Archief

Toertocht (20-45-55 km) van MTB Ossendrecht te Ossendrecht op zondag 10-11-2013.

Het was een teleurstelling van bij het opstaan vast te stellen dat het vrij hevig aan het regenen was op deze zondag midden in een verlengd weekend!  Ik had besloten om van thuis uit met de bike richting Ossendrecht te vertrekken om daar nog eens te komen rijden, terwijl ik de vorige twee jaren deze tocht had laten passeren ten voordele van de eveneens knappe, maar voor mij zeer zware, toer in het Vlaams-Brabantse Huizingen.  Eventjes afgewacht en toen het dan toch wilde ophouden omstreeks 8.20 u vertrokken.  In Hoevenen kreeg ik dan toch weer een bui over mij en even het gezelschap van een andere biker die vermoedelijk ook naar ginds op weg was.  “Het was zo lekker warm in bed, waar zijn we toch mee bezig”, zei hij.  Ook over de grens op de Putseweg in het Nederlandse Ossendrecht kreeg ik in de verte nog twee bikers te zien en stak me er nog ene gezwind voorbij.  Er reden ook wagens met bikes richting de start.  Blijkbaar kon de regen de mensen niet van deze gesmaakte tocht weg houden.  Ze waren zelfs van ver gekomen, want aan de start kreeg ik een viertal Bierbikers uit de regionen van Bierbeek en Heverlee te zien, waaronder Karel en Pieter.  Van de derde ken ik de naam niet en de vierde was een nog jonge kerel die ik nog nooit gezien heb.  Ik was de laatste die ze hier verwacht hadden, maar ze zullen niet weten dat ik slechts op 15 km van Ossendrecht woon.  De inschrijving was goed geregeld en de mensen hadden plastiek zakjes klaar liggen waarin een kaartje met richtlijnen en noodnummer en daarin ook anderhalve euro wisselgeld.  Dat was handig voor wie met vijf of meer euro betaalde!  Om 9.30 u kon ik van start gaan vanaf het ontmoetingscentrum De Vierschaar.

De tocht voerde ons het dorp uit en voorbij een gloednieuwe eenzame hoeve richting Calfven.  Kort nadat we daar na een kleine 2 km de bossen in doken werden we al digitaal vastgelegd door de fotograaf Guy van MTB-You!  Daar zo’n half uurtje blijven staan buurten en wat uitleg gekregen over de fotocompositie met een achtergrond van door een waterzonnetje beschenen herfstbladeren aan de bomen van de bosrand.  Want een foto die voor ons goed genoeg is hoeft dat niet te zijn voor een fotograaf met een professionele achtergrond.  Ik begin nu ook meer te begrijpen waarom Guy in de bossen postvat voor zulke fotoreportages.  Want een pittig jong vrouwke, in een mooi zwart en paars-roze pak, kreeg extra aandacht en nadien ook alle vijf de foto’s online!  Guy maakt namelijk altijd meerdere opnames per biker en plaatst dan nadien de besten op de site!  Omstreeks 10.00 u afscheid genomen, want intussen waren er al hele horden bikers gepasseerd en zou ik met quasi zekerheid al weer bij de laatsten zijn om straks te arriveren!  Gelukkig werden we al bij aanvang gefotografeerd, want de singletrack die we voor de wielen kregen lag er bijzonder slijkerig bij zodat man en bike niet lang proper bleven!  Het was bij momenten echt dabben door de smurrie en terwijl ik me even aan de kant had gezet om snelleren te laten passeren, kwam ook Jari daar voorbij gereden.  Kort daarna trof ik een eerste splitsing tussen de 20 km en de 45-55 km nabij Calfven op een kleine 3 km van het vertrek.

We vervolgden de tocht doorheen de bossen en over het paadje op de rand tussen bos en velden met omstreeks 4,75 km de twee gevaarlijke doorsteken van een beek doorheen putten, waarvan eentje met een stuk betonnen buis.  Er volgde nog een paadje op de rand tussen bos en veld, naast een afsluiting en op 6 km en 7 km vettige singletracks.  Deze streek staat er om bekend van vrij droog te blijven omwille van de zanderige ondergrond, maar de bodem had nu duidelijk geen weerwoord kunnen bieden aan de overvloedige regen van de afgelopen nachten.  Net voor het bereiken van een bos kreeg ik achter mij een knappe regenboog te zien, maar spoedig daarna ook de fikse hagelbui die voor deze regenboog verantwoordelijk was geweest!  Het was altijd goed uitkijken naar waar je reed en om de meest modderige plekken te kunnen omzeilen, zodat ik de kleurrijke nieuwbouw van het Mollercollege, gelegen midden in de bossen naast de Putseweg, slechts vanuit mijn ooghoeken te zien kreeg!  We bereikten een stukje heide waar de paden van door de regen geblust zand er iets beter bij lagen.  Alzo bereikten we de bossen van de Vluchtheuvel waar ik vermoed dat de verschillende afstanden zich weer bij elkaar voegden, vermits er ook bikers van rechts kwamen.  10.30 u.

Omstreeks 9 km konden we genieten van naar de omstandigheden gemeten redelijk goed berijdbare singletracks, gevolgd door een bospad met grote plassen tot 10,75 km.  Verderop verried geblaf van honden de nabijheid van de terreinen van een hondenschool en ter hoogte van de visvijver van ’t Spanjooltje liepen ook joggers rond en stond er een jonge kerel lichaamsoefeningen te doen.  Ook hier waren de paden oververzadigd met water en lagen er dus zwaar bij!  Op 12,5 km werd ik door seingevers naar de andere kant van de Onze-Lieve-Vrouw-Ter-Duinenlaan geholpen en aan de gevarenbordjes achter een draadomheining te zien reed ik er in de nabijheid van de oude zandgroeve van Ossendrecht.  Enkele leuke paadjes brachten me tijdens een tweede fikse regenbui door het bos naast de vijver met achter me een dame die ik nog enkele keren te zien zou krijgen.  Samen met haar bereikte ik op 14 km de brede asfaltbaan in de voormalige groeve.  Een Nederlandse biker in een blauw pak zei me in het voorbijrijden hetzelfde wat ik aan het denken was: “waar zijn we mee bezig” van hier in de regen te rijden op een zondagochtend!  Asfalt ging ter hoogte van het bos weer over in aanzuigend zand en we bereikten het zacht klimmende paadje tussen de nu natte rododendronstruiken.

Het plotse klimmetje dat hier in de omgeving ligt en voor oponthoud zorgt tijdens sommige tochten deden we niet aan.  Ik heb hier ooit een hele tijd in de file gestaan omdat net daar ook een fotograaf had postgevat!  Velen raken er niet tot boven!  Ik kwam weer uit het bos tevoorschijn op de Putseweg, niet ver van het Puts Molentje, en op het fietspad kreeg ik omstreeks 15 km heel even het gezelschap van enkele Weetabix-Watjes.  “Hoor dat allemaal maar kraken van het zand”, zei één van de Watjes.  Ja, ook mijn fiets maakte geen al te mooie geluiden en dat zou ik na afloop geweten hebben.  Na het poetsen zag ik dat zelfs heel wat tandjes van een derailleurwieltje gewoon afgebroken waren!  Zulk weer is nefast voor de fiets!  Ter hoogte van het eetcafé Puts Molentje, aan de afslag richting Ossendrecht-city, zorgden seingevers voor een veilige oversteek van de Putseweg en doken we aan de overkant de bossen van de Groote Meer in.  Ook hier meer water en slijk dan me lief was, waardoor het zwaar trappen werd!  Aan de rand van de heidevlakte stond minder water op de zandwegen, maar de ondergrond had een danig aanzuigend effect zodat ook daar stevig diende getrapt te worden!  17,5 km.

Een mengeling van zandwegen en beter berijdbare bospaden in de Groote Meer werden ons deel.  Omstreeks 21 km reed ik doorheen een knap dennenbos en konden we genieten van de singletrack die zich naast een zandweg doorheen een open heidelandschap slingert om na 23,50 km de vrij toegankelijke militaire oefenterreinen van Woensdrecht te bereiken.  Op deze plaats zijn er weinig sporen van legeractiviteiten, maar ik heb hier ook al op plaatsen gereden waar duidelijk met tanks was geoefend!  Omstreeks de middag was het nog altijd zwaar stompen geblazen!  Omstreeks 26 km kregen we nog een aantal knappe singletracks voor de wielen, nog steeds midden in de bossen.  Een kilometer verder reden we dan langs de bosrand naast een meer open veld.  Op een bepaald ogenblik merkte ik dat mijn kilometertellertje steeds dezelfde afstand bleef aangeven.  Door het geploeter in de modder was de verklikker op de spaak van plaats verschoven!  Een aantal kilometer werden dus niet geregistreerd!  Het was zwaar trappen en ik reed een hele tijd in het gezelschap van twee vrouwen waarvan eentje ook duidelijk last had om vooruit te komen.

Na 30 km bereikte ik de plaats van de bevoorrading op het erf van een hoeve in Ossendrecht.  Daar moet ik weer bij de laatsten geweest zijn, want er was nog slechts weinig beweging.  Buiten zachte wafels en drank was alles door de voorgangers verslonden geworden geweest!  Ik had honger en heb er drie wafels naar binnen gespeeld.  Ik vermoed dat de twee dames het niet goed meer zagen zitten, want ze vroegen of de tocht dadelijk nog door de bossen zou gaan en hoe ze eventueel langs verharde wegen weer naar de start konden geraken!  Zelf toch maar de moed opgebracht om de tocht verder te rijden zoals hij uitgestippeld was, ook al stonden de mannen van MTB Ossendrecht al paraat om met het wegnemen van de pijlen te beginnen!

We werden via een straat in de richting van de politieschool gevoerd.  Ik vroeg me af of de mannen van Ossendrecht ons via het onmogelijke pad achter de academie zouden sturen!  Ze deden het!  Dat pad ligt er eigenaardig genoeg in gewone omstandigheden altijd al nat bij, nu was het er een echte zooi met door de vorige deelnemers doorploegd slijk en plassen die de gehele breedte van het pad in beslag namen!  Wat een geploeter daar!  Via een zandweg naast een draadafsluiting bereikte ik de bossen van Stoppelbergen op de grens tussen Ossendrecht (Nederland) en Zandvliet (België).  Hier konden we rijden over de ontelbare paden die dit bos doorkruisen.  Op een kruispunt van zandwegen trof ik een splitsing tussen de routes van 20-45 km en 55 km.  Omdat ik deze omgeving in Stoppelbergen enigszins ken, er onlangs nog gereden had tijdens de tocht vanuit Kapellen (België), ik geen zin had om me af te beulen om de pijlenwegnemers voor te blijven en ik mijn buik vol had van het geploeter, heb ik deze extra lus wijselijk links laten liggen en de richting van de 45 km gevolgd.  De splitsing kwam er op 34 km van de start en het was intussen ook al 13.00 u!  Ik werd een pad naast een diep uitgesneden beek op gestuurd en zag dat de lus van de 55 km zich even verderop weer bij het gemeenschappelijke parcours voegde.  Er liepen enkele wandelaars rond.  Op 36,50 km trof ik opnieuw een splitsing tussen de routes van 20 km en 45-55 km.

Ik herkende de omgeving en wist daardoor dat we in de bossen reden die aansluiten achter het Moretusbos, het park rond het kasteel Ravenhof in Stabroek dat deels in België en deels in Nederland is gelegen!  Ik reed er tegen de richting van “mijn” eigen lokaal toertje in!  Hier in de omgeving hingen ook pijltjes van een georganiseerde wandeltocht en in een bocht, die er ook bij droog weer altijd slijkerig bij ligt, wandelde effectief een ouder echtpaar.  Hier in de omgeving liggen ook weer vele leuke paadjes met een aantal bultjes op en af.  Op 37 km bereikte ik “dé bult”, maar nu vanuit een richting tegengesteld aan deze die gebruikelijk door tochten wordt gekozen.  Aldus geraakt ik er gemakkelijker op!  Hij ligt in de buurt van de Antwerpse sportvelden en de kampeerplaats De Watertoren in Berendrecht (België).  Aan de mensen die er samentroepten te zien was de camping het vertrekpunt van de wandelingen.  Ik dook er omstreeks 38 km om 13.30 u weer de bossen in over zompige paden en passeerde een grenspaal op de landsgrens tussen Ossendrecht en Berendrecht.  Hier kreeg ik enkele mij bekende bospaadjes voor de wielen.  Even staan vloeken in een bocht waar rechtdoor ook een optie was en er geen pijl was opgehangen!  Ik hoopte dat de pijlen intussen niet weggenomen waren.  Het had geen ramp geweest, vermits ik een idee had van waar ik me ergens bevond!

Er kwam nog een treintje van drie toe en die gingen resoluut linksaf en dat bleek de juiste keuze te zijn.  Verderop hingen weer pijlen.  Ik ben dan een tijdje in het zog van deze drie mannen kunnen blijven rijden.  De bekende “put” lieten de mannen van Ossendrecht helaas links liggen.  We reden nog over verschillende bospaden doorheen het gebied Stoppelbergen om na 42 km het asfalt fietspad naast de zandwegen Scheidreef en Grote Stoppelbergen te bereiken.  Dat fietspad valt samen met de grens tussen België en Nederland.  Ter hoogte van de boshut doken we weer het bos in.  Achter de afsluiting van de nudistencamping Athena was het bospad onberijdbaar geworden tengevolge van boswerken die er blijkbaar recent gestart zijn.  Er werden daar een aantal bomen geveld.  Het brede pad was compleet in de vernieling gereden!  En zeggen dat men hier bikers niet altijd graag ziet komen!  Ze rijden zogezegd de bospaden stuk!  44,50 km.  Na nog een rondje over de vele paden in deze omgeving reden we nogmaals naast Athena om er het bos te verlaten.  Vanaf 46 km volgde een stukje asfalt, een verademing na het vele duwen, om anderhalve kilometer nog eens gemarteld te worden door een met water oververzadigde veldweg richting Ossendrecht.  Die bracht me tot aan het grasspoor dat langs het dorp loopt om dan omstreeks 14.00 u de startplaats weer te bereiken met bijna 49 km op het tellertje.

Daar was buiten geen leven meer te bespeuren, de bikewash was al opgeruimd.  Omdat er nog twee bikers toekwamen die hun fiets stalden en naar binnen gingen, ook maar besloten om binnen nog een kijkje te gaan nemen en eventueel wat te drinken.  Dat bleek een goede beslissing, want zo kreeg ik Ward en diens schoonbroer Frans nog even te zien!  Bovendien zaten Dennis, Guy (rubber-12), Jan en Berten (Mtbiker from Berendrecht) nog bijeen aan een tafeltje.  Daarnaast nog een handvol bikers van eenzelfde club die ik nog al te zien kreeg op tochten in de Antwerpse Kempen.  De vier kompanen zullen direct aan mijn gezicht gezien hebben dat ik het vandaag zwaar te verduren had gekregen!  Ik heb meteen gezegd dat “degene die zou beweren dat het parcours goed berijdbaar was, niet zijn beste dag zou beleven”!  Met dat viertal is er altijd wel ambiance zodat we nog een lekkere beet hebben kunnen weglachen alvorens ze huiswaarts trokken.  Het deed de zware dobber die achter me lag al snel weer vergeten!  Nadat ook het laatste duo in het zaaltje was opgestapt ben ik ook huiswaarts vertrokken.  Ik had wat medelijden met de opruimende dames die achterbleven met de vuile stoelen!  Mij wachtte nog de 15 km weer naar huis zodat ik de dag met zo’n 80 km in totaal kon afsluiten.  Ter hoogte van het kasteel Ravenhof eventjes tot aan de grote baan in het centrum gereden waar op de grens tussen het Belgische Putte-Stabroek en het Nederlandse Putte-Woensdrecht op zondag altijd een kraam met gebraden kippen, ribbetjes, gebakken aardappeltjes en dies meer staat.  Als ik daar op straat ter plekke een halve kip sta af te kluiven op een zondag, dan betekent dit dat de winter in aantocht of bezig is en ik teruggekeerd ben van een toertocht in de eigen streek.  Om dan thuis bij het schoonmaken vast te stellen dat deze moddertocht een ware aanslag had gepleegd op alle bewegende onderdelen van m’n dierbaar vehikel!  Dat deze streek er zelfs bij nat weer droog bij ligt is een bewering die naar het land der fabels kan verwezen worden!  Nat is nat, ook in Ossendrecht!  Nog een geluk dat de regen tijdens de tocht beperkt bleef tot enkele buien.  Het is maar te hopen dat de bikers die voor een eerste keer deze streek verkenden het nadien niet voor bekeken houden, want er valt hier nog moois te beleven en het ligt er beslist niet altijd zo modderig bij!  Het zal op veel plaatsen wel zo geweest zijn!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbike.be en op mountainbike.nl!

Bikse bos- en heidetocht (25-45-75 km) van RTC Hilvarenbeek te Hilvarenbeek op zondag 03-11-2013.

In plaats van deze zondag naar klassieke plekjes te gaan zoals Aarschot of Halen in België eens kennis gaan maken met de nog nooit gereden Bikse bos- en heidetocht over de grens in het Nederlandse Hilvarenbeek.  Via de mij goed bekende E19 richting Breda en Tilburg gereden.  Op de afrit van de E19 in Brasschaat werden wagens na een ongeval getakeld.  Nabij Hoogstraten vloog de snelwegpolitie me voorbij en de reden werd snel duidelijk.  Ter hoogte van Minderhout was een wagen van de berm gereden en tussen de struiken beland.  Er stonden daar verschillende brandweerwagens.  In Hilvarenbeek een parkeerplek gevonden in een nabije straat voor de nieuwbouw van een school.  Er stond een fikse wind.  Als sympathiserend lid van de Nederlandse Mellowbikers uit Bergen-op-Zoom beschik ik over een lidkaart van de NFTU en eigenlijk was het de eerste keer dat ik er gebruik kon van maken op een toertocht.  Ook al rijd ik, zeker in de winterperiode, diverse tochten in de grensstreek.  “Scan and go” wordt het daar genoemd.  Ik kon terecht aan het loket van het sportcomplex van waaruit de tocht vertrok bij twee mannen die het kaartje scanden en de vier euro inschrijvingsgeld in ontvangst namen.  Ik had me ingeschreven voor de 75 km met het vermoeden dat ik hoogstwaarschijnlijk zou overschakelen op de 45 km.  Er was nog veel drukte aan de start en zoals zo vaak in Nederland ontbrak er een bewaakte fietsparking.  Ik heb daarom altijd een slot op zak.  De laatste tijd werden op diverse tochten in de grensstreek waaraan ik deelnam bikes gestolen, vaak met fietsendrager of aanhangwagentje incluis!

Om 9.00 u was ik op pad, vrij vroeg volgens mijn maatstaven.  Omdat men voor de langste toer diende in te schrijven tussen 8.30 u en 9.00 u.  Het ging via nette straten de woonwijk waarin de sportzaal gelegen was uit.  Tot 3,50 km volgden een aantal vrij zompige tot zeer natte veldwegen met een ferm aanzuigende ondergrond.  Ik hoopte dat het niet de hele rit van dat zou zijn.  Ik had namelijk getwijfeld tussen de tochten in Terheijden en Hilvarenbeek en het feit dat ik op een kaart had gezien dat er nogal wat bossen rond Hilvarenbeek liggen, had dit mijn keuze bepaald.  Ik hoopte dus snel in de bossen te kunnen rijden!  Er stond bovendien een fikse tegenwind en de vele bikers vlogen me langs alle kanten voorbij!  Toen er eentje voorbijstak en daarmee door een plas reed, vloog er een kwak slijk recht in mijn oog!  Net nadat ik al een hele week last had gehad van een irritante zandkorrel die maar niet wilde weggaan!  En nu dat die eindelijk weg was kreeg ik weer de volle laag!  Door een paljas zonder geduld!

Mijn wens werd vervuld en we doken het bos in waarin zich een uitgestippelde trimbaan bevond, een loopparcours met sportieve opdrachten.  In Vlaanderen spreken we van een fit-o-meter.  We kregen er leuke singletracks, maar de natte bodem zoog toch ferm aan!  Kort na de start werd ik al op de gevoelige plaat vastgelegd door een fotograaf!    Op dik 5 km diende zich een eerste splitsing aan waar de route van 25 km zich losmaakte van de 45-75 km.  9.20 u.  Tot 7,75 km konden we ons uitleven op bospaden en singletracks over afwisselend droge en natte ondergrond en de passage van enkele vettige modderige plekken.  Aan de rand van een bos reed ik voorbij het Beeks Boshuis, vermoedelijk één of ander buitenhuis.  Verderop ging het rechtsaf over het erf van een boerenhof om er door een aantal seingevers, zeker vier of vijf, naar de overkant van een drukker baantje geholpen te worden!

In het knappe bos aan de andere kant van de straat konden de bikers hun hartje ophalen op leuke singletracks met bulten op en af.  De ondergrond lag er vrij droog met hier en daar enkele plassen.  Omstreeks 10,80 km kreeg ik aan mijn rechterkant een draadafsluiting te zien waarachter reeën rondliepen.  Mijn eerste gedacht was dat dit de achterzijde van de Spartelvijver was, een plek die ik daags voordien was voorbijgereden tijdens de toertocht vanuit het Belgische Weelde.  Dat had best gekund, want beide tochten passeerden elkaar bij nader toezien op een boogscheut van elkaar!  Maar het feit dat ik het Beeks Boshuis was gepasseerd en op de snelweg een wegwijzer richting Beekse Bergen had zien staan en hier dieren zag rondlopen, deed mijn eurocent vallen.  Ik ben er enkele jaren geleden ooit eens geweest in het gezelschap van vrienden met kleine kinderen.  9.50 u.  Korte tijd later arriveerde ik op 12 km weer aan dezelfde oversteekplaats en kwam er een einde aan de lus.  Ik heb aan één van de seingevers dan gevraagd of ik zonet de Beekse Bergen was gepasseerd!  Inderdaad!

Na zompige zanddreven waarover het stevig doorduwen was bereikte ik ter hoogte van een slagboom omstreeks 14 km de grote bossen van het domein Gorp en Roovert.  Landgoed Gorp en Roovert is een uitgestrekt landgoed (1200 ha) met oude loof-, naald- en gemengde bossen, cultuurgronden, heide, vennen en over een lengte van vijf kilometer een nog volop meanderende Rovertse Leij met enkele afgesneden oude zijarmen. Het landgoed is in het bezit van de familie Van Puijenbroek en toegankelijk gemaakt voor het publiek.  Het landgoed Gorp en Roovert bevindt zich in het grensgebied tussen Goirle, Hilvarenbeek en Poppel en vormt in meer dan één opzicht een merkwaardige streek. Een grenspaal uit 1843 voor de brug is getooid met de Nederlandse Leeuw aan de ene, en de Belgische Leeuw aan de andere kant. Het bruggetje loopt over de van België komende Leij, een beek die hier nog in natuurlijke staat verkeert.  Het gebied bestaat uit oude loof-, naald- en gemengde bossen, heide en enkele vennen, waarvan Haneven, Biesbosch, Papschot en Bankven de belangrijkste zijn. Het Papschot wordt omringd door een vochtig heidegebied.  De bossen langs de Rovertse Leij zijn het meest interessant.  Naast bos en natuurgebied bezit het landgoed ook landbouwgronden.  De naam van het gebied kwam me bekend voor en ik vermoed dat ik er ooit al gereden heb tijdens een toertocht vanuit het Belgische Poppel.

Eerst reed ik er door een knap bos met imposante dennenbomen die een scherpe dennengeur verspreidden.  Op 15 km bereikte ik een zandweg op de rand tussen bos en velden en grenzend aan een stukje bewoonde wereld.  Ik deelde er het pad met wandelaars.  Na het passeren van een smal houten brugje reed ik een gebied met heide en bos in.  Op 15,50 km bereikte ik een splitsing tussen de routes van 45 km en 75 km.  Het was toen 10.15 u, dus ik was al een dik uur onderweg!  Een klein rekensommetje leerde me dat ik voor de langste tocht nog ettelijke uren onderweg zou zijn!  Vermits de periode om voor de lange rit te starten beperkt was tot een half uur, vermoedde ik dat de organiserende club wel eens vrij snel zou overgaan tot het opruimen van de pijlen!  Omdat ik bovendien niet wist waaraan ik me nog kon verwachten, achtte ik het raadzamer van niet het onderste uit de kan te halen.  Ik kon beter genieten van een kortere rit dan me af te peigeren voor de 75 km teneinde tijdig weer binnen te lopen!  Dus gekozen voor de 45 km.  Achteraf heb ik het me niet beklaagd van deze beslissing genomen te hebben, ook al heb ik daardoor misschien een aantal mooie stukken gemist!

De omgeving was beslist zeer mooi en ik werd in de richting gestuurd van een grote bosvijver waarin enkele met bomen begroeide eilandjes lagen.  Even halt gehouden aan deze mooie plek waarboven de lucht blauw kleurde en de zon doorbrak.  Een moeder en kind speelden er met hun hond die zich vermaakte met het terughalen van een in de vijver geworpen tak!  16 km.  De tocht voerde me uit het bos en over een klinkerbaantje om een volgende strook bos in te duiken.  Ook daar passeerde ik omstreeks 18,50 km een mooie bosvijver en reed er op de rand tussen bos en velden.  Er volgden zompige bospaden met plassen.  Bordjes gewaagden van een privaat domein met de melding dat het voor iedereen vrij toegankelijk was.  We werden over een zeer mooi pad geleid.  Hier werd de rit even wat meer technisch omwille van het alomtegenwoordige slijk en de vele wortels.  We reden er ook eventjes langsheen een beek, vermoedelijk de Rovertse Leij of één van haar zijtakken.  Hier konden we genieten van een prachtig stukje op deze toertocht.

Op 21 km passeerde ik een in het bos gelegen huis met schuur.  10.45 u.  In een knap beukenbos kreeg ik weer een kleine vijver met eiland te zien.  Het zag er allemaal vrij woest uit.  Een mooi paadje leidde me weer langsheen de Rovertse Leij die zich er met vele bochtjes door het bos van Gorp en Roovert slingerde.  Aan een brugje kruiste ik de beek om er op de andere oever op mijn stappen terug te keren.  De omgeving was er bijzonder knap.  Omstreeks 24 km had ik de indruk dat de route van 75 km zich weer bij de basislus voegde.  Ik reed er weer door een beukenbos met grote bomen en over een bruin tapijt van afgevallen bladeren.  Daar had een fotograaf van www.bekijkenbestel.nl postgevat om de passanten te vereeuwigen.  11.05 u.  Korte tijd later bereikte ik de pauzeplaats in een oude schuur op 26,50 km van de start aan de rand van het domeinbos Gorp en Roovert.  Om 11.15 u was ik dan ruim twee uren aan het rijden, dus ik vorderde al bij al maar traag en ik was blij dat ik niet voor de langste toer had gekozen.  Het kommetje snert, een dikke erwtensoep met schijfjes rookworst, smaakte me en je kon er ook peperkoek eten en bekertjes sportdrank en thee drinken.  Misschien moeten de mensen van RTC Hilvarenbeek overwegen om eens een Tupperware-party te organiseren en zich een schenkkan aanschaffen.  Dat is iets handiger en hygiënischer dan het ene bekertje met het andere te vullen met telkens de vingers in de emmer drank!  Er kwamen een aantal Vlaamse dames toe die op zoek gingen naar hun kwijtgespeelde metgezellen.  Een tiental minuten gerust en om 11.25 u weer op pad.

Na een paadje op de rand tussen bos en veld en met veel tegenwind, bereikte ik de splitsing tussen de routes van 25 km en 45-75 km.  Na een stukje bos en een lang paadje, recht op recht, tussen bos en veld, bereikte ik kort na de stop een stukje open heide en de splitsing tussen de 45 km en de 75 km.  De route van 75 km deed de stop en deze plek twee keren aan.  Bij een eerste passage diende men rechtdoor te rijden, bij de tweede passage mee de richting van de 45 km te volgen.  Het bordje rechtdoor was ofwel omgevallen, ofwel uitgetrokken en neergelegd omdat de lange toer misschien niet meer toegankelijk was.  Dat doet men nog op plaatsen in Nederland.  Vanaf een bepaald ogenblik wordt de langste toer gesloten.  Er volgde de doortocht van lichtere bossen op bredere zandwegen over een aanzuigende ondergrond.  Ik reed er geregeld in het zog van een bikend koppel dat me inhaalde of door mij weer ingehaald werd.  Ik zou omzeggens samen met hen arriveren.  De mannelijke helft liep soms te voet omdat hij duizelig was tengevolge van pijn in zijn nek.

Op 31 km reed ik over een bospad voorbij een aantal nette weekendhuizen met mooi aangelegde tuintjes om een kilometer verder het domein De Utrecht te bereiken.  Ik bevond me toen exact op de grens tussen Nederland en België aan een straat die Tulderheyde heet in het Belgische Poppel.  Landgoed de Utrecht is een ca. 2500 hectare groot landgoed ten zuiden van het dorpje Esbeek in de gemeenten Hilvarenbeek en Reusel-De Mierden.  Het landgoed sluit in het noorden aan op de Rovertsche Heide, in het oosten op de Neterselse Heide en de Wellenseindse Heide, en in het zuiden op de Turnhoutse Heide. Aan de westzijde bevindt zich de Belgisch-Nederlandse grens, met aan de Belgische zijde eveneens een uitgestrekt ontginningsgebied met naaldbossen en landbouwgrond.  Ik doorkruiste er knappe en lekker geurende bossen, soms reed ik over paden op de grens tussen bos en velden.  Een bosvijver waarin de wortels van een omgevallen boom nog boven water uit staken trok mijn aandacht op 34 km.  In de omgeving hoorde ik schietgeluiden van vermoedelijk jagers.

Ik trof mooie paden en singletracks met omstreeks 35 km wel een iets lastiger stuk met putten en slijk.  Ik reed er in het zog van een man en een vrouw.  Deze laatste kliefde overal zonder verpinken door, terwijl haar man op een slijkerige plek onderuit ging en ik zelf ook ternauwernood aan een valpartij ontsnapte!  En deze dame was toch niet meer van de jongste!  Knappe singletracks leidden me tot op een kruispunt van boswegen waar twee mannen van de organiserende club postgevat hadden aan een megagrote waterplas!  Ze gaven richtlijnen voor een veilige passage.  Ik zag er iemand bijna te water gaan zodat het me veiliger leek van even een ommetje te maken!  Mijn voorbeeld werd al snel opgevolgd door degenen die nog toekwamen.  Ik grapte naar de twee mannen of ze er misschien op wacht stonden in de hoop ons in het water te zien vallen!  12.20 u.  De twee Vlaamse vrouwen die ik daarstraks aan de pauze had zien toekomen arriveerden ook op deze plek.

Op bijna 39 km kwam er een einde aan de mooie lus over de Rovertsche Heide in de omgeving van Esbeek, bekend van de jaarlijkse lichtjestocht waarvan de tickets vorige editie op tijd van een half uur uitverkocht waren!  Ik heb toen via een bevriend biker uit Roosendaal een niet gebruikt ticket kunnen overkopen om voor de eerste keer te kunnen zien wat deze populaire lichtjestocht te bieden heeft!

Vanaf een breed pad aan de zijkant van een bos volgden nog enkele lussen die telkens weer op dit pad eindigden.  Op 43 km konden we nog een laatste keer alle registers open trekken en genieten van een prachtig stuk woest bos op de Rovertsche Heide.  Twee kilometer verder bereed ik een knap bospad over bulten op en af!  Pas op 45,50 km voelde ik voor het eerst sinds lang weer asfalt onder de wielen ter hoogte van een baantje dat Groot Lo heet.  Dat was het sein dat het einde in zicht kwam.  Via enkele asfaltbaantjes bereikte ik om 13.15 u opnieuw het sportcentrum aan de J. F. Kennedylaan in Hilvarenbeek.  Dit alles na een tocht waarvan men zonder liegen kan beweren dat hij voor 95% door de prachtige bossen trekt en voor 99% over onverharde paden gaat!  Ik had me geen seconde beklaagd over m’n keuze om naar hier te komen rijden.

Ondanks de minder gunstige weersvoorspellingen bleef het de ganse tocht droog met zelfs een mooie herfstzon en wel veel wind!  Nog samen met enkele anderen gebruik kunnen maken van de afspuitinstallatie, terwijl de mannen al in de aanslag stonden om deze op te ruimen.  Me in de cafetaria van het sportcomplex nog getrakteerd op een koffie en een cola in het gezelschap van de laatste groepjes bikers die daar nog bij elkaar zaten.  Een tijd later zag ik de mannen die de pijlen hadden opgeruimd toekomen.  Alvorens huiswaarts te vertrekken nog even een rondje gereden in het centrum van Hilvarenbeek.  Een mooi en net dorp met een kerk met beiaard aan een groen, met bomen omzoomd groot dorpsplein en een gezellig centrum.  De hemel betrok grijs, we hadden het beste van de dag gehad.  De snelwegen in Nederland en België brachten me vlot weer thuis.  Tijdens het schoonmaken van m’n fiets kreeg ik het behoorlijk koud, maar na een hete douche kon ik de rest van de avond nog nagenieten van deze supermooie dag!  Een aanrader met een mooi parcours, zonder technische hoogstandjes, maar toch pittig!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbike.be en op mountainbike.nl!

Toertocht (18-30-50 km) van WTC De Rappe Wielen te Weelde op vrijdag 01-11-2013.

Het was een korte nacht na de nightride in Zele waarna ik thuis eerst nog een lekke band mocht herstellen, of ik kon thuis blijven op 1 november, terwijl ik mijn zinnen gezet had op de mooie toertocht van WTC De Rappe Wielen vanuit Ravels.  Een parkeerplekje toegewezen gekregen op een bij de start gelegen weide en om 9.50 u was ik ingeschreven en op weg bij prachtig herfstweer.  Gedurende anderhalve kilometer kregen we de paadjes en tracks van het naast de voetbalterreinen van Weelde gelegen speelbos voor de wielen, wat als opener al kon tellen.  Veld- en boswegen voerden me tot een singletrack waarop we gedurende ruim een kilometer konden genieten van leuke bultjes op en af!  Er stond daar ook een fotograaf die bij mijn passage aan zijn fototoestel stond te morrelen, maar aangezien we na een bochtje weer in zijn richting reden, moet ik mooi op de foto staan!  10.10 u.  Na het verlaten van het bos kruisten we de straat Geeneinde, dat is echt een zeer lange straat tot Weelde-Statie, waar seingevers ons naar de overkant hielpen.

Van 5 tot 6,5 km reden we over de brede betonnen start- en landingsbanen op het voormalige militaire domein, waarna een assenweg ons tot de unieke pièce de résistence van deze toertocht voerde.  Het beeld van de moeder die met haar kleine dochtertje op een idem dito mountainbikeje naast zich over de assenweg fietste zal me nog lang bijblijven!  En trappen maar, die kleine beentjes!  Eens letterlijk het hoekje om bereikte ik het pronkstuk, zijnde het parcours van ATB-Kempen!  Ik mocht me wel haasten om er op te rijden, want een grote groep kinderen verzamelde er met hun begeleiders voor de start van de kidstoer!  Ik had beter gewacht, want die beste klein mannen reden met hun al even piepjonge begeleider in mijn wiel en ik moest verdomd ferm trappen om hen voor te blijven.  Indien ze mij hadden voorbij kunnen steken, ze hadden het gedaan!  Van 8 tot 11 km vloog ik met die dreumesen in mijn wiel, gevolgd door die ganse kidstoer, door de zalige kombochtjes en over de springbultjes en sporadische wortels van dit knappe parcours.

Op 11 km kwam mijn redding onder de vorm van de splitsing tussen de 18 km (kids) en de 30-50 km.  Ik zei tegen de jonge begeleider dat ik nogal had moeten spurten om die kleine gasten niet voor de wielen te rijden!  Ja, vooral in de bochtjes gingen ze snel!  Het feest was nog niet gedaan, want tot 14 km volgde voor de groten nog van dat over leuke slingerwegeltjes.  Toen alle routes weer samen kwamen op het ATB-Kempen-parcours kwam ik achter een vader, moeder en kind te hangen.  “Blijven trappen”, zei de moeder, toen het kind een heuveltje op moest, “want ge kunt toch niet met uw voetjes aan de grond!”  Ocharme toch!  Ik denk dat ik op die leeftijd zelfs nog niet kon fietsen!  En het kind geraakte nog boven ook!  Onmiddellijk daarna splitsten de 30-50 km zich weer af van de kidstoer.  10.45 u.

Ik reed de straat Blauwe Kei in en vanaf 14,75 km brachten een lange singletrack, recht op recht, een zandweg en een strook asfalt me tot aan de Vaartstraat in Ravels.  17 km om 10.55 u.  Het ging eventjes langsheen het kanaal Antwerpen-Turnhout om op 18,50 km de Gewestbossen van Ravels in te duiken waar brede harde paden me onder de imposante bomen over een tapijt van veelkleurige gevallen herfstbladeren voerden.  Van 21  tot 23 km konden de bikers hun hart ophalen op een singletrack die bij aanvang redelijk technisch was omwille van de droge bladgrond als ondergrond en de lastige korte bochtjes.  Ik vermoed zelfs dat het paadje er voor deze gelegenheid was vrijgemaakt om niet verstopt te zitten onder de gevallen bladeren.  Eens goed en wel op weg werd de ondergrond harder en gemakkelijker berijdbaar.

Een mix van brede en smalle bospaden volgde en bij het indraaien van een singletrack schoof een biker uit een groepje onderuit en met zijn klikken en klakken de grond op.  We kregen er een singletrack die goed van wortels voorzien was en bij dit vochtige herfstweer is het altijd hopen dat je er niet over wegschuift!  Seingevers hielpen ons een grote baan over die er het bos doorkruist.  Ik gok op de Arendonksesteenweg volgens de kaart.  Een assenweg voerde me recht op recht door het Gewestbos tot aan de stop op 26 km van de start.  11.30 u.  Daar was een zeer ruime keuze uit allerlei lekkers en drinken.  Vooral het kommetje soep en de beschuiten met chocolade konden mij bekoren.  Er waren heel wat helpers paraat om alles aan te vullen.  Vorig jaar stond ik hier ook, maar dan in de gietende regen!  Ik spotte er ook een bekende, Jari, onze wegen kruisen elkaar de laatste tijd al wel eens meer.  De Halloween-nightride in Zele van gisteren was al direct onderwerp van gesprek.

We zijn dan samen vertrokken en direct na de stop troffen we aan een houten slagboom de splitsing tussen de routes van 30 km en 50 km.  Gekozen voor de langste toer.  Na een lange bosweg sloegen we af naar een singletrack die de herinnering aan eerdere edities opriep.  Daar moeten ooit boswerken hebben plaatsgevonden en de ondergrond is er nog altijd niet volledig hersteld.  Putten met slijk, bultjes en wortels maakten dat ik al snel achterop raakte op deze toch vrij lange track.  Jari stak een jongedame voorbij in wiens zog ik nog een vrij groot deel van de tocht ben blijven hangen.  Op langere rechte stukken kreeg ik hem nog geregeld in de verte te zien.  Op 28,50 km lag de lastiger singletrack achter me en maakte plaats voor gewone boswegen.  Omstreeks 30 km kregen we nog af te rekenen met een vrij vettige veldweg.

Van dan af volgde er een eindeloze speeltuin tijdens een grote lus die begon en eindigde op een kruispunt van zandwegen midden de bossen op Nederlands grondgebied nabij de gemeente Reusel-De Mierden.  Volgens een kaart is dit het bosgebied van de “Wellenseinde Heide” dat aansluit bij de bosgebieden “De Utrecht” en “Gorp en Rovert” die ik, zonder het te beseffen, tijdens de toertocht van zondag vanuit Hilvarenbeek bij Tilburg nog zou aandoen.  Beide tochten naderden elkaar bijna tot op een boogscheut van elkaar!  Nog steeds in het zog van de jongedame doorkruiste ik dit bosgebied over de vele paadjes die de mensen uit Weelde er voor ons hadden uitgezet.  Op een gegeven ogenblik kwam een zeer lange singletrack, die bij momenten evenwijdig loopt met een zanderig pad, me bekend voor, ook al was al het groen na boswerken die er ooit plaatsvonden weer hoog opgeschoten.  Op dik 38 km reed ik dan inderdaad voorbij de plaats die ik verwacht had, meer bepaald de Spartelvijver, een natuurzwembad aan de Weeldse Dijk in Hooge Mierde.  Ik heb er even halt gehouden, de jongedame sjeesde lustig verder en verdween uit mijn leven.  Ik heb het domein nog nooit open gezien, het is er altijd even doods!  Het is ook maar geopend van mei tot midden september, vandaar!  12.30 u.

Er volgden nog fraaie bospaden en amusante singletracks over Nederlands grondgebied en na een mooie met fris bodemgroen begroeide bosdreef kwam er pas na 41,50 km een einde aan deze knappe lus.  Tien lange kilometers door ononderbroken bosgebied, waar vind je dat tegenwoordig nog?  12.45 u.  Na nog enkele bospaden bereikte ik een open vlakte en bereed er een pad naast de bosrand waar midden in het veld een windmolentje op een metalen sokkel nog steeds zijn rondjes draait!  De grenspaal op de scheiding tussen bos en veld was met een nieuwe verflaag weer smetteloos wit.  Ik was opnieuw in België en reed er weer het Gewestbos van Ravels in op 43 km van het vertrek.  Tot 45 km volgde er een lange bosdreef waarop zich in de loop der tijden een singletrack heeft gevormd.  Hier en daar dienden wel enkele natte en vettige plaatsen te worden gepasseerd.  Een eerder saai stukje omwille van de lengte recht op recht, maar niets dan bos met imposante dennenbomen.

Het bospad ging over in een tweesporig betonbaantje over een knap groen grastapijt en bracht me naar de Kapel van de Mosdijk in de open vlakte.  Ik keek achterom en indien ik een fototoestel had gehad, dan had ik hier een kiekje kunnen maken voor een fotowedstrijd.  Zo knap hoe dat betonspoor zich door dat groene gras naar het bos toe slingerde!  Uit mijn verhaaltje van vorig jaar: ,,Voor de kapel staan de leugenbanken '', zegt Jan Van Steen. ,,Soms worden ze ook wel eens Het parlement van Weelde genoemd. Op zomeravonden komt de buurt hier bij elkaar en wordt er gezellig gekletst en gebuurt . Omwille van de sterke verhalen die dan wel eens bovenkomen, kregen de zitbanken de naam leugenbanken mee.'' Van Steen mag dan 79 zijn, hij weet smakelijk te vertellen en begrijpt als geen ander dat je het beste tot laatst moet houden. ,,Weet je waarom de mensen hier zo graag toeven?'', vraagt Van Steen. ,,Omdat je - zelfs als je arm bent - hier in Weelde kunt leven.''

Vanaf de kapel kreeg ik in dit open landschap letterlijk veel tegenwind.  Aan enkele eenzame huizen ging het het asfalt van de Schootseweg op.  Deze plek ligt op een boogscheut van de grens waar ik tijdens de tocht vanuit Hilvarenbeek zou passeren.  Er reed me daar toch nog een biker voorbij, waarna asfaltbaantjes door Weelde me omstreeks 13.30 u na 50,50 km weer naar de voetbalkantine voerden.  Omdat ik de parkeerweide passeerde maar meteen mijn sporttas opgevist.  Terwijl ik van schoenen wisselde kwam daar ineens een auto naast me staan die de weide was opgereden!  Jari kwam afscheid nemen alvorens naar huis te gaan!  Er zijn mensen die hun wereld nog kennen!  Hij had het een mooie tocht gevonden.  Dat is ook zo, en al is het parcours jaar na jaar omzeggens hetzelfde en heb ik deze tocht al meermaals gereden, deze bosrijke streek gaat nooit vervelen.  En met een beetje geluk komt ge er gelijkgezinde mensen tegen met wie het klikt.  De douches opgezocht.  Ze waren warm, maar de straal was zodanig fel dat ik er meteen een gratis massage bij kreeg voor rug en kale knikker.  Nog een drankje genuttigd en toen de voetballertjes de kantine binnenkwamen ben ik tevreden weer naar huis gebold.  Zoals de traditie het wil heb ik in Weelde-Statie even halt gehouden aan Frituur Bels Lijntje dat ik elk jaar op deze dag met een bezoek vereer.  En het bakje friet met goulash smaakte me bijzonder goed!  Een dag uit het leven om in te kaderen!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbike.be en op mountainbike.nl!

Halloween-nightride (33-52 km) van de Volleybalclub Zele te Zele op donderdag 31-10-2013.

Ondanks het feit dat ik me had voorgenomen van tijdig te vertrekken, was het toch weer haasten geblazen richting Zele om er deel te nemen aan de tiende editie van de Halloween-nightride van de plaatselijke volleybalclub.  Mijn auto geparkeerd in de Jutestraat zoals vorig jaar, dat is vrij dicht bij het vertrek en toch niet in het onmiddellijke centrum van de gemeente.  Er was nog veel gewemel voor de ingang van de sporthal.  De dames aan de inschrijving waren voor de gelegenheid uitgedost als heksen.  Ze hadden veel werk om aan elke biker hun toelichtingen te geven!  Ze hadden helaas geen wisselgeld ter beschikking, zodat de inschrijving wat hectisch verliep op dat ogenblik.  Om 19.35 u was ik op pad voor de griezeltocht.  Was het overdag grijs, maar toch droog gebleven, thans begonnen de eerste regendruppels te vallen!

Via wegeltjes, straten en servitudepaadjes verlieten we het centrum om na 5 km de grote invalsweg ter hoogte van verkeerslichten te moeten kruisen.  Het vertrek was niet gelijkaardig als bij de vorige editie, wat bij mij het vermoeden deed rijzen dat de tocht in de omgekeerde zin was uitgestippeld.  Ter hoogte van een straat die Kil heet, gelegen pal naast de in de hoogte gelegen snelweg, dienden we een metalen brug over een waterloop te kruisen ter hoogte van een pompgemaal op 6,50 km.  Achter het muurtje na de brug had zich een spook verstopt en dat was wel even schrikken omdat ik net geconcentreerd was op het stuurwerk voor het rijden over de smalle brug.  Even verder was een klein kerkhof opgesteld en keken spoken met rode ogen ons aan.  Er waren nog veel bikers onderweg en het loonde de moeite om eens achterom te kijken en de slierten fel witte lichtjes door het landschap te zien trekken.

We dienden een assenweg op te rijden, gevolgd door een veldweg over gras en passeerden een reeks in de bomen opgehangen gekleurde flikkerlichtjes omstreeks 8 km.  Na nog een veldweg bereikte ik omstreeks 11 km het jaagpad langsheen de Durme.  Deze plek had ik ook al tijdens een dagrit in deze streek te zien gekregen.  20.15 u.  Tot 14 km reed ik in een volstrekt duistere omgeving over een smalle spoor dat zich in het gras van het jaagpad had gevormd.  Ter hoogte van een brug over de Durme werden we door twee seingevers een drukkere baan over geholpen.  Van daar af ging het naar beneden tot op een asfaltbaantje dat er evenwijdig loopt met een dijk.  Vorig jaar was het koud en glinsterden de ijskristallen op het gras in het licht van de helmlamp.

Reeds op 16 km arriveerde ik aan de bevoorrading aan Restaurant De Watermolen, Waterstraat 36 in Hamme, aldus een plakkaat.  Dit omstreeks 20.45 u.  Om ze te bereiken moest je eerst onder de poten van een gigantische spin rijden.  De omgeving van de tent was aangekleed met spoken, een kerkhof, een onthoofde naast een geraamte met zeis en ander fraais!  Binnen in de tent hing een groot web met uit papierdeeg gemaakte spinnen!  Een eerste heks prees haar chocoladen dragees aan en die waren beslist lekker!  Uw stuk peperkoek moest je opvissen uit een kooi met spinnen.  Ik betrouw dat anders niet!  Stel u voor dat ze tijdens één of andere editie een echte reuzenspin zouden gebruiken!  De stukjes banaan waren gemillimeterd en er was sportdrank om te drinken.  Ook hier nog altijd veel bikers present.  Na de stop trof ik aan het begin van het straatje de splitsing tussen de routes van 33 km en 52 km.  Er stond zelfs een afstand van 71 km vermeld, dan moest je twee keren de richting van de 52 km uit.  Een achttal bikers koos er samen met mij voor de langste route.

Na enkele straten door Hamme ging het omstreeks 20 km donkere veldwegen op.  Ik schrok nog het hardst van de kerkklok die bij het passeren op dat ogenblik negen uur begon te slaan!  Een treintje van 12 bikers stak me voorbij.  Via een veldweg bereikten we een drukke baan.  Tot 24 km reden we evenwijdig met deze grote baan over een spoor in het gras en het fietspad.  In Hamme ging het dan rechtsaf de Driegotenkouter in.  Een kilometer verder dook ik een bos in.  Daar waren jonge gasten van een jeugdbeweging een tent aan het opruimen die had gediend voor een griezeltocht.  Ze probeerden er ook nog de overschot van hun jenever te slijten aan de passerende bikers.  Ik ben er even gestopt, heb er een borreltje gedronken en even met die gasten staan praten.  Met dit borreltje achter de kiezen dook ik een knap bospad in waar ik zo’n dikke twee kilometer kon van genieten en rijden over de kwistig gevallen herfstbladeren in het schijnsel van m’n lampen.  Acht bikers deelden er m’n weg.  21.45 u.  Tot 28,50 km reden we over de Buntwegel, een leuk paadje naast een vijver.

Op 30 km bereikte ik weer een grote baan en diende daar over de zompige brede graskant te rijden.  Via een brug ging het de Durme over.  Dan rechtsaf naar beneden en de brug onderdoor.  Goed en wel beneden kwam ik uit in een straat die Koolputten heet op het grondgebied van Waasmunster tegenover een huis dat in het decor van deze tocht paste: verlaten met op de verdieping openstaande en op het gelijkvloers dichtgemetselde ramen.  Daarnaast het terrein van een bedrijf.  Omstreeks 22.00 u kruiste ik er een metalen bruggetje.  Aan de overkant konden we van 32,50 km tot 34 km genieten van een soort crossparcours met aangelegde bultjes en vele kombochten in een strook bos.  Hier en daar waren wanden uit gevlochten takken opgetrokken.  Het zou best kunnen dat ik hier ooit tijdens een dagtocht vanuit Waasmunster gepasseerd ben, ik meen me vaag zo’n plek te herinneren.  De omgeving was voor de gelegenheid aangekleed met lichtjes in alle vormen en soorten.  Er stond een man bij een bestelwagen waarin vermoedelijk een aggregaat draaide om alles van stroom te voorzien!  Een vijftal bikers kruisten er m’n weg.

Van 35 tot 36 km doorkruiste de toertocht de bewoonde wereld van Hamme om een jaagpad langsheen de Oude Durme te bereiken.  Ter hoogte van een hoog gebouw naast de oever, de hogergenoemde Watermolen, bereikte ik voor een tweede maal dezelfde bevoorrading op 37,75 km omstreeks 22.30 u en in het gezelschap van nog drie anderen.  Het was nu al een heel stuk rustiger, maar de lekkere chocoladen dragees waren nog ten overvloede beschikbaar!  Na de tweede stop stuurde de tocht ons voornamelijk over landelijke buurtwegen die hier allemaal namen dragen.  Eentje ervan heette Palingwegel!  Op 40 km kreeg ik een fel verlicht gerestaureerd kapelletje in het vizier, de kapel van Onze-Lieve-Vrouw-Ten-Troost aan de Vossestraat in Hamme.  Ik reed er in het zog van een traag rijdende biker met weinig licht in wiens buurt ik al een hele tijd had gereden en me telkens weer inhaalde toen ik langs de kant stil hield.

Op een smal paadje passeerde ik tussen de kale boomtakken zwevende spoken en licht in de bomen.  Even later stond ik op het schilderachtige dorpsplein naast het varken van Hamme-Zogge.  Bikers die daar in de weer waren met het vervangen van een lekke band, zegden me dat het rechtsaf was.  Ik vertelde hen dat ik dat gemerkt had, maar eerst dat varken eens van dichtbij wilde bekijken in het schilderachtige in oranje licht badende centrum van Hamme-Zogge met op de kerk uurwerken met verlichte wijzerplaten.  Het betreft het varken van Jo Bocklandt.  Dat werd twee jaar geleden onthuld ter gelegenheid van de week van de amateurkunsten, Zogge Kust Kunst.  Er stonden gouden lippen op afgebeeld en de tekst van een gedicht.  Iets van “als je uw gemoed wil sussen, moet je mijn billen kussen”!  Ik had eerder zin om mijn tanden in een lekker stuk gebakken spek en eieren te zetten!  23.00 u.

Vanaf Hamme-Zogge volgden een reeks buurtwegen om rond 46 km opnieuw de bewoonde wereld te bereiken.  Een reeks donkere veldwegen in een open omgeving leidden me in de richting een eenzaam huis waarvan de bewoner lekker in zijn warme huiskamer in de zetel lag.  In een bocht van het pad was een klein kerkhof opgesteld met zerken, voorzien van graflichten en bewaakt door spoken met flikkerende ogen, dit alles beschenen door met batterijtjes gevoed blackligt.  De trage biker die ik was voorbijgegaan was inmiddels uit mijn zicht verdwenen.  Een paar keren achterom gekeken, maar geen lichtpuntje te zien in de donkere nacht.  48 km.  Omstreeks 23.30 u reed ik over paden door Zele.  Ter hoogte van een grote baan werd ik staande gehouden door drie jonge bikers die het noorden kwijt waren ter hoogte van een rondpunt.  Daar hingen nochtans pijlen, maar toen ik het centrum van de gemeente bereikte heb ik ofwel een pijl gemist, ofwel was er eentje verdwenen!  Ook het drietal was nog steeds op zoek naar de juiste weg!  Omdat een tegenslag nooit alleen komt, kreeg ik als klap op de vuurpijl ook nog af te rekenen met een lekke achterband!  Het loonde niet meer de moeite om die nog te gaan vervangen.  Ik heb nog enkele keren aan mensen de weg moeten vragen, en omstreeks middernacht lopen er in de woonstraten niet zo veel mensen meer rond, en heb dan met een plat achtersteven toch de Sporthal De Zeven weer kunnen vinden, uitgerekend om middernacht!  Het drietal van daarnet kwam ook nog toe en ik meen zelfs de trage biker nog gespot te hebben toen hij huiswaarts reed!  Die was nog eerder terug dan ik!  Toen ik de dag nadien Jari ontmoette aan de stop van de toertocht vanuit Weelde, vertelde hij dat hij kinderen had gezien die pijlen aan het verhangen waren en zich bezig hielden met het spannen van kleefband over een smal pad.  Hij had zijn beklag gedaan bij volwassenen in de buurt.  Op zich misschien onschuldig, maar het begint met kleefband en eindigt met ijzerdraad!

Het polsbandje met noodnummer kon in de hal ingeruild worden voor een Duvel of ander vocht.  Daar was de Halloween-discotheek al een tijd in volle gang!  Ik heb voor een donkere Leffe gekozen.  Nog eventjes bij drie van de Weetabix-Watjes gestaan.  Maar omdat Danny de vrijdag op een feestje werd verwacht en een man met huishouden de kerk enigszins in het midden moet zien te houden teneinde de huisvrede niet nodeloos in gevaar te brengen, zijn deze mannen kort daarop huiswaarts vertrokken.  Ik herinnerde me van vorig jaar dat hier ook een kraampje met hamburgers in de zaal stond en daar ben ik naar op zoek gegaan.  Toen ik geld aan het opdissen was uit mijn rugzak werd ik als het ware overvallen door enkele kerels van de Goodfellas Mountainbikefriends uit Dendermonde!  Terwijl ik in m’n binnenste stond te duvelen over de lekke band.  Joviaal als ze zijn kwamen onder anderen Svekken, Flaming-Jakke en Boxer me de hand schudden!  Toch maar eerst een hamburger opgesmikkeld.

De Goodfellas waren al goed vrolijk.  Vooral Bram (als ik het goed heb) kon het dansen niet laten!  Svekken had veel te vertellen, van hun deelname aan het wereldkampioenschap singlespeed nabij de Mont-Blanc, de toertocht die zij voor de lokale rugbyclub organiseerden op 10 maart van dit jaar in Sint-Gillis-Dendermonde en over de Goodfellas als vriendegroep bikers.  Toen ik hem de week voordien tijdens de tocht vanuit Kalmthout aan de stop in Brasschaat-Maria-ter-Heide te zien kreeg, probeerde Flaming-Jakke me aan te porren om eens in Dendermonde te komen rijden.  Verdikke, die mannen wisten nog bijna tot in detail wat ik nadien daarover geschreven had!  Een wijze les voor beide partijen.  Zodat zij ervaren hoe anderen de streek waarin zij wonen zien (ik ben niet zo’n fan van toertochten in Oost-Vlaanderen), aldus Flaming Jakke.  Maar ook dat ik altijd goed moet letten op wat ik schrijf!  Per slot van rekening wordt het grootste deel van de toertochten georganiseerd met de beste bedoelingen, om de mensen te doen kennismaken met een streek en een aangename dag voor te schotelen.  De opbrengst voor club, een vereniging of een goed doel is van secundair belang.  Los daarvan ben ik nog door iemand anders uitgedaagd om te komen zien dat Oost-Vlaanderen meer in zijn mars heeft dan dat ik vermoed.  Bij leven en welzijn rijd ik daarom op 11 november in Eksaarde-Lokeren!

In Zele was er minder versiering onderweg dan voordien.  Begrijpelijk omdat er de jaren voordien nogal wat decoratie gejat werd!  Hetgeen er was moet al immens veel voorbereidend werk gevraagd hebben!  Vooral de hond met de monsterachtige kop en een uit gebogen takken geconstrueerd geraamte was erg geslaagd!  Het was weer een amusante belevenis en ook al had ik me voorgenomen van op tijd weer thuis en te bed te zijn, het werd weer veel te laat!  Door de babbel met de Goodfellas was mijn ongenoegen over de afsluitende zoektocht naar de sporthal al snel weer vergeten.  De lekke band heb ik ’s nachts noodgedwongen nog hersteld of ik kon op 1 november thuis blijven!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Toertocht (25-40 km) van de Hoekse Trappers te Essen-Hoek op zondag 27-10-2013.

Toen ik ’s ochtends opgestaan was begon het vrij hevig te regenen en dat nodigde weinig uit om buiten te komen.  Ik had me anders voorgenomen om me niet thuis te laten houden door het weer!  Mijn keuze was gevallen op de toertocht van de Hoekse Trappers in Essen-Hoek, een godvergeten maar bosrijk gat nabij de Belgisch-Nederlandse grens.  Tegen dat ik met de auto richting Essen vertrok, hield het op en kleurde de hemel zelfs blauw.  Ik kon parkeren op een weide, een stuk dichter bij het College dan vorig jaar.  Gelukkig stond ik er niet onder de bomen die in deze omgeving dominant aanwezig zijn, want er was wind voorspeld.   Me ingeschreven en in het gezelschap van rubber-12 vertrokken omstreeks 9.20 u.

We kregen bij aanvang onverharde bosdreven voor de wielen waarlangs tussen de bomen toch huizen gebouwd zijn.  Omstreeks 3 km kwam er een eerste splitsing tussen de routes van 25 km en van 40 km.  Een aantal onverharde wegen brachten me omstreeks 5 km tot aan de Wildertse Duintjes nabij de spoorweg.  Omdat ik problemen had met m’n lurkzak, te hard aan de speen getrokken zodat al het water uit het slurfje gutste, speelde ik rubber al snel kwijt.  We doken rechtsaf de bossen in en van 5 tot 7,75 km konden we met volle teugen genieten van de plezante tracks en paadjes die de Wildertse Duintjes rijk is!  Het was in ieder geval een amusante opener van deze tocht.  Twee eigenaardig opgehangen pijlen op een bultje gaven wel aanleiding tot twijfel.  Na het verlaten van deze speeltuin bereden we opnieuw onverharde bewoonde bosdreven.  Na 9 km kwam er een einde aan een plaatselijke lus, want bereikte ik het asfaltbaantje langs waar ik het College bereikt had.  Een gevarenbordje had daar niet misstaan op de plaats waar het verkeer richting de start het parcours kruiste!  Maar ik herinnerde me nog van vorig jaar dat ik daar zowel met de auto als de fiets goed uit diende te kijken!  Omstreeks 9.55 u reed ik nog steeds in het gezelschap van vele anderen.  Blijkbaar was de regen geen reden geweest om thuis te blijven, alhoewel ik vermoed dat velen iets later vertrokken waren dan gebruikelijk.  Er stak wel een stevige wind op.

Even verderop was de oversteek van de Huijbergsebaan toch bewaakt door twee seingevers.  Het ging een pad in naast de bosrand wat me tot mijn verbazing tot een bekend plekje bracht, meer bepaald het boswachtershuisje nabij het Stappersven in Kalmthout, gelegen aan een bocht in het bospad.  Daarop had zich een singletrack gevormd die vanuit het bos de heide in dook om op 12 km uit te komen aan de Verbindingsstraat, de bekende asfaltweg die nabij het Stappersven door de Kalmthoutse Heide loopt, van Kalmthout tot Kalmthout-Hoek, een plek die wat geïsoleerd ligt van de gemeente.  Buiten de kaalheid en hier en daar een zwarte stronk waren de sporen van de zware heidebrand van enkele jaren geleden (mei 2011) inmiddels onzichtbaar door het opgeschoten heidegras.  Het ging rechtsaf het asfaltbaantje op en omstreeks 13,50 km verlieten we linksaf de Verbindingsstraat om vlak voor Kalmthout-Hoek het bos en de heide in te rijden.  10.15 u.  Plezante paadjes en singletracks voerden de bikers door stroken bos langsheen de heide.

Op 15,50 km bereikte ik een splitsing tussen de routes van 25 km en 40 km.  Aan het kabaal van mijn gsm in m’n rugzak te horen bevond ik me nabij de Nederlandse grens.  Voor de langste route volgde hier een kleine extra lus vanaf de Groenendriesstraat in Kalmthout.  Net voor het bereiken van de splitsing op een zanderig pad had ik me even aan de kant gezet en meende ik Jari te zien passeren.  Ik heb nog geroepen, maar hij sjeesde lustig door.  10.20 u.  Het lusje bracht ons doorheen een open omgeving en langsheen een manege met een schuur met een naar boven uitschuifbaar dak.  Ik had er af te rekenen met een stevige tegenwind.  Twee kilometer later bereikte ik weer het paadje waarlangs de bikers van de 25 km gestuurd werden en vanaf een paadje naar rechts over een dikke wortel reed ik weer op het gemeenschappelijke parcours in het bos.  Op 18,75 km trof ik weer een splitsing tussen de 25 km en de 40 km op een bospad.

Voor de langste toer kwam er een knappe singeltrack over enkele bultjes op en af.  Ik kwam er achter een bij nader toezien vermoedelijk Nederlandse vrouw te hangen.  Een eindje verder misrekende ze zich aan een stevige heuvel en dreigde stil te vallen.  Toen ik me naar links smeet in de hoop zelf de top nog te halen, schrok ik me een hoedje door een biker die ook mij wou inhalen.  Ik uitte mijn ongenoegen over het feit dat hij wel iets had mogen zeggen alvorens zo onverwacht in te halen.  Bovendien viel hij dan nog stil.  Vlak voor de top lag wel een verraderlijke wortel, ik zou het vermoedelijk evenmin gehaald hebben zonder zijn komst.  Het bleek ook een Nederlander te zijn.  Het was grappig toen hij zich omkeerde en met een uitgestreken gezicht zei dat het te steil was!  Ik heb nog eens lachend omgekeken naar de vrouw achter me.  Hopelijk heeft ze niet gedacht dat ik op haar fulmineerde!  21 km.

Het werd donker en begon helaas stevig te regenen op 22 km omstreeks 11.00 u.  We reden toen over de Staartse Heide.  Toen ik even halt hield zag ik de vrouw van daarnet weer in mijn zog verschijnen.  De regen ging over in een heuse stortbui en samen met enkele bikers van onder anderen Van Trier uit Kalmthout vond ik het raadzamer van even te schuilen in het bos.  We stonden daar namelijk net op het punt van een open heidevlakte in te rijden.  Sommigen reden wel gewoon voorbij het regengordijn in, een andere biker die even gewacht had keek ons aan en vertrok met enige twijfel, zeggende dat we anders kou zouden beginnen krijgen.  En hij verdween in de gietende regen!  Twee bomen die in onze nabijheid door de wind tegen elkaar knotsten gaven een onheilspellend geluid en er viel een stuk tak naar beneden tussen de varens.  Het was niet normaal, die stortbui, en we moesten even geduld oefenen eer het weer opklaarde.  Ondanks het schuilen was m’n regenjasje drijfnat.

We reden daarna over een geblust zanderig pad over de open heide, gevolgd door een omwille van de stortbui vettig geworden bospad, zodat de modderspatten naar alle kanten vlogen.  Samen met een meute doornatte bikers bereikte ik de bevoorrading op 24,50 km van het vertrek omstreeks 11.15 u.  Ondanks het toch al gevorderde uur was er nog veel beweging op de pauzeplaats.  Vermoedelijk waren de meesten later vertrokken en hadden gewacht tot de regen van deze ochtend overgewaaid was.  Ondanks dat stond één van de Hoekse Trappers kwistig bananen uit te delen, bevreesd om anders met te veel overschot te blijven zitten.  Hij duwde me prompt een tweede exemplaar in de handen.  Verder heb ik nog een kommetje soep gedronken, een frangipanegebakje gegeten en een beker frisdrank verwoest.  Van een karige bevoorrading was hier dus geenszins sprake!  Die mannen hadden in ieder geval genoeg bananen besteld, want ook in de zaal na afloop werden ze nog uitgedeeld onder de deelnemers en de medewerkers.  Een aantal Hoekse Trappers hadden zich aan de bevoorrading omwille van de regenbui teruggetrokken in de laadruimte van een kleine vrachtwagen waarmee het materiaal naar de stop was gebracht!

Na de stop ging het letterlijk rechtsaf het hoekje om voor de nog resterende 17 km, aldus een bordje.  Tot 29 km volgden mooie maar weliswaar goed nat geworden paden door de bossen van de Staartse Heide.  11.35 u.  Een vettig bospad onder hoge bomen kwam me bekend voor en even later reed ik inderdaad voorbij het beeld van de Heilige Teresia aan het groene poortje in Huijbergen.  In de tegenoverliggende Vijverstraat trof ik op 29,75 km een splitsing tussen de routes van 25 km en 40 km.  Zelfs als je de kleine toer rijdt zou je hier zeker de richting van de 40 km moeten kiezen, want deze extra lus gaat namelijk over de Pilberg.  In Nederland is men blijkbaar overal de bekende groene bordjes aan de toegangen tot de natuurgebieden aan het vervangen door nieuwe bruine bordjes met de vermelding van de naam van het gebied dat men betreedt.  Eindelijk weet ik nu exact over welke heuvel het hier gaat!  Meerdere tochten doen de Pilberg aan, maar slechts de heuvel zelf, terwijl deze toer tot maar liefst 33 km ook een zeer knap stuk van de bossen rondom benutte, tot vlak tegen de tennisterreinen toe die men op andere tochten vanuit de hoogte ziet liggen.

Op de zanderige helling van de hoogste heuvel stond de biker met de KBC-fietsbroek die ik al had zien toekomen op de plek waar we voor de stortbui hadden staan schuilen en ook aan de stop gezien had.  Hij tastte naar zijn kuiten.  Ik vroeg hem of hij gevallen was, maar blijkbaar had hij last van krampen in zijn kuiten!  Bij het beklimmen van een volgende helling zag ik links van me een man die in de weer was om een put te graven met een schopje en een metaaldetector bij zich had!  Aan de twee mannen die op de top wachtten en de KBC-biker die achter me aan was gekomen gevraagd of ze wisten wat die kerel daar aan het doen kon zijn.  Maar zij hadden niet opgemerkt dat hij een metaaldetector bij zich had.  “Misschien is hij zijn fiets aan het zoeken”, grapte de KBC-biker!  Hij moet toch wel last gehad hebben van krampen in zijn kuiten, want ik ging een aantal keren aan de kant, maar hij wou me niet voorbijsteken op de mooie singletracks die we rondom de Pilberg nog voor de wielen kregen.  Hier konden we in ieder geval genieten van één van de knapste stukjes van deze toertocht met meer dan 3 km plezier!

We kwamen weer uit het bos tevoorschijn ter hoogte van de Hollandseweg in een meer open landschap.  De seingever daar had een parasol in de grond geplant om zich te beschermen tegen eventuele regen!  Even verderop ging het rechtsaf een vettige veldweg in.  De KBC-biker moet echt wel last gehad hebben van krampen, want de kerel reed gewoon rechtdoor en hield het dus blijkbaar voor bekeken.  Op het slijkpad in open veld kreeg ik veel tegenwind te verduren.  Ik passeerde een grenspaal en reed dus opnieuw België binnen om uit te komen in een stukje van de Groenendriesstraat in Kalmthout.  35 km.  Van daar ging het een stukje over de Verbindingsstraat en via de Achterstehoevestraat doken we een laatste stuk bos in voor de laatste kilometers fietsplezier.  Op een vettig pad op de rand tussen bos en veld wandelde een jonge vrouw met haar baby in een draagzak op haar buik.  Via een vettige veldweg met enkele grote plassen bereikte ik de parkeerweide waar m’n auto stond en opnieuw het College van Essen.  Omstreeks 12.30 u met 42,50 km op het tellertje.

Gebruik gemaakt van de bikewash, want dat was nodig!  Omdat ik het niet zag zitten van zo onder de modderspatten in de auto te kruipen, eerst gaan douchen in de sporthal met een nette infrastructuur en lekker warm water.  Tijdens het afdrogen en aankleden een praatje gemaakt met een jonge kerel die ook was komen douchen.  Hij vertelde me dat hij kettingbreuk had voorgehad en tevreden was dat een biker hem weer op weg had geholpen met een powerlink.  Dat het tijd was voor een investering en hij zich een kettingpons zou aanschaffen.  Ik vertelde hem dat ik content was dat ik me deze ochtend niet thuis had laten houden door de regen.  Ook al stonden er bij mijn aankomst nog redelijk wat fietsen in de parking, de zaal was na mijn wasbeurt zo stilaan aan het leeglopen en de medewerkers maakten al aanstalten om de leeggekomen tafels en stoelen op te ruimen.  De blonde vrouw die de bestellingen in de zaal opnam en bracht, herkende ik nog van vorige keer.  Dat betekent dat er weer een jaar achter ons ligt!  Me nog een kop lekkere soep met beschuit en een frisdrank aangeschaft.  Omstreeks 14.00 u weer huiswaarts.  Een koppel Nederlanders die voor hun wagen een parkeerplek vlak in een voetbaldoel hadden toegewezen gekregen, waren druk foto’s aan het maken van hun auto in de goal!  Omdat ik voor de verandering eens wat vroeger weer thuis was, de tijd genomen om mijn fiets en vuile auto eerst eens onder handen te nemen.  Eer mijn spullen opgeruimd en gewassen waren en ik iets eetbaars achter de kiezen had, was het alweer tijd om nog even naar tv te kijken.  Op tijd te bed na enkele vervelende werkweken en een druk bikeweekend met weinig slaap!

Het was een mooie tocht vanuit Essen-Hoek in een bosrijke streek met enkele zeer plezante stukken zoals de Wildertse Duintjes, de Staartse Heide en de omgeving van de Pilberg in Huijbergen.  Ondanks de regen ’s ochtends en de stortbui onderweg heb ik toch veel deelnemers gezien, dus de tocht van de Hoekse Trappers kon toch op de nodige belangstelling rekenen!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbike.be en op mountainbike.nl!

Toertocht (kids-25-40-50 km) van de Midweek Specials te Merksplas op zaterdag 26-10-2013.

De nacht was kort na de Halloween-nightride van De Wiekers in Wiekvorst, maar net zoals al een aantal vorige jaren was ik weer present op de knappe toertocht van de Midweek Specials vanuit Merksplas, ook al heeft deze streek, waar ik destijds mijn eerste ritjes met de mountainbike reed, nog slechts weinig onbekende paadjes voor mij in petto.  Ik werk dan ook al 27 jaar in het nabijgelegen Hoogstraten, en dat is al iets meer dan de helft van mijn leven!  Me geparkeerd op het grasveld naast de brandweerkazerne en me ingeschreven in het gildelokaal van de schuttersvereniging naast de nog vrij nieuwe sporthal van Merksplas.  Eventjes dag gaan zeggen tegen een kennis die lid is van de organiserende club en werkzaam was achter de toog, zodat hij wist dat ik present was om hun toer te rijden.  Om 12.45 u was ik op weg voor een mooie rit onder een prachtige herfstzon bij een ideale temperatuur.  Het gebeurt niet altijd dat men eind oktober nog in korte broek kan rijden!  Er was de keuze tussen een kidstoer en afstanden van 25-40-50 km.

Via één van de toegangen tot het sportcomplex werden we naar de straat geleid om even verder het knappe park van Merksplas in te rijden.  Daar ging het een bruggetje over en voerden de paden onder de imposante beuken me naar een grasspoor dat me naar Hoekeinde bracht.  Rechtsaf en linksaf de Slagmolenstraat in, waarna de Lochtenberg me over asfalt en een onverharde assenweg tot aan de grote baan van Hoogstraten naar Merksplas bracht.  Twee seingevers zorgden daar voor de oversteek van deze vrij drukke weg.  Ik bereikte de Veldenbergstraat en reed langs het kampeerverblijf Molenzijdse Heide, enkele bedrijven van de lokale KMO-zone en de filialen van enkele grote winkels.  Zoals vorig jaar reden we dan over het terrein van één van de bedrijven van de KMO-zone om zo een volgende straat te bereiken, langsheen Wegenbouw Vermetten en verderop een klein poortje in een afsluiting door.  Van 5 tot 6 km troffen we daar een mooie, weinig bereden, want volgens mij op private grond gelegen, singletrack in een knap bos dat gelegen is langsheen De Gracht in een uitloper van Merksplas-Kolonie.  Samen met een vijftal andere bikers reed ik er over een bruin tapijt van gevallen herfstbladeren.  Ondanks het zonnige en redelijk warme weer was het duidelijk te zien dat de herfst nu volop bezig was!

Het ging weer een poortje door en we doken een korte helling af om het pad te bereiken dat er naast De Gracht loopt, een brede waterloop die door Merksplas-Kolonie loopt.  Tot ruim 7 km reed ik hier ook over een tapijt van herfstbladeren die de ondergrond aan het oog onttrokken.  Uit ervaring weet ik dat hier enkele zompige plekken liggen, maar de paden lagen er goed vast bij.  Halverwege werd een klimmetje op de naastliggende dijk aangesneden.  Ik bereikte de grote baan die Merksplas met Rijkevorsel verbindt en daar maakten we aan de andere kant van De Gracht rechtsomkeer om direct weer de bossen in te duiken.  Een treintje van zes bikers laten passeren alvorens de plezante bultjes en heuveltjes die hier naast een vijver liggen aan te snijden.  Een vrouw had er wat last met de bultjes en de tracks die er hier wat zompiger bij lagen.  Zoals ik verwacht had trof ik er ook de splitsing tussen de kidstoer-25 km en 40-50 km op 8 km van de start.  In tegenstelling tot vorige keer, toen we recht op recht naar de grote baan reden, was hier nu ook een singletrack uitgepijld.

Seingevers hielpen me over de drukke baan naar Rijkevorsel en tot 9,5 km volgde het parcours weer De Gracht, maar nu over een woester singletrack die deel uitmaakt van een vaste route.  Bladeren, wortels en enkele bultjes werden er ons deel.  In het zog van een treintje van vijf bereikte ik de bredere dreven die er het terrein van een boomkwekerij doorkruisen op de grens tussen Merksplas en Beerse.  We kruisten de Beersebaan en via nog een zandweg bereikten we het fietspad naast de zandweg Ossenweg op 10 km na de start omstreeks 13.30 u.

Na de bocht ging het direct rechtsaf het bos in om via bredere paden te arriveren op de Blakheide op de grens tussen Beerse en Rijkevorsel.  Daar reden we over het brede zandpad om daarna rechtsaf te slaan en tot 14 km te kunnen genieten van de knappe singletrack die er naast een manege voert.  13.45 u.  Op het enkele jaren geleden geasfalteerde baantje naast de afsluiting van de camping Breebos ging het rechtsaf over een smal paadje op privaat terrein om de grote baan van Merksplas naar Rijkvevorsel weer te bereiken.  Daar stonden weer seingevers om een veilige oversteek te garanderen.  Het ging de knappe singletrack op die bij aanvang over een soort dijk loopt.  Via een korte helling reden we de dijk af en vervolgden onze weg op een paadje dat er langs loopt.  Deze track loopt dan verder door het bos en maakt deel uit van de rode vaste route die we tegen de richting in bereden.  We arriveerden op een breed bospad in Merksplas-Kolonie en bereikten de Zandweg in Rijkevorsel, een bospad dat links naar Achtel leidt.  Daar reed me een lange trein van zeker 15 bikers voorbij.  We sloegen echter rechtsaf en bereikten één van de typische klinkerdreven van Merksplas-Kolonie.  Het ging er een track op die evenwijdig met deze weg loopt om de baan Merksplas-Hoogstraten te bereiken ter hoogte van Papenvoort op de grens tussen Merksplas en Wortel.  Twee seingevers stonden daar weer op post.

Even verderop sloegen we rechtsaf in de Kolonie, een lange klinkerweg die vanaf De Diepte (bord intussen spoorloos verdwenen) naar de gevangenis van Wortel-Kolonie voert.  Aan het kapelletje ging het echter rechtsaf een baantje op waarvan de aanzet enkele jaren geleden van beton werd voorzien.  Beton ging over in een assenweg op de rand tussen bos en velden.  Ik bereikte een splitsing tussen de kidstoer (rechtdoor) en de andere afstanden 25-40-50 km (linksaf) op 20 km van de start.  Daar was het even optornen tegen de wind op een assenweg door de open velden.  Ter hoogte van een serrecomplex doken we een singletrack in die ons naar een paadje leidde dat ons door de bossen van Wortel-Kolonie voerde.  Op 23 km van de start arriveerde ik aan de bevoorrading die ondergebracht was in een proper, maar krakkemikkig stokoud schuurtje, vlak naast het hoofdgebouw van de gevangenis achter een metershoge draad!  14.15 u.  Er was nog veel beweging aan de stop, er bleven bikers toekomen, waaronder enkele bikers van Forza Turnhout die ik gisteren in Wiekevorst ook had gezien.  Twee dames zorgden er voor sportdrank en suikerwafels.

Niet al te lang blijven staan.  We dienden op onze stappen terug te keren en ik zag dat de gevangenen achter de omheining gelucht werden.  Het ging opnieuw de bossen in om direct de splitsing te treffen tussen de routes van 25-40 km en 50 km.  Gekozen voor de langste toer en ik was niet de enige.  14.30 u.  We doorkruisten één van de imposante bosdreven en daarna ging het linksaf om op 24,50 km het knappe Bootjesven te passeren.  Dat is een klein meer met middenin een eilandje.  Er liepen veel wandelaars rond.  In de winterperiode tijdens een periode van hevige vorst wordt deze plek dankbaar gebruikt door schaatsers en kinderen om in de sneeuw te spelen.  Eens Bootjesven voorbij ging het rechtsaf een bospad in dat me tot aan het Grenspad voerde.  Dat pad ligt pal op de grens tussen België (Wortel-Hoogstraten) en Nederland (Castelré-Baarle-Nassau).  25,25 km.  Ook hier liepen veel wandelaars.  Ik vermoed dat er een georganiseerde wandeltocht plaatsvond!  Vanaf hier kregen we een lus voor de wielen, want aanstonds zou ik deze plek weer passeren.  Het ging linksaf het Grenspad op richting Wortel-city en we bereden dit zeer zanderige pad gedurende meer dan een kilometer tot aan de singletrack rechtsaf aan de bosrand en die daar de grens overschrijdt.  Nog een zanderig pad leidde me voorbij twee eenzame Nederlandse huizen in de richting van de zogenaamde Rooie Weg, de landelijke asfaltbaan die van Minderhout naar Baarle-Hertog voert.  Zo ver reden we echter niet, want het ging snel weer de bossen in voor een lus onder statige bomen, tussen struiken en doorheen de velden.  Ook hier veel wandelaars en nog steeds voorbijstekende bikers.  Op 29 km bereikte ik weer het Grenspad en kwam er een einde aan een lusje van een viertal kilometer op Nederlandse bodem.  14.50 u.

Het ging weer het Grenspad op, maar nu in de andere richting over het parcours van de vaste rode route die hier ook passeert.  Het was een heel eindje tot rechtsaf in de Torendreef, een zandweg waarnaast een korte track achter een draad loopt.  Aldus hadden we het hele natuurgebied rond Bootjesven omcirkeld!  Ik bereikte de assenweg die luttele jaren geleden niet meer was dan een bijna onzichtbaar spoor door hoog gras, maar opnieuw opengemaakt en verbreed werd.  Zo arriveerde ik in Staakheuvel op de grens tussen Wortel en Merksplas, waar een kort, stokoud en verzakt kasseiwegeltje helaas samen met enkele omgevende wegen recent door beton werd vervangen.  32 km om 15.00 u.  Het was duidelijk dat we regelrecht naar het speelbosje op de groene vaste route geleid werden!  Tot 35 km konden we inderdaad ons hartje ophalen op een technische track vol bultjes en korte bochtjes.  De vaste routes werden hier geopend kort nadat ik met biken was gestart en deze plek was de nagel mijner doodskist toen ik er met een collega rondjes kwam rijden!  Ik heb nu toch ook nog één keer voetje aan de grond moeten zetten, de plaatsen waar ik aan de kant ging om andere te laten passeren en de plek waar een drietal, dat me ingehaald had, het pad versperde doordat één hunner aan zijn bike stond te morrelen, niet meegeteld!  In den beginne had ik in elk bochtje wel prijs!  Ik heb dus blijkbaar dan toch wat bijgeleerd!

Om 15.15 u lag dit bijzondere paadje achter de rug en passeerde ik op een asfaltbaantje de in de bossen gelegen Reva-verffabriek.  De hemel overtrok en ik hoopte dat regen uit zou blijven!  Even voorbij Reva ging het rechtsaf de open velden in over bredere assenwegen in Merksplas.  Ik bereikte een betonbaantje en net voor we het Graafsbos in doken werd ik voorbijgestoken door een groepje van acht bikers van Het Vliegend Wiel uit Lille.  Daar waren een paar dames bij en die hielden er flinke vaart in, ook al leken ze me toch niet meer zo jong te zijn!  Ik bereikte een volgend asfaltbaantje dat me naar de manege leidde waar het kroonjuweel van deze tocht gelegen is.  Want op het terrein van dit paardengedoe werden we na 40 km over een grote zandberg gejaagd.  Er was een pad op opengemaakt, vermoedelijk door een bulldozer, maar de ondergrond was vrij nat.  Had ik tot hiertoe vaak alleen gereden, alhoewel ik altijd andere bikers te zien kreeg, het moest weer lukken dat ik uitgerekend hier een man of tien achter mij aan kreeg, net nu het voor mij wat lastiger ging worden!  De wet van Murphy!  15.40 u.  Na de zandberg ging het weer het bos in over een weinig bereden paadje.  Het was duidelijk dat iedereen, behalve de kids, over de berg gejaagd werd, want ik trof nog een splitsing tussen de 25 km en de 40-50 km op 41 km van het vertrek.

Tot 43 km volgden er een aantal lange bospaden waar zich tussen de herfstbladeren sporen als singeltracks hadden gevormd.  Intussen zag de hemel weer blauw en scheen de zon opnieuw!  Een bordje meldde me dat ik privéterrein betrad en even later reed ik voorbij een eenzaam in de bossen gelegen oude villa die langs de grote baan van Merksplas naar Weelde ligt.  Twee in goed opvallende fluojasjes gestoken jonge gasten zorgden voor een veilige oversteek van deze drukke baan, die hier overigens door schilderachtige bossen loopt.  Aan de overkant reed ik de bizarre ingang van het Zwart Goor in.  16.00 u.  Ik reed langs de vijver van het Zwart Goor met de bizarre stenen brug en een klein stenen gebouwtje dat in de vijver staat!  Het weinig beroerde paadje lag op die plek nat en zompig!  Op 44 km kregen we een track in een donker dennenbos voor de wielen.  De bodem was één tapijt van naalden.  Daarna passeerde ik de gebouwen van het Zwart Goor, een dienstverleningscentrum voor volwassenen met een handicap, ontstaan uit een internaat en school voor verstandelijk gehandicapten.  Tot ruim 47 km reed ik vervolgens over tapijten van bruine herfstbladeren in de machtige bossen van dit domein.  16.15 u.  Een halve kilometer verder reed ik nogmaals langsheen de vijver en ook daar trof ik een nat en zompig pad.

Ik kwam weer toe op de grote baan waar ik staande werd gehouden door de laatste twee seingevers tot de baan vrij was!  In het lange bospad dat volgde keek ik halverwege achterom en zag nog steeds de opvallende fluojasjes van de seingevers!  Er volgde nog een biker, maar dit was dan toch de laatste die ik te zien kreeg!  48 km.  Een bosweg en een zompig pad naast een waterpoel brachten me weer tot in het park van Merksplas.  Na enkele paadjes doorheen dit park arriveerde ik weer aan de ingang van het sportcomplex.  Het waren dezelfde twee mannen van de vorige keren die de bikewash voor hun rekening namen!  Dan een warme douche genoten in de nog vrij nieuwe infrastructuur van de sporthal.  Daarna in het gildelokaal nog een kop lekkere soep gedronken en bij een frisdrank wat uitgerust na deze mooie rit, terwijl de mannen van de Midweek Specials al met de opruim bezig waren.  De toertocht in Merksplas is en blijft een aanrader en ik geniet elk jaar weer opnieuw van de paden en de bossen waar ik mijn eerste schreden in het wereldje van het mountainbiken zette!  Helaas wachtte mij op mijn werk nog een minder aangename taak, want daar moest ik mijn bureau nog half leegmaken voor een uit te voeren werk.  Niet te schatten wat er allemaal binnen steekt!  Bij het ter perse gaan van dit verhaal is dat werk reeds achter de rug en mijn bureau weer netjes op orde!  Ik ben zeer content met wat de werkman voor mij in orde heeft gebracht en heb het reeds met veel plezier in gebruik genomen!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be, op mtb-you.nl, op mountainbike.be en op mountainbike.nl!

Halloweentocht (20-30 km) van MTB De Wiekers te Wiekevorst op vrijdag 25-10-2013.

Omdat ik door omstandigheden iets vroeger kon stoppen met werken was ik ook wat eerder thuis na boodschappen te hebben gedaan teneinde iets eetbaars te hebben om op tafel te zetten.  De rit naar de start verliep vlot, de drukte op de snelweg situeerde zich in de andere richting.  Een parkeerplekje gevonden op de parking van de sporthal nabij de voetbalkantine van waaruit de jaarlijkse Halloweentocht van MTB De Wiekers uit Wiekevorst (Heist-op-den-Berg) vertrekt.  Na een grijze, maar desondanks droge dag, was het zeer de vraag of we de rit droog zouden kunnen rijden.  Bij het afladen van de fiets vielen immers de eerste druppels.  Me ingeschreven in de kantine en om 19.30 u was ik op weg, dat was anderhalf uur voor het sluiten van de inschrijvingen, zodat ik voor de verandering eens niet quasi alleen op het parcours was!

De tocht vertrok over een smal paadje naast de voetbalvelden.  De vrouwelijke helft van het koppel in wiens zog ik was vertrokken, schoof er weg in één van de haakse bochten.  Bij aanvang van de tocht kregen we een aantal veldwegen voor de wielen geschoven.  Op 2 km kruiste ik een beek via een smal bruggetje.  Op het water lag een vlot verankerd waarop een door een knipperlicht verlichte figuur met doodskop ons schrik probeerde aan te jagen!  Op 3 km doken we een bos in voor een bochtige singletrack met enkele bultjes.  Doordat de track zich in grote lussen door het bos slingerde kreeg je geregeld de lampjes te zien van de treintjes bikers die voor en achter reden.  Het was in ieder geval een plezant paadje.  Ik reed er weer in het zog van de vrouw die ik daarnet had weg zien schuiven.  Bij het weer verlaten van het bos zijn we verkeerd rechtsaf geslagen en zagen voor ons de bikers die nog komen gingen het bos in duiken.  Ik heb er nog even aan getwijfeld om die singletrack nog eens een tweede keer te berijden, maar heb samen met de vrouw toch maar rechtsomkeer gemaakt.  We hadden gewoon rechtdoor moeten rijden, de velden in.

De vrouw stopte bij haar mannelijke partner, dus ik alleen verder.  Ik ergerde me even aan een aantal treintjes wildebrassen, waaronder eentje van Forza Turnhout, die rakelings passeerden en te snel weer invoegden op een pad dat dan nog dik vier meter breed was!  Een mens kan niet meer doen dan uiterst rechts houden!  Veldwegen en servitudepaadjes werden ons deel.  In de verte zag ik soms de rode achterlichtjes van de bikers die me ingehaald hadden door het landschap trekken.  Omstreeks 7 km bereikte ik in de velden een zanderig paadje waarvan de ondergrond door de regen van de afgelopen tijd geblust was.  20.00 u.  Het paadje bracht me tot op een asfalt fietspad op een oude treinbedding tot aan een straat die Pastoorsbos heet.  Even verder dienden we na 8,5 km een drukke baan te kruisen, ik vermoed deze die Noorderwijk met Morkhoven verbindt.  Beiden deelgemeenten van Herentals.  Servitudes en wegeltjes die hier en daar door enkele stroken bos voerden, brachten mij tot aan de buitensporig fel verlichte Zandkapel van Onze-Lieve-Vrouw-op-het-Zand (Noorderwijk).  Ik had gezien dat een pijl rechtsaf wees, vlak voor de kapel, maar ben er even naartoe gereden om te zien waarom dit gebouw zo in het licht diende gezet te worden.  Het was grappig dat ik daardoor een aantal andere bikers, die nietsvermoedend het toegangspad naar de kapel op reden, achter me aan kreeg!  10,50 km.

Kort daarna kregen we een leuke singletrack in een bos over een soort van crossparcours met bulten en bochtjes om op 12,50 km weer te arriveren op het asfalt fietspad op de oude spoorwegbedding.  We dienden dit te volgen tot aan een woonwijk met witte huizen en bereikten dan de Goorstraat en Broekhoven in Morkhoven.

Daar ging het een betonbaantje op.  In de verte zag ik licht en wat drukte en ter hoogte van een schraag vol verlichte pompoenen en fakkels dienden we een plastieken tunnel binnen te rijden.  De weerkaatsing van een flikkerlicht op de plastieken wanden zorgde voor een bijzonder effect.  Eens de tunnel uit arriveerde ik aan de bevoorrading op een open plekje achter bomen en struiken naast de weg, dezelfde plek als waar ze ook de vorige jaren altijd stond, op 16 km van de start.  In tegenstelling tot vorig jaar, toen ik als laatste ben vertrokken en hier alleen stond, heerste er nu nog een grote drukte.  Er was soep en sportdrank om te drinken, fruit, wafels en cake om te eten.  Omdat het intussen ook steviger was beginnen regenen ben ik niet lang aan de stop blijven staan.

Een vrij vettig pad bracht me na de bevoorrading tot in de Godinstraat te Wiekevorst.  Op 18 km werden we verwelkomd, of misschien beter uitgedaagd, om het spookbos te betreden.  Hier liep een bijzonder smal paadje tussen dicht op elkaar staande dennenbomen.  Kleine spoken en maskers, soms met flikkerende oogjes, keken je aan.  In de verte hoorde ik een eigenaardig geluid en gegil van iemand die duidelijk geschrokken was.  Het was er lastig rijden zo rakelings langs de boomstammen, omdat het paadje zo smal was en het nemen van de korte bochtjes niet zo eenvoudig was!  Ik schrok toch wel even toen ik de plaats van het rare geluid passeerde!  Hier moet een bladblazer verstopt gestaan hebben die aangeschakeld werd met een bewegingsdetector!  Even na mij passeerde er een treintje bikers, zodat het ding een tijdje aan de gang bleef!  Tijdens een eerdere editie lagen hier matrassen onder de bladgrond verstopt om de mensen aan het schrikken te brengen wanneer ze plots schenen weg te zinken!  Op 19 km kwam ik dan toch heelhuids en wel weer uit het spookbos tevoorschijn!

Ik werd naar een vrij vettig pad geleid en reed daarna door een woonwijk om na het kruisen van een grotere baan op 20 km de splitsing te treffen tussen de routes van 20 km (die dus zo goed als aan haar einde was) en 30 km.  Het was slechts 21.00 u en ondanks de regen had ik nog geen zin om er al een punt achter te zetten.  Ik was ook al vuil omwille van de spetterpaadjes dus kon ik even goed nog een tijdje doorgaan.  Ik arriveerde op een grote baan die naar de toepasselijke naam van Pompoenstraat luisterde en dus niet in deze tocht mocht ontbreken.  Via de drukkere Wiekevorstsesteenweg reed ik een bewoonde kern van Heist-op-den-Berg binnen.  We verlieten de baan en doken een bos in waar huizen en buitenhuizen langs onverharde paden achter het groen verborgen stonden.  Op 23,50 km konden we genieten van een mooie singletrack in een bos nabij de Double D Ranch in de Haagstraat te Heist-op-den-Berg.  Ik ben er wel eventjes aan de kant gegaan omdat er een lang treintje snellere bikers naderde.  Vanaf hier volgde een stuk met redelijk veel asfalt.  Omstreeks 26 km reed ik weer in de Haagstraat die op die plaats niet meer is dan een zeer vettig pad.  Er stak me nog een eenzame biker voorbij.  Omstreeks 21.25 u reed ik in de Wortelbaan om een grasspoor tussen de bomen te bereiken.  Ook hier even plaats gemaakt voor een treintje bikers achter me.

Rechtsaf en onmiddellijk weer linksaf om te dokkeren over de kasseitjes van de Wilgenweg.  Daarna volgde omstreeks 28 km een weg voor landbouwverkeer, bestaande uit twee betonnen sporen.  Dit was het teken dat de rit naar zijn einde liep, want via deze paden vertrekt de dagrit van De Wiekers begin augustus.  Vanaf dit betonspoor doken we opnieuw een bos in voor een singletrack en paadjes.  Van uit het bos ging het een spoor op dat zich over een grasvlakte slingert.  Hier was de versiering, theelichtjes in glazen potten, al ten prooi gevallen aan de regen en uitgedoofd, ook al was die intussen al opgehouden zodat mijn kleren onderweg al wat hadden kunnen drogen.

Na de oversteek van de grote baan arriveerde ik weer aan het sportcentrum en heb ik meteen m’n spullen in de auto gelegd.  Het bleek echter nog niet gedaan, want we werden voor de hondenschool een paadje in gestuurd en nog een eindje door een voor de gelegenheid met pompoenen en spoken versierd bos gestuurd, toch nog goed voor meer dan een kilometer.  In de laatste grote pompoenen waren de letters “De Wiekers” en “Dank en tot ziens” uitgesneden.  Om 21.45 u was ik na een 32 km weer bij af.  Zeggen dat ik vorige keer pas om 22.00 u aan de bevoorrading arriveerde!  Mijn fiets in bewaring gegeven en in de kantine iets gehaald om te drinken.  De kleine ongezellige voetbalkantine in het betonnen hok naast de speelvelden zat nog barstensvol natte bikers!  Ik kon Patje2, Bulls69, diens broer en schoonzus, die me onderweg nog voor de stop ingehaald hadden, niet spotten.  Mijn glas buiten gaan leegdrinken.  Het was immers zeer warm voor de tijd van het jaar en ik was blij dat ik geen lange broek had aangetrokken!  Ik zou me te pletter gezweet hebben onderweg.  Ik had de intentie van op tijd huiswaarts te keren, vermits ik tijdens de week al veel te weinig slaap, maar er kwam iemand bij me staan die ik niet onmiddellijk kon plaatsen.  Zijn tenue gaf meer duidelijkheid.  De biker bleek tot het gezelschap van de Weetabix-Watjes te behoren!  Even met de man staan praten tot drie mij beter bekende kompanen van zijn gezelschap arriveerden.  Ik ben dan toch mee terug naar binnen gegaan om nog een glas te drinken.  Mijn intentie om op tijd in bed te liggen kon ik opbergen, maar in ruil kreeg ik toch nog een amusante voortzetting van de avond.  De Watjes blijken elkaar immers al zeer lang te kennen en voor ze met biken begonnen waren het in hun jongere jaren fervente windsurfers.  Danny diste veel herinneringen op over buitenlandse uitstapjes in gammele autootjes voor surfavonturen, over meegenomen tenten zonder piketten of binnentent waar de andere campinggasten los onderdoor konden kijken!  Dos piquetas por favor!  Goed dat Weetabix mij af en toe wat verduidelijkende commentaar gaf om één en ander te kunnen begrijpen!  Patje2 en Bulls69 waren blijkbaar toch nog ter plekke, want toevallig zag ik hen vertrekken toen ik even achterom in het zaaltje keek.  Met al die verhalen waren wij dan toch weer bij de laatsten om huiswaarts te keren.  De laatste bikes stonden bij elkaar tegen een muurtje en met een “bedankt om te komen, tot volgend jaar”, werden we uitgeleide gedaan door de laatste Wiekers die buiten nog op post waren!

De omgeving van Wiekevorst leent zich niet voor het uitzetten van een megabangelijke mountainbiketocht, maar ondanks dat zaten er toch een aantal knappe stukjes in het parcours met enkele te smaken stroken bos en singletracks.  Zulke tocht moet het ook hebben van de sfeerschepping.  Ik had wel het gevoel dat er vorig jaar meer werk gemaakt was van de versiering, maar het kan ook zijn dat deze dit jaar op sommige plekken wat te lijden had van de regen.  De elektrische kaarsvlammetjes geven minder licht dan echte theelichtjes en echte kaarsjes worden dan weer geblust door de regen!  Het moet allemaal wel veel tijd vragen om alles in elkaar te knutselen, zoals dat vlot op de Wimp, de tunnel, de spoken met knipperende oogjes, de luidruchtige surprise in het spookbos, het uithollen van alle pompoenen, het alle materiaal ter plaatse brengen en weer opruimen!  Dat alleen al verdient het nodige respect voor deze vlekkeloze organisatie!  De Wiekers hebben er in ieder geval een amusante avond van gemaakt en ik had de indruk dat er heel wat bikers op deze vrijdagavond naar Wiekevorst waren afgezakt om met eigen ogen te komen zien wat ze voor ons in hun petto hadden!  Allicht tot volgend jaar, in augustus voor de dagrit en/of oktober voor de nightride!

Het verslag van deze nightride is ook te vinden op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Toertocht (15-28-43 km) van WTC Kapellen te Kapellen op zondag 20-10-2013.

Na twee korte nachten was het een zegen dat ik op zondag vlak bij huis kon biken, op 2,75 km van de voordeur in Kapellen!  Ik kon daardoor lekker tot halfacht in mijn bed blijven liggen.  Om 9.00 u ben ik thuis vertrokken en 20 minuten later was ik ingeschreven en klaar om van wal te steken voor de toertocht die ik vorig jaar ten voordele van Wouwse Plantage in Nederland had laten passeren.  Ook nu vielen de beide evenementen samen en mede om één van de buurmannen die lid is van WTC Kapellen te plezieren, ben ik dit jaar hier komen rijden.  Niet direct bekenden gespot aan de nog drukke start.  Via enkele straten in de nabijheid van het Koninklijk Atheneum ging het de dorpskern uit en in de Philippe Spethstraat dook ik na 4 km (de afstand tot aan de start inbegrepen) het bos in waar we een eerste singletrack, weliswaar recht op recht, voor de wielen kregen.  Een bospad voerde me vervolgens tot aan de spoorweg Antwerpen-Roosendaal.

Vanaf 5,75 km reden we dan gedurende een kilometer op een graspaadje vlak naast de spoorweg.  Aan de andere kant van het spoor ligt een asfaltbaantje dat ik al wel eens berijd wanneer ik met de fiets naar de start rijd van toertochten in Kalmthout of Essen.  Daar waar de antitankgracht via een duiker onder het spoor gaat boog het paadje linksaf de bossen in.  Het voerde ons langsheen de antitankgracht met op onze linkerhand niets dan bos met hier en daar een open plek.  Het paadje lag er goed hard bij, maar er waren hier en daar wel dikke wortels.  We werden met de hulp van een politieman de drukke Kalmthoutsesteenweg over geholpen om onze rit langsheen de antitankgracht te vervolgen.  Mij vielen een aantal bunkers op die nog in relatief goede staat verkeerden.  Omstreeks 8 km volgde een zeer kort stukje over asfalt (Oude Galgenstraat?) om na de bocht rechtsaf weer het bos in te gaan tot aan de antitankgracht.  Deze begeleidde ons verder tot in Putte-Stabroek waar een tweede politieman, geholpen door een seingever, ons de Ertbrandstraat hielp kruisen.  Het ging aan de overkant de Oude Ertbrandstraat in om er de splitsing te vinden tussen de routes van 15 km en 28-43 km.  Hier was ik na 10,50 km weer op bekend terrein.  Er volgde nog een laatste stukje langsheen de gracht tot aan de grote baan die Putte-Stabroek met Stabroek verbindt en daar luistert naar de naam Driehoek.  De “bloembakkenstraat” met de verkeersremmers voerde me naar het houten brugje over hetwelk we het Moretusbos in doken.

In het Moretusbos reden we over de brede dreef onder de imposante beukenbomen en op 12 km voorbij het kasteel Ravenhof.  De lokale bikers weten in dit bos vele paadjes liggen die beslist de moeite waard zijn, maar men zal daar niet graag 1300 man zien over gevlamd komen!  We overschreden de Belgisch-Nederlandse grens die pal door het domein loopt om aan de overkant van het kasseibaantje het asfalt bosfietspad op te gaan dat er naast het zomerhuisje loopt.  Het kasteel staat op Belgische bodem, de op een heuveltje gebouwde gloriette staat in Nederland.  In plaats van het fietspad te blijven volgen dat rechts afbuigt en uitkomt op de grote baan voorbij de bebouwde kern van het Nederlandse gedeelte van Putte (Woensdrecht) ging het rechtdoor een bospad in.  Een singletrack leidde me voorbij het kerkhof aan de bosrand en achter de zogenaamde Geldberg, van waar de Graven van Moretus destijds hun landgoed konden overzien en waar volgens de legende hun centen begraven lagen!

Op 14 km trof ik na een bocht in deze singletrack onverwacht, want niet aangekondigd, een fotograaf aan.  Die had zich met stoeltje, statief en duur fotoapparaat in het bos genesteld voor het maken van kiekjes.  Bij elke passage van een biker gaf het toestel enkele klikken zodat elkeen meer dan één keer vereeuwigd werd.  Het was al een hele tijd geleden dat ik Guy nog gezien had.  Dat moet van vorige winter geweest zijn!  We hadden elkaar vorig weekend wel mislopen in Bergen-op-Zoom en eerder nog in Maarheeze in Nederland.  Hij had veel te vertellen, over het maken van foto’s tot boetes voor loslopende honden en roken in de bossen toe!  Ik ben er dan ook blijven staan van even over tienen tot 10.45 u!  Intussen passeerden er vele bikers van allerlei slag.  Snelle jongens, stoere jongens, trage treintjes met vaders, moeders en kinderen.  Er waren enkele bikers bij die al ferm rood aangelopen waren en afgepeigerd na dit korte stukje intro!  Een dame maakte een cruciale fout!  Zenuwachtig geworden door een groepje achter haar rijdende mannen van een club, hield ze halt in het bochtje vlak voor de lens van de fotograaf!  Die gasten hebben dus geen foto!  Toen de fotograaf dat naar die mannen riep, keerde de vrouw op haar stappen terug en deed dat stukje nog eens over!  Zij heeft wel een foto, een stuk of tien zelfs, aan het aantal klikken te horen!  Er priemde een waterzonnetje door de bomen en een vlaagje wind deed een massa eikels van de bomen naar beneden vallen!

Afscheid genomen van Guy en weer op pad.  Door het lange gesprek hoorde ik thans weer bij de hekkensluiters, want er kon tot halfelf worden ingeschreven!  Eens de bocht voorbij kreeg ik een vrij modderig stuk voor de wielen, maar het was van korte duur.  We kwamen uit op een kiezelpaadje ergens achter het Moretusbos op Nederlands grondgebied, een plek mij onbekend.  Op 15 km reed ik vanaf dit pad de bossen van het Landgoed De Reeberg in.  Na een singletrack volgde daar de splitsing tussen de routes van 28 km en 43 km op 16,50 km na het vertrek.  Een duo jongere mannen dat er toekwam, waarvan duidelijk een meer ervaren biker en een beginneling, pleegde overleg voor de te volgen route.  Ze kozen elk een andere rit.  10.55 u.  Ik kreeg de meer ervaren biker achter me aan en merkte dan dat ik een bekend paadje was in gereden.  Het maakt deel uit van het toertje dat ik hier al eens op eigen houtje kom rijden.  Ik vraag me af of ik het nog zou kunnen rijden, want het is een hele tijd geleden dat ik het nog eens afgelegd heb en de aanwijzingen die er destijds waren zijn intussen al door erosie verdwenen.  Een zanderig pad waarvan de ondergrond geblust was door de regen van de afgelopen week, met hier en daar nog een paar natte stukken, bracht me op 18 km tot aan een draadafsluiting.  Ik vermoed van de politieschool van Ossendrecht of anders een stuk militair domein van Woensdrecht.  Ik ben hier ooit al verzeild geraakt bij het in het wilde weg rijden doorheen deze bossen, want hier liggen ontelbare paadjes verscholen in het groen.

We dienden het zanderige pad te volgen dat evenwijdig met de afsluiting loopt.  Op 19 km verwijderde het pad zich van de draad en bereikte ik de bossen van Stoppelbergen.  Dat opende perspectieven, want hier ligt een echte speeltuin van paadjes te wachten op de bosfietser!  Daar werd dan ook dankbaar gebruik van gemaakt door de parcoursbouwers.  Sommige paadjes maken er deel uit van het tochtje dat ik hier op eigen houtje al eens rijd, maar waren soms niet te herkennen omdat ik ze in de andere richting kreeg voorgeschoteld.  Het brede bospad waar de diepe gracht, bijna een kloof, afbuigt, was me bekend en na een groep tegemoetkomende wandelaars te zijn gepasseerd, reed ik voorbij de achter een betonnen afsluiting gelegen buitenhuisjes van de kampeerplaats Athena.  De dubbele afsluiting, eerst draad en na een niemandsland beton, moet ongenode blikken buiten houden!  Het betreft hier namelijk een naturistencamping!  Het was niet koud, maar om in dit jaargetijde buiten in uw blote bast rond te lopen moet toch niet aan te raden zijn!  Nochtans stonden er redelijk wat wagens op de parking even verderop.

Daar bereikte ik het kruispunt van de Plaatsluis en de Zandvlietseweg.  Via dit laatste asfaltbaantje bereikte ik de “hoofdingang” van Stoppelbergen aan de houten boswachtershut die pal op de grens van Woensdrecht (Nederland) en Zandvliet (België) gelegen is.  Er staan hier in de omgeving dan ook meerdere grenspalen.  Het ging weer de knappe bossen in om er te genieten van de vele paadjes met af en toe enkele bultjes om te overschrijden.  Sommige paadjes waren me bekend van m’n eigen plaatselijke rondje.  Op 23,50 km bereikte ik de brede zandweg aan de rand van een grote open plek in een soort heidelandschap en doken we aan de godvergeten vuilnisbak die hier ten behoeve van de wandelaars is neergepoot, een singletrack in die me bekend is.  Knappe zanderige paadjes werden m’n deel tot aan de eenzame zitbank op een kruispunt van zandwegen (25 km) waar ik al eens gebruik van maak om er even te rusten, een energiereep te eten en te luisteren naar de stilte en het geruis van de wind in de bomen.  Een kilometer verder bereikte ik weer het asfalt fietspad naast de zandweg Scheidreef aan de Kleine en de Grote Stoppelbergen pal op de landsgrens.

Aan het einde van dat pad ging het langsheen een diepe gracht die hier loopt om dan rechtsomkeer te maken en af te slaan naar een andere gedeelte van de Stoppelbergen waar op Belgisch grondgebied ook vele knappe paadjes liggen op de grens tussen Berendrecht en Zandvliet.  Ik kon dus vermoeden wat we hier voor de wielen gingen krijgen.  Ik kon er twee jonge gasten die met hun bike boven op een zanderige heuvel stonden, imponeren door fietsend tot boven te geraken.  Even later kwam “de put” waar je lekker naar beneden en naar boven kan stuiven.  Toen ik een jaar of zes geleden hier de eerste tochten kwam rijden en deze plek nog niet kende, ook al heb ik er bijna mijn hele leven op een boogscheut van gewoond, was het altijd stoppen en me afvragen “doe ik het of doe ik het niet”?  In het begin was het “niet”, daarna reed ik er wel naar beneden maar geraakte ik niet al rijdend tot boven en nu is het een fluitje van een cent en kon ik nog eens een tweede keer uitpakken bij die twee kerels!  28,75 km.  Even later staken ze me dan wel voorbij met nog een derde in hun zog.

Het ging rechtsaf op de plek waar “mijn” rondje rechtdoor gaat richting Moretusbos, om via een brede zandweg een ander kruispunt van boswegen te bereiken aan het achterpoortje van de Ruige Heide, dat is zowel de naam van een kampplaats voor jeugdkampen als de naam van een klein natuurgebied in Zandvliet aan de voet van de snelweg A12 van Antwerpen naar Bergen-op-Zoom.  We kregen een knap stukje voorgeschoteld in deze Ruige Heide door een strook bos en langsheen een zandvlakte.  Daar wees een pijltje naar rechts, maar er was geen duidelijk spoor in het zand te zien.  Ik ben er gewoon linksaf het pad blijven volgen en dat bleek een juiste gok te zijn.  Ik veronderstel dat het verhangen van de pijl een plagerij was van de talrijke kinderen van een jeugdbeweging die er aan het spelen waren.  Alhoewel ze verder goed opgevoed en beleefd bleken te zijn, want netjes aan de kant gingen als ik passeerde.  Ik kwam uit in de Putsebaan en daar hing een bordje richting de bevoorrading.  Ik had onderweg al een paar keren gedacht dat die er niet zou komen vermits ik al ruim over de helft van de afstand zat, maar vermoedde toen dat dit de tocht was waar de stop zich op de speelplaats van de verlaten en in 2010 deels afgebrande bosschool bevond.  Die staat op de grens tussen Zandvliet en Berendrecht.  Dat bleek inderdaad zo te zijn en ik bereikte de Bosschool op 30,50 km van de start.

Een aantal dames zorgden er voor de knabbels en het drinken, althans voor wat er nog van restte!  Want de vorige bikers hadden als een trein termieten bijna alles verslonden wat hier te eten viel zodat er enkel nog fijne koekjes overbleven die eerder thuishoren op een theekransje dan bestemd te zijn voor de stoere bikkels op een mountainbike!  Geen erg, de lekkere tomatensoep maakte veel goed en ik kreeg zelfs nog een tweede portie aangeboden.  Een man die voor het eerst sinds lang na een botbreuk weer op de bike geklommen was, zat op een muurtje om met de dames te babbelen.  Intussen kletterden de vallende eikels op de luifel waaronder de bevoorrading was opgesteld.  Toen ik mijn bekertje soep stond te lurken kwam daar een mij bekende biker toe!  Jari was in het gezelschap van een vriend die pas de sport weer had opgenomen.  Hij had me ooit eens aangesproken tijdens een rit en toen was ik er zeker van dat ik hem al eerder op tochten had zien rijden.  Bovendien had ik kort tevoren bij toeval zijn profielfoto van Facebook eens aangeklikt.  Die verschijnen tegenwoordig in de kantlijn van sites die in het profiel van de gebruiker vermeld worden en ik klik daar af en toe eens op om te zien of er geen bekenden tussen staan.  Hij bleek niet alleen een vriendelijke kerel te zijn, maar houdt er bovendien dezelfde mening op na wat het beleven van een toertocht betreft.  Niet zoals velen over het parcours vlammen en alles geven om het wiel van de makkers niet te verliezen, en dan bij aankomst niks gezien hebben van wat er onderweg te beleven valt, maar wat later vertrekken, rustig kachelen en genieten van de rit en de zondag!  Beter gezelschap voor de resterende aangekondigde 14 km kon ik dus niet hebben!  Er kwamen nog twee bikers toe, maar dat waren mannen van de Kapelse club die de pijlen aan het ophalen waren!

Kort na de bevoorrading troffen we een splitsing tussen de routes van 28 km en 43 km.  De kameraad van Jari koos voor de korte toer.  Later zou blijken dat hij ergens verkeerde pijlen was beginnen volgen en nog later dan wij toekwam.  Hij had even goed met ons mee kunnen rijden, want het nog te rijden verschil voor de beide afstanden was maar 4 km!  Er hingen in de bossen hier inderdaad nog andere gele pijltjes van vermoedelijk één of andere wedstrijd die hier soms gereden wordt.  We bleven nog even in de bossen van Stoppelbergen rijden in de richting van de Ponderosa.  We dienden de ferme bult met wortels te overschrijden die min of meer de grens vormt met het Moretusbos.  35 km.  Daarna reden we over een zandpad waar enkele diepe plassen over de hele breedte van de weg lagen.  We reden de afslag die naar het Oud Broek leidt voorbij.  Daar staat gewoonlijk een kolossale plas die het hele kruispunt inneemt.  Het zandpad bracht ons tot in de bosrijke Kraaienberg (Berendrecht).  Vandaar ging het even over het asfalt van de onbewoonde Steenovenstraat, midden de bossen, om linksaf te gaan en via een bosweg en een zanderig pad een kleine manege te passeren waarvan de brievenbus een heel eind verder staat op het kruispunt van de bosweg en de Konijnendreef.  38 km.  Jari, die voorsprong had opgebouwd, stond daar op mij te wachten.

Hier hadden we het knapste deel van de tocht achter de rug.  We sloegen rechtsaf de verkeersarme Danckerseweg in waar de slagboom blijkbaar vervangen was door een landbouwsluis zodat er geen gewone wagens in kunnen.  Dit betonbaantje loopt dwars doorheen een open poldervlakte en daar krijg je vaak af te rekenen met tegenwind.  We kruisten de antitankgracht en bereikten de grote baan van Putte naar Stabroek ter hoogte van De Neus.  Bij het oversteken begon er iemand luid te claxonneren en ik vermoed dat het een clubmakker van De Papegaaien was, ik gok op Steve, maar ik kon het moeilijk zien.  We reden voorbij de voetbalvelden en werden dan linksaf nog even door het Elzenbos geloodst, door enkele smalle straatjes van Putte-Stabroek, om dan langs de rand van het Elzenbos weer uit te komen op het wegeltje van daarnet.  Volgens de kaart is dat het Hasenpad, enkel te voet en per fiets te gebruiken!  Na het kruisen van de ’s Hertogendijk bereikten we het verkeersarme deel van de Parijseweg die daar ook door de open velden en langsheen paardenweiden loopt.  Eens de grens met Hoevenen voorbij doken we linksaf het bos in dat er op de grens met Kapellen ligt en een uitloper is van het park van Kapellen.  Een mooie lange singletrack bracht ons weer tot in de bewoonde wereld.  We arriveerden in de Streepstraat en omstreeks 13.00 u zo weer aan het Koninklijk Atheneum.

De bikewash was nog operationeel en er heerste nog een grote drukte van après-bikers.  Rubber-12 en Patrick gespot.  Nog een glas gedronken in het gezelschap van Jari en diens maat.  Hij toonde een interessante applicatie waarmee je per datum een overzicht krijgt van alle te rijden toertochten binnen een straal van 100 km van de ingestelde woonplaats!  Na hun vertrek ben ik dan bij de vier Weetabix-boys gaan zitten die ik voortaan zal omdopen tot de Watjes omdat dit op hun nieuwe tenues staat!  Die gasten zaten daar al van even over tienen en waren al goed vrolijk!  Vooral Watje Danny (ik meen toch dat hij zo heet) had het al ferm vlaggen!  Een après-bike met ambiance is WTC Kapellen niet vreemd, want zij engageren Walter en Wiske van Double W om het geheel muziekaal op te vrolijken!  De gevolgen bleven niet lang uit.  Een biker uit Heide Kalmthout gaf een staaltje van Oostenrijkse dansen, je weet wel, dat kuiten- en billengeklets, weg boven op een tafel.  Toen iemand daar een nummertje karaoke met “I did it my way” te horen gaf, ook al was het niet aan te horen, begonnen er twee binken van Van Trier uit Kalmthout zelfs bijna te janken!  Het was daar een vrolijke boel binnen!  De handtastelijkheden namen toe met de hoeveelheid geledigde glazen en toen de polonaise werd aangevat, maar dan boven op de tafels, was het zo stilaan tijd om de stekker uit te trekken en de tap dicht te draaien alvorens het gênant begon te worden!  Intussen waren de goede zielen van WTC Kapellen buiten al bezig met de opruim van de bikewash en de dranghekkens.  Om kwart voor drie ben ik dan samen met de twee laatste Watjes huiswaarts gereden om daar omstreeks 15.00 u te arriveren.  Met een ijle kop mijn fiets nog proper gemaakt en ’s avonds gevochten tegen de slaap!  Van de buurman kreeg ik te horen dat er toch zo’n 1350 deelnemers naar Kapellen waren gekomen.

Een plezante dag beleefd met een knappe toertocht over weliswaar redelijk wat bekende paadjes in het mooie Stoppelbergen op de grens tussen België en Nederland.  Een mooi uitgezet parcours, degelijk afgepijld, alhoewel op sommige plaatsen redelijk schaars, maar de fluopijlen vielen van ver goed op.  Het gebruik van hier en daar een pijl van de VWB was soms wel wat verwarrend.  Minpunten waren het ontbreken van een bewaakte fietsparking en de afwezigheid van gewone slangen aan de bikewash.  Sommigen hebben een aversie tegen hoge druk.  Aangenaam gezelschap onderweg met de fotograaf en het laatste derde van de tocht met de Jari.  Alles afgesloten met een après om u tegen te zeggen.  Als men nu nog zou overeenkomen met Wouwse Plantage om niet op dezelfde zondag te organiseren, was het helemaal knap!  Want elke niet gereden toertocht in deze streek is een gemiste kans om van moois te kunnen genieten.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en mtb-you.nl en mountainbike.be en mountainbike.nl!

Nightride (22-44 km) van de Mellowbikers te Bergen-op-Zoom op vrijdag 11-10-2013.

Doordat ik destijds hun berichtjes op het Nederlandse forum volgde heb ik de Mellowbikers zien evolueren van een groepje bevriende bikers naar een echte officiële club en thans organiseerden zij hun vierde nightride in de bossen aan de rand van Bergen-op-Zoom vanaf de Stayokay.  De Mellowbikers gaan niet over één nacht ijs en de hele opzet wordt jaarlijks tot in de puntjes en vanaf lang op voorhand geregeld.  Zo werken zij met voorinschrijvingen naar een maximum van 300 deelnemers toe.  De promotie van hun evenement op hun site en via diverse kanalen ziet er altijd zeer professioneel uit met een verzorgde flyer en inschrijving via het wereldwijde web.

Omdat uitgerekend net vandaag op mijn werkplek een werkje diende uitgevoerd te worden dat wat verhuis en stof meebracht en ik wou vermijden van op zaterdag nog eens terug naar ginder te moeten voor de opruim, was het alle hens aan dek om het zaakje weer proper te krijgen.  Daardoor was ik pas zeer laat aan de inschrijving.  Om exact één minuut voor negen wandelde ik de Stayokay binnen.  De dames ter plekke maakten net aanstalten om alles op te ruimen.  Ik kreeg een plastiek zakje aangereikt met alles wat ik nodig had: een polsbandje, een knap stuurbordje met mijn persoonlijk nummer 107, bandjes om het bordje aan het stuur te bevestigen en een zelfklever met het logo van de Mellowbikers.  Aan de bewaakte fietsparking kwam ik Niels (Viperworldcup) tegen en hij had voor mij een t-shirt en jasje met het opschrift van de Mellowbikers liggen dat ik een tijd geleden had besteld.  Dat zou ik straks wel ophalen, dan kon ik nu meteen vertrekken, vermits ik alweer de laatste op pad was.  Helaas was het vanaf een uur of vijf in de vooravond beginnen regenen en had het sindsdien niet meer opgehouden.  Even over 21.00 u dook ik de donkere bossen aan de rand van Bergen-op-Zoom in.  Een biker die aan zijn tweede ronde begon stak me voorbij.

Ondanks de regen lagen de bospaadjes er behoorlijk, zelfs goed te berijden bij.  Deze streek is vrij zanderig en kan na een periode van droogte dus wel wat water aan alvorens het hier baggeren geblazen is.  Door de regen lagen de meest zanderige stroken die we hier en daar voor de wielen kregen er zelfs ideaal bij, terwijl men daar in de zomer als door een zandbak rijdt!  De bossen in de streek van de Brabantse Wal zijn bij nacht niet toegankelijk en net zoals op de meeste andere plaatsen dient men voor het organiseren van toertochten vergunningen aan te vragen voor het mogen passeren van bepaalde bos- en natuurgebieden.  Daarom opteren de Mellowbikers steeds voor een tocht op eigen terrein, dus binnen de grenzen van de gemeente.  Daardoor is de beschikbare oppervlakte voor de tocht vrij beperkt en tracht men er zo veel als mogelijk de paadjes te gebruiken.  Vandaar dat ik zo af en toe eens een fel fietslichtje in de verte uit de andere richting zag afkomen, alsof ik te maken ging krijgen met een tegenligger, om dan verderop te moeten links of rechts afslaan.  De nachtrit is daardoor slechts 22 km lang.  Er is wel de mogelijkheid om de toer twee keren na elkaar te rijden.  Wie om 19.00 u bij valavond vertrekt krijgt dus nog iets te zien van de omgeving en kan daarna alles nog eens in volstrekte duisternis overdoen.  Het is geenszins vervelend of saai om deze bijna volledige off-road rit nog eens een tweede keer te rijden.  Omwille van mijn late start en het slechte weer had ik al wel snel besloten van het bij één rondje te laten!

Het eerst deel van de tocht bestond uit vrij vlakke smalle bospaadjes en singletracks tussen de stammen van de geurige dennenbossen.  Hier en daar passeerden we meer open plekken in een soort van heidelandschap over paden met een zanderige ondergrond en soms doorheen hoog opgeschoten grassen.  Het was stikdonker en we reden er door een zo goed als onbewoonde wereld.  Slechts twee keren kreeg ik bij het kruisen van een open vlakte eerst links en daarna rechts van mij eenzelfde verlicht gebouw te zien, wie weet de Stayokay zelf.  Slechts één keer raakte de toer eventjes de bewoning ter hoogte van een manege aan de rand van het bos, een plek die ik al te zien kreeg bij dagtochten in deze streek en de marathon van Bergen-op-Zoom van TC De Markies in februari.  Had ik op de terugweg van m’n werk en op weg naar hier wat gesakkerd op het slechte weer, het deed me deugd van buiten te kunnen zijn en de frisse wind en de regen deden even de beslommeringen van de afgelopen drukke week vergeten.  Alhoewel ik bij momenten ook wel eens dacht van “waar ben ik nu eigenlijk toch mee bezig” van hier rond de toeren in de regen terwijl ik thuis lekker warm en droog had kunnen zitten!  Maar ik kon het niet maken van de Mellowbikers figuurlijk in de kou en letterlijk in het nat te laten staan na alle tijd en energie die ze in hun geesteskind hadden gestoken!  Na afloop is een mens toch altijd weer tevreden van de energie opgebracht te hebben van te komen en slecht weer houdt me in principe nooit tegen van ergens deel te nemen.

Aan de zeldzame oversteken van de asfaltbaantjes die door dit bosgebied lopen stonden seingevers die de regen trotseerden, waarvoor dank.  Best te mijden paaltjes waren hier en daar voorzien van flikkerlichtjes.  Er staken me toch nog enkele bikers voorbij die aan hun twee ronde bezig waren!  Na een eerder vlakke intro werd het parcours rond het middengedeelte van de nachtrit vanaf een kilometer of tien pittiger met een aantal te overschrijden heuveltjes.  We kregen er ook meer af te rekenen met kwistig van boomwortels voorziene paden.  De zandstroken lagen al wat vaster door de regen.  Op een bepaald ogenblik bemerkte ik een verlichte plek in het bos en omstreeks 22.00 u bereikte ik na een kilometer of 12 de bevoorrading.  Het geheel ook daar tot in de puntjes verzorgd met een spandoek met logo en de vermelding “bevoorrading”.  Peperkoek, koeken en sportdrank stonden er op het menu.  Ik had wel te doen met de drie Mellowbikers die daar in hun regenjassen onder een open tentje stonden.  De twee bikers die aan hun tweede ronde bezig waren en me daarnet hadden ingehaald stonden weer op het punt van te vertrekken.  Er kwam nog een duo toe, waarvan één een pak droeg van de Kaaimannen uit Roosendaal en enige tijd later nog een tweetal doorweekte rijders.  Wat peperkoek en koeken geknabbeld en doorgespoeld met twee bekertjes sportdrank.  Daarna in het zog van de Kaaimannen weer op pad.

Ook na de pauze kregen we nog enkele pittige heuveltjes voor de wielen, paden met wortels, bospaadjes en singletracks.  Ik trof een traagrijdende biker die ik op een breed zandwegeltje voorbij ben gegaan.  Op een plek waar het parcours een bocht naar rechts maakte ben ik rechtdoor een singletrack in gereden en heb ik even halt gehouden voor een sanitaire stop.  Terwijl ik daar stond zag ik lichtjes naderen.  Het was de trage biker die passeerde.  Even later hoorde ik getoeter en stopte er een auto.  Dat was iemand die op zoek was naar twee verloren gereden bikers!  Het moet niet eenvoudig geweest zijn van met de auto op die bospaadjes te rijden!  Weer op weg.  Aan een afslag van een asfaltbaantje weer naar het bos toe stond de trage biker te praten met de seingever.  Even verder reed ik op een smal pad pal naast een verkeersweg, ik vermoed de snelweg.  Toen ik even aan de kant stond stak de trage biker weer voorbij en vanaf deze plek heb ik de rest van de tocht in diens zog afgelegd.  Er kwamen nog enkele heuveltjes en wortelpaden en een singletrack met een paar korte bochtjes.  Dit alles steeds in de bossen!  Omstreeks 23.00 u bereikten we weer de Stayokay.  Er rest me van nog te zeggen dat het parcours schitterend was afgepijld.

De slangen aan de bikewash gaven weinig druk, zeker wanneer ze samen gebruikt werden, maar doordat de fiets nat was kwam alle vuil goed los.  Mijn fiets toevertrouwd aan de bewaakte parking en omdat je hem zelf weg kon zetten slotvast gestald aan een dranghekken.  In de kantine van de Stayokay was men net begonnen met het trekken van de nummers voor de tombola.  Mij ergens aan een tafeltje gezet om wat te bekomen van de natte rit.  Aan een tafel links van mij zat een groepje bikers die al goed boven hun theewater waren!  Te veel kabouters, zoals de Nederlanders dat hier noemen, naar binnen gegoten!  Ik kon hun kabaal en idiote lachen niet zo appreciëren!  Ze hadden blijkbaar nood aan aandacht!  Zo’n mensen zou je eigenlijk eens moeten kunnen filmen en ze daarmee achteraf confronteren!  Eén van hen had wel geluk, want won de hoofdprijs!  Ach ja, het zal ook wel wat aan mij gelegen hebben van na een vervelende werkweek en een drukke vrijdag zo hebben moeten jagen om hier nog tijdig te geraken en dan nog moeten afrekenen hebben met hondenweer!  Ik kreeg Richard uit Roosendaal nog eens te zien, dat moet van de vorige winter geleden zijn.  Allicht kruisen onze wegen vanaf nu weer eens meer nu de toertochten in de eigen streek hervatten.  Vorige zondag zag ik Lies nog rijden in Chaam!  In een afzonderlijk zaaltje kon je een kommetje soep verkrijgen.  Je kreeg er zelfs nog een muts van La Chouffe bovenop!  De soep mocht er wezen, lekker heet en met grote stukken vlees er in!  Ik kikkerde er meteen weer van op!  Daar nog even een praatje gemaakt met Jan en Rubber-12.  Ik denk dat het de eerste keer is dat ik hem dit jaar te zien krijg!  Ook Niels kwam binnen om me het jasje te brengen, maar hij werd snel al weer voor één of ander weggeroepen.

Er kwam een biker binnen die er niet gelukkig uit zag en uit flarden van wat er gezegd werd kon ik opmaken dat zijn bike gestolen was!  Het bleef niet bij dit alleenstaand geval, want spoedig bleek dat er al drie bikes gestolen waren, zelfs met fietsdrager en al van de auto gehaald!  Eén van de Mellowbikers is daarop zelfs gaan checken of de fietsen en dragers van de buiten geparkeerde wagens wel slotvast waren!  Moeten meemaken dat uw bike gestolen wordt is verre van aangenaam.  Het is me ook overkomen, meer bepaald in Hoogerheide, en daar ben ik wel een tijd ongelukkig door geweest, temeer daar ik altijd veel tijd stak in het onderhoud van de fiets!  Laten we hopen dat de daders gevat worden!  Het is jammer dat een mens zijn fiets bijna aan zijn lichaam moet vastketenen om er zeker van te zijn dat hij niet gejat wordt!  Omstreeks middernacht ben ik weer huiswaarts gereden.  Mijn nat pak nodigde niet uit om veel langer te blijven.  Leo, die ik tijdens de rit aan een oversteekplaats al eventjes had gezien, was nog in de weer met het opruimen van de dranghekkens.  De groep lawaaierige bikers van daarstraks stonden ook bij hun fietsen.  Hoe ze zijn thuis geraakt mag Joost weten!  In de Molenzichtweg hing ik nog even achter twee mannen die met hun fiets weer huiswaarts reden.  Thuis wachtte dan nog de opkuis van de natte spullen en zo was het toch weer laat eer ik te bed was.

Het was een leuke rit, ik ben tevreden dat ik er weer eens bij kon zijn.  Alles was tot in de puntjes voorbereid en bij deze dank ik de Mellowbikers voor de organisatie van deze nachtrit.  Vooral voor hen vond ik het jammer dat de regen roet in het eten strooide, alhoewel blijkbaar bijna alle ingeschrevenen opdaagden.

Het verslag van deze nachtrit is ook te lezen op mtb-you.be, op mtb-you.nl, op mountainbike.be en op mountainbike.nl!

Toertocht (30-55-80 km) van de Wielervereniging Breda te Chaam op zondag 06-10-2013.

Op zondag weer vroeg uit de veren om deel te nemen aan de toertocht van de Wielervereniging Breda te Chaam in Nederland nabij de Belgische grens.  Een parkeerplekje toegewezen gekregen in een weide nabij het erf van een hoeve van waar de toertocht vertrok.  Toen ik de startplaats zag was ik er zeker van dat ik deze tocht al eerder gereden had, ik vermoed zelfs al meer dan eens, maar dat moet intussen toch al een behoorlijk aantal jaren geleden geweest zijn!  In 2010 was ik er in ieder geval bij!  Me ingeschreven en omstreeks 8.20 u kon ik van tussen de afgezaagde boomstammen op het erf vertrekken voor een lange rit.  Hier konden namelijk afstanden van 30-55-80 km gereden worden.  Via het asfalt van de Oude Baan , een grindspoor door een weide, assenwegen en landelijke betonbaantjes ging het naar de Zandstraat om na 4,75 km de bossen van het natuurgebied De Alphense Bergen te bereiken.  Helaas had een onverlaat daar een sluikstort achtergelaten met oude rieten zetels en andere meubels.  In plaats van dat naar een kringloopcenter te brengen!  Brede zandwegen voerden me doorheen een bos dat veel licht doorliet en lange zandwegen voerden langsheen bos en velden tot aan de splitsing van de 30 km en de 55-80 km op 8,75 km van het vertrek.  8.55 u.

Het uitzicht werd belemmerd door de mist waarachter de zon duidelijk moeite deed om door te breken.  Er waren heel wat bikers voor deze tocht opgedaagd en ze hadden soms lange treintjes gevormd.  Er reed me ook een club voorbij die zeker met tien deelnemers present was.  Gekozen voor de 55-80 km die gebruik maakte van leuke singletracks over een aantal bultjes in een bos, alvast een knap stukje van de tocht!  Ik arriveerde op een plek die Kwaaiburg heette zo omstreeks 10 km.  Veel bos en niets dan singletracks, onder andere op het parcours van een zwarte vaste route.  We kregen enkele zeer mooie stukken omstreeks 12 km en 15 km met vele bultjes op en af over amusante singletracks in echt knappe bossen.  9.20 u.  Dan volgde de oversteek van een grotere asfaltbaan met echter weinig verkeer en reed ik langsheen een draadafsluiting van vermoedelijk een militair domein.  Er kwamen bospaden met enkele uit de kluiten gewassen bulten.  Toen ik boven op zo’n bult even halt hield hoorde ik iemand uit een treintje roepen dat er een Mont Ventouxtje op komst was, ook al kon je de bult pas op het laatste moment zien liggen.  Op 17 km van het vertrek trof ik weer een splitsing tussen de routes van 30 km en 55-80 km op een brede zandweg.  We reden toen in de omgeving van de Chaamse bossen nabij Alphen. Op een gegeven ogenblik reed ik over een heide waar schapen graasden achter een verplaatsbare omheining.  Het door de mist bedauwde spinrag maakten de kleine dennen tot kerstbomen.  Dan zie je maar pas hoeveel spinnen er zijn!  Na ruim 20 km staken Ward en zijn maten van 3D-CAD-Systems, waarvan ik er een aan de start al had gezien, me voorbij ter hoogte van de Maastrichtsebaan, een zandweg midden de bossen.  Het zijn mannen die in deze streek wonen, langs beide kanten van de grens!  9.45 u.  Ik was nog steeds in het gezelschap van grote groepen bikers.  Langs de kant van de bospaden stonden vaak indrukwekkende paddenstoelen.

Bospaden voerden me langsheen een kleine bosvijver en brachten me tot aan de eerste bevoorrading nabij het Recreatiepark ’t Zand op 23,50 km van de start omstreeks 10.00 u.  Er waren daar nog veel bikers present.  Vermits ik gewoonlijk altijd vrij laat start op toertochten, was het lang geleden dat ik nog een pauze had getroffen waar het zo druk was!  Je kon er kiezen uit fruit, zoete broodjes en krentenbollen.  De plaatselijke bakker moet veel werk gehad hebben!  Na de pauze vertrokken we over het strand naast de vijver van ’t Zand en ik werd er begroet door een biker die wachtte op z’n maat.  Pas achteraf merkte ik het opschrift Suskewiet op z’n tenue!  Dat moet dus een biker uit de omgeving van het Belgische Westerlo geweest zijn.  Ik weet niet of hij me kende, want ik kom deze mannen (en vrouw) al wel eens tegen op toertochten.  Sinds de stop was de mist opgetrokken en kregen we de zon te zien.  Eens de vijver voorbij volgden weer veel singletracks doorheen de bossen met omstreeks 25 km de passage van enkele zeer leuke bulten, waarvan sommigen met een zanderige ondergrond.  Een jonge vrouw voor me aarzelde om naar beneden te rijden en stond te wachten tot ze te voet kon afdalen, wat niet evident was met de treintjes die elkaar snel opvolgden!  Op 29 km diende ik een asfaltbaantje te kruisen.  In de verte hoorde ik een ziekenwagen.  Dat voorspelt nooit veel goeds tijdens een toertocht, alhoewel ik nadien toch niks vernomen heb over mogelijke ongevallen.

Het ging verder doorheen de Chaamse bossen, horend bij de Baronie van Breda en ik trof na een eerder rustig stuk plots weer veel meer bikers op m’n weg.  Dat was eens wat anders dan mijn soms vrij eenzame ritten wegens mijn laat starten en traag rijden!  Misschien reden alle afstanden hier weer samen?  Ik trof een zeer lang en moeilijker te berijden grasspoor dat de aanloop was naar een volgend bos.  Daar reden we in de buurt van een asfaltbaantje dat er door de bossen liep en dankbaar gebruikt werd door grote groepen wielertoeristen.  Van tussen de bomen door zag ik op dat baantje een ziekenwagen rijden.  Er stond verderop wel een groepje bikers samengetroept, maar ik merkte daar toch niets abnormaal.  Ik kwam ter hoogte van nog een asfaltbaantje het bos uit en trof daar de splitsing tussen de routes van 30 km en 55-80 km.  Dat verklaarde de grotere drukte aan bikers, ik was weer op het gemeenschappelijke parcours!  Ik had er toen ruim 32 km op zitten omstreeks 10.45 u.

Aan een bospad dat een klein asfaltwegeltje kruiste waren paaltjes geplaatst en de biker die achter mij reed kwam ten val doordat hij met zijn stuur de paaltjes raakte.  33 km.  Vanaf hier volgden woester tracks door donkerder bossen met rond 34 km de passage van een klein bosmeer.  Van dan volgden bospaden waar meer snelheid kon gemaakt worden en dienden we op één plaats af te rekenen met wat modder.  Op 36,50 km hoorde ik plots m’n naam roepen en dat bleek Lies uit Roosendaal te zijn.  In het gezelschap van een vriendin.  Het moet van vorige winter, dus van begin dit jaar geleden zijn dat we elkaar nog te zien kregen.  Het is ook vooral in de winterperiode dat de tochten in de eigen grensstreek georganiseerd worden.  Van uit het bos reden we hier een fietspad op dat naast een grote baan liep.  Aldus reden we even over de Gilzeweg waarvan de naam veranderde in Chaamseweg, zijnde de verbindingsweg tussen Gilze en Chaam.  Hoe zou het ook anders kunnen!  Op 38 km dienden we deze baan te kruisen en reden we de Ulvenhoutse bossen in.  Dat deden we met een knappe entree waarbij we een open stuk doorkruisten waarbij de dennenbomen van de omringende bossen zich aftekenden tegen een blauwe hemel.  Brede bospaden voerden me doorheen een licht bos met dennen en loofbomen.  Ik reed Lies en haar vriendin nog eens voorbij toen ze halt hadden gehouden om hun jasjes uit te trekken nu we konden genieten van een beetje zonnewarmte.  Omstreeks 11.20 u overschreed ik de 40 km en was ik halfweg, vermits ik mijn zinnen had gezet op de langste afstand.

Na een reeks bospaden van allerlei slag kwam de splitsing tussen de routes van 55 km en van 80 km op 43 km van het vertrek.  Om 11.30 u koos ik er voor de langste rit.  Paden voerden me doorheen het Ulvenhoutse bos.  Ik was benieuwd naar hoeveel bikers ik nu nog te zien zou krijgen.  Net voor de plaats waar het pad versperd was door een omgevallen boomstam kreeg ik de eerste te zien.  Omstreeks 46 km kwam er een lastig grasspoor dat tussen een strook bomen en een beek naast de snelweg liep ter hoogte van het knooppunt Sint-Annabosch.  Ik kwam uit in de Royaaldreef en moest rechtsaf onder de brug van de snelweg.  Terwijl ik daar even halt hield kwam er nog een biker voorbij en samen met twee anderen dook ik weer een strook van het Ulvenhoutse bos in.  Het bos had hier meer de allure van een park met imposante beukenbomen.  Een bordje waarschuwde ons voor loslopende honden.  Er wandelden hier inderdaad redelijk wat mensen met honden.  Op een kaartje is te zien dat deze strook bos grenst aan de bewoonde kern van Ulvenhout, vandaar!  Het parcours volgde hier knappe dreven waarbij we een aantal beken kruisten over houten bruggetjes.  Tot 50 km kon ik hier genieten van mooie paden.  Drie bikers staken me er voorbij.  Het ging weer dezelfde brug van de snelweg onder in de Royaaldreef en dan rechtsaf.  De lus in dit deel van het Ulvenhoutse bos eindigde met een bijzonder lange singletrack op een soort dijkje tussen de bomen aan de rand van het bos en open veld waarop men een knap uitzicht had!  Een mooie plek!

Op 54 km kreeg ik af te rekenen met een lastig en moeilijker te berijden grasspoor waar ik het gezelschap had van twee andere rijders.  Samen met een andere biker die op zijn stappen terugkeerde omdat hij dacht een pijltje gemist te hebben, bereikte ik na een klinkerbaantje de tweede stop ter hoogte van een manege in de Geerbroekseweg nabij Ulvenhout.  De tweede pauze stond op 55 km van de start.  12.30 u.  Er stonden nog vier andere bikers, waarvan een vrouw met grote gestalte en haarvlecht en die veel te vertellen had!  Er brandde een houtvuur en fietsenmaker Van Engelen was present voor de pechvogels.  Om weer op krachten te komen was gezorgd voor hetzelfde aanbod als aan de eerste stop met fruit, krentenbollen en zoete broodjes.  Na de stop ging het de Anneville-laan in, waarvan de naam al even chique is als de villa’s van de meer begoede Nederlanders die er stonden.  Verderop zag ik links in de verte de grote champignonkwekerij De Morgenstond staan en reed ik enkele hoeven voorbij.  Omstreeks 57 km diende ik een drukke grote baan te kruisen, waarna een verharde bosweg me voorbij Landgoed Ulvenhout voerde.  Ik veronderstel een complex met feestzalen.  Daar ging het opnieuw de bossen in waar in deze streek geen einde aan leek te komen!

Omstreeks 58 km volgden enkele lange tracks in het meer open gebied van de Chaamse Beek langsheen bos en velden.  Om 13.00 u overschreed ik de 60 km en had driekwart van de tocht achter me.  Een kilometer verder waarschuwde een bord aan een veerooster me dat ik een gebied betrad met loslopende dieren.  Maar buiten hun uit de kluiten gewassen hopen uitwerpselen was er niets van te bespeuren.  Een lange singletrack voerde me door de Strijbeekse Heide, een gebied met rechts van me inderdaad bruin geworden heideplanten en een ven op een open plek.  Er liepen daar ook redelijk wat wandelaars rond en een biker in witte short stak me voorbij toen ik even aan de kant halt hield.  Een track leidde me doorheen laag groen met rechts van me een grote vijver.  Zanderige dreven brachten me tot aan Het Smokkelaartje, een pannenkoekenboerderij op het kruispunt van de Grazenseweg en de Goudbergseweg te Strijbeek.  Er zaten heel wat mensen op het terras achter de zaak.  64,75 km om 13.15 u.  Deze plek ligt op een boogscheut van de grens met het Belgische Meersel-Dreef.  In het zog van nog drie bikers bereikte ik de derde bevoorrading op 65 km van het vertrek.  De drie bikers van daarnet stonden daar ook en er kwam er nog een toe die tot het groepje behoorde en het had moeten lossen.  Een jonge vrouw en dito man verzorgden er spijs en drank.  Vooral de laatste viel op door zijn met gel opgestoken paars gekleurde middenstrook van zijn kapsel!  Het meisje vertelde dat ondanks het relatief grote aantal deelnemers, er slechts weinigen gekozen hadden voor de rit van 80 km.  Een bordje kondigde aan dat we nog 15 km te rijden hadden.  13.30 u.  Niet al te lang blijven staan.

Na een veldweg ging het weer het bos in, passeerde ik een vijver en een palmveld en werd de tocht verder gezet over lange zandwegen die me langs bos en velden brachten.  Op 68,50 km bereikte ik een landelijk asfaltbaantje waarvan de naam veranderde van Meerleseweg in Grazenseweg.  Asfalt ging over in een zandweg en ter hoogte van de kruising van een beek zag ik een grenspaal staan.  Ik bevond me toen midden in de open velden.  69,50 km.  Het eerste huis dat ik tegenkwam gaf me een déjà-vue-gevoel en dat gevoel werd nog versterkt toen asfalt- en betonbaantjes me naar het Oosteneind voerden.  Ik bevond me op Belgisch grondgebied in Meerle (Hoogstraten) en langs hier reed ik vroeger al wel eens vanuit Hoogstraten met de fiets naar De Mosten.  Na een stukje over asfalt dook ik op 70 km een paadje van een privaat bos in.  Een track leidde me door dit bos en bij het verlaten ervan werd ik aangesproken door een wielertoerist met de vraag of ik verdwaald was!  Hij had namelijk nog nooit iemand uit dat paadje zien komen!  Toch niet, ik volg gewoon de pijltjes!  Ik moest al direct afscheid nemen van de wielertoerist, want voor mij ging het linksaf richting een aantal zanderige veldwegen.  72,50 km om 14.00 u.  Een zeer lange veldweg leidde me doorheen een open vlakte met weiden waarin hier en daar vijvers lagen.  Er waren enkel gebouwen te zien ver aan de horizon in deze streek op de grens tussen België en Nederland.  Ik was dan toch nog niet de laatste, want in de verte zag ik achter me nog een biker naderen.  74 km.  Het ging rechtsaf op een track doorheen gras met wat bultjes en putten en aan een kruising met een asfaltbaantje kregen we mannen van de organisatie te zien die bezig waren met het verwijderen van de pijlen van het begin van de tocht.  We moesten volgens die mannen gewoon rechtdoor rijden en zeer onverwacht bereikte ik na 76 km de aankomst omstreeks 14.10 u.  Op de parkeerweide stonden nog slechts enkele auto’s.  Meteen m’n fiets op de drager geplaatst.

Buiten heel wat medewerkers waren er nog slechts weinig bikers aanwezig.  Buiten onder het dak van een schuur waarvan de muren waren afgebroken stond een tapinstallatie.  Omdat ik zo laat was heb ik m’n kaartje met noodnummer niet meer ingeruild voor een pannenkoek.  De hamburgers die er gebakken werden konden me daarentegen wel bekoren.  Ik heb er twee binnengespeeld en doorgespoeld met twee frisdranken.  Nog een uurtje in de zon blijven zitten terwijl de opruim volop bezig was.  Bij het wegnemen van een hekken viel een vouwtafel die er tegen was gezet met veel lawaai tegen de grond.  “Daarom heet dat dan ook een klaptafel”, hoorde ik de Nederlander naast me zeggen!  Even over drie uur ben ik dan weer huiswaarts getrokken over de mij bekende E19.  Want ik werk niet zo heel ver van Chaam, maar dan langs de Belgische kant van de grens!  Ik heb genoten van deze lange, mooie tocht met veel bossen en singletracks.  Bijna volledig off-road, met uitzondering van het stukje over Belgische bodem.  Degelijke afpijling en goede organisatie.  Van de accommodatie zoals de bikewash en de douches heb ik geen gebruik gemaakt.  Wie nog eens in deze streek wil rijden kan terecht op zondag 13 oktober in Ullicoten, een gehucht van Baarle-Nassau.  Maar ik trek naar Hoogerheide, dat is dichter bij huis en daar kan ik met de bike naartoe!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be, op mtb-you.nl, op mountainbike.be en op mountainbike.nl!