Toertocht te Hamont-Lo op 10-07-2011

19de Meerdael Classic (28-45-60-75-100 km) van de Downhillbikers te Oud-Heverlee.

 

Vandaag ook naar Oud-Heverlee afgezakt voor de eerste toertocht sinds een dikke maand stilliggen, op de 24 uren van Westerlo vorig weekend na.  Er zijn nu eindelijk een aantal straten open die tot de vorige keer ontoegankelijk waren, zodat ik de vertrekplaats naderde vanuit Korbeek-Dijle.  De vaste route kruist daar de spoorweg, die plek kwam me bekend voor, en vrezend geen parking te vinden in de smalle stijgende straat, mijn auto daar naast de spoorweg achtergelaten.  Daardoor enige verwarring veroorzakend voor anderen die mij daar met m’n bike in de weer zagen en vroegen of er verder parkeergelegenheid was.  De start bleek te zijn aan de sportvelden tegenover Don Bosco en daar is in wezen heel wat parking, alhoewel ze goed vol stond!  Ik ben hier nog al geweest om toen een bijna onmogelijke parkeerplek slechts te vinden op die nochtans grote parking!

 

Omstreeks 10.00 u vertrokken voor de toer van 60 km.  De eerste 20 km, tot aan de eerste bevoorrading, gingen vrij vlot, ook al was ik voor de start al bekaf van die steile Korbeekdamstraat naar de start te hebben moeten beklimmen!  Van aan de voetbalkantine doken we eigenlijk direct de bossen in.  Ik meen dat de vaste Meerdaalwoudroute daar ook passeert.  Er kwamen daar trouwens stukken van in de tocht voor, maar ze werden in de tegengestelde richting bereden.  Zo dat stukje naast de snelweg vol putten en geulen, waar vaak water in blijft staan.  Maar nu lag de plek er bijzonder goed droog bij.  In het eerste deel kregen we een aantal brede boswegen voorgeschoteld, soms lange rechte stukken, hetzij lichtjes klimmend of dalend.  Ook de holle wegen die rijkelijk aanwezig zijn in deze streek, werden ons deel.  Aan de eerste bevoorrading kon je fruit eten, cake, wafels en stukjes snoepgoed met chocolade.  Er was sportdrank en water.

 

Bijna onopvallend veranderde de voertaal van Nederlands in Frans en doorkruisten we een gehucht dat luisterde naar de naam Mille.  Zeer schilderachtig was de witte vierkantshoeve die jammer genoeg gedeeltelijk in staat van verval verkeerde, ook al was ze nog in gebruik.  Het zal ook niet min zijn van zo’n groot gebouw te beschermen tegen de tand des tijds.  Tegenover stond een kleine witte kapel.  Ondanks het feit dat ik nog al tochten in deze streek heb gereden, was ik hier nog nooit geweest.  Er volgden nog andere paden die voor het eerst kennis maakten met m’n bike en het zware gewicht dat deze moet torsen.  Aan de kruising met een drukke weg hield een Downhillbiker me tegen.  Hij wist me te zeggen dat het parcours plaatselijk was omgelegd omwille van een brand.  Dat het een woningbrand betrof wist ik toen nog niet.  Enkele weken geleden ben ik in Stekene tijdens een toertocht ook moeten omrijden omwille van een bermbrand.  De brandweer liet me niet passeren.  Maar daar heb ik wel zelf mijn plan moeten trekken om weer op het parcours te geraken.  Hier waren de pijltjes al verhangen!

 

De doortocht van Nethen zal me bijblijven.  We kregen een pracht van een holle weg voor de wielen, waar je weliswaar goed moest uitkijken voor de vele stenen die er lagen.  Toen ik even stopte zag ik op de bermen planten staan waarvan de bloemen bestaan uit een soort langwerpige tros rode bessen.  Volgens mij zijn dat beschermde planten, ik meen zelfs dat het een soort orchideeën betreft.  Toen ik na aankomst aan Offshore vroeg of die beruchte lianenklim, waarover ik op dit forum al wel eens gelezen had, in de tocht zat, bleek dat inderdaad het geval en ik vermoed dat het deze holle weg was.  Lianen waren er wel niet meer te zien.  Daarna moesten we naast de tuinen van enkele huizen een als “gevaarlijk” gemarkeerde afdaling nemen.  Halverwege was daar een dropke en deed ik veiligheidshalve hetzelfde als de biker voor me gedaan had!  Afstappen!  Het bleek een man te zijn die ik nog iets ouder schatte dan mezelf.  Ook verderop zag ik het niet echt zitten om met mijn oude knoken naar beneden te razen, ook al moest ik me even tegen de kant drukken toen een vijftal naar beneden kwam gereden.  Allemaal netjes achter elkaar, het zou een mooie actiefoto opgeleverd hebben!  Het goed van wortels voorziene spoor ging over in een asfaltbaantje.  We reden weer door een straat van Nethen en moesten dan links een smalle track in waarvan de ondergrond eerst uit zand bestond en dan uit kasseitjes.  Een kaarsrecht paadje, niet breder dan een singletrack, gelegen in een door bomen overgroeide holle weg en bestraat met kasseien!  Het was een zachte klim, maar een verdomd lange.  Aan het einde kwam je het open veld in en moesten we rechts afslaan zodat je de bomen kon zien waaronder we gereden hadden.  Toch eigenaardig dat zo’n holle weg zo stiekem verstopt ligt in een verder open landschap.

 

We doken weer de bossen in en kwamen ongemerkt op de klim die vertrekt vanaf de spoorweg en gelegen is op de vaste route in weer een holle weg.  Halverwege staat een gedenksteen en ik ben gestopt om nu eindelijk eens te lezen wat er op staat.  Het betreft een monument dat herinnert aan een aantal inwoners van Gastuche (er ligt een stationnetje met deze naam langs de spoorweg) die in 1944 zijn gestorven na de ontploffing van een bom.  Een andere eenzame biker reed me voorbij en dat was het sein om weer op pad te gaan.  Hijgend toch boven geraakt om quasi onmiddellijk weer naar beneden te moeten over een track die voorzien was van een bordje “bochten”!  Een zeer leuk paadje van waaruit je recht de holle weg in kon kijken om de bikers die nog in aantocht waren naar boven te zien kruipen, terwijl je zelf lekker naar beneden kon razen door de bochtjes en over de bergjes wippen die op het pad lagen.  Om dan beneden weer uit te komen aan de spoorweg en over te steken via een speciaal voor fietsers aangelegde overweg aan het stationnetje van Florival.  Een naam die me deed denken aan een bloemenwinkel!  Volgens Wikipedia is Florival een gehucht van Ottenburg, deelgemeente van Huldenberg, en dus Vlaams.  Het is ook de naam van een bier, genoemd naar de toenmalige abdij in de “vallei der bloemen”.  Het was me intussen ook opgevallen dat het gedeelte van de toer over Franstalige bodem een stuk zwaarder was dan in het begin, dat ik daardoor heel wat minder snel vooruitkwam en het weer een daguitstap ging worden!  Puffend trok ik me naar boven, terwijl ik werd voorbijgereden door snelle jonge snaken die de indruk gaven zelfs niet te moeten trappen!  In een steil klimmend smal straatje in Nethen stonden mooie huizen, waarvan één roze geschilderd als ware het een peperkoeken huisje uit een sprookje.  De smalle weg dook het bos in en veranderde aan een eveneens roze kapelletje in een van wortels voorziene bospad.

 

We kruisten weerom de taalgrens en reden via de Florivalstraat Huldenberg binnen.  Af en toe werd ik nog ingehaald door bikers, ik vermoed de laatste straffe mannen die de toer van 100 km hadden gekozen.  Aan de voor mij tweede bevoorrading, op 51 km, ontmoette ik Pierrot le Fou, die me dan steevast vraagt of “m’n vriend” ook onderweg is.  Neen, de rubber koos vandaag voor Boom.  Ik had kort na het vertrek al een Bierbiker opgemerkt, maar Pierrot was later vertrokken na een korte nacht.  Werkend bij de hulpdiensten bij de brandweer van Heverlee-Leuven had hij nogal wat dronken jeugd moeten afvoeren van de festivalweide in Werchter!  Te veel zaken gezopen die ze anders niet gewend zijn!  Toen hij vertrok zag ik z’n naambordje van de LCMT nog fier op z’n stuur hangen.  Daar zal ik straks wel eens naar vragen, heb ik gedacht, maar ik heb Pierrot na aankomst niet meer gezien.

 

Ik vond de tweede bevoorrading nogal laat komen, zo luttele negen kilometer voor het einde.  Groot was dan ook mijn verbazing toen ik een bordje met “nog 5 km” zag staan, terwijl mijn tellertje de 60 km al had overschreden!  Het einde was dus nog niet in zicht!  Ik was anders al knap moe!  Nog even doorbijten terwijl we weer het Meerdaalwoud doorkruisten, rakelings de Zoete Waters passeerden en een laatste klim in een holle weg voor de wielen kregen geworpen.  Na een laatste smal paadje vol venijnige wortels, was ik toch blij dat ik na 65 km de sportvelden weer te zien kreeg.

 

Uitgekeken naar Pierrot, maar die was al pleitte.  En toen ik m’n naam hoorde roepen, zag ik Offshore daar zitten bij z’n gezelschap en in het gezelschap van edel vocht.  Offshore heb ik leren kennen na een nightride, samen met enkele andere trouwe nachtridders die elkaar op zo’n gelegenheden te zien krijgen.  Bij dat gezelschap was een zekere Peter, een bionische man, omwille van twee ingeplante knieprothesen, maar die blijkbaar nog lustig de bike beklimt en aan een hoger tempo dan den deze!  Want ik vermoed dat hij me voorbijgestoken is onderweg.  Deze Peter kent dan weer rubber-12 en een tijd terug was er hier op het forum zo wat te doen over wie nu het langst op de après blijft plakken!  Rubber en ik eisen vaak die eer op, maar deze Peter doet net hetzelfde!  Voilà, hiermee zou ruber-12 moeten weten over wie het gaat.  Vandaag hadden Offshore en ik deze eer, want wij zijn nog even blijven babbelen en buiten mijn bike stonden er nog slechts twee te wachten op hun baasje.  Ik heb door het biken mensen leren kennen uit verschillende streken en het is altijd leuk als je ze dan eens tegenkomt.

 

Ik heb vrienden die me uitlachen omdat ik ga biken om mijn massa enigszins onder controle te houden, terwijl ik dan na afloop een pak frieten sta te smikkelen!  Maar vandaag kon ik er niet aan weerstaan van op de terugweg naar huis niet even langs de Zoete Waters te rijden om daar aan het gelijknamige frituur een pakje naar binnen te werken in de avondzon!  Dat is zo’n beetje mijn “vaste stek” geworden voor die enkele keren per jaar dat ik hier kom.  Daarna de lange rit huiswaarts en m’n bike nog grondig gekuist.  Dat was niet gebeurd na de laatste rit in Mont-Saint-Guibert op 29 maart en hij is zelfs smerig mee naar de 24 uren van Westerlo genomen!  Voor daar te winnen was het toch niet nodig!

Lees dit verslag ook op mountainbike.be!

Een filmpje van Phille van MTB Zoenk:

 

OH from Philippe Duthoit on Vimeo.

Beste wielerliefhebbers,

 

Vandaag 15/06/2011 kan je tussen 17-20 uur mountainbikes testen van Kona aan de Leeuw van Vlaanderen in Zandvliet. Ben je van plan om een nieuwe mountainbike te kopen of ken je het merk niet echt en wil je het gewoon eens testen laat dan deze kans niet voorbijgaan! Deze testdag van het merk "Kona" wordt in samenwerking met Bikeaholic in Stabroek georganiseerd.

 

www.bikeaholic.be

 

www.konaworld.com

 

De Leeuw van vlaanderen is een taverne er kan dus ook gegeten worden, er wordt zelfs een BBQ voorzien, dus zeg je vriendin, vrouw, moeder,... maar dat je niet thuis komt eten

 

Leeuw van Vlaanderen

Antwerpsebaan 413

2040 Antwerpen (Zandvliet)

Toertocht (15-21-37-55 km) te Mont-Saint-Guibert (Waals-Brabant) op 29-05-2011: 8ième VTT des Hayeffes vanuit het Institut Notre Dame.

 

Vorige zondag ben ik ook naar Mont-Saint-Guibert gekomen om er net zoals vorig jaar de toertocht te rijden.  Daarom had ik geen moeite om de vertrekplaats te vinden, ergens achteraan in een straat die dan overgaat in een afdaling over een kasseiweg in een holle weg onder de bomen.  Een parkeerplaats versieren is daar minder evident.  Omdat ik eerst Devil Biker nog was gaan ophalen waren wij laat ter plekke en zijn we omstreeks 10.00 u gestart.  Net toen ik wilde wegrijden zag ik rubber-12 daar toekomen om zich in te schrijven.

 

Het vertrek was via een singletrack in een holle weg, daarna uitgevend tussen de velden.  Vorig jaar had het rond deze tijd fel geregend en was het door de aard van de grond overal superglad.  Nu lag diezelfde ondergrond er kurkdroog, stoffig en beenhard bij.  Ik voelde al snel dat het vandaag niet goed zou gaan.  Pijn in m’n billen en moeizaam stompen tegen de felle wind in waren m’n deel.  Na enkele kilometers kreeg ik het gezelschap van rubber-12, maar na het wisselen van twee woorden en een half diende zich een helling aan en raakte ik direct achterop.  Bovendien werd rubber meegezogen door een groepje snelrijdende bikers en heb ik hem niet meer weergezien.

 

Ik had het zwaar te verduren en toen ik merkte dat het al middag was en ik volgens m’n tellertje nog maar een peulschil van de afstand had gereden, ging mijn weinige haar rechtop staan onder m’n helm!  Het zou weer een daguitstap worden vandaag!  Ik was vorig weekend in Waver al lang onderweg geweest en deze toer was nog langer!  Niet dat ik daar treurig om was!  De enige die er hinder van kon hebben was den Devil, want die was genoodzaakt van op mij te wachten na aankomst!  En de moeite van de inspanning werd beloond met het genot van de streek waar ik doorheen reed.  Want elke keer dat ik hier kom valt mijn mond open van verbazing wanneer ik vaststel dat het hier toch zo mooi is.  Als België toch ooit uiteenvalt, dan zijn we wel dit mooie deel van ons land kwijt en zouden we een buitenlandse toer rijden!  Want ergens in de tuin van een huis wapperde de vlag met de Waalse haan.  Je rijdt door bossen, dan kom je ineens weer in het open veld met mooie vergezichten, je kruipt naar boven om dan weer naar beneden te kunnen razen in een holle weg of je dokkert over de kasseien van een godvergeten veldweg.

 

De eerste bevoorrading stond aan het hek van een industriële loods.  Je kon er drankjes nuttigen met alle mogelijke kleuren, er waren stukjes banaan, appelsien, wafels, cake en zelfs brokken chocolade.  Als je van alles eens proefde kon je er weer tegen.  Er was wel niet goed aangeduid in welke richting je moest vertrekken, want velen reden rechtdoor tot aan een stel verkeerslichten, of was het een spoorwegovergang, om vast te stellen dat er daar geen pijlen hingen, en te moeten terugkeren.  Kort daarna, aan een spoorwegovergang, had ik het splitsingsbordje laag tegen de grond niet zien staan, terwijl er langs de andere kant links pijltjes hingen, met daarbij een bordje “37 km retour”.  Al goed dat ik ben teruggedraaid om zeker te zijn, of ik had een groot stuk van de tocht gemist.  Je moest er namelijk naar rechts in een onopvallend paadje achter de huizen.

 

Na de bevoorrading heb ik geen bikers meer gezien, tot na de afsplitsing van de 55 km.  Daar stak me in een stoffige zandweg een jonge kerel voorbij, even later gevolgd door nog twee van z’n kompanen.  Daarna moesten we in een groot loofbos naar boven kruipen over een helling vol grote wortels.  Ik zag de laatste jonge kerel nog over de top verdwijnen terwijl ik zelf noodgedwongen moest afstappen.  Want na de reeds geleverde inspanningen was deze klim voor den deze wat te zwaar.  Het wortelpad lag naast een kleine kloof die ik me herinnerde van uit de onlangs gereden “La Trace d’Hez” vanuit Tangissart.  Je ziet nog een stukje van die kloof op een foto van Schijfrem.  Het pad door het bos ging over in een wel erg vervaarlijke singletrack met zeer diepe voren, niet zo m’n ding.  Ik denk dat het hier was dat ik vorig jaar te voet doorgewaad ben en bijwijlen tot aan m’n knieën in het water stond, zo’n slecht weer dat het toen was!  De track ging over in een kasseiweg door het bos om uit te komen aan het kruispunt met de cafés, vlak bij de ruïnes van Villers-la-Ville.  Daar stond de parking vol motoren waarvan de berijders de caféterrassen hadden ingepalmd (van Palm gesproken).  Vorig jaar was hier de splitsing tussen de 37 en de 55 km.  Het kon niet missen dat ik het zwaar had, want bij nalezen van m’n verslag van vorig jaar, merkte ik dat ik toen voor de 37 km gekozen heb, en nu dus voor de 55 km, ook al heb ik even staan twijfelen bij de splitsingsborden of 37 al wel niet welletjes zou zijn!  Meteen merkte ik dat we de toer van vorig jaar in omgekeerde richting reden, want toen kwamen we uit het bos, moesten de baan oversteken en dan de kasseiweg in het bos beklimmen.  Nu kwamen we die kasseiweg afgereden.  Vorig jaar was dat daar één natte gladde zooi!

 

Eerder tijdens de rit had ik al plaatsen herkend van de toer vanuit Tangissart en me de vraag gesteld waarom men het Bois de la Tassenière (opgezocht op internet) letterlijk links liet liggen.  Want enkele weken geleden stonden die bossen daar vol blauwe bloemen.  Maar ik vermoed dat we er toch stukken van aangedaan hebben, vermits we later voorbij La Chapelle du Try-au-Chêne reden.  Daar passeer je tijdens de eerste kilometers vanuit Tangissart en ze is te zien op de foto van Schijfrem.  Ik ben er gestopt om een affiche te lezen die er op de stam van de eik bevestigd was, net zoals de twee bikers op de foto.  De auto was van een man die even verderop in het veld aan het spelen was met een télégeleid vliegtuigje.  De affiche kondigde een dienst aan ter gelegenheid van Pinksteren.  Die eik, dat kon ik wel onthouden, en ook dat de kapel volgens de affiche gelegen was in het gehucht Bousval.  En tegenwoordig met internet kan je dat even intikken op Google om er alles van te weten te komen.  “Try” is een oud Frans woord dat in het Nederlands zo veel betekent als “dries”, de naam van een voor gemeenschappelijk gebruik bedoelde grond.  Het gaat dus over de Kapel-aan-de-dries-aan-de-eik.  Dat is nog erger dan Sint-Job-in-‘t-Goor!  De eik is echter niet meer!  Vorig jaar stond hij er nog, maar vermoedelijk heeft hij de één of andere herfststorm niet overleefd.  Het blijft toch een bijzondere plek en te zien aan al wat er over de kapel op internet staat heeft ze toch wel een historische betekenis voor de streek.  Het andere vervallen kapelletje op de foto’s van Schijfrem viel goed op toen het opdoemde in het kale landschap aldaar.  Moest ik een gefortuneerd man zijn, ik liet het restaureren.

 

De tocht voerde ons door gemeenten als Grez-Doiceau, Court-Saint-Etienne (Hof van de Heilige Steven), Bousval, Baisy-Thy en nog andere gehuchten waarvan ik de naam intussen weer vergeten ben.  De laatste twee zijn deelgemeenten van Genappe (Genepiën).  We kregen weer mooie vierkantsboerderijen te zien, waarvan een mooie witgeschilderde hoeve.  En naar het einde toe ook een villa die naast de gerestaureerde resten van een oude burcht stond.  En dan weer kicken op de mooie holle wegen, hetzij hijgend en puffend naar boven, hetzij lekker bollend naar beneden.  De watertoren in de verte verraadde dat ik in de buurt van het golfterrein van Waterloo was, alwaar we dan ook passeerden.  Ik aanzag de trolleys eerst voor kinderwagentjes!  De “holes” werden er niet alleen gebruikt door de golfers, maar ook door twee uit de kluiten gewassen konijnen die ik er zag wegvluchten naast een mooi vijvertje vol waterlelies.  Hier stak me nog een biker voorbij.  In het totaal heb ik na de eerste bevoorrading nog slechts zes bikers gezien, het groepje van drie aan de kloof, en drie snelle jongens apart.  Zij zullen nogal lachen met m’n gemiddelde!  Ook aan de tweede bevoorrading stond ik moederziel alleen chocolade te smikkelen!  Vlak daarna reed je die burcht voorbij.  Ik kauwde toen nog op de laatste noot uit de chocolade!  Op een track door weiden even opzij en gestopt voor drie amazones!  Liever geen stamp van een paard!

 

Ik ontving een sms van rubber-12 die meldde dat hij het hazenpad koos en huiswaarts vertrok.  Ik had toen nog bijna 20 km voor de wielen!  Een tijd later weer gebieb!  Dat was den Devil die al ongerust begon te worden en gedacht moet hebben dat ik hier of daar in een holle weg lag te zieltogen!  En maar afzien en optornen tegen de wind.  Tijdens de laatste kilometers reden we zigzaggend door de open velden, want ik kreeg altijd die enorm grote antennemast te zien.  Vorig jaar reden we er pal naast.  Als je daar naast staat zie je pas echt hoe enorm hoog hij is.  Dat dit gevaarte niet omgeblazen wordt in een storm is me een raadsel.  De tocht eindigde waar hij vorig jaar begon, via een singletrack door de weiden die uitmondt in een prachtige track door een holle weg met metershoge wanden.  Imposant als je eens naar boven kijkt.  Nu alles kurkdroog, vorig jaar één gladde bedoening.

 

Ik heb m’n polsbandje onmiddellijk ingeruild voor een une Leffe brune, want ik was echt toe aan wat vocht!  Ik was in ieder geval de allerlaatste om te arriveren terwijl het schoolfeest in alle hevigheid was losgebarsten.  Het was een zware beproeving, alhoewel La Trace d’Hez me nog zwaarder leek terwijl er hier meer asfaltstukjes in kwamen, maar de schoonheid van de streek maakt alles goed.  Op de terugweg naar huis stonden we op de Brusselse ring in de file tengevolge van een ongeval en op de ring om Antwerpen was de afrit naar de E34-E313 volledig afgesloten omwille van dezelfde reden, zodat ik noodgedwongen over Brecht naar Turnhout ben gereden.  Om zo te vermijden van aan de afrit in Deurne tot het rond punt in Wommelgem hopeloos te moeten aanschuiven.  Het werd dus effectief een daguitstap!

Noot: volgens Wikipedia werd "de eik", want in werkelijkheid was de huidige boom geen eik meer, op 14 juli 2010 geveld tijdens een storm!  Klik op de kleine foto voor een link naar Wikipedia.

Mountainbiker Schijfrem maakte een mooie fotoreportage, een waar beeldverslag van deze toer.  Om zijn foto's te bekijken: klik hier!

Track van de toer (Schijfrem): http://connect.garmin.com/activity/88693378

Lees dit verslag en andere reacties ook op mountainbike.be!

Phille maakte een kortfilm in de echte zin van het woord:

 

Een filmpje over deze toer van de hand van Phille:

 

MStG from Philippe Duthoit on Vimeo.

Toertocht (15-25-35-50 km) 9ième Rando de l’Athenée te Wavre.

 

Vandaag ook naar Waver gekomen voor de 9ième Rando de l’Athenée Maurice Careme.  Deze laatste zou in Vlaanderen Maurits Vasten geheten hebben!  Toen ik met de auto toekwam in de Avenue des Mésanges (Mezenlaan?) zag ik Bierbiker Pierrot le fou (Pieter de zot?) op zijn fiets zitten, in gesprek met iemand in een auto.  En ik kreeg hem nogmaals te zien toen ik aan de startplaats arriveerde na me klaargemaakt te hebben aan de auto.  Ik stond quasi op hetzelfde plekje als vorig jaar, aan de achterzijde van het atheneum, aan de kleuterklassen, in de naar boven klimmende Avenue Henri Lepage (opgeschreven bij het weer naar huis rijden voor volgende keer).  Voor me waren twee Zone-bikers hun fietsen aan het afladen en die kerels hadden veel lawaai bij, zoals ze tegen elkaar bezig waren.  Misschien dachten ze dat ik van bezuiden de taalgrens was en hen niet verstond!  Een biker kwam flyers uitdelen voor de toertocht van z’n club.  Me ingeschreven en de gekregen kalender 2011, het doosje Biocure vitaminepillen en de verfrissende en verzachtende Algi-cool-gel eerst in de auto gaan leggen om dat niet te hoeven meenemen.  Deze twee laatsten kregen we onlangs ook na de toertocht van Straf in Bergaf in Opwijk.  Om 9.40 u kon ik er aan beginnen!  Ik ben vertrokken in het zog van een groepje van acht Franstaligen die ik gedurende de rit nog geregeld zou ontmoeten.

 

Ik zag dat de start niet langs dezelfde weg vertrok als vorig jaar, toen moesten we via die kleuterklassen de straat oversteken en een paadje inslaan.  Waarschijnlijk werd de toer van vorig jaar in omgekeerde richting uitgepijld.  Zeer rustig gereden, want een toer van 50 km in deze streek is voor mij niet min.  En we moesten zeer vaak naar boven klimmen.  We konden ook geregeld met veel vaart naar beneden rijden, maar dat was altijd veel sneller voorbij dan het klimmen!  Een paar keren ben ik toch niet al fietsend boven geraakt.  De eerste keer was een off-road klim in het bos waar ik mijn krachten toch niet wenste door kwijt te spelen.  Een vader en zoon voor me gingen ook te voet.  De biker achter me raakte wel boven, maar ik moest hem wel waarschuwen voor twee motorrijders die uit de tegenovergestelde richting af kwamen rijden.  Ze reden wel kalm, ze zullen gezien hebben dat er nog ander verkeer in het bos reed!  Ik heb nog motorrijders zich zien amuseren op hun parcours tegen een helling in de bossen.

 

Het parcours beschrijven is niet eenvoudig, in die 50 km zat een afwisseling van zeer veel verschillende paadjes.  Er waren de asfaltklimmetjes over rustige baantjes, het moeizaam klimmen in prachtige holle wegen om na de top lekker naar beneden te kunnen razen.  Dan reden we weer in groene loofbossen om bij het uitkomen ervan getrakteerd te worden op een mooi vergezicht.  Twee keren reden we onder de snelweg door via tunnels voor landbouwverkeer.  Zo kon ik op deze zonnige zondag nog eens rijden door deze schilderachtige streek.  Eén van de straatnamen die ik me nog herinner is de Vieux Chemin de Wavre.  Daar was het klimmen geblazen!  We zijn ook Chaumont-Gistoux gepasseerd en door Gistoux gereden.  We kruisten de Dijle nabij het stationnetje van Gastuche, waar ik een twee weken terug nog gereden heb tijdens de toertocht vanuit Overijse.  Daarna langs de spoorweg.  Ik zou gezworen hebben dat we de holle weg op de vaste route in Pecrot zouden voor de wielen geworpen krijgen, ik vermoed dat dit de lianenklim is, met die gedenksteen halverwege, maar dat bleek niet zo te zijn.  Wat me opviel waren de vele gesloten hoeven, in toestand van verval, waar een begin gemaakt was met de restauratie.  Het golfterrein van Waver zijn we gepasseerd en ook de plek met die grote antennes en enorme nieuwbouw die daar opgetrokken is.  Wat is dat daar eigenlijk?

 

Tijdens een afdaling over een smalle track hing ik achter een jonge man en zijn vrouw.  Ze reed net zoals ik behoedzaam naar beneden.  Toen voelde ik de hete adem van een snelle kerel in m’n nek en hoorde het kraken van z’n remmen als om te zeggen “kan het niet wat sneller”.  “Je passe à droite”, zei hij, voegde de daad bij het woord en stak ons beiden voorbij.  Maar net op die plek was een diepe voor in het pad!  Die kerel ging nogal een gang!  Gelukkig kon hij z’n fiets onder controle houden en zich recht houden!  Ik begrijp niet dat zo’n mensen niet wat meer geduld kunnen opbrengen.  Tijdens een afdaling in een holle weg met redelijk wat keien werd ik voorbijgestoken door een biker met spleetogen (de eerste keer dat ik een Chinees tegenkom op een toertocht) die nochtans al een tijd achter me had gehangen!  Doordat ik me rechts op het pad wilde houden kwam ik terecht op een stuk met grote losse stenen!  Daar scheelde het niet veel of ik was zelf op m’n bek gegaan toen m’n fietske over die grote keien vloog!  Degene die volgde hield terstond wat in!

 

De eerste bevoorrading kwam na een 15 km.  De mensen daar hadden waarschijnlijk in de gaten dat ze er met hun voorraad niet gingen komen.  Want de appelsienen, bananen en cake werden in kleine stukken gesneden.  Een vrouw vulde een schaal met wafels die ze eerst op de vierkantjes in stukken had gesneden!  Grappig eigenlijk, zo’n schaal vol met uit de kluiten gewassen kruimels!  Het achttal Franstaligen stond hier ook te smikkelen.  Aan de afsplitsing van de 50 km stonden ze te wachten en ben ik de grote afstand opgedraaid.  Van dan af heb ik niet veel bikers meer gezien.  Het traject liep door een bos en daar ben ik even verkeerd gereden aan een plek waar een aantal boomstammen over het pad lagen.  Maar ik hoorde andere bikers en merkte zo dat ik verkeerd zat.  Het pad eindigde trouwens op een open plek in het bos waar ik geen pijlen meer bespeurde.  Een weinig verder moesten we steil naar boven in een wel zeer smalle holle weg vol los zand.  Daar viel niet te fietsen.  Ik zag voor me nog twee bikers die te voet naar boven kropen.  Ik denk niet dat daar iemand rijdend naar boven is geraakt.  Na de middag stak er ook nog een felle wind op.

 

In het centrum van een dorp kwam ik de acht Franstaligen weer tegen die vanuit de andere richting kwamen.  Ik vermoed dat de 35 en de 50 km hier weer samen kwamen.  Of waren ze te ver gereden of hadden ze een stuk afgesneden?  Aan de tweede bevoorrading op 38 km stonden ze ook toen ik daar toekwam.  Maar daar was alles uitverkocht, op wat cake na.  Er was zelfs geen water meer!  Voor mij met m’n lurkzak van twee liter was dat niet zo erg, maar de drinkbussen van de acht waren zo goed als leeg!  Ze vroegen al grappend of ze dan bij de aankomst geen acht pinten konden krijgen!  En daar hoorde ik dat er bij die acht twee oud-leerlingen van het atheneum waren.

 

Weer in het zog van de acht gereden.  Eén ervan met een rood truitje bleef altijd wat achter.  Hij zal een gelegenheidsrijder geweest zijn.  Tot ik hen toch weer uit het zicht verloor.  Tijdens het laatste stuk moesten we over een aantal wegen waar uitermate kwistig met kiezel was gestrooid.  Daar stond achter een prikkeldraad een gloednieuwe kleine zuil met een kruisbeeld op.  In de zuil was een metalen deurtje.  Ik vermoed dat daar de as van de één of andere zijn laatste rustplaats heeft gevonden in een urne.  Er stond een bord naast, maar ik heb alleen de achternaam Lannoy onthouden.  Zeer bizar!  Volgens Wikipedia is er in Waver wel een Henri Lannoy geboren, dirigent van verschillende blaasorkesten.  Die overdadige kiezel was niet zo interessant om met de bike te berijden!

 

Ook naar het einde toe werden we nog geregeld naar boven gejaagd over asfaltwegeltjes en verharde paden.  Volgde nog een paadje naast met draad afgespannen terreinen, de tuinen van een aantal villa’s, om uit te komen op een plek waar een kolossale nieuwe villa tussen de bomen stond.  Die lijden daar beslist geen armoe!  Aan een plek waar twee kapelletjes tegenover elkaar stonden, aan de ingang van een privé-domein, weigerde m’n versnellingen in de klim en was het even te voet.   Een asfaltbaantje ging aan een huis over in een met stenen bezaaid bospad.  De huizen staan hier letterlijk op de rand van de bossen!  Dit bospad luisterde naar de lange naam Avenue de la Procession des Reliques.  Vandaar die kapelletjes waarschijnlijk.  Het deed me denken aan de jaarlijkse Heilig Bloedprocessie in de stad waar ik werk, vandaar dat ik het onthouden heb.  Tussen de bomen door zag je aan de linkerkant mooie nieuwe villa’s staan met tuinen op de hellingen en van mensen die duidelijk niet hoeven wakker te liggen van hun inkomen!  En zo rukt de bebouwing almaar op.  Hopelijk blijft de Avenue de la Procession gespaard van een asfaltlaag!

 

Tijdens de laatste kilometers passeerden we nog sportvelden waar het een drukte van belang was, zo veel sporters die daar bezig waren.  Een paar Noordafrikaanse types hadden er de inhoud van een metalen vuilbakje in de fik gestoken.  Kwestie van de dag door te komen zeker?  Eén keek toch enigszins verlegen toen ik met een bedenkelijke blik voorbijreed.  Na bijna 54 km was ik weer aan het atheneum.  Een oudere vrouw verkocht me er bonnetjes voor twee glazen cola waar ik aan toe was.  Toen ik buiten in de zon zat zag ik dat er nog vier Bierbikers zaten, waaronder Pierrot le fou.  Degene die ik vanochtend buiten Pierrot nog gespot had was blijkbaar al naar huis vertrokken.  Het achttal Franstaligen zat ook nog bijeen om een paar pinten te drinken.  Nog afscheid genomen van de Bierbikers en dan huiswaarts.  Mijn auto was ver nog de enige die er sinds vanochtend stond.  Toen ik vertrok zag ik dat ook één van het groepje van acht z’n bike in z’n auto aan het laden was.  En zo was ik weer één van de laatsten om huiswaarts te keren.  Zeer mooie rit, voor mij redelijk zwaar, maar rustig gereden, zodat ik niet kapot arriveerde.  De gemiddelde snelheid van de Bierbikers gehoord hebbende, zal ik over die van mij maar wijselijk zwijgen!  Mooi parcours, veel afwisseling en veel klimmetjes.  Goed afgepijld met geel-zwarte pijlen, jawel, in combinatie met op de grond geschilderde pijlen.  Binnenkort is er nog zo eentje vanuit Mont-Saint-Guibert!

Op de foto het station van Gastuche (Grez-Doiceau) in 1995.
  

Lees dit artikel ook op mountainbike.be !

 

Toertocht (25-35-50-60 km) te Overijse van MTB Overijse.

 

Vandaag weer vroeg uit de veren, maar omdat ik ’s morgens nogal veel tijd nodig heb om wakker te worden, was ik pas even over negen uur ter plekke.  De start was ideaal gelegen, vlak bij de afrit van de snelweg.  Ook al werd ik in het begin van de rit aangesproken door een kerel in een auto die de startplaats niet kon vinden.  De borden “parking” niet gevolgd, maar naar de andere kant afgeslagen in de hoop daar meer kans te hebben voor een parkeerplek.  Dat was een goede gok.  Ik stond trouwens op het parcours geparkeerd, want de bikers kwamen er uit een zandwegeltje en moesten dan links de straat op naar boven en dan weer links in een straat die “Speelberg” heette.  Aan de start nog een aantal Bierbikers gezien.  En Pierrot le fou heeft dan toch zijn vorige zondag in Opwijk vergeten sporttas terug!  De Bierbikers zijn me later nog voorbijgestoken, maar ik stond uit het zicht achter een boom om een treintje te laten passeren op een smal paadje.  Omstreeks 9.20 u was ik op weg voor de toer.

 

In het begin zeer traag gereden (alsof ik ooit snel zou rijden) en dat was een goede keuze, want ik zou m’n krachten nog meer dan nodig hebben.  De aanvang van de tocht bood een afwisseling van veldwegen, asfaltbaantjes, smalle paadjes door velden en weiden en tracks door de bossen.  De eerste kilometers waren er toch nog redelijk wat bikers onderweg, hoewel alles goed uit elkaar werd getrokken.  Natuurlijk kreeg ik op de brede wegen niemand te zien, terwijl ik uitgerekend op de plaatsen waar ik wat meer onzeker was, een sliertje achter me aan zag komen!  Me smal maken of even aan de kant en wachten waren de enige opties.  Een paar steile afdalingen over wortelpaden waren ook niet aan mij besteed.  Liever te poot dan botten breken!  Het ging in ieder geval beter dan twee jaren geleden, toen heb ik hier afgezien, maar vermoedelijk was ik toen nog met m’n oude bike en nu heb ik degelijker materiaal.

 

Aan de voet van het natuurgebied Rodebos en Laanvallei, volgens internet gelegen in Sint-Agatha-Rode (Huldenberg), omstreeks de vijftiende kilometer van de rit, moest ik na het passeren van de slagboom van de fiets.  Maar ik was daar niet de enige!  Ik heb toch iemand gezien die zonder verpinken van beneden tot boven fietste en die man was toch niet meer van de jongste.  Zelfs te voet vroeg het klimmen een zware inspanning in deze warmte!  Daarna kregen we weer mooie paden door de bossen  en de velden voorgeschoteld, mooie singletracks en holle wegen en de bekende kasseiwegeltjes in deze mooie streek.  Onderweg werd ik aangesproken door Kevin_V die met zijn maat onderweg was.  Maar omdat ik niet van de snelste ben en hij zijn maat niet wilde kwijtspelen, was het gesprek van korte duur.  Maar het was leuk van hem nog eens te zien, want dat was intussen een hele poos geleden.   Aan de bevoorrading heb ik hen ook nog even gezien, maar daar scheidden onze wegen, want ik had tijd genoeg voor een grotere toer.  De Aquarius was een welgekomen verfrissing!  Wardje en zijn maten van 4-CAD-systems kwamen er ook toe, maar zij hadden toen de lus van de grote afstand er al op zitten (voor de grote toeren passeerde je twee keren aan dezelfde bevoorrading).  Het zweet stroomde uit z’n helm, maar hij zei dat het de moeite waard was.

 

Dat was het inderdaad, want we doken al snel Waals-Brabant in ter hoogte van Archennes en reden dan richting Nethen.  De doortocht van Nethen had ook wel wat!  Via servitudewegen tussen huizen en smalle kasseipaadjes werden we door het dorp geleid.  Ik herkende stukken van de toer vanuit Loonbeek (ook Huldenberg) die ik al twee keren gereden heb.  Ik denk dat we ook in de buurt van de vaste Meerdaalwoudroute hebben gereden, te zien aan de grote villa op het ommuurde terrein met de poort met twee grote pilaren.  Als je naar links gaat kom je in een holle weg terecht waar het zwaar klimmen is omwille van het losse zand.  Maar wij moesten naar rechts een brug van de Nethen over.  Ik zag het aan de weg waarlangs we het stationnetje van Pecrot naderden dat ik hier nog al geweest was, maar in plaats van daar over het spoor naar boven gestuurd te worden, moesten we eerst nog even een ommetje maken naar links toe.  Even verder doken we de bossen in en kwamen we dan toch uit op de klim in een holle weg, gelegen op de vaste route, bekend om de gedenksteen onder een soort kapelletje halverwege.  Ik ben deze keer zonder stoppen tot boven geraakt.  Gewoonlijk moet ik halverwege even uithijgen!  De eerste keer dat ik in Loonbeek kwam rijden was het verschrikkelijk slecht weer en leek deze holle weg eerder op een bergriviertje!  “Welke gek komt hier nu in zo’n weer biken” heb ik toen nog gedacht.  Van Nethen ging het richting Bossut.  Dan weer doken we een stuk bos in, daarna reden we in het open veld.  Ik neem nooit een fototoestel mee, maar onderweg waren er vele schilderachtige plekjes die een prachtige foto zouden hebben opgeleverd: een zanderig pad, velden rondom en een eenzame boom tegen een blauwe achtergrond.  Of de grillige stam van een boom in een door bomen overspannen holle weg!  Wat wonen sommige mensen hier toch op prachtige plekken.  We staken weer de spoorlijn over ter hoogte van het station van Gastuche (nog nooit van gehoord en proberen te onthouden met een ezelsbruggetje: gas tussen, omdat ik misschien toch wat meer gas had moeten geven)!  Daarna reden we door een soort dreef in een park.  We reden via een bruggetje over de Dijle.  Een koppeltje had zich een plaats in het gras uitgekozen.  Ze hadden geen schilderachtiger plek aan de oever kunnen uitkiezen.  In de zon en het groene gras en onder een blauwe hemel.  Zo’n schitterend weer!

 

In een bocht hing een pijl wat ongelukkig en ik was niet zeker, want even verder was er keuze tussen links en rechts.  Daar was ook een wandeling uitgestippeld, want ik zag twee mannen en verder nog een grote groep op pad.  Ik heb de verkeerde keuze gemaakt en ben rechts afgeslagen.  Dat leverde mij het extraatje van een met stenen bezaaid pad dat overging in een kasseiwegeltje dat uitkwam op een grote baan.  Halverwege een stuk bos stonden zelfs een paar oude huizen, zij aan zij, in het midden van nergens.  Waar de mensen het al gaan zoeken om te wonen!  Ik zag geen pijlen meer, en moest dus dat stukje weer naar boven kruipen.  Op sommige langere stukken had een pijltje meer wel zinvol geweest, dan ben je zeker dat je goed zit!  Sinds de bevoorrading waren niet veel bikers me nog voorbijgestoken.  Daardoor kon ik zo snel of zo traag gaan als dat ik wou.  Ik heb toch ruwe paadjes bereden waar ik enkele jaren geleden voor gepast zou hebben!  Ik heb dus iets bijgeleerd!  En zo reed ik verder door deze prachtige mountainbikespeeltuin, terwijl de vermoeidheid zich toch begon laten te gevoelen.

 

Het duurde een hele poos eer ik weer aan de bevoorrading was.  Daar was intussen al heel wat opgeruimd, de Aquariustent was verdwenen.  Er kwam een biker toe die volgens zijn zeggen de 60 km voor de tweede keer aan het rijden was!  Na de bevoorrading moesten we linksaf en dan over een zanderig pad naar beneden.  Een man en een vrouw die daarnet nog aan de bevoorrading stonden keerden op hun stappen terug.  Want aan het einde van de weg hing geen pijl.  Blijkbaar hadden we er alle drie over gekeken, want halverwege wezen twee pijltjes naar rechts naar een smal paadje tussen weiden.  Waarschijnlijk te veel met het hoofd omlaag gereden om de stenen op het pad in de gaten te houden!  Bij aankomst hoorde ik andere mensen vertellen dat ze daar ook gemist hadden.  Maar het jongste lid van MTB Overijse zei dat hij was gaan checken en dat daar effectief twee pijlen hingen.  En dat klopt.

 

Volgens mijn tellertje had ik vanaf de tweede stop nog zo’n 17 km te doen, maar het waren er nog zeker vijf meer.  Ik heb nog een hele tijd in het kielzog van het koppel van daarnet kunnen blijven hangen, maar uiteindelijk ben ik hen dan toch kwijtgespeeld.  We passeerden nog een natuurgebied met dezelfde naam als de straat, op grondgebied Overijse, maar ik ben die naam vergeten.  Toen ik zo rond de 50 km had, werden we over privéterrein geloodst.  Dat was een mooi bos waar een singletrack ons eerst naar boven voerde en dan langzaam slingerend weer naar beneden.  De doortocht van dit privédomein gaf zeker een meerwaarde aan het laatste deel van de tocht.  Ik heb er een goede daad gedaan en twee stopjes van flesjes Aquarius opgeraapt, vermoedelijk uit een achterzak gevallen.  Omdat er vorige week in een topic nogal wat over te doen was.  Ik kon even goed de moeite doen van ze op te rapen.  Rond de 55 km kregen we nog een mooie holle weg voor de wielen geschoven, langzaam klimmend en voorzien van een soort trapjes om de erosie tegen te gaan.

 

Ik begon nu wel echt moe te worden.  Terwijl in het laatste stuk toch nog een paar stevige en lange klimmetjes zaten.  Mijn tellertje toonde 60 km, maar ik was nog niet terug bij af.  We moesten nog over een zanderig pad door de velden.  Ik hoorde in de verte het geluid van de snelweg en dat was het teken dat het niet ver meer kon zijn.  Ik herkende de Speelberg met de verkeersremmers, waar m’n auto ergens stond, maar nog was het niet gedaan.  Want we werden nog door een stukje Overijse geloodst.  Ik was bekaf, tijdens de laatste vijf kilometers is het licht uitgegaan.  Ik kwam aan 65 km.  Ik heb er ook rijkelijk de tijd voor genomen, maar dat is niet voor publicatie vatbaar.  Ik denk dat ik als laatste ben toegekomen!  Twee cola’s en twee pistolets aan gunsttarief waren welgekomen.  Ik kon wel iets eetbaars gebruiken!  Na een babbeltje met een biker uit Gent hebben we plaats gemaakt voor een gezelschap van ouders met kinderen die aan het sporten waren op de velden.  Om tevreden weer naar huis te rijden na een mooie rit in een prachtige streek.

 

Lees dit verslag ook op mountainbike.be: klik hier!

Stabroek warmt op voor Fortengordel!

De provincie Antwerpen organiseert voor de 3de keer de Fortengordel. Jong en oud genieten zondag 22 mei van de groene Fortengordel rond de metropool. Nieuw dit jaar zijn de twee opwarmdagen in Stabroek en Zwijndrecht als aanloop naar de Fortengordel.

De poldergemeente bijt zondag 8 mei de spits af. Aan het Stabroeks pantserfort aan de Abtsdreef kan je tussen 10u en 14u vertrekken voor een tocht van 10 tot 65 km. Zo fiets je langs een mooi stukje Antwerps havengebied, het Ravenhofkasteel en ontdek je het Havencentrum Lillo, Lillo-Fort en het havenpaviljoen van het MAS.

Op de hoogdag van de Fortengordel verwacht de provincie meer dan 10.000 fietsers die genieten van een waaier aan animatie, kunst, sport en rondleidingen. Bewegwijzerde parcours leiden de deelnemers langsheen de forten van Mortsel, Edegem, Hoboken, Lier, Wommelgem, Borsbeek en Oelegem-Vrieselhof. Vertrekken voor tochten tussen 15 en 90 km kan tussen 10u en 14u en kost je 7 euro.

Mobiele fietshersteldienst op het parcours wordt verzorgd door BikeAholic, www.bikeaholic.be

Wie vooraf inschrijft betaalt 4 euro. Kinderen tot 8 rijden gratis mee. Info : 011-45.99.95 of www.fortengordel.be

Bron: Gazet Van Antwerpen

Toertocht in Opwijk (15-30-50-60-75-85 km) van Straf in Bergaf.

 

Vandaag (gisteren dus) ook naar Opwijk gekomen. Sinds ik enkele jaren geleden meegedaan heb met de Brugbergrace in Humbeek in een ploegje met een aantal bikers van Straf in Bergaf, is het bijna een jaarlijkse traditie geworden om naar hier te komen voor deze toertocht. Parkeerplaats gevonden in een naburige straat, samen met andere met fietsen beladen auto’s. Toen ik me naast de auto stond klaar te maken, kwamen MTBiker from Berendrecht en Enigma voorbij gereden. De eerste bekenden uit de eigen streek die vandaag mijn pad kruisten. Me ingeschreven bij Mojobiker met de intentie de 85 km of de 75 km af te leggen. Ik kreeg de opmerking dat ik er dit jaar vroeger bij was! En dat zou ik later nog twee keren mogen horen! Vorig jaar was ik ook de allerlaatste om te arriveren, toen alles al bijna opgeruimd was! Omstreeks 9.00 u was ik onderweg. Het was nog behoorlijk koud, ook al beloofde het een mooie zonnige dag te worden. We passeerden de straat waar ik geparkeerd stond en ik zag daar een aantal bikers van V’lox Kapellen zich klaarmaken. Maar ik was er al voorbij voor m’n eurocent viel!

 

De toer was niet volledig dezelfde als die van vorig jaar. Ik herkende wel bepaalde plaatsen terug van de vorige edities en het viel me ook op dat bepaalde trajecten in de omgekeerde richting werden bereden. Zo kwam dat stukje bos met die draaiende en kerende singletrack voor de tweede bevoorrading, terwijl we dit de vorige keer erna gepresenteerd kregen! Als ik het goed begrepen heb is dit het Borrébos. Je moest er in elk geval goed kunnen sturen en je fiets tussen de dicht op elkaar staande boomstammen laveren. Dat was voor mij niet altijd even simpel. Je moest er ook opletten voor groeven en putten. Nadat we de snelweg overgestoken waren via een vrij steile brug, kregen we daar een crossparcours voor de wielen geschoven. Dat zou het Laarbeekbos zijn (volgens internet op het grondgebied van Jette). Daar was het voor mij op sommige plekken te voet naar boven. Aan de voet van zo’n klim stond een biker die door kracht te zetten zijn ketting klem had getrokken. Het wiel uitnemen lukte niet meer. Hij ging brute kracht gebruiken met het risico zijn ketting over te trekken. Het zal toch gelukt zijn, want op de brug over de spoorweg, waar je langs zo’n spiraal naar boven moet, heeft hij me weer ingehaald. Ook sommige afdalingen betrouwde ik niet. Liever te voet dan de held uit te hangen, te verongelukken op die beenharde ondergrond en maanden niet meer te kunnen fietsen. Ik heb met afgunst gekeken naar een biker die het allemaal feilloos aankon. Schijnbaar moeiteloos klom hij naar boven. Maar ja, die kerel was misschien maar een jaar of 25. Na een leven zonder sport is het al een hele prestatie dat ik doe wat ik doe. Aan het einde van die track door het Laarbeekbos, op die natte plek in de put, vlak voor een helling, net voor je via een tunnel weer onder de snelweg duikt, keek ik eens achterom en zag daar rond die boom in het midden reusachtige bladeren van berenklauw staan.

 

Het parcours bracht veel afwisseling. Er waren de stoffige veldwegen, tracks door stukjes bos, asfaltbaantjes op en af, servitutenpaadjes die van tussen huizen naar het achterliggende land trokken, zelfs een achtersteegje in een stad (Asse?), de doortocht van een stukje stad en de klassieke singletracks tussen twee prikkeldraden of smalle paadjes tussen weiden. Daar moet je vaak oppassen om niet in voren te sukkelen. Deze paadjes kwamen vooral tijdens de laatste 30 km. Er was ook een paadje waar je omwille van de dichte begroeiing door lage struiken en de bochtjes niet kon zien waar je terecht kwam. Daar waren bij momenten ook diep uitgesleten voren die ineens voor je opdoemden. Soms moest je stevig klimmen, dan weer kon je lekker naar beneden razen.

 

Rubber-12 had me inmiddels bijgebeend voor de eerste stop. Ik stond toen net even te praten met een man die zich afvroeg waar al die bikers vandaan kwamen en welke afstand er diende afgelegd te worden! Je kan kiezen: van 15 tot 85 km! Rubber was een kwartier later vertrokken. De eerste keer dat je kon kiezen uit “technisch” en “gewoon” dat eerste geprobeerd. Over dat houten bruggetje en dan naar boven. Daar was het toch te voet! Maar ik niet alleen! De tweede keer heb ik er voor gepast. Ik vermoed dat dit de wortelklim was aan dat kruisbeeld, te zien aan de diverse kapelletjes die er in de omgeving stonden. Daardoor was ik Rubber weer even voor. Aan de volgende splitsing even overlegd en het leek me het beste dat ik zou kiezen voor de 75 km. Hier scheidden dus tijdelijk onze wegen. Even later kreeg ik het gezelschap van SilverFokske, van net voor het Borrébos tot een stuk na de tweede bevoorrading. Hij volgde de 60 km omdat hij later op de dag nog andere beslommeringen had. Op de tweede bevoorrading hadden ze de Papegaai ook al verwacht, maar niet zo vroeg op de dag! Net zoals op de eerste bevoorrading kon je er appelsien en bananen eten, en enkele soorten cake en wafels. Keuze genoeg.

 

Nadat SilverFokske de richting van de 60 was opgedraaid en zijn tempo dus weer wat kon opdrijven in plaats van zich aan te passen aan deze traagrijder, heb ik lange tijd vrijwel alleen gereden en ben ik door slechts enkelen ingehaald. In het Laarbeekbos zag ik ineens de rubber naar boven komen geklommen. Hij had me met zijn 10 extra kilometers toch weer weten in te halen.  Een tijd in het spoor van Rubber gereden, maar ineens was hij weg toen ik moest wachten om een baan te kunnen kruisen.  Na het passeren van het erf van een manege volgde een lus over een paadje tussen de weiden, inclusief naastliggende voor! Daarna weer naar beneden en naar rechts. Daar heb ik een pijltje gemist in de afdaling, want ik kwam terug aan die manege uit! Moest ik dat hele stukje weer naar boven kruipen! Pijltje stond kort boven de grond en wees naar een paadje links! Verder kwamen we een bos uit, links zag je een brug, en was ik wat in verwarring door een splitsingsbord dat een weinig schuin stond, maar niet voor ons bedoeld was. Ik kon me ook niet meer herinneren of ik er al gepasseerd was. Dat had zo moeten zijn. Toen ik daar stond te twijfelen kwamen er twee Nederlandse bikers toe. Toch maar rechtdoor gereden. Wat verder stonden de Nederlanders aan de kant. Kreeg ik die twee kerels achter me aan in een afdaling, gevolgd door een klim over zo’n paadje tussen prikkeldraden! Inclusief de bijhorende voor! Van pure zenuwachtigheid bleef ik natuurlijk steken! Maar ze namen het me niet kwalijk! Ook eerder op de grote baan aan de wegenwerken in Essene even getwijfeld. Maar ik ben daar de biker die voor me reed blijven volgen.

 

Even verderop stond de derde bevoorrading. Er stonden twee bikers, waaronder de Rubber.  De mensen daar kenden me nog van vorig jaar, toen stonden ze ergens langs de kant van de weg, omdat ik toen de hekkensluiter was geweest! Dat had nu ook het geval kunnen zijn, maar net toen Rubber en ik weer vertrokken, kwam er nog een groepje van drie toe. En tijdens de laatste vijf kilometer ben ik nog ingehaald door een delegatie stevig doorrijdende Bierbikers! Zij moeten dus ook nog na mij aan de derde stop gepasseerd zijn.  Na een klim over een track tussen de weiden speelde ik Rubber weer kwijt. Hij wou de derde biker die ook aan de bevoorrading stond proberen in te halen, zo bleek later. Maar hij heeft deze niet meer gezien!

 

Op een stoffige track door weiden zag ik een vogel aan de kant zitten die nogal veel kabaal maakte. Een tweede vloog er door de lucht. En dan moest ik ineens een noodstop uitvoeren! Dat scheelde geen millimeter! Want ineens merkte ik hun kuiken op dat op het pad voor mijn wielen liep! Dat beestje heeft veel geluk gehad van geen Fat Albert voorband en Nobby Nick achterband aan een frame met daarop nog een zwaargewicht over zich heen te krijgen! Het zou dit alles niet overleefd hebben! Eén van de vogels bleef nog een tijd voor me uit vliegen! Tot ik ver genoeg van hun kleintje weg was! Ouderlijke zorgen, het is duidelijk niet alleen des mensen! Ik vraag me af wat voor vogels het waren: wit met een donkere kop en een soort scheidingsstreep tussen de twee kleuren. Het moet je als vogel maar overkomen van doodgereden te worden door een Papegaai!

 

De kilometers telden intussen op en na exact 75 km was ik weer bij af, ook al had Mojo me bij de start gezegd dat het iets meer was, maar dat alle mooie stukken ook in de toer van 75 km zaten. We kregen nog een plastiek zakje aangereikt met staaltjes van vitaminen, douchegel en gel voor pijnlijke spieren. Babbeltje met een Straf in Bergaffer, clubgenoot van tijdens de Brugbergrace. Daarna liep ik Carlito de Bierbiker tegen het lijf. Hij had de toer gereden met z’n vrouw op de tandem. Ik heb onderweg trouwens nog een man en een vrouw op een tandem zien rijden. Ik ben hen twee keren tegengekomen. Van Dr.Gonzo kreeg ik dan voor de derde keer vandaag te horen dat ik er vroeg bij was! Maar Rubber en ik, wij waren bijlange nog niet naar huis! Waarom zou je gaan lopen als een kleine meisje vriendelijk komt vragen of je nog wat wil drinken! Ja, ook de klein mannen van de Straf in Bergaffers droegen hun steentje bij. Streets kwam langs voor een babbel, dan Dr.Gonzo, terwijl crash biker mee aan de opruim bezig was. Pierrot le fou van de Bierbikers had ons gespot en kwam ons vertellen over zijn trainingen. Streets kwam zelfs vragen of wij daar niets zochten te kopen? Kopen? Een huis om te blijven wonen! Enfin, ik durf het bijna niet te schrijven, maar wij zijn pas om halfzes weer naar huis vertrokken! Naast vorig jaar het record van de laatst gearriveerde, deze keer dan het record van de langste après ooit! Vlot thuis geraakt. Op de A12 was in de andere rijrichting wel een ongeval gebeurd. Die mensen hun zondag eindigde minder leuk! Thuis nog de moed gehad om m’n fiets proper te maken.

 

De mensen van Straf in Bergaf hebben een mooie toer weten aan te bieden. Dank daarvoor. Het vele werk dat ze er in gestoken hebben werd beloond met 1077 deelnemers die in Opwijk en omstreken hebben kunnen genieten van een mooie zonnige zondag. Een leuke dag beleefd. Tot de volgende keer, of misschien eerder al tijdens de Boerenbike. Ook een leuke belevenis tijdens de Waaienbergkermis in de zomervakantie!

Lees hier dit verslag en andere reacties op mountainbike.be!

Foto's op www.strafinbergaf.be!

Toertocht (15-25-35-40-60 km) van De Goorbikers te Aarschot op Paaszondag 2011.  Derde luik van de Gorilha-Challenge.

 

Het is nu halfdrie en ik ben weer thuis na de toertocht van de Goorbikers in Aarschot.  Ik heb er de toer van 40 km (43,5 km volgens het tellertje) gereden, meer zat er niet in, omdat ik moest rekenen op de goodwill van m’n clubmakker Bever om me mee te willen nemen, omwille van autopech.  Waarvoor mijn dank.  En omdat die jongens thuis nog met kleine kinderen zitten, wordt hun uithuizigheid minder geapprecieerd dan bij mij.  Ondanks de wegenwerken konden wij de start vlot bereiken dank zij de borden die de Goorbikers overal hadden opgehangen.  En we zijn nadien even vlot weer uit Aarschot kunnen wegrijden.

 

Ik denk dat bijna heel het mij bekende forum aan de start stond toen wij daar toekwamen: Bulls69, MTBiker from Berendrecht, Enigma (na een lange afwezigheid weer op de fiets), Rubber-12 en dan m’n drie andere clubmakkers.  Ineens voelde ik een voorwiel van een bike tussen m’n benen toen ik met Bulls69 een paar woorden wisselde en bleek het Carlito Bierbiker te zijn die me in de rug aanviel!  Vorige week nog commentaar gegeven op een foto die van Carlito met vrouw op een tandem met dikke banden in het topic van de nightride van Rillaar werd gepost door Bulls69 (wat een zin) en een week later kom ik hem dan tegen!  ’t Was al een poos geleden dat ik hem nog gezien had.  Onderweg heeft Wardje me nog ingehaald en heb ik hem even gezien aan de bevoorrading, terwijl Offshore al aan de drank was toen ik arriveerde.  Onderweg ben ik nog ingehaald geworden door drie bikers van V’lox Kapellen.  Zouden ze al gezien hebben dat ik foto’s van hen in de kantlijn van m’n blog geplaatst heb?  Toen we de fietsen weer aan het opladen waren, bleek dat we geparkeerd stonden naast Tarzan.  Die mannen maken het wel moeilijk, want er is nog een Tarzan2 op het forum actief.  ’t Was leuk om iedereen eens quasi tegelijk tegen te komen op dezelfde toer, ook al was het soms maar heel even!  Bij deze nog eens m’n groeten.

 

Vertrokken omstreeks halftien.  De eerste kilometers kon ik de Papegaaien nog goed bijhouden.  Trotsebelg wou meerijden met MTBiker en Enigma, schat ik, want koos dan aan de eerste splitsing toch voor de 60 km, wij voor de 40.  Tijdens de eerste kilometers niet veel bikers gezien, later werd het drukker.  Na eerst wat straten, veldwegen en bospaden gepasseerd te zijn, diende de eerste klim zich al aan op wat later de Bosberg zou blijken te zijn.  ’t Was even te voet omwille van een ophoping van deelnemers, maar zelfs zonder dat zou ik het ook niet gehaald hebben!  Kort daarna werden we vergast op een leuk stuk parcours op een track die slingerend op de flanken naar boven leidde.  Daar was het vrij druk, want de bikers schenen van overal op te duiken!  Het ging eigenlijk vrij goed, want ik moest wel mee met het treintje, ik had geen keuze, ook al maakt het me zenuwachtig wanneer ik op de voet gevolgd word.  Ik ben zelfs over bepaalde boomstammetjes gewipt, ook al kan men mijn methode moeilijk een bunny-hop noemen, tenzij dat een stram konijn ook in aanmerking komt!  Als ik nu ook nog leer van tijdens het springen tegelijk in de goede richting te sturen, zal ik een volgende keer misschien niet meer in het kreupelhout belanden!  Op een bepaald moment kreeg ik het even benauwd toen ik in een zanderige afdaling ineens ingehaald werd door een meer ervaren en jongere biker op een weinig ideale plek!  Met mijn oudere knoken kan ik helaas niet dezelfde risico’s nemen als al dat jongere geweld!  Een volgende keer ben ik bij het uitwijken voor een snellere ook onzacht in aanraking gekomen met laaghangende dode takken.  En dat bewijst dan meteen het nut van het dragen van een helm!  Voor de rest waren de bikers geduldig en werd het gewaardeerd dat ik me zo smal mogelijk probeerde te maken om ze te kunnen laten inhalen.  Gewoonlijk vertrek ik wat later als de grote meute al weg is, maar dat was nu niet mogelijk, omdat ik diende rekening te houden met m’n clubmaten.  Na de passage van de Bosberg kwamen we voorbij de bekende poort met het gelijknamige opschrift die ik me herinner van andere tochten in deze streek.

 

Ik had deze toer nog nooit gereden en wat me opviel was dat er hier heel wat paadjes in verwerkt waren die niet voorkomen in de andere tochten in Aarschot en omstreken.  Zo heeft elke tocht weer zijn eigen charme.  Het parcours kon me zeer bekoren omwille van het grote aantal singletracks met bij wijlen leuke bultjes en putten waar we over en door konden rijden.  Je moest wel hier en daar uitkijken op de plaatsen waar de tracks uitgaven op verkeerswegen.  Zo schrok ik me een hoedje toen ik op een baan reed en er ineens van rechts een biker uit een paadje kwam gereden, waarschijnlijk op een plek waar twee verschillende afstanden weer samen kwamen.  Het was een echte speeltuin die ons voor de wielen werd geworpen en ik denk dat er veel bikers op deze paaszondag content weer naar huis zullen gereden zijn.  Een beter paasei hadden we vandaag niet kunnen krijgen!

 

Vanuit het bos reden we langs de Molenheide om even later de imposante Heidemolen te zien opduiken.  Daar ben ik vorig jaar ook bij een toertocht gepasseerd.  Ik herinner me nog dat daar toen net een vrouw een foto stond te maken van haar man in hun cabrio (of was het van hun cabrio met haar man in) en de molen op de achtergrond.  Ik heb hun foto toen verpest, want ik denk dat ik er ook op sta!  Na de molen volgde een track tussen laag groen en over een zeer droge en zanderige ondergrond!  Dat was stompen geblazen.

 

De frisse Aquarius aan de bevoorrading deed deugd.  Er waren koeken, speculaas en stukjes profijtig gesneden bananen te eten.  Een Goorbiker schudde net een hele zak speculaas uit, wat bij één van de deelnemers de opmerking ontlokte dat “het net zo was als bij de beesten”!  Bikers zijn per slot van rekening beestige mannen!  Beestig goede!  ’t Was in ieder geval een kleurrijke bedoening daar al die gasten (M/V) van alle leeftijden bijeen te zien staan.  En leuk van het plezier te genieten er bij te zijn!  Er liep daar ook een fotograaf rond en die heeft van mij een foto gemaakt die ik hoop te vinden op het internet.  Het was een echte actiefoto, want ik stond te eten!  Geen eten dat onberoerd blijft wanneer den deze het gespot heeft!

 

Wardje stond daar ook te knabbelen, maar die wilde al direct weer weg teneinde al op het terras te zitten tegen dat de anderen toe zouden komen.  Hij had er daar al 40 km op zitten.  We doken weer de bossen in en singletracks werden ons deel.  Er zaten echt heel mooie en leuke stukjes in deze tocht.  Maar bij momenten ook klimmetjes die voor mij toch zwaar waren!  Ik zal nooit een goed biker zijn, maar ik merk dat het toch heel wat beter gaat dan in m’n beginperiode en ik beleef er nog altijd zeer veel plezier aan.

 

MTBiker from Berendrecht stak me voorbij en ik hoorde Trotsebelg naar me roepen!  Jullie hebben goed gereden om me nu weer in te halen, ondanks de extra 20 km!  Maar ze hadden zich ergens vergist en zo de kidstoer gereden, waarna ze dan opnieuw begonnen waren aan de route van 40 km!  Toen ik alweer onderweg was naar huis meldde een bericht van Rubber-12 me dat hij was aangekomen na 85 km!  Hij zal de kidstoer en de 60 gedaan hebben!

 

Samen met de drie andere Papegaaien Trotsebelg, Bever en Kris nog twee glazen koel vocht soldaat gemaakt en de verloren calorieën weer laten aandikken door het eten van een hamburger in een broodje.  Dat terwijl de prijsuitreiking van de Gorilha-challenge op z’n einde liep.  Wardje, MTBiker from Berendrecht en Enigma genoten ook nog van het zomerse weer op deze prachtige paasdag.  ’t Is net hoogzomer, zo warm!  Terug aan de auto werd Bever door Tarzan aanzien als Rubber-12, maar hij was toen nog onderweg en heeft nu een reden om mij als watje te bestempelen door niet te gaan voor de volle pot!  Gewoonlijk ben ik inderdaad veel later thuis na een tocht!  Ik heb er in ieder geval met volle teugen van genoten.  De Goorbikers zullen nog wel eens een Papegaai over hun tracks krijgen!  Een aanrader!

Link: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?p=1205502#1205502

La Trace d’Hez (14-31-51-74 km) te Tangissart (Court-Saint-Etienne) in Waals-Brabant op zondag 17-04-2011.

 

Na op zaterdagavond de nachtrit van de Rillaarse Bikers in Rillaar, waar anders, gereden te hebben, was het een wel zeer korte nacht.  Snel een paar boterhammen naar binnen gewerkt en dan op weg, want ik ging eerst Devil Biker nog ophalen in Turnhout.  Het was intussen toch al een hele tijd geleden dat we nog eens samen ergens naar toe trokken.  Jammer genoeg kwam hij er ter hoogte van Brussel achter dat hij z’n schoenen thuis had vergeten, een beetje laat en ver om er nog voor terug te keren.  En ik had er verdorie nog aan gedacht, omdat ik er voor wilde zorgen dat al zijn spullen eerst in de kofferbak lagen, vermits ik die niet meer open krijg als de fietsen opgeladen zijn.  Je kan de fietsdrager wel naar beneden kippen, maar dat werkt niet altijd even goed zonder trekken en sleuren.  Onderweg nagedacht over een mogelijke oplossing: gewone trappers monteren of schoenen zien te lenen.  Even voor tien uur waren we in Tangissart.  De hele N25 stond langs weerszijden vol geparkeerde wagens.  We hadden dikke pech, want de fietshersteller die ter plekke letterlijk zijn tent had opgesteld, had het enige paar trappers dat hij bij zich had een oogwenk geleden verkocht aan een andere pechvogel.  Benoit, het brein achter La Trace d’Hez werd er bij geroepen.  Die wist me te vertellen dat er in Genappe een Brico was.  Wij daar naar toe.  Derde keer pech: wel een weinig fietsmateriaal, geen trappers!  Op de terugweg reed ik me op de binnenwegen vast op de nadarhekkens die geplaatst waren voor het evenement.  Het heeft tijd en wat gevloek gekost om weer ter plaatse te geraken.  Intussen was het ook al bijna middag.  Devil had twee opties: daar blijven en een wandelingetje of fietsen met eggbeaters zonder aangepaste schoenen!  Hij heeft voor het tweede gekozen.

 

Samen met nog twee anderen zullen we bij de laatsten geweest zijn om in te schrijven.  We startten in dezelfde richting als vorig jaar en dat leverde al direct een stevige klim naar boven.  Op de top van de heuvel ging het dan naar links de velden in om dan af te moeten slaan in een paadje naast een bos met in de verte het zicht op de kapel die daar staat.  De baan over, nog even verder over de veldweg en dan naar rechts doken we de bossen in.  De zon scheen door het prille groen over de indrukwekkend prachtige blauwe bloementapijten die zich overal in deze bossen bevonden.  Toevallig had ik gisteren een filmdocumentaire gezien over “Belle Bel”, het Geelse gehucht, waar men het ook over deze bloemen had.  Maar ik ben de naam vergeten.  Wat kan de natuur, zelfs in ons eigenste land, toch adembenemend mooi zijn.

 

De rit zelf was ook adembenemend, letterlijk dan, want het was een zware beproeving.  De nachtrit van gisteren zal er wel voor iets tussen gezeten hebben!  Die zat nog te veel in de benen!  Want ik heb deze toer vorig jaar ook gereden, maar het bleek hier nog veel mooier te zijn, maar ook veel zwaarder dan ik mij van toen nog herinnerde!  Hoe mooi de singletrack die naast een kronkelend riviertje liep in het dal van de Falise, de paadjes met de heuveltjes op en neer door de bossen.  Een singletrack in een afdaling naast een kleine kloof waarin je recht kijken kon, klimmen en afdalen over rotsige paadjes.  Het was zwaar, vaak deels te voet voor mij, maar de moeite werd beloond met een prachtig zicht over de blauwe bloementapijten waarvan de liefelijke geuren het neusorgaan streelden.  Een mooie manier om te zeggen dat het verdomme zwaar was voor den deze, maar in een prachtig decor.  Ik had gepland om de 50 km te rijden, maar het was al snel duidelijk dat het al een prestatie zou zijn om deze keer de 30 uit te rijden!

 

Een drietal jonge gastjes die met hun bikes langs de kant stonden, vroegen of ik de 70 km volgde.  Non, c’est trop lourd pour moi!  De bevoorrading halverwege was al geplunderd en chips is nu niet bepaald voer voor sporters.  Er lagen nog stukken banaan en ik heb me te goed gedaan aan een paar bekers gekleurd water dat er te drinken was.  Direct na de bevoorrading werden we getrakteerd op een steile klim over een rotspad.  Ik vraag me af wie daar fietsend tot boven zou geraakt zijn.  Het trio jonge snaken zag het niet meer zitten, vermoed ik, want keerde op zijn stappen terug.

 

De tocht voerde ons verder doorheen de bossen, onderbroken door velden met mooie vergezichten, alles badend in de lentezon.  Wat wonen de mensen hier toch mooi!  Ik heb wel een stokoud huis in renovatie gezien waarin ik me niet gerust zou voelen, de muren gestut door een constructie van balken!  Soms vraag ik me toch af waarom de mensen geld investeren in de renovatie van oude koterijen die eerder rijp zijn voor de sloophamer, tenzij het gebouwen met een historische waarde betreft!

 

Aan mijn euforie van deelgenoot te zijn van deze prachtige lentedag, kwam tijdelijk een einde toen ik in een afdaling toch een wortel wilde trotseren, en dan vermoedelijk toch ben beginnen panikeren.  En als ge dan harder op de voorrem dan op de achterrem duwt, dan ga je over de kop!  Met een pijnlijke knie tot gevolg.  Waarschijnlijk op een steen of op één van de trappers beland.  Daardoor was Devil, die tot dan toe hier en daar op me had gewacht, definitief verdwenen.  Jaloers dacht ik even terug aan de jonge biker die ik daarnet een rotspaadje naar beneden had zien vliegen!  Spijtig dat niet iemand me vroeger heeft weten te motiveren voor het biken.  Misschien had ik dat dan ook gekund!  Maar het is al een prestatie op zich dat ik hier was, na een leven zonder sport!  Ik heb dan een hele tijd haasje-over gespeeld met een trio Franstalige inboorlingen, twee gasten en een meisje, dat ik al aan de bevoorrading had gezien.  Het meisje had het ook zwaar op de hellingen, waardoor de jongens haar bij momenten stonden op te wachten.  Op een bepaalde plek stapte zij even snel naar boven als dat ik rijdend op m’n fietske naar boven strompelde!  Op één van de lange asfalthellingen naar het einde toe ben ik haar weer voorbijgegaan omdat ik toch gelukkig nog net genoeg fut in de benen had om helemaal fietsend boven te geraken.  Omdat er in de laatste kilometers nog een paar stevige kuitenbijters zaten, ben ik uiteindelijk nog voor dat groepje gearriveerd.  Wij zullen bij de laatsten geweest zijn.

 

Den Devil zat al in de zon met een pint bier.  Zelfs de cola was al op en bier op een nuchter maag leek me niet verstandig.  Daarom eerst wat bruiswater en een “pain-saucisse” die me zeer goed smaakte na deze uitputtingsslag, om dan toch af te sluiten met een pintje.  Ondanks de perikelen van de ochtend werd het toch nog een leuke maar zware dag.  Ik heb zelfs de moed nog gehad om na een lange rit huiswaarts zowel fiets als auto nog te poetsen, want die zaten compleet onder het stof.  Volgend jaar sta ik hier met grote kans terug op de derde zondag van april!  Een aanrader!

 

Link: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?p=1203155#1203155