eerste uur. Via het Nederlandse forum heb ik destijds de geboorte van de club meegemaakt en ben er zelfs uit sympathie ook steunend lid van geworden, zonder verder deel te nemen aan hun ritten of activiteiten. Inschrijven diende op voorhand te gebeuren, er worden slechts 250 deelnemers toegelaten, zodat ik mij enkel hoefde te registreren aan het tentje naast de bikeparking om het stuurbordje met nummer in ontvangst te nemen. Om 20.00 u gestart, Jari zou iets later vertrekken. Het ritje is goed voor 25 km omdat het volledig binnen de grenzen van de gemeente valt in de lokale bossen. Wie meer wil mag het twee keren rijden. Bij valavond en bij nacht bijvoorbeeld.

Omdat de StayOkay midden in de bossen gelegen is doken we ook onmiddellijk die bossen in! Bij aanvang reden we over wandelpaadjes die hier en daar “verhard” waren met grove stenen en houtwerk. Het duurde even eer ik op dreef begon te komen en omwille van de zanderige ondergrond, de stevige heuveltjes en het nachtelijke duister, was het al van bij aanvang inspannend rijden! Door de vele gevallen herfstbladeren was het soms zelfs moeilijk om de paadjes nog te zien liggen, ook al was de bepijling perfect aangebracht en duidelijk zichtbaar. In het licht van uw helmlamp kon je de volgende twee tot drie pijlen in de verte al zien oplichten in het duister. Op 3 km troffen we een aantal wegeltjes en paden door een soort heidegebied met veel los zand wat het vlot rijden bemoeilijkte! Na de overtocht van deze open vlakte ging het opnieuw de bossen in. Op 5 km voerde het pad in de buurt van een weg, te horen aan het geluid van passerende auto’s. Idem dito op 8 km toen Jari me inhaalde toen ik even halt hield. De snelweg loopt immers naast deze bossen, de StayOkay ligt niet ver van de afrit Bergen-op-Zoom Zuid op de baan die Huijbergen met Bergen-op-Zoom verbindt.

We kregen een klimmetje over wortels voor de wielen. Op die plek stonden net twee Mellowbikers die me op die wortels hoorden sakkeren! Een lang en zeer amusant paadje met kleine heuveltjes en ondanks de sporadisch opduikende wortels toch goed te berijden, voerde ons naast de snelweg door de duisternis. Leuke bospaden brachten ons tot op de rand van de bossen waar we op 13 km heel even op de Huijbergsebaan kwamen, de weg van Huijbergen naar Bergen-op-Zoom. Het ging dan zeer snel weer het bos in voor een volgende portie tracks en paadjes. In deze bossen liggen immers eindeloos veel wegeltjes en sporen! Na de oversteek van de pikdonkere Boslustweg via dewelke ik de start bereikt had, troffen we de bevoorrading op 14 km van het vertrek. Licht werd voorzien door een stroomaggregaat en achter de bevoorradingstafel stonden de Mellowbikers Waldo en Matthijs. Ik zag er ook de huisfotograaf van mtb-you met zijn filmcamera in de aanslag. Zo druk bezig met zijn apparaat dat hij ondergetekende niet eens opgemorken heeft! Om 21.15 u konden we wat knabbelen van cake en koeken en alles doorspoelen met sportdrank.

Na de stop kregen we een zeer knap stuk parcours en de paden waren er gemakkelijker te berijden dan voor de pauze. De tocht voerde ons door de duistere bossen die af en toe wat opgelicht werden door de maan die door de wolken brak. Bij momenten doorkruisten we open vlakten tussen de bossen en kregen we hier en daar nog eens een wat meer zanderig pad voor de wielen. Soms reden we over bossporen tussen hoog gras. Geregeld volgden singletracks en paadjes die zich door de bossen slingerden. Op 19 km kruisten we nogmaals de Boslustweg waar een groen gekleurd licht aan een boomstam was opgehangen en twee seingevers voor een veilige oversteek in het donker zorgden. Op 21 km passeerden we de eenzaam in de bossen gelegen manege Molenzicht. Daar doken we weer een bospaadje in. Na de stop duurde het lang eer we nog andere bikers te zien kregen. Pas naar het einde toe werden nog voorbijgestoken door twee groepjes van drie.

We reden nog over een open terrein en langzaam maar zeker opnieuw in de richting van de StayOkay. Omstreeks 22.30 u kwamen we daar toe met 26,50 km op het tellertje. Wij hadden ons ingeschreven voor de rit van 50 km, maar aangezien het intussen toch gevorderde uur achtten wij het niet opportuun om de rit nog een tweede keer te rijden. Jari was snipverkouden en voor mij kon het ook volstaan. Ondanks het feit dat het mij wat moed gevraagd had om op zaterdagavond in het donker nog buiten te komen had ik van de rit genoten en alles goed bevonden. Ik was content dat ik deze editie niet had laten passeren. Want ik vermoed dat ik vorig jaar om de een of andere reden forfait had gegeven! Onze fiets schoongemaakt aan de bikewash met krachtige lansen. Jari merkte op dat de ziekenwagen die paraat stond zelfs voorzien was van een fietsendrager om eventuele slachtoffers samen met hun bike te kunnen vervoeren! Bij aankomst werd ik door Bas van de StayOkay bij de lurven gevat. Hij had een tijd geleden mijn maat opgevraagd en voor mij een Mellowbikers t-shirt mee besteld, eentje zoals alle medewerkers droegen. Er zaten ook een armbandje en een drinkbeker met het logo van de Mellowbikers in het tasje! Waarvoor mijn dank. Het polsbandje van bij de start kon je inruilen tegen een portie Mellowbikerssoep naar eigen recept en buiten hebben we nog een drankje genuttigd. Naast ons zaten twee bikers die in de StayOkay bleven overnachten. We zagen nog mannen vertrekken met kleurrijk verlichte fietsen en een Mellowbiker met een dikkebandenfiets met verlichte wielen!

Om 23.30 u nog even langs mijn huis gepasseerd om de post van drie weken op te halen. Het is niet evident van op twee plaatsen gehuisvest te zijn! Het was toch weer laat eer ik in mijn andere thuis was! Gelukkig werd de klok tijdens de nacht een uur teruggezet zodat we toch nog een uurtje extra slaap hadden alvorens de toertocht van de zondag aan te vatten. Het was zoals de voorgaande edities een mooie rit, zoals ik het graag zie volledig door de bossen waar je omwille van het beperkte aantal deelnemers nog kon genieten van de rust en de stilte. Bossen waar je het dennenhout bij momenten nog kan ruiken. Degelijk uitgezet met reflecterende pijlen. Dit alles aan de rand van de stad Bergen-op-Zoom op een boogscheut van de Belgische grens. Met dank aan Niels uit Roosendaal die me inschreef maar die ik helaas niet te zien heb gekregen. Hopelijk maakt de NTFU er werk van dat ook niet Nederlandse deelnemers zich kunnen inschrijven voor toertochten en betalen via een bank vanuit hun land.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbkike.nl!

StrammerMax

Toertocht (18-28-34-45-55 km) van De Pieretrappers te Meerle op zondag 18-10-2015.

Ook al was ik op zaterdag na de nachtrit in Dongen nog relatief op tijd thuis, door de noodzakelijke schoonmaak van mijn bike en spullen werd het toch weer laat. De toertocht in Meerle (Hoogstraten), niet ver van de thuisbasis, was dus een ideale keuze voor de zondag, ook al moest ik daarvoor ander moois zoals Kapellen en Wouwse Plantage links laten liggen. Ik had de toer van de Pieretrappers in Meerle ooit al gereden, maar dat was intussen al ettelijke jaren geleden. Helaas reden mijn voorganger en ik ons op weg naar de parkeerweide hopeloos vast in een doodlopend steegje achter de kerk! Daar had een wegwijzer veel ongenoegen kunnen doen besparen! Wanneer ik de weide met de fiets verliet zag ik Jari arriveren. Aan de inschrijving werd ik aangesproken door een Nederlandse biker die zei dat ik hem niet kende, maar ik vermoedde onmiddellijk dat het de man was die mij via een mail ooit eens een aantal vragen gesteld had, bijna als in een interview! Aangezien het mij zelden overkomt dat iemand zo’n ruime belangstelling in mij stelt en hij ook zijn naam had vermeld, heb ik daar later op een rustig ogenblik eens uitgebreid op gereageerd. Herman hoopte mij ooit eens in levende lijve te ontmoeten. Dat is dan bij deze gebeurd en hopelijk is het geen teleurstelling geweest! Bij de weg, Herman is 70 jaar! Als hij nog wat door kan blijven gaan en indien er nog zo’n kranige mannen zijn op de bike, moeten de rusthuizen zo stilaan beginnen te overwegen van ook toertochten te gaan organiseren in plaats van een namiddagje bingo!

We reden het dorp van Meerle uit en naar mijn mening op 2,50 km vanaf het baantje Lage Rooy de bossen van het Landgoed Den Rooy in. Daar kwam op 2,75 km een splitsing tussen de 28 km en de 34-45-55 km. Tot 5,50 km konden we genieten van de doortocht van de bossen van Den Rooy. De singletracks lagen er wel hobbelig bij. Dat zal te maken hebben met het feit dat dit bosgebied tot voor kort in privaat bezit was. Ik meende me te herinneren dat de bossen hier recent aangekocht werden door Natuurpunt. Dat bleek te kloppen, meer nog, achteraf kreeg ik te horen dat net deze zondag het gebied als het ware ingewandeld werd! Zondag 18 oktober 2015. Natuurpunt Markvallei heeft dit jaar het historische bosdomein 'Den Rooy' in Meerle aangekocht (42 ha). Natuurpunt wil dit bos permanent voor het publiek toegankelijk maken en heeft hierbij beroep gedaan op de werkgroep Trage Wegen Hoogstraten om mee te zoeken naar aantrekkelijke trage wegontsluitingen zodat wandelaars op veilige en recreatieve manier van en naar het domein kunnen wandelen.

Na de doortocht van Den Rooy volgden enkele goed natte veldsporen. Eens op een asfaltbaantje gekomen hoorde Jari iemand vanuit een auto tegen een mountainbiker zijn beklag doen dat er over zijn veld gereden werd! Op 9 km kruisten we een baan ter hoogte van een bruggetje over de Mark en doken we een vermoedelijk privaat bos in. We reden er over paadjes en aan het einde ervan naast een plantage met kerstbomen. De eigenaar had allicht zijn toestemming gegeven om er te mogen rijden en er een bord geplaatst dat meldde dat je hier kerstbomen kon kopen met vermelding van een telefoonnummer. Het aangename aan het nuttige gekoppeld! We kwamen van tussen twee villa’s op een asfaltbaan uit. 10,75 km om 10.20 u. Naast grote serres troffen we op 11 km de plek waar de 55 km zich losmaakte van de 28-34-45 km. Gekozen voor de langste rit.

Tot 13 km reden we over het asfalt toeristisch fietspad dat langsheen het riviertje de Mark van Hoogstraten naar Breda voert. Dan boog het parcours weg van de Mark en reden we het bos in over enkele leuke singletracks waarvan sommigen zelfs over enkele uit de kluiten gewassen heuvels voerden. We reden dan omheen een vijver nabij het recreatiedomein De Mosten waarvan we één van de toegangspoorten, langs de kant van de speeltuin op het strand naast de zwemvijver, op 16 km passeerden. Hiermee hadden we een knap stukje parcours achter ons. De vijvers aan De Mosten zijn ontstaan na afgravingen voor de aanleg van de E19, net zoals de gelijkaardige vijver naast de snelweg op de grens tussen Brasschaat en Sint-Job-in-‘t-Goor.

Na de passage van De Mosten kregen we tot 18 km niets anders dan bos. Daarbij passeerden we omstreeks 17 km twee uit de kluiten gewassen villa’s die daar op een groot domein gebouwd waren. We konden er genieten van singletracks over enkele heuvels om zo Meersel-Dreef (Hoogstraten), een bekend bedevaartsoord nabij de grens met Nederland, te bereiken. We reden via een bruggetje aan de watermolen van Meerle de Mark over waarbij we een mooi, maar door aanzuigende ondergrond ook zwaar stuk van het parcours achter ons lieten. We merkten dat alle afstanden hier weer samen kwamen. 20 km om 11.00 u. We reden eventjes tussen de Mark en de achtertuinen van grote villa’s. Het ging weer het bos in, deels privaat, waarna de boswegen afgewisseld werden met grassporen over open grasvlakten. Op 22,75 km bereikten we de grote baan die van Hoogstraten naar Meerle en Chaam voert. We dienden die eventjes te volgen en te kruisen. Daar stonden seingevers op wacht.

Aan de andere kant reden we het domeinbos De Elsakker in. In dit heidegebied met bos kregen we goed te berijden zanderige paden voor de wielen. Op 23,50 km kwam op één van die zandwegen een splitsing tussen de 28 km en de 34-45-55 km. Wij konden onze weg verderzetten over de steeds goed berijdbare zandpaden. Nadat deze ochtend alles dicht zat door dikke mist was intussen de zon beginnen doorbreken. Wij deelden de paden met wandelaars en een zestal andere bikers. Op een bepaalde plek passeerden we een in het bos achter een afsluiting gelegen privaat zwembad! Op 28 km waren we vlak bij de Nederlandse grens en reden er over de Strijbeekse Heide die deel uitmaakt van de bosrijke Baronie van Breda. 11.40 u. Via natte en soms lastig en zwaar te berijden bospaden kwamen we op 31 km toe op asfalt op de grens met de bewoonde wereld van het Nederlandse Chaam (Alphen-Chaam). We reden daar even vanaf de Vagevuurstraat over een grote baan, de Oude Bredaseweg en daarna de velden in.

Op 33 km kwamen we toe aan de bevoorrading die opgesteld stond in de poort van een gloednieuwe kleine schuur of grote garage waarvan het dak beter geïsoleerd was dan dat van mijn huis! De dame achter de bevoorradingstafel prees de inderdaad lekkere soep aan! Verder kon je er ook een wafel en peperkoek eten. Ik kwam er de Pieretrapper tegen die me het vorige weekend op zaterdag in Turnhout een flyer van deze tocht had toegestopt. Bovendien had ik die man gisteren nog gezien toen hier een harmonieorkest kwam optreden! Even later kwam Petruske op zijn mountainbike toe! De wereld is klein! Ondanks haar overtuigingskracht kon de dame haar soep bij hem niet aan de man brengen! Omstreeks 12.00 u zijn we in het zog van een vader en zoontje en Petruske weer vertrokken. We reden dan door de velden en na een korte modderstrook scheidden onze wegen aan de splitsing tussen de kidstoer-28 km en de 34-45-55 km op bijna 35 km van de start.

Voor de langste ritten genoten we hier van een extra lus met enkele mooie singletracks doorheen een strook bos. We kwamen dan weer uit op een veldweg en konden achter ons de plek van de splitsing nog zien liggen. Op een plaats waar enkele hutten stonden en veel rommel op de grond lag reden we het bos in. Joost mag weten wat dat daar was. Jari vermoedde dat het een plek was waar je kon paintballen. Enkele lastige en weinig bereden bospaadjes voerden tot de splitsing tussen de kids-28-34 km en de 45-55 km op 39,75 km van het vertrek. 12.50 u. We reden dan een tijd doorheen een knap parkbos, allicht Den Rooy, waarna een veldweg ons tot de meer bewoonde wereld voerde. Op 42 km kruisten we een baan en reden een steegje in. Het ging dan verder doorheen schier eindeloze bossen om op 47 km Heerle te bereiken, dit is de rustige baan die Minderhout (Hoogstraten) met Ulicoten (Baarle-Nassau) in Nederland verbindt. De bossen van Den Rooy strekken zich uit tussen deze baan en de baan van Minderhout naar Meerle. Na eventjes over deze baan gereden te hebben voerde een veldpad ons naar een volgende bos. Vanaf 49 km bereden we hier lange en eerder eentonige bospaden die gelukkig iets beter berijdbaar en dus minder zwaar waren dan de rest van de tocht! Op 51 km bereikten we een betonbaantje. 13.50 u.

Daar zagen we Pieretrappers bezig met het ontmantelen van de brug die u vanuit het bos tot op de baan diende te brengen. We waren onderweg nog dergelijke bruggetjes gepasseerd! Wat betekende dat deze mensen al deze bruggetjes speciaal voor deze tocht hadden aangelegd! Met vereende krachten werden de paletten waarmee de brug was gebouwd na onze overtocht vakkundig weggenomen. We kregen van de mannen de opmerking dat we te laat waren en dat er al bruggetjes waren afgebroken en pijlen opgehaald. We dienden inderdaad over een volgende droge beek te springen. Omdat ik al een hele week geplaagd zat met rugpijn ben ik er doorgekropen om mij de schok van een sprong te besparen! Met behulp van de GPS en door het volgen van de rijsporen bereikten we opnieuw een plek van waaraf de pijlen nog hingen. Toen we de kerktoren in het vizier kregen zat onze tocht er zo stilaan op. Met 56 km op de teller waren we om 14.15 u weer aan de parochiezaal uit grootmoeders tijd. Er zaten nog redelijk wat bikers binnen, geen massa, maar door de slechte akoestiek van de zaal was er toch veel lawaai van pratende mensen. Herman had gehoopt mij na de rit nog te zien, maar aangezien wij de langste toer hadden gereden aan ons immer rustige tempo, zal hij het wachten opgegeven hebben. Het was een mooie maar door de natte aanzuigende ondergrond zware tocht geweest, waarvoor een andere kameraad gewaarschuwd had. Hij kreeg gelijk! Ondanks het toch aanzienlijke gehalte aan bos, naast de afwisseling met veldwegen, hadden wij toch nog meer bos verwacht. De organisatie was volledig in orde. Alleen al het bouwen van de bruggetjes moet veel tijd gevraagd hebben. Eentje was zelfs voorzien van een soort tapijt om wegschuiven te voorkomen! We hadden geluk gehad met het weer. Na een mistige start brak de herfstzon door en toen we goed en wel thuis waren trok de hemel opnieuw grijs dicht. De zonnewarmte op de open plekken deed zelfs deugd. Mooie tocht in één van de meest noordelijke plaatsen van Vlaanderen. Blijkbaar ook bekend over de grens, want op de parkeerweide heel wat wagens met Nederlandse nummerplaten. In Meerle wonen trouwens redelijk wat Nederlanders.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Kleppers Lichtjestocht (40 km) van TC De Kleppers te Dongen op zaterdag 17-10-2015.

Het had wat voeten in de aarde om een inschrijving te bemachtigen voor de eerste editie van de Kleppers Lichtjestocht van TC De Kleppers te Dongen op zaterdag 17 oktober 2015. Voorinschrijven was noodzakelijk, maar de NTFU bood geen mogelijkheid om vanuit België de betaling in orde te brengen! Vermits Dongen niet zo heel ver van de grens gelegen is was ik op een ruim halfuur ter plaatse. Met het afgedrukte inschrijvingsbewijs kon je direct naar het vertrek op een groot plein in het dorp. Daar speelde zelfs een harmonieorkest deuntjes vanonder een tent. Om 19.30 u vertrokken. Het ging door enkele straten van het dorp waar seingevers een oog in het zeil hielden. Na enige tijd bereikte ik de oever van het Wilhelminakanaal. Daarna doorkruisten we een industriezone om opnieuw de boorden van het kanaal te bereiken. Na een tijd over een nat zanderig pad gereden te hebben doken we op 7 km van het kanaal weg de bossen van de Baronie van Breda in, meer bepaald de Boswachterij van Dorst.

Tot 11,75 km konden we rijden over enkele duistere bospaadjes. Eens het bos weer uit voerde de nachtrit ons over het terrein van een camping. Tot 13 km reden we tussen buitenhuizen en stacaravans waarvan ik, omwille van de luxueuze inrichting, de indruk had dat sommigen permanent bewoond waren. Na de camping voerde een pad ons naar en over het terrein van een tuincentrum. In één van de serres was voor de gelegenheid een hele discotheek opgetrokken. Ik hoop wel voor de kinderen die daar waren dat ze oordopjes in hadden. De muziek stond eigenlijk misdadig luid! Enkel goed om permanent gehoorschade op te lopen! Ik zal wel nooit begrijpen waarom zo veel mensen behoefte hebben aan zoveel kabaal en lawaai! Het is mij al meer opgevallen dat Nederlanders veel roepen en tieren naar elkaar tijdens toertochten en dat de muziek na afloop zodanig luid staat dat het niet prettig meer is!

Eens daar voorbij ging de toertocht de bossen in en kregen we van 15 km tot 18 km allicht de meest genietbare kilometers van de hele toertocht tijdens het rijden door de bossen van Dorst. De paadjes slingerden zich bij momenten over uit de kluiten gewassen heuvels. Het zal niet voor niks zijn dat het vaste parcours van Dorst dat hier in de omgeving moet liggen bij velen in de smaak valt. Eens het bos weer achter ons bereikten we opnieuw de bewoonde wereld en reden we van 20 km tot 21 km opnieuw over een zanderig pad langsheen het kanaal. 21.00 u. Aan een brug waren Kleppers al bezig met het opruimen van dranghekkens en pijlen. Dat was snel, vermits je tot 20.00 u kon starten en je dan toch al ferm moet rijden om na een uur halverwege te zijn! De rit bracht ons dan naar het reeds in kerstsfeer badende tuincentrum Avira. Kerst in oktober! Kunnen ze met Nieuwjaar al paaseieren rapen! We reden over de paadjes van het tuincentrum en tussen de plantbedden.

Eens kerstmis achter mij reed ik tot 24,50 km over natte graspaadjes tussen de velden en doorheen een boomgaard in de richting van een verlichte molen. Deze lag vlak naast een vestiging van Lidl. Een mix van paden door een landelijke omgeving en passages door de bewoonde wereld voerden tot de bevoorrading. Mijn eerste gedacht was dat ze ondergebracht was op een stort toen ik het terrein betrad en er tussen op elkaar gestapelde autowrakken reed! Niets van dat, de stop was ondergebracht in een magazijn van Frans van den Mosselaar Autorecycling & Autodemontage! De doortocht van dit bedrijf liet wel een diepe indruk na! Onnoemelijk veel afgedankte wagens stonden daar in rijen op elkaar gestapeld! Daarna reed ik door een loods die vol stond met motoren en onderdelen! Niet te schatten! Pas dan realiseer je u welke ecologische voetafdruk de mens met zijn afvalberg op deze wereld achterlaat! Zo veel afgedankt materiaal dat hier bijeen stond! Zelfs het tentje met bevoorrading was omringd door een muur van wrakken en reeds gedeeltelijk ontmantelde wagens! Aan de pauze waren er bananen, koeken en peperkoek voorzien. Ik zal bij de laatsten geweest zijn om er te passeren. Ook hier de in Nederland broodnodige muziek.

Eens weer buiten reden we tussen de magazijnen en de indrukwekkende pas gerenoveerde watertoren van Dongen. Een kasseibaantje voerde ons tussen de waterlopen De Donge en Onkel Sloot naar de dorpskern Klein Dongen waar ik tot 28,50 km de bewoonde wereld doorkruiste. Na de rit over een grasveld kregen we een stukje toertocht met Esbeekse allures. We reden er door een koeienstal, over het erf van een grote hoeve, over een voor de gelegenheid in elkaar geknutselde metalen brug, door de laadbak van een aanhangwagen en weer naar beneden over metalen trappen. Volgden nog loodsen en stallingen. Hier en daar stonden groepjes mensen die een feestje bouwden en de passanten aanmoedigden. Indrukwekkend ook op 30 km het ritje door een immens grote serre waar tomaten gekweekt werden. Het was daar enorm warm binnen! De bazin riep de passerende bikers toe!

De rit voerde me dan naar het kinderspeelparadijs Pukkemuk. We reden er over de paadjes tussen speeltuigen en sprookjestoestanden. Een soort kleinere versie van de Efteling. Na mijn doortocht van dit sprookjesland heb ik even staan praten met een Klepper. Tot de Kleppers bezemrijders (M/V) toekwamen! Zij veegden bij wijze van spreken als laatsten het parcours schoon. De rit voerde me dan nog over het territorium van enkele bedrijven, waarvan ik er in mijn haast vermoedelijk eentje gemist heb. Aan een autoshowroom ging het een metalen helling op, reden we een rondje door de toonzaal en de helling weer af. Daar raakte ik even het noorden kwijt omdat een Klepper daar al enkele pijlen had weggehaald. De mensen ter plekke waren al zodanig in feeststemming dat ze mijn vraag naar hoe het nu verder moest niet eens beantwoordden. Tot een arriverende Klepper me weer op het juiste pad zette en ik de pijlenophaler kon inhalen. Vanaf hier kon ik weer probleemloos verder.

Slechts enkele kilometers scheidden me nog van de aankomst. Het laatste gedeelte van de toer reden we door een parkbos waar de asfaltwegeltjes soms stevig op en af gingen over hoge heuvels. Om 22.30 u was ik met exact de beloofde 40 km op het tellertje weer bij af. Er stonden nog veel fietsen buiten maar ik ben niet meer binnen geweest om nog wat te drinken. Omdat er ook de volgende dag nog een en ander op het programma stond ben ik onmiddellijk weer naar huis vertrokken. Ik ben een beetje met een onvoldaan gevoel blijven zitten. Dat werd allicht versterkt door het feit dat ik geen te beste week achter me had, geen te beste dag en dat het sombere weer van de afgelopen week deprimerend ingewerkt had op mijn gemoed! Het was duidelijk dat er heel veel tijd en energie in dit evenement was gestoken en dat er veel mensen bij betrokken geweest zijn, maar deze rit had eerder de allures van een open-bedrijvendag en niet van een mountainbikenachtrit. Men is een beetje de toer van Esbeek op willen gaan, maar daar rijd je ook zeer lang door de bossen en de onbewoonde wereld en pas aan het einde van de rit rijd je door het versierde en verlichte dorp en over de terreinen van boerderijen en bedrijven. Daar is een goede verhouding tussen de mountainbikerit en het “kermisgehalte”. Die verhouding was hier in Dongen zoek. Te veel kermissfeer terwijl het echte ritgedeelte en het parcours eigenlijk niet bijster veel voorstelde! Ik heb ook echt geen behoefte aan joelende mensen langsheen het parcours en lawaaierige toestanden.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbike.nl!

StrammerMax

Toertocht (25-40-60 km) van WT Millegem te Mol-Millegem op zondag 11-10-2015.

Ondanks het feit dat de geliefde toertochten in de eigen grensstreek weer daar zijn na de zomer, de toertocht vanuit Hoogerheide links laten liggen voor deze vanuit Mol-Millegem. Jari herinnerde zich dat de tocht die van start ging vanuit de Europese school een mooie toertocht was. Wat we bij aanvang niet wisten was dat WT Millegem ook de organisatoren waren van de jaarlijkse toertocht vanuit Mol op 21 juli die helaas dit jaar niet plaatsvond en waarvan het voortbestaan een vraag blijft wegens niet genoeg medewerkers tijdens de vakantie. De tocht van 21 juli vertrekt trouwens niet vanuit de Europese School die dan allicht gesloten is. De parkings stonden bij aankomst al goed vol. Aan de start kwam ik collega Bart tegen. Om 9.30 u samen met Jari vertrokken.

Het ging het grote domein van de Europese school uit en direct het bos in. We vervolgden onze weg over een pad tussen bos en velden om dan definitief de bossen in te duiken en reeds van bij aanvang een overdosis singletracks voorgeschoteld te krijgen! Na 7 km bosplezier kwamen we uit op een voor de streek kenmerkende landelijke weg bestaande uit twee betonnen sporen. Een biker die ons even tevoren had ingehaald en die een mooi blauw pak aan had, hield ons staande met de vraag naar een multitool om zijn losgekomen zadel vast te zetten. In het zog van de snelle kerel weer de bossen in om tot 11 km opnieuw zeer veel singletracks te treffen, soms op en af over heuveltjes. Op 12,75 km passeerden we de uithoek van een golfterrein. Even verderop waren enkele bikers van Mol-Millegem in de weer met het bijhangen van pijlen op een plek waar we een smal bruggetje dienden over te rijden.

Na een eindje bos kwam er op 13 km een eerste splitsing tussen de routes van 25 km en van 40-60 km. We waren toen maar een dik halfuur onderweg. Gekozen voor de langste rit. Die leidde ons op 14 km in een straat die Boeretang heet naar de private terreinen van het SCK van Mol. Daar konden we even rijden op een mooie singletrack langsheen een meer. Eens het bos weer uit doorkruisten we de woonwijk met de eendere witte huizen in Mol-Donk waarbij in één ervan een hoogspanningsmast in de voortuin staat! Na de oversteek van een grote baan ging het op 16 km via de straat Zandputten weer het bos in. Na de doortocht ervan kregen we enkele servitudenpaadjes voor de wielen en reden we een eindje door de bewoonde wereld, onder anderen door de Maria Gorettistraat. Maria Goretti, Zij is de patrones van de jonge meisjes en van de slachtoffers van aanranding en verkrachting. Haar aanrander en moordenaar, die zich later bekeerde en intrad bij de Kapucijnen stierf in 1970. Nog niet zo lang geleden dus. Maria Goretti was Italiaanse en stierf op elfjarige leeftijd!

We staken een baan over en doken weer de bossen in voor zeer leuke singletracks op en af vanaf 17 km tot ruim 20 km van de start. Na dit knappe stukje parcours doorkruisten we de bewoonde kern van Mol-Sluis om opnieuw de bossen op te sporen. Daar troffen we in een bospad op 21,50 km van de start de eerste bevoorrading met fruit, wafels, cake en sportdrank. We kwamen er enkele bekenden tegen: Bulls69 en diens (schoon?)broer met vrouw (?). Schoonbroer reed zijn eerste toertocht sinds zijn pijnlijke valpartij tijdens de nightride van Vlezenbeek in augustus. Onmiddellijk na de bevoorrading kwam er een splitsing tussen de 40 km en de 60 km op 22,50 km van het vertrek, midden in een bos met plezante paadjes. Pas op 24 km kreeg ik een aanwijzing van de plek waar we ons bevonden toen ik van tussen de bomen de loods van houthandel Vanderhoydonck aan de overkant van het kanaal zag staan. We reden dan over meer bekend terrein voorbij de transportfirma Gheys waar de gebruikelijke korte singletrack niet benut werd. We bereikten het jaagpad van het kanaal en daar ging het geruime tijd over tot 27 km. Ook hier reden we de plek waar meerdere toertochten klassiek linksaf slaan voorbij.

Even verderop boog het parcours dan toch van het kanaal weg en mijn voorspelling bleek snel te kloppen. We reden de Molderloopstraat van Balen in en voorbij het huis waar het perpetuüm mobile nog steeds op de vensterbank heen en weer staat te zwiepen. We kruisten de spoorweg en doken letterlijk in een put naar beneden het bos in. Daar stonden twee bikers aan één van hun fietsen te sleutelen. Beneden in het bos volgde een eerder moeilijke singletrack over een te droge ondergrond met bulten en putten. Via het bos bereikten we de assenweg die zich achter de stapelmagazijnen van meubelen Odrada bevindt. 31 km. Singletracks leidden naar en voorbij het Technisch Instituut Sint-Paulus, vertrekplaats van een andere toertocht in Mol-Heidehuizen. De nieuwbouw van de school begint zo stilaan in orde te geraken. Hier ging het weer het bos in en konden we rijden over en in de buurt van de knappe paadjes die deel uitmaken van de vaste Landduinenroute.

De singeltracks door dit zanderige bos- en heidegebied brachten ons tussen de terreinen van de Molse Tennisclub en de gemeentelijke stelplaats naar de velden van de voetbalclub VV Hei. Op 34 km sloegen we er rechtsaf over het parcours van de rode vaste route. Op 35 km reden we door de Bremdoornstraat, indertijd nog een assenweg, later ten behoeve van de villabewoners verhard door twee betonstroken. De singletrack die hier ligt werd benut en door de bossen in de buurt van de Borgerhoutsedijk bereikten we de tweede bevoorrading in de tuin van een huis in de straat Gooreersels in Balen-Hulsen. Het was pas hier dat onze eurocent viel en we zagen dat het niet de eerste keer was dat we de tocht van Mol-Millegem reden. Allicht wel de eerste keer in de herfst. Ik was ooit al wel vanuit de Europese school vertrokken, maar dat was al heel lang geleden. De tweede stop kwam op 36,50 km van de start en we arriveerden er op het middaguur. Aan de tafeltjes zaten enkele leden van WT Millegem allicht te wachten voor de opruim later. Fruit, koeken en wafels stonden er op het menu, je kon zelf je bekertje met drank vullen. Dezelfde jongedame als anders zorgde voor de voorraad en we hebben er even staan praten met één van de mannen van de club.

Na de stop reden we door Hulsen om dan via een bospad de straat Kopberg te bereiken die er de Volsbergenbossen in duikt. Ook de rode vaste route passeert hier. Ik hoopte dat deze toer net zoals op 21 juli destijds de mooie singletrack vanaf het boomkapelletje rond de zandvlakte zou berijden. Het is namelijk de enige toer in Mol die zoveel uit deze bossen haalt! 38,50 km. We reden de zandvlakte helaas voorbij om rechtsaf te slaan. Maar we zouden toch niet teleurgesteld worden! Tot 41,50 km kregen we namelijk eerst een knappe lus met leuke paden in de Volsbergenbossen voor de wielen. Uiteindelijk bereikten we dan toch de singletrack omheen de zandvlakte. Die loopt er op de bosrand helemaal omheen en eens weer dieper het bos in over enkele uit de kluiten gewassen beboste zandheuvels. Nadat we deze mooie track achter ons hadden volgden nog mooie singletracks en paadjes door de Volsbergenbossen. Op bepaalde plaatsen reden we tegen de richting van de rode vaste route in. Op 45 km kwamen we uit het bos tevoorschijn op de Borgerhoutsedijk.

Aan de straat waardoor we op een bepaald ogenblik reden te zien vermoedde ik dat we in de richting van Geel-Bel reden. Dat bleek zo te zijn. Op 49 km reden we daar eventjes door en langs de rand van de bewoonde wereld ter hoogte van Manheuvels. Dan ging het zeer kort door een uitloper van de Belse Bossen. Op 50 km kruisten we de drukke ringweg en reden we eventjes over de gevaarlijke baan richting Mol-Ezaart. Na deze gekruist te hebben ging een asfaltbaantje over in een zandweg om op 51 km een woonwijk te bereiken. 13.00 u. Vanaf de Reigerstraat reden we door de bewoonde wereld, kruisten we de spoorweg, reden er even langs en volgden een veldpad tot de straat Stokt op de rand van de bewoonde kern van Millegem.

Op 54 km reden we opnieuw de bossen in voor een portie singletracks en mooie paden. De laatste kilometers verliepen nog door het bos, afgewisseld met de doortocht van velden. Zo reden we over een bijzonder smal spoor tussen twee velden tussen twee rijen zeer dicht op elkaar staande bomen met dikke wortels. Op dit paadje kregen we dan nog twee wandelaars als tegenliggers! Een bospad voerde ons uiteindelijk weer in de richting van de Europese wijk en school die midden in de bossen ligt. Naar het einde toe waren bij het uit de bossen komen de pijltjes al opgeruimd en hebben we in de verlaten asfaltbaantjes die hier door het bos lopen even moeten zoeken naar de ingang van de school. Om 13.50 u kwam er na 62 km een einde aan de rit en allicht waren we de laatsten om toe te komen. De bikewash zagen we niet staan, misschien al opgeruimd en was trouwens niet nodig. In de mooie grote refter van de Europese school nog een drankje genoten en een kommetje soep met een broodje. Intussen waren de mensen van de club al bezig met het opruimen van de vrijgekomen tafels.

Het was inderdaad een mooie toertocht. Er zat in het parcours van de 60 km naar onze mening wel iets meer verhard dan de vooropgestelde 8 km om van het ene bos naar de volgende speeltuin te rijden, maar de 75% off-road hebben we zeker gehad! Redelijk wat afwisseling en zowel gewone singletracks als enkele meer technische paadjes. Veel stroken bos. Mooie doortocht van de Volsbergenbossen waar de andere tochten vaak gewoon voorbij rijden over de vaste route. Enkele klassieke plekjes gepasseerd, maar vaak in de andere richting wat een heel ander beeld geeft. Omdat Mol zo’n grote gemeente is kregen we deze keer ook andere plekjes te zien, onder anderen in Balen en Geel, dan tijdens de tochten die meer naar Lommel toe rijden. Hopelijk krijgen we ooit toch nog eens een toertocht op 21 juli, want daar waren wij de vorige jaren altijd trouw present.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Toertocht (25-50-70-100 km) van WTC Onze Hoop te Turnhout op zaterdag 10-10-2015.

Voor de eerste keer deelgenomen aan de toertocht van WTC De Hoop met vertrek vanuit het Sint-Pietersinstituut te Turnhout. Deze school ligt nabij het einde van de ring rond de stad. Om 10.25 u ingeschreven en vertrokken. De tocht vertrok via de ring, de Noord-Brabantlaan in de richting van de brug over het kanaal Schoten - Dessel. Voor mij reed een groep scouts met de fiets op pad. Net voor de brug doken we tussen het struikgewas de berm af en even naast het kanaal. Het ging een paar trapjes af waar een fotograaf in de aanslag stond, waarna ik langs een half uitgedroogde poel reed. Na het kruisen vaan een bruggetje reed ik langs gloednieuwe straten waar de eerste vier huizen van een nieuwe woonwijk in aanbouw waren. Ik passeerde het restaurant Largo waar ik lang geleden ooit ben wezen eten om zo het kanaalbruggetje aan de andere stadsrand te bereiken. Daar kwam de splitsing tussen de ritten van 25-50-70 km en 100 km op 3 km van de start. Gekozen voor de rit van 70 km.

Tot 4,50 km reden we langsheen de vaart en tot 6 km door het parkbos Dombergheide, een natuurreservaat van Turnhout. Daar was er een splitsing tussen de 25 km en de 50-70-100 km. De langste routes doken de Roodhuisstraat in, een lange zandweg langsheen de velden door een eenzaam onbewoond gebied en die halverwege voorbij de camping Baalse Hei voerde. Op 8 km sloegen we linksaf een andere zandweg in en verderop rechtsaf naar een hobbelig grasspoor dat naar een bos toe leidde. In dat knappe bos kregen we paden en paadjes voor de wielen. Op 10 km passeerden we daarbij een eenzaam in het bos gelegen hoeve. Na de oversteek van een betonbaantje voerde de toer omstreeks 12 km langsheen een bosvijver. Even verder sloegen we een assenweg in die deel uitmaakt van de Smokkelaarsroute, een fietsroute die werd gemarkeerd door reuzengrote klompen.

Deze assenweg voerde naar een volgende bos waar een breed pad voorbij het grafveld Het Heike van Klein-Ravels voerde. 14,50 km. Hier liggen 27 graven uit de ijzertijd, zowel grafheuvels met palenkrans als vlakke graven. Vanaf hier reden we door niets anders dan bos! Vanaf de achterpoort van het militaire domein kregen we een prachtig stukje bos voor de wielen! Op 18 km van de start haalde Jari me in. Hij was iets later vertrokken. Na een stukje over dit voor ons totaal onbekende terrein bereikten we de bewoonde kern van Ravels in een straat nabij het kanaal waar we wel al bij andere tochten gereden hadden. Onder de eerstvolgende brug troffen we op het middaguur de eerste bevoorrading op 22 km van de start. Het was daar vrij druk in verhouding tot op het parcours zelf, maar de langste ritten passeerden hier twee keren, vandaar!

Na de stop volgden we nog even het kanaal om dan linksaf de bossen in te duiken. Een singletrack leidde naar het Gewestbos van Ravels. We reden er even door, daarna een stukje door de open velden om weer het Gewestbos in te rijden. Op 29 km reden we over de bekende brede dreef waar ook andere tochten passeren. De hele open strook was omgewoeld geweest voor het aanleggen van vermoedelijk gasleidingen. We passeerden het hutje waar een andere toertocht (Weelde) een bevoorrading en splitsing heeft. We vervolgden onze weg door niets anders dan bos. Op 31,50 km bereikten we de rand van het Gewestbos aan de bekende grenspaal en het windmolentje op een veld, pal op de grens met Nederland. We vervolgden onze weg op het paadje op de rand tussen bos en velden en in bossen op de grens in de omgeving van het Landgoed De Utrecht. Een binnenlopend berichtje op de gsm voor roaming op het KPN-netwerk verried dat we goed en wel de grens over waren! Om 12.50 u klokte ons tellertje midden de bossen 35 km af en waren we halfweg. In deze omgeving zagen we pijltjes staan voor een Nederlandse toertocht van MTB Esbeek.

Op 37 km reden we over het eerste gedeelte van de mooie lange singletrack die leidt naar de bossen van Reusel-De Mierden nabij de Spartelvijver. We bereden enkele van de vele singletracks in dit gebied zonder de Spartelvijver zelf te zien. Zo reden we over de paadjes van het lokale trimparcours en over enkele uit de kluiten gewassen bulten. Toen we het tweede gedeelte van de lange singletrack bereikten merkten we dat we de vijver zelf niet te zien zouden krijgen, vermits we in de richting reden van de vijver weg. Tot 40 km konden we genieten van deze mooie singletrack die er evenwijdig met een zandweg voert. Om 13.10 u bereikten we daardoor opnieuw de bossen van De Utrecht. Diverse paden en tracks voerden ons door deze eindeloze bossen tot we uitkwamen aan de andere zijde van het veld met het windmolentje aan de grenspaal. 46 km om 13.30 u.

Van 48 km tot bijna 50 km konden we rijden over een eerder technische en zeer smalle singletrack die zich met veel bochtjes tussen dicht op elkaar staande boompjes slingerde. Hij loopt er tussen een veld en een bospad en maakt deel uit van een rode vaste route. Voor ons compleet onbekend terrein, we hadden er nog nooit gereden! Van tussen de bomen zagen we een “valsspeler” over het bospad rijden in plaats van het draai- en keerwerk te doen op de track! Op 50 km kruisten we na dit knappe stukje parcours een rustig baantje. Vanaf daar kwamen we toe in een meer bewoonde maar landelijke omgeving. Op 52 km reden we in een pad en straat die Kijkverdriet heet! Ook het nabijgelegen natuurgebied in Ravels heet zo. Kijkverdriet is gelegen tussen het kanaal Schoten – Dessel en de Gewestbossen van Ravels. Van 52 km tot 55 km reden we over een smalle bochtige technische singletrack die evenwijdig met het kanaal voerde. Deze bracht ons op 60 km voor de tweede keer naar de bevoorrading op dezelfde plek onder de brug. Om 14.20 u konden we ons daar opnieuw te goed doen aan fruit, wafels, cake en sportdrank. Terwijl we daar even pauzeerden kregen we twee bekenden te zien. Chantal en Erling reden de toer van 100 km!

Vertrokken in het zog van dit tweetal en een groepje van een vijftal mannen die niet alleen hetzelfde pak droegen, maar ook dezelfde oranje helm! We reden de brug over het kanaal op om aan de overkant al snel weer een bos en singletrack op te zoeken. Chantal en Erling verdwenen in de verte en even later was er een splitsing tussen de 50 km en de 25-70-100 km op 58,50 km van de start. We reden dan door meer bewoond landelijk gebied We reden er door velden, straten en doorheen stroken bos nabij het natuurgebied De Liereman tot aan de Hoge Mierdseweg te Oud-Turnhout. Daar was er een splitsing tussen de 25-70 km en de 100 km op 62 km van de start. Van 64 km tot bijna 66 km doorkruisten we de bewoonde kern van Oud-Turnhout, langsheen de kerk, de voetbalterreinen en een sporthal voor indoor tennis en ski.

We passeerden een voor kinderen aangelegd bmx-parcours met paadjes over wasborden en doken het naastliggende bos in. Daar konden we rijden over een singletrack waar heel wat bochtenwerk vereist was. We kregen er het gezelschap van nog andere bikers. Eens het bos weer uit volgden veldsporen die deel uitmaken van de vaste route Pierelierebinkenpad. Dat pad is genoemd naar de bijnamen van de inwoners van de drie gemeenten waar de drie parcours van de route zich bevinden: de Pieren uit Ravels, de Liereman in Oud-Turnhout en de Binken uit Turnhout. De niet zo spectaculaire paadjes van het Pierelierebinkenpad voerden ons na 68 km tot in Oosthoven. Van hieruit waren we via enkele servitudenpaadjes snel weer aan de ring om Turnhout. Na een kort eindje er langs bereikten we opnieuw de Hogestraat en de achteringang van de school. Om 15.30 u konden we na exact de beloofde 70 km een punt zetten achter deze toertocht. De bemande bikewash deed het slijk dat we op enkele natte stroken hadden opgeschept snel weer verdwijnen. Bij afgifte van het polsbandje kreeg je in de refter twee pannenkoeken met bruine suiker. Dat smaakte na de rit en bij een drankje. Na nog wat napraten vrij snel weer huiswaarts. Vermits we vroeger dan anders vertrokken waren, voor de verandering ook eens wat vroeger thuis voor een rustige avond!

Wij waren blij verrast van vanuit een groot provinciestadje zo’n mooie toertocht te treffen en zowel enkele bekende als compleet onbekende plekken te doorkruisen. Zeer veel off-road en bos. De toertocht wordt blijkbaar al vrij lang georganiseerd. Het verwonderde ons daarom dat we hem nog nooit eerder gereden hadden. Blijkbaar werd hij vroeger wel op een andere datum gereden. De hele organisatie was perfect in orde van aan de start, de afpijling, het knappe parcours, de bikeparking, bikewash en de après met pannenkoek. Beslist een aanrader voor wie deze nog niet eerder gereden heeft!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Kardinaalstoertocht (25-45-55 km) van KWB Sport Vorselaar te Vorselaar op zondag 04-10-2015.

Er verdwijnen soms toertochten van de kalender omdat mensen de organisatie ervan niet meer zien zitten of niet genoeg helpende handen kunnen vinden. Maar er komen er soms ook nieuwe bij! Dat was deze zondag het geval met de eerste editie van de zogenaamde Kardinaalstoertocht van de KWB Sport te Vorselaar. Het vertrek was vanaf de Evenementenhal De Dreef nabij de sport- en voetbalvelden te Vorselaar. De ruime parkings rondom stonden al goed vol toen ik er omstreeks negen uur arriveerde maar ik kreeg nog een plekje toegewezen op één van de laatste onbezette plaatsen. Er was mooi weer beloofd, maar er was ’s ochtends mist komen opzetten zodat de kledingkeuze moeilijk was. Toch maar een korte broek aangetrokken. Het was verdomd koud toen ik van de auto naar de inschrijving reed. Om 9.15 u kon ik vertrekken.

Het ging het dorp uit via het park waar men vanuit de dreef de kerk kon zien staan. We reden het kleine crossparcours dat er ligt gewoon voorbij en zoals ik vermoedde werd de overtocht bewaard voor de slotkilometer. Een leuke afsluiter blijft de deelnemers namelijk gemakkelijk bij. Er volgden enkele straten en servitudes waarna een zandweg door het bos ons tot aan Vispluk bracht. 2 km. Hier in de buurt staan de bekende “veertien kapellekens” maar die kregen we niet te zien tijdens de tocht. Het ging het kasteelpark in en op 3 km passeerden we het kasteel van Vorselaar. Een bizar, bijna sprookjeskasteel, nog steeds in privaat bezit. We reden door een dreef van het park, even over de drukke Dennenlaan en door een bosdreef waarin zich vier sporen hadden gevormd. Dan een eindje over beton, overgaand in een zandweg. Aan een kruispunt van zandwegen troffen we de eerste splitsing tussen de 25 km en de 45-55 km. Van een groepje van drie dat achter me kwam, reed één de 25 km op, wat enig gemor veroorzaakte bij zijn collega’s die samen met mij de richting van de grootste afstanden uit gingen.

We reden afwisselend over landelijke betonbaantjes, rustige asfaltwegen, zandpaden en door straten om de meer bewoonde wereld te verlaten. Op 7,50 km doken we dan toch goed en wel het bos in om te rijden over een pad en singletracks die goed voorzien waren van wortels en harde bultjes. Tot ruim 10 km konden we alzo genieten van een eerste lading leuke paden door de bossen. We kwamen uit het bos tevoorschijn ter hoogte van Schrieken in Poederlee-Lille. Hier bereden we enkele assenwegen om op 10,50 km links opnieuw het bos in te duiken. De plekken die we passeerden herkende ik van andere toertochten in deze streek. Onder anderen toertochten uit Wechelderzande doen ook Poederlee en Vorselaar aan. Een bospad en een veldspoor leidde naar het kapelletje van Zittaart, gelegen op een met leibomen omzoomd graspleintje op een kruispunt van landelijke wegen in Poederlee. 12 km. Even verder hielpen seingevers ons een baan over en troffen we een tweede splitsing tussen de routes van 25 km en van 45-55 km op 13 km van het vertrek in een straat van een nette villawijk te Poederlee.

Na de doortocht van de statige villawijk met mooie stulpjes volgden de kortere en lange klassieke singletracks door de bossen van Poederlee die ook door andere tochten worden bereden. Zo werden we ook twee keren over de bekende puist in het bos gestuurd, kwestie van enkele hoogtemeters te realiseren. Een grasspoor leidde tot de kruising met een rustige baan om op 15,75 km aan de overkant de zandwegen in de omgeving van het motorcrossterrein van Lille te bereiken. Hier reed ik op tweede kerstdag 2013 mijn tweedehands Turner Flux naar de verdoemenis tijdens de toertocht vanuit Poederlee die hier een splitsing heeft. De scharnier waarmee de achtervering met de bewegende delen van het kader was verbonden gewoon doorgebroken! Dat onderdeel wordt niet meer gefabriceerd en de Turner hing al bijna twee jaar aan de haak bij de fietsenmaker! Het toeval wil dat ik deze fiets vorige vrijdag ben gaan ophalen met de bedoeling er eens werk van te maken om alsnog een oplossing te zoeken of alle nog vrij nieuwe afmontering te laten overplaatsen op een nieuw kader!

We sloegen deze keer de zandweg linksaf in die overging in een hardere assenweg. Ter hoogte van een krakkemikkig bruggetje over een beek ging het een paadje in dat goed voorzien was van wortels en stronkjes van afgezaagde boompjes. Het is de Oude Lilse Voetweg, een trage weg die vorig jaar terug bruikbaar gemaakt en in ere hersteld is en naast de afsluiting van een bosterrein loopt. Tot 18 km was het uitkijken voor stronkjes en wortels en enkele keren tussen dicht op elkaar staande stammen kruipen! Het pad eindigde nabij de Taverne De Wingerd waar we het baantje kruisten. We bereikten de andere kant van Vispluk om er op 19 km de splitsing te vinden waar de 55 km apart ging van de 25-45 km. Om 10.30 u ging het daar voor de langste afstand een assenweg in. Tot 21,75 reden we over de lange zandwegen in het grensgebied tussen Poederlee, Vorselaar en Herentals. We reden even over de betonbaan Plein en troffen enkele mooie singletracks in een woest bos. Ze eindigden op een veldweg ter hoogte van een verlaten hut tussen de bomen. 22,85 km. Nog tot 24 km konden we genieten van diverse bospaadjes. Op 24,85 km bereikte ik om 11.00 u de rand van de bewoonde wereld en toen ik daar even halt hield haalde Jari me bij. Hij was later vertrokken.

Paden en een eerder lastiger technische singletrack tussen dicht op elkaar staande bomen, met bulten en veel wortels brachten ons naar de bevoorrading op 29 km van het vertrek. Deze stond opgesteld op een grasveld naast enkele visputten en we arriveerden er omstreeks 11.30 u. Aan de lege schalen te zien was het aanbod al goed geslonken zodat wij ons tevreden dienden te stellen met partjes sinaasappel, zeer kort gesneden stukken banaan en centwafeltjes. Verder was er water en lekkere sportdrannk. Intussen was de ochtendzon doorgebroken, de mist verdwenen en was het aangenaam fietsweer. Er was nog redelijk wat beweging aan de stop en er bleven bikers toekomen.

Na de pauze kwamen er grassporen en singletracks waarna een assenweg ons tot een splitsing tussen de 25 km en de 45-55 km voerden. Deze kwam op 33 km van het vertrek. Wij reden een maïsveld in en na een servitudenpad kwam er op 34 km een splitsing tussen de 45 km en de 55 km. Van 35 km tot 37 km konden we genieten van leuke singletracks en bospaden. Het was er prettig rijden in een knap bosgebied tot we Heikant in Vorselaar bereikten. Van daar werden we naar de watermolen op de Kleine Nete in Grobbendonk gestuurd. Op 38 km reden we daar over een oude kasseiwegel in een schilderachtige omgeving. Geen van ons had gedacht vandaag in Grobbendonk te zullen komen! Landelijke wegen voerden ons voorbij de Jeugd- en gezinsboerderij Karrewiel in Grobbendonk. 39,50 km. Even later reden we over het bekende asfaltbaantje naast de omheining van het militair domein van Grobbendonk en passeerden we op 40 km de ruïnes van Onze-Lieve-Vrouw-Ten-Troon, de overblijfselen van een abdij en kerk. De site wordt omsloten door het militair domein en je kan er via een brug naartoe. Alzo bereikten we de grens tussen Grobbendonk en Vorselaar.

Van 41 km tot 42,50 km reden we over een grasspoor op de oever van de Kleine Nete. In de bochten had je een mooi zicht op de waterloop en de bomen rondom. Op 44 km overschreden we op een asfaltbaantje de grens tussen Vorselaar en Herentals. Daar vonden we geen pijlen meer! Bij nader toezien was het toch gewoon rechtdoor, maar wij waren teruggekeerd omdat we al twee kruispunten met zandwegen waren gepasseerd waar geen pijlen te bespeuren waren! Liever dit dan te hebben moeten vaststellen dat hier alles al zou opgeruimd zijn geweest! Tot 47,50 km was het amusant rijden over bospaden in Herentals. Dan bereikten we de grote baan die van Poederlee (Lille) naar Herentals voert. We dienden even het fietspad te volgen in de richting van Poederlee en kruisten daarbij het riviertje de Aa. Aan de kleine parking ter hoogte van een kruispunt met een zandweg waar vaak een aardbeienkraam staat en de toer vanuit Wechelderzande soms een bevoorrading heeft staan, verlieten we de grote baan linksaf de zandweg in.

Zandwegen, harde sporen en veldwegen voerden ons naar en langs een waterloop, dat zal de Nete of de Aa geweest zijn. Op 51 km bereikten we de meer bewoonde wereld. De laatste twee kilometer reden we nog door een strook bos over enkele singletracks met als afsluiter de laatste kilometer over het mountainbike-crossparcours in het park van Vorselaar. Om 13.00 u waren we na 53,50 km weer bij af. De bikewash met fietsenstandaards was nog operationeel, dus konden we het stof van onze fiets spuiten en hem toevertrouwen aan de fietsbewaking. De broodjes waren helaas op, de braadworsten echter nog niet. Het feit dat ze zonder broodje aan halve prijs verkocht werden was voor ons een reden om er meteen twee te kopen! De bikers die naast ons aan een tafel zaten moesten wel lachen toen ze ons zagen toekomen met in elke hand een worst! Nog even in de zon gezeten alvorens weer huiswaarts te trekken. Omdat we heel wat vroeger thuis waren dan anders, alhoewel onze gemiddelde snelheid niet hoger lag dan gewoonlijk, van de gelegenheid gebruik gemaakt om niet alleen de fiets maar ook de auto thuis eens een wasbeurt te geven!

Ondanks het feit dat het een eerste editie betrof was deze rit prima georganiseerd van aan de inschrijving tot de bikewash. Het parcours was zeer de moeite waard. Voor de bevoorrading wel de klassieke plaatsen die door de meeste toertochten in deze regio worden aangedaan, na de bevoorrading meer onbekend terrein, of zeker in een andere volgorde uitgezet. De bepijling was goed op enkele plaatsen na waar de pijlen iets verder voor de afslag hadden mogen hangen. De rode kleur was geen goede keuze alhoewel men in de lage herfstzon geel ook niet altijd gemakkelijk ziet hangen in de bossen. Kleurenblinden moeten echt naar rode pijlen speuren! Verder is het ook veiliger dat de bikers niet zelf hun fiets mogen wegzetten in de bewaakte stalling. Wij hadden ons goed geamuseerd en deze nieuwe toertocht is er zeker eentje om te onthouden en later nog eens over te doen! Er daagden 960 deelnemers op en dat wil al wat zeggen op een zondag met zeer veel concurrerende tochten! Want het is de laatste tijd zeer moeilijk om te kiezen uit al het moois dat wordt aangeboden!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax