Archief

Houtumse mountainbiketocht (28-38-44 km) van de Wielertoeristen Kasterlee te Kasterlee op zaterdag 05-10-2013.

Ik probeer de tijd op zaterdag altijd te verdelen tussen werk bijbenen en ontspanning en omdat men op zaterdag vaak tot een stuk in de namiddag kan starten voor toertochten, doe ik meestal eerst het onaangename en dan het plezante! Het was dus al na de middag toen ik naar Kasterlee-Houtum vertrok om daar te gaan rijden. Ik kon me niks meer voorstellen van de startplaats, maar toen ik aan de grote feesttent kwam zag ik dat het niet de eerste keer was dat ik hier deelnam. Ik herinner me nog kinderen die op de grote zandhoop speelden naast de parkeerweide, ook al was die hoop nu al flink geslonken. Op de weide geraken verliep wat moeizaam omdat net op dat ogenblik een medewerker dwars over de toegang een greppel aan het graven was om een elektrische kabel in onder te stoppen. Toen ik de weide op reed stond ik oog in oog met Tom Boonen die in het gezelschap van een andere renner stond te wachten. De toer gereden of nog moeten starten, dat weet ik niet! Ik heb hem nog al op toertochten gezien! Ook de totempaal voor de tent, vol wegwijzers naar de bikeparking, de inschrijving, de douches enzovoort, was me bekend van vroegere deelnames. Om 13.30 u, een half uur voor het sluiten van de inschrijvingen, was ik op weg.

Het ging een veldweg naast de weide in om zo een paadje naast de Kleine Nete te bereiken. Daar werd ik begroet en toegeroepen door kinderen die aan het kajakken waren. “Goed bezig”, riep er eentje! “Jij ook”, riep ik terug. Twee weken geleden heb ik hier zelf nog aan het roeien geweest. Tot 1,50 km reed ik zo op een smal spoor naast de waterloop en onmiddellijk daarna trof ik op een betonbaantje een eerste splitsing tussen de routes van 28 km en van 34-44 km. Voor de rit van 44 km ging het over een paadje op de rand tussen bos en velden en over een singletrack in een dennenbos. Aan een kruispunt van boswegen kwam na 3,50 km al een tweede splitsing tussen de 38 km en de 44 km. Er kwam daar een vrouw te paard voorbij gewandeld. Gekozen voor de 44 km die opende met een vrij bochtige singletrack tussen de bomen en een veldweg. Daarna een iets moeilijker te berijden singletrack, moeilijker omwille van de kurkdroge ondergrond van bladgrond. Ik had de indruk dat dit paadje speciaal voor de gelegenheid weer opengemaakt was! Op 5 km bereikte ik een onverharde bosdreef met aan de rand een asfalt fietspad. Het was de bedoeling van over de zandweg te rijden, maar omwille van een twijfelachtig opgehangen pijl reden alle bikers over het fietspad! Op dat ogenblik reed ik over het grondgebied van Geel en in de omgeving van het Provinciaal Domein Prinsenpark te Retie. We doorkruisten daar een mooi bosgebied en ik reed er voorbij een vijver.

Er volgden een reeks paden tussen de velden, paden die aan weerskanten afgeboord waren door grote bomen en struikgewas, zodat je de indruk had van door de bossen te rijden, om op 9 km opnieuw een echt bos te bereiken. 14.00 u. Een bospad en een veldweg, recht op recht, voerden me op 10 km weer tot een stukje bewoonde wereld, onder anderen door een straat die Nelis heet in Geel-Ten Aard. Vrij snel ging het weer off-road over vrij lange, zeer zanderige paden doorheen stroken bos en langsheen velden. Op 13,50 km bereikte ik zo de Breevensedijk, nog steeds in Geel. Ik had het gevoel dat ik nabij het bruggetje over de waterloop en het asfaltbaantje dat ik bereikte eens even van het parcours diende af te wijken! Achter een flauwe bocht trof ik daar de Watermolen van Brustele (Kasterlee) op de Kleine Nete. Ik hoorde een biker tegen z’n maat zeggen dat ze bijna weer aan de plek van de start waren! Deze plek is volgens de kaart inderdaad niet ver van Houtum. Op 14,50 km dienden we de drukke Geelsebaan te kruisen ter hoogte van verkeerslichten naar de Zaardenstraat toe. Een wielertoerist vroeg me daar welke toertocht ik aan het rijden was. 15 km om 14.30 u. Een zandweg, een grasspoor en een landelijk betonbaantje brachten mij tot aan het voetbalveld van FC Mastentop, home of the boys in green! 17,75 km.

Van het voetbalveld ging het naar een bochtige singletrack doorheen een bos dat op bepaalde plaatsen ontsierd werd door sluikafval, waaronder een kartonnen doos met daarin en ernaast lege flessen van schuimwijn! Een feestje gebouwd in het bos en de rommel voor een ander gelaten? De singletrack gaf uit op een bosweg waar naar het einde toe een enorme hoop zand tot tussen de bomen was gekieperd! Joost mag weten waarom! Om de naam van het pad eer aan te doen misschien. Want de onverharde weg luisterde naar de naam ’t Zand! Ik passeerde het restaurant Koningsbos in Koningshof en doorkruiste de wijk Goor van Kasterlee. Aan het gehucht Hukkelbergen, op de grens van Kasterlee en Lichtaart volgens de kaart, dook het parcours een donker bos in. Daar konden we genieten van zeer knappe paadjes die deel uitmaken van een vaste route. In de bossen die we doorkruisten stonden wel veel buitenhuisjes verscholen. Bijna 21 km omstreeks 15.00 u. Er volgden nog redelijk natte paden doorheen een stuk bos waar zeer oude krakkemikkige buitenhuisjes stonden, sommigen niet meer dan een oud betonnen kot. Een halve kilometer verder bereikte ik de bevoorrading die ondergebracht was in een gebouw van ’t Boslicht, een afgelegen kampplaats in Koningsbos te Kasterlee-Goor. Ik vraag me af of dit oude lange gebouw, opgetrokken uit betonplaten, nog dienst doet, want dat lijkt me toch niet meer van deze tijd. Alhoewel het er misschien nog altijd droger is dan in een tent! Twee mannen en de vrouwelijke wederhelften van de Wielertoeristen Kasterlee zorgden er voor de bevoorrading met fruit en lekkere cake. Er waren nog slechts enkele bikers, zodat de dames gezellig bij elkaar zaten en druk in gesprek waren! Later heb ik hen nog teruggezien in de tent in Houtum.

Vanaf de stopplaats ging het over het onverharde pad Koningsbos en troffen we onmiddellijk de splitsing tussen de routes van 28 km en 38-44 km. Er volgde een genietbaar stukje over een deel van het blauwe vaste parcours waarbij we twee uit de kluiten gewassen heuvels dienden te overschrijden. Ik kwam er uit het bos tevoorschijn ter hoogte van gigantische wegenwerken. Ik vermoed dat deze deel uitmaken van dezelfde werken in Geel voor de aanleg van een nieuwe noord-zuid-verbinding. De nieuw aan te leggen weg lag verstopt achter immense zandhopen. Ook de plek waar ik daarstraks Kasterlee vanuit Turnhout binnenreed was helemaal van uitzicht veranderd! Ik vermoed dat door deze werken zelfs de vaste blauwe route is moeten omgelegd worden! Binnen afzienbare tijd zal de hele omgeving er hier heel anders uit zien! Ook de plek rond de watertoren in Geel-West herken je nu al bijna niet meer terug! Daar sneuvelden wel veel bomen! Vanaf 23 km volgden nog plezante paden op en af doorheen de bossen op het traject van de vaste blauwe route en reden we rond in het Provinciaal Domein De Hoge Mouw. Om dit gebied te sparen wordt een tunnel van 500 meter aangelegd.

Vanuit de Holle Weg dienden we de drukke Lichtaartsebaan te kruisen naar het Sint-Lutgardispad om daar een splitsing te vinden tussen de routes van 28-38 km en 44 km op ruim 25,50 km van het vertrek. Ik hoorde mannen voetbal spelen ergens in de bossen. We konden er genieten van knappe singletracks in de bossen in de omgeving van de zandwegen Dressenstraat en Boskabouterpad. Vanuit dit pad kon ik die mannen zien voetballen tussen de bomen. Ik veronderstel dat daar een bivak was van een jeugdbeweging. In de omgeving stonden ook buitenhuizen verscholen tussen het groen. Op 27,50 km kwam ik na een extra lusje van 2 km weer op het gemeenschappelijk parcours. 15.40 u. Er kwamen nog meer leuke singletracks doorheen de plaatselijke bossen tot ik op 28 km arriveerde op een betonbaantje met in de verte een grote poort. Dat bleek één van de ingangen van het recreatiedomein De Hoge Rielen te zijn. Een bospad bracht me tot aan een tunneltje met beperkte hoogte onder de drukke Noordlaan. Er hangen kettingen voor de tunnel om de maximumhoogte te markeren! De plek was me niet onbekend. Tijdens de marathon van MTB Mastentop vorig jaar, bij zeer slecht weer, werd ik er samen met een andere deelnemer geconfronteerd met verdwenen pijlen. Dat was aan het einde van de tocht en toen zijn we onder het tunneltje gereden en kwamen toe in het centrum van Kasterlee. Van daar kende ik de weg naar de aankomst. Mijn tellertje klokte er nu 30 km af.

Een kiezelpaadje leidde me langsheen paardenweiden tot aan de Hazenberg. Op die plaats hebben de mannen van MTB Mastentop één van de bevoorradingen van hun marathon staan. Dat stemde hoopvol, want ik herinnerde me van toen dat we net voor deze stop een aantal interessante paden in het bos voor de wielen kregen. Daar konden we nu ook tot 32 km van genieten. Ook op 33 km troffen we een zeer leuke singletrack met bochtjes en bultjes. Kort daarna diende ik de grote Turnhoutsebaan, de grote verbindingweg van Kasterlee naar Turnhout en de oprit van de E34, te kruisen. Aan de overkant ging het een assenweg in die gelegen is tussen de gevel van een stokoud magazijn en een strook bos. Zeer genietbare en goed te berijden paadjes voerden me doorheen dit bos tot aan de Kattenberg in het gehucht Grootrees waar ik na 35,50 km een betonbaantje op moest. Dat baantje werd dankbaar gebruikt door fietsers en wielertoeristen. Er kwam nog een stukje woest bos met in het groen verscholen buitenhuisjes tot een volgend betonbaantje in een meer open omgeving, de Boekweitbaan. 37 km. Landelijke wegen en stroken bos stonden nu op het menu.

Na 41,50 km kwam ik uit het bos tevoorschijn en daar stonden twee Kastelse Wielertoeristen, allicht in de aanslag om met het opruimen te beginnen. Ze wezen me de te volgen richting aan. Ik doorkruiste dan een betere woonwijk met keurige en soms uit de kluiten gewassen villa’s van gefortuneerde mensen. Groot was mijn verbazing van na 42,50 km nog een splitsing te treffen tussen de routes van 28-38 km en 44 km. In plaats van linea recta naar de aankomst te worden gestuurd, werden we nog getrakteerd op niet te versmaden singletracks over plezante bultjes. Ik was content dat alle pijlen nog hingen tot aan het einde. Toen ik weer toekwam in een straat, verwezen enkele mannen van de club me naar een servitudepaadje met de woorden “je bent er bijna”! Omstreeks 17.00 u arriveerde ik na 47 km weer aan de tent.

Teneinde de mensen van de bewaakte parking niet meer te belasten heb ik m’n fiets maar meteen op de drager geplaatst en vastgelegd met een slot. In de tent was nog heel wat drukte, enkele late bikers en vooral veel medewerkers. Enkele dames waren vlot in de weer met het bakken van hamburgers en hun winkeltje draaide uitstekend, ook vanwege de eigen clubgenoten. Een hapje was welgekomen, dus me ook maar een broodje hamburger gekocht. Ik kreeg er zelfs nog een niet verkochte sandwich als extra bovenop. Alles nog doorgespoeld met twee frisdranken. Buiten was één van de mannen bezig met het ontmantelen van de totempaal. Alles kon weer opgeborgen worden tot de volgende uitgave! Ik zat daar binnen lekker droog en warm en ben daar nog een uurtje blijven genieten van de gezellige drukte in de tent. Aan het gelach te zien, hadden de dames van aan de stop het ook naar hun zin! Omdat aan alles ooit een einde moet komen heb ik omstreeks 18.00 u afscheid genomen van Houtum Kermis en ben weer huiswaarts gebold. Omdat de fiets op zondag weer gebruikt zou worden en de rest enkel wat te lijden had gehad van stof, had ik thuis ook zo goed als geen opkuis meer!

Deze negende Houtumse Mountainbiketocht was zeker de moeite waard met een degelijke organisatie, een duidelijk afgepijld parcours over paadjes die minder bekend zijn en buiten het parcours van de vaste routes liggen. Veel paden van diverse slag en singletracks in deze bosrijke streek. Een parcours dat voor iedereen geschikt is met op enkele plaatsen voor de liefhebbers meer technische tracks met wat kort bochtenwerk.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

De Acht van Zelem (28-42-54-75 km) van Zelem Cycling te Zelem-Halen op zondag 29-09-2013.

Deze zondag maar op tijd opgestaan om richting Zelem-Halen te trekken om er deel te nemen aan de toertocht van Zelem Cycling, de Acht van Zelem, die al een aantal jaren op mijn lijstje van “niet te missen” staat.  Vermits men voor de lange afstanden van 54 km en 75 km maar tot 9.30 u kon vertrekken en de rit naar ginds toe toch wat tijd in beslag neemt, was het zaak van thuis tijdig te vertrekken.  Toch maar over Lummen gereden zoals de GPS aangaf, alhoewel een met een bike geladen wagen die me had ingehaald de snelweg verliet in Beringen-Paal.  Bij het weer naar huis keren stuurde de GPS me daar weer op de snelweg en dat is toch zo’n dikke tien kilometer korter.  Een weet voor later!  Een parkeerplek gevonden in de Linkhoutsestraat op exact dezelfde plaats als vorig jaar!  Op 15 augustus was ik hier nog gepasseerd tijdens de toertocht vanuit Herk-De-Stad.  De bike toevertrouwd aan de mannen van de bewaakte parking en nadat ik me had ingeschreven in de cafetaria van Sportcentrum De Kambergen en een polsbandje om had gekregen, was het toch alweer 8.45 u eer ik kon vertrekken.

Het ging het dorp uit via de Weyerstraat, een naam die me nog bekend in de oren klonk van tijdens de tocht vanuit Herk-De-Stad.  Het ging er de spoorweg over en op 2 km van de start doken we de velden in en reed ik aan de bosrand voorbij een groot huis met een lange witgeschilderde gevel, vermoedelijk een gerestaureerde hoeve.  Ter hoogte van een wit poortje naar het domein rond dit huis ging het een bruggetje over en de bossen van de vallei van de Zwarte Beek in.  Er volgden boswegen en een singletrack evenwijdig met de spoorweg onder lage bomen en langs weiden.  Daar kwam ik vorig jaar Edg tegen, maar sindsdien heb ik deze biker nooit meer gezien.  Ik kwam weer uit de bossen tevoorschijn in de Molenstraat, een brede rustige asfaltbaan op de grens tussen Zelem-Halen en Schaffen-Diest.  5,70 km.  Deze plek riep weer herinneringen op aan de tocht vanuit Herk.  Van 7 km tot 8 km volgde een redelijk technische track met veel bochtjes rond bomen en een paar stevige heuveltjes.  Op een plek waar we eerst naar boven gejaagd werden over zo’n bult en weer naar beneden moesten komen over een mij weinig vertrouwen inboezemende wortel, hadden de fotografen Devlaminck van mtb-you zich opgesteld voor het maken van foto’s.  Omstreeks 9.30 u even halt gehouden voor een babbel met deze mensen.  Ik had de wortel met reden niet vertrouwd, want blijkbaar waren er al enkelen gevallen en toen ik daar stond maakte één van de passanten een fikse duik.  Hij ontsnapte maar op een haar na aan een smak tegen een boomstam!  Vermits de man weer direct rechtstond en vertrok zal de schade niet erg groot geweest zijn!

Helaas kon ik niet te lang blijven staan, want ik had mijn zinnen gezet op de langste toer en had bijgevolg nog heel wat kilometers in het verschiet!  Na de foto volgde nog heel wat draaien, keren en klimmen in het bos tot ik omstreeks 9 km arriveerde op een asfaltbaantje, de Barenbergseweg in Schaffen.  Ook deze naam was me bekend van andere tochten in deze streek.  Na een veldweg trof ik de eerste splitsing tussen de routes van 28 km en 42-54-75 km op 12 km van de start.  Afwisselend bereden we nu bospaden en veldwegen, soms zacht klimmend, wat toch een inspanning vroeg.  Omstreeks 13,75 km diende ik ter hoogte van de Postbaan de drukkere Diestsebaan-Wezelbaan te kruisen en even verder reed ik dwars over het erf tussen een eenzaam huis en het bijhorende hondenhok met een driftig blaffende bewoner in de buurt van de Rauwbergstraat (Schaffen)!  Op 1 september passeerde ik hier nog tijdens de toertocht van de United Bikers vanuit Diest, toen was de hond niet aanwezig, en stond hier in de omgeving hun tweede bevoorrading.  Even later kwam ik omstreeks 15 km toe op het terrein van de bekende boomkwekerij in Schaffen.  Na een kort stukje over de boomkwekerij reed ik voorbij de velden vol imposante zonnepanelen aan de Kelbergenstraat.  Als dat overeenkomt met wat ik daar op het web over gevonden heb zou die firma die deze panelen daar opgetrokken heeft de lijst van de provincie Vlaams-Brabant met grootverdieners aan groene stroomcertificaten aanvoeren met 841.500 euro per jaar!  Met dank aan Freya!

We kruisten de Kelbergenstraat en reden de Peerstraat in om daar mooie singletracks te treffen, onder anderen op de gronden van de boomkwekerij die ook door een vaste route wordt doorkruist.  Op 17,75 km werden de registers pas echt goed opengetrokken tijdens het passeren van de uit de kluiten gewassen bulten in het bos van het zogenaamde Steenkot, de door de natuur weer ingenomen restanten van een vroegere ijzerzandsteengroeve.  Eventjes werden we de straat op gestuurd om dan weer in de bossen van het Steenkot te verdwijnen.  Beneden langs de kant van de weg zat een biker aan zijn fiets te morrelen.  Na de passage van het Steenkot volgden nog heel leuke singletracks, soms zacht en dan weer stevig op en af tot 19,50 km.  10.30 u.  Op 20 km van de start was het klimmen geblazen over het asfalt van de Schellekensberg in Schaffen-Vleugt.  Daar staan mooie stulpjes van meer gefortuneerde mensen.  Eens boven kwam ik uit op een grotere baan (Hasseltsebaan?)  om er de splitsing te treffen tussen de routes van 42 km en 54-75 km op 20,75 km van het vertrek.  Na het passeren van de Baanhuisstraat, de doorsteek over een veld met een beenhard spoor en het oversteken van een baantje, bereikte ik de eerste stop, vermoedelijk exclusief voor de langste routes, die opgesteld stond in een weide.  Zoals de vorige jaren werd ze bemand door een aantal mensen, waaronder een Duitstalig koppel en stond daar die enorm grote knappe zwerfwagen met alles er op en er aan!  Dat is in elk geval comfortabel voor de mensen die voor de bevoorrading moeten zorgen!  Alles meteen bij de hand!  10.45 u.  De bananen, cake, suikerwafels, koeken met ingebakken brokjes chocolade, de sportdrank en het water smaakten lekker tijdens deze pauze en bij dit prachtige, zonnige weer.

Na de stop doken we vanaf de groene weide een bos vol varens in.  Ze leken mij dit jaar kleiner uitgegroeid te zijn in vergelijking met vroeger.  In dit varenbos waren voor ons verschillende plezante wegeltjes uitgekozen.  Soms denk ik daar aan terug en dan weet ik niet meer tijdens welke tocht we deze plek passeren!  Van tussen de varens werden we dan een dicht dennenbos in gestuurd om er tot 24,75 km amusante paadjes te treffen.  Na dit bos volgde de overtocht van een maïsveld over een smal spoor tussen de planten die boven uw hoofd groeiden en waarvan de stengels tegen je ellebogen beukten!  Het was niet evident van daar te rijden en er voor te zorgen dat die verrekte stengels nergens achter bleven haken!  Maar speciaal was het in ieder geval!  Kort doorkruisten we dan een meer open landschap om snel weer knappe singletracks tussen struiken en door bos te treffen.  26,75 km om 11.10 u.  Een hard en hobbelig graspad bracht me tot de Kriekelswarande en via de Schaffensesteenweg bereikte ik de grens met Beringen-Paal.  Daar ging het even doorheen een kale woonwijk en via een graspad bereikte ik, zoals te verwachten was, de Klitsberg.  Omstreeks 29,50 km staken Karel en Raf me daar voorbij.  Dit tweetal ben ik de laatste maanden al meermaals tegengekomen in deze streek!

Het was ferm naar boven kruipen om dan het knappe bos op de top te kunnen doorkruisen.  Daarbij passeerden we het witte Klitsbergkapelletje op 30 km van het vertrek om 11.30 u.  Ik vorderde maar traag en het beterde er hier niet op!  Want we werden in lussen over de beboste flank van de berg gestuurd en dat resulteerde in een vijftal serieuze klimmen waarbij we een aantal keren de voet van de grote watertoren op de top passeerden.  De mannen van Zelem Cycling zouden hier voor mij gerust een chickenway mogen voorzien, want na 30 km is dat voor mij hier al te zware kost!  De afdaling, en dat ging gemakkelijker, bracht me tot vlak bij het Dienstencentrum De Klitsberg met een aantal afzonderlijke kabouterhuisjes voor de bejaarden van Beringen-Paal.  De Kriekelswarande voerde me voorbij een Bed en Bokes tot aan de zeer drukke Beringenbaan waarlangs ik na de toer weer huiswaarts zou rijden tot aan de E313 in Beringen-Paal om daar de snelweg op te rijden.  Op 34,50 km stak ik deze drukke weg in Schaffen over om er eventjes over het fietspad te rijden richting Paal.  Rechtsaf de Venusbergstraat in en op deze zandweg overschreed ik korte tijd later de grens met Meldert-Lummen om dan via een brede assenweg en een grasspoor de top van de Venusberg te bereiken.  36,50 km om 12.00 u.  Ik werd er begroet door een jogger die er zijn rondje aan het lopen was.  Ik ben al meerdere keren op deze speciale plek gepasseerd.  Rondom zie je een vlakte omzoomd door niets dan bomen en nergens sporen van bebouwing.  Op die plek is het altijd rustig.  Een afdaling over een assenweg in een holle weg bracht me tot in een straat waar aan een huis een pijltje door een flauwe plezante was omgedraaid naar de verkeerde richting.  Maar omdat ik me flarden van het parcours herinnerde en een mountainbiker altijd kiest voor off-road, heb ik me daar niet aan laten vangen.  Rechtsaf naast de tuin van het huis de velden in!  Ik heb het pijltje maar laten hangen zoals het hing, vermoedelijk was ik nu al de laatste op het parcours!  Na een zachte klim over een graspad trof ik boven aan een bos opnieuw een pijl en kon ik gerust zijn.  De rit voerde me van daar doorheen een vrij donker bos, waarna ik weer een drukke baan diende te kruisen.  Op 38,50 km ging het daar de velden in.

Omstreeks 40 km reed ik over een asfaltbaantje door het bos en de Heesstraat over op de grens tussen Melder-Lummen en Zelem-Halen.  Daar kreeg ik tot mijn verwondering dan toch nog een biker te zien!  Hij stak me niet voorbij, dus ook een trage zoals ik!  Er volgde een stukje asfalt als recuperatie en na 41 km bereikte ik omstreeks 12.30 u de tweede bevoorrading op een grasveldje naast een asfaltbaantje.  Er stonden toch nog enkele bikers, want alle afstanden passeerden hier.  De mensen ter plekke waren bezig met het inpakken van hun tent, niet omdat ze al naar huis wilden, maar omdat ze er omwille van de wind meer last dan baat van hadden!  Ik kreeg er te horen dat de stop er tot 14.00 u zou open blijven.  De trage biker kwam ook toe en zei me dat hij blij zou zijn wanneer hij weer terug bij af zou toekomen!  Ik heb er nog even staan praten met twee mannen van de organisatie, zeer vriendelijke mensen trouwens.  Eén ervan had tijdens de vakantie een paar dagen doorgebracht in de streek van waar ik afkomstig ben en verwonderde zich over het feit dat daar toch nog redelijk wat bossen zijn.  Hij noemde plaatsen als Brasschaat en Rijkevorsel.  In Rijkevorsel was vandaag ook een tocht, maar omdat ik in die streek gemakkelijk op eigen houtje kan biken, omdat ik daar in de buurt werk en destijds mijn eerste ritjes reed, verkoos ik toch om naar Zelem te komen.  Eén van de mannen opperde dat hun tocht toch wel een mooie was en dat het niet terecht zou zijn indien iemand zou beweren van niet!  En gelijk had hij!  Met een “bedankt om deel te nemen”, namen de mensen afscheid bij mijn vertrek.  Het zijn zij die dank verdienen om voor ons deze rit te organiseren!

De rit ging verder via de Galgenbergstraat in Zelem-Halen om nadien omstreeks 42 km een zeer mooie singletrack te treffen langs velden en door een stuk bos met een rotsachtige afdaling, gevolgd door een afdaling in een holle weg.  Dit leverde tot 46,50 km een zeer mooie stukje van de tocht dat eindigde met een afdaling in een holle weg tot op de plek waar de Zelemsebaan in Meldert-Lummen overgaat in de Meldertsestraat in Zelem-Halen.  Ik kreeg er toch nog een biker te zien.  We dienden even deze grotere, maar rustige baan te volgen om dan weer het bos op te zoeken en te rijden over diverse paadjes met wat draaien en keren tussen de bomen tot op de grens met Linkhout-Lummen.  Omstreeks 13.00 u klokte ik daar 50 km af.  Toen ik even halt hield passeerden er nog twee deelnemers, een vader en zijn zoon die ik aan de stop had gezien en even later nog eentje in een blauw shirt.  Omstreeks 51 km volgde een zeer technische singletrack met korte bochtjes in een droog bos tot aan een woonwijk die ik in het gezelschap van nog een eenzame rijder bereikte.  Nadien volgden weer bospaden en via de Mierenbergstraat in Linkhout, op die plek een asfaltbaantje in het bos, bereikte ik de voet van de E314 op een plaats die ik herkende van recente toertochten in de streek.  Na aankomst heb ik nog wat rondgetoerd in de omgeving van de start en gezien dat deze plek slechts op een boogscheut van De Kambergen gelegen is (Linkhoutsestraat – Donderbosstraat – spoor over en je komt er).  Het ging linksaf en aan het volgende kruispunt met een straat naast een brug van de E314 trof ik de splitsing waar de 75 km apart ging van de 28-42-54 km en dat op 53 km van het vertrek.  Ondanks het late uur, het was al 13.30 u, toch maar besloten om de langste route te kiezen met het risico dat de opruim van de pijlen al gestart was!

De extra lus begon met slalommen tussen dunne stammen van berkenboompjes in een bosje, gevolgd door knappe bospaden en singletracks in de omgeving van het parcours van een vaste route.  Uiteindelijk kwam ik uit op de track die in de hoogte evenwijdig met de snelweg loopt en door de meeste tochten in de streek wordt opgenomen in het parcours.  Van 56 tot 57 km reed ik over deze track tot het linksaf ging voor een leuke afdaling tot aan een asfaltbaantje.  Daar kreeg ik bekende torens in het vizier, meer bepaald de watertoren en de kerktoren van de Sint-Ferdinandschool in Lummen.  Net zoals tijdens de toertocht vanuit Diest op 1 september passeerden we langs de achterzijde van de school.  De tocht vanuit Herk-De-Stad ging zelfs dwars over het schooldomein.  De Broeders Van Liefde zijn mountainbikers blijkbaar gunstig gezind, want ook in Sint-Job-in-‘t-Goor komen verschillende tochten over het privaat terrein en in het bos op het schooldomein van Kristus Koning.  Sint-Ferdinand herbergt een landbouwafdeling en ziet er op sommige plaatsen eerder uit als een hoeve, me koeien incluis!  Tussen de school en haar oefenvelden loopt een paadje over een vals plat waar het altijd stevig klimmen is.  Ik kwam weer uit op de track in de hoogte naast de snelweg en reed het kerkhofje van de broeders voorbij.  Daar waren net twee bezoekers.  Dat kerkhof had ik vroeger al bij toeval ontdekt, het was een vreemde plek voor zo’n kerkhof, maar het is pas van 15 augustus dat ik aan de weet kwam dat hier een school is waar het deel van uitmaakt!  In Sint-Job is zo ook een kleine begraafplaats op het schooldomein.  De broeders worden blijkbaar begraven op de plek waar ze geleefd en gewerkt hebben!

De singletrack naast de snelweg, die daar in een sleuf ligt, kwam uit in de Sint-Ferdinandstraat die na het kruisen van de snelweg via een brug overgaat in Vandermarckestraat, een plekje dat ik na recente passages zo stilaan begin te kennen!  Daar doken we aan de andere kant weer de track naast de snelweg in.  Op 60 km verwijderde het parcours zich van de toch wel lange singletrack recht op recht naast de snelweg.  We kregen dan een technisch paadje op een zelf vrijgemaakte strook tussen deels geknotte bomen over een met sprokkelhout bezaaide bodem en met een lange aaneenschakeling van korte bochtjes en over bultjes.  Dat is niks voor mij en ik houd niet van zulke artificieel aangelegde paden!  Aan het einde van zo een lange rit heb ik daar ook geen behoefte meer aan!  Maar in een toertocht moet voor ieder iets leuks zitten, er zijn er allicht die wel graag zo rijden!  Na deze bizarre strook volgde een mooie singletrack in het bos en langsheen struikgewas, reed ik naast de afsluiting van een kerkhof en kwam ik uit aan het enorm grote, mooie en prachtig aan de bosrand gelegen huis op de hoek van de Windmolenstraat en Fortuinstraat in Lummen.  Het zal ook wel een fortuin waard zijn!  62 km om 14.40 u.  Van hier af volgden singletracks in een door boswerken gehavende strook bos en die al bij al nog behoorlijk goed te berijden waren.

Nadat ik al een tijdje naast een groene afsluiting midden in het bos gereden had, begon mijn eurocent te vallen!  Hier was ik recent nog gepasseerd, maar komende van de andere kant!  Inderdaad, eens het bos uit kwam ik uit in de Beukeboomstraat naast de Beukenboomkapel op de top van de Willekensberg!  Ik ben er naartoe gereden en heb er, net als op 15 augustus, wat in het logboek geschreven.  De kapel was open en mensen waren er rozenhoedjes aan het bidden!  Bijna 64 km om 14.25 u!  Na het kruisen van de straat kreeg ik een afdaling in een holle weg voor de wielen, maar nadien was het weer naar boven kruipen tot de top van de Willekensberg achter het restaurant Beukenhof.  65 km.  Toen ik daar even halt hield kwam er van weet ik waar een man van het organiserende Zelem Cycling naar me toe.  Op deze plek had namelijk de derde bevoorrading gestaan, maar die was inmiddels opgedoekt.  Geen erg, ik had zelfs op de tweede stop gezegd dat de bevoorrading niet op mij hoefde te wachten, want dat ik blijkbaar maar traag vorderde, maar toch de grote rit had willen rijden.  Als de pijlen maar bleven hangen!  Maar dat was misschien ook een probleem!  Tot aan een asfaltbaantje naast de snelweg zouden ze zeker nog hangen, maar daarna was een vraag!  Geen erg, dat is me al meer overkomen, ik zou m’n plan wel trekken, desnoods over de weg tot aan de aankomst!  De Duizendjarige Eik die in de omgeving van de Willekensberg staat lieten we blijkbaar links liggen en ik vervolgde mijn weg door de bossen.  Op 68 km volgde daar nog een redelijk zwaar stukje en op 69 km arriveerde ik inderdaad aan de voet van de snelweg in de Goerenstraat in een omgeving waar ik nog al getoerd had tijdens eerdere tochten.  14.45 u!

Hier waren de pijlen inderdaad opgeruimd, maar de kalksporen waren voldoende om me tot de volgende singletrack te leiden die na enige tijd uitkwam aan de spoorweg ter hoogte van een tunneltje voor fietsers en voetgangers op 71 km van de start.  Daar ben ik in 2011 ook gestrand zonder pijlen.  Het tunneltje onder, dat herinnerde ik me nog, maar de vraag was dan, naar links of naar rechts!  Ik heb gekozen voor links, maar als ik mijn verhaaltje van vorig jaar herlees, dan had ik rechtsaf gemoeten en had ik waarschijnlijk de weg kunnen vinden.  Ik moet daar vlak bij De Kambergen geweest zijn!  Ik ben linksaf gegaan en ben tot aan een grotere baan gereden, de Linkhoutstraat.  Daar gekozen voor de richting Lummen en de weg naar Halen gevraagd aan een jonge knul die daar neerzat op het voetpad en met zijn i-pad bezig was.  Blijkbaar reed ik in de verkeerde richting!  Rechtsomkeer gemaakt en aan een rondpunt moest ik linksaf, dan aan de lichten rechtsaf!  Dat rondpunt liet lang op zich wachten en ik passeerde zelfs de omgeving van het Schulensmeer!  Volgens de kaart ben ik blijkbaar door heel Linkhout gereden.  Aan de lichten de weg gevraagd naar De Kambergen aan een man met hond.  Dan moest ik in de deelgemeente Zelem zijn, niet hier in Halen!  Terug naar het rondpunt en daar rechtdoor.  Verderop zou ik wel een pijl vinden richting De Kambergen.  Via de Vinnehoekstraat bereikte ik effectief de plek waar ik wezen moest met omwille van mijn ommetje 80 km op de teller!

Aan de sporthal was niet veel leven meer te bespeuren.  Ik heb nog een plaatselijk rondje gereden, mij op een bank gezet in vermoedelijk de Donderbosstraat, de spoorweg achter me, om daar enkele energierepen te verslinden.  De stilte werd enkel onderbroken door het ruisen van de bomen en een passerende trein.  Nog wat verder gereden om uit te komen in de Mierenbergstraat waar daarstraks de 70 km apart ging!  Daar verwijst een pijl naar een vliegtuig Lancaster AR F2, maar het pad ernaartoe is afgesloten door een poort.  Ik heb dat al eerder gemerkt.  Wat valt daar eigenlijk te zien?  Nog eens in de andere richting gereden tot in de Breedvenstraat en gemerkt dat ik hierlangs weer naar af had gemoeten!  De plaats teruggevonden waar ik in 2011 twijfelde!  Het moet toch wel een zware tocht zijn, vermits ik er blijkbaar jaar na jaar mijn tijd voor nodig heb!  Ik neem natuurlijk wel de tijd om te gaan kijken naar wat me interesseert, terwijl de meesten overal voorbijflitsen!  Ik kan de verschillende plaatsen nu wat beter situeren, zeker nu ik er deze zomer toch een aantal keren getoerd heb, maar tegen de volgende editie zal ik dat toch weer allemaal vergeten zijn!  Het is en blijft een knappe tocht en bij leven en welzijn zal ik hier volgend jaar weer komen rijden!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Toertocht (10-25-40 km) van de Rauwtrappers te Mol-Rauw op zaterdag 28-09-2013.

Het had niet veel gescheeld of ik had de toertocht van de Rauwtrappers vanuit Mol-Rauw op mijn buik kunnen schrijven, want het was al over halfdrie toen ik me op zaterdag aanbood aan de inschrijving. De tocht vertrok deze keer niet vanaf het plaatselijke voetbalterrein, doch vanaf de er naast gelegen school. Om 14.45 u was ik op weg. Het ging onmiddellijk vanaf de speelplaats een bos in met dunne, dicht op elkaar staande bomen. Er waren blijkbaar nog late vertrekkers, want ik werd al terstond ingehaald door drie anderen. Op 2,50 km kwam er al een eerste splitsing tussen de routes van 10 km en 25-40 km. Kort daarna diende ik de grote baan door Mol-Rauw te kruisen en reed ik over een asfaltbaantje met links en rechts van mij het golfterrein. Nooit geweten dat dit daar lag! Er passeerden mannen en vrouwen met hun kinderwagentjes. Toch een heel ander soort sport dan mountainbiken! Een vrouw wees me op de pijl linksaf die ik diende te volgen. Het bos in om na 3,50 km de plek te treffen waar de routes van 25 km en 40 km apart gingen. We reden daar in de buurt van de Zwarte Schuurstraat. In het zog van een andere biker reed ik even door een woonwijk om daarna de brede en gevaarlijke ringweg van Mol naar Lommel te moeten kruisen op 5 km van het vertrek. Dit betekende dat we een kleine plaatselijke lus achter de rug hadden.

Eens die weg over doken we een dennenbos in om er over zanderige singletracks te rijden, eventjes in het gezelschap van vier anderen. We kruisten de spoorweg in de Spoorwegdreef, een assenweg die er door het bos loopt. Ik reed voorbij een bosmeer waarop een vervallen en half ingestort chalet uitkijkt! Deze plek heb ik nog al te zien gekregen op toertochten, al was het nu lang geleden dat ik er nog eens passeerde! 7 km. Bospaden en singletracks, de constanten uit deze toertocht, brachten me tot in de Lenslei, een straat in Mol-Gompel waar meerdere tochten in de regio passeren. Daar is één van ingangen van de AGC-glasfabriek. We reden de Venetiëlaan in, alwaar grote oude villa’s staan die volgens mij vroeger gefungeerd hebben als directiewoningen horend bij de fabriek. Tegenover de fabriek langs de hoofdweg door Gompel is ook een oude wijk met arbeiderswoningen en het bizarre vervallen casino. Omdat er recent een nieuw bedrijf is gebouwd is de oude toegang tot de bossen niet meer bereikbaar en dienden we er een ommetje te maken doorheen enkele straten van het aangrenzende Balen.

In de daaropvolgende bossen ontmoette ik nog een eenzame rijder. We konden ons daar vermaken op paden met bochtjes en een overvloed aan singletracks om uiteindelijk weer in de bewoonde wereld te arriveren naast de curryworstenfabriek Mora nabij de plek waar de ringweg van Geel over Mol naar Lommel het Kanaal Dessel-Kwaadmechelen kruist. 13 km om 15.30 u. Vanaf hier ging het eventjes over het jaagpad om de houtzagerij Vanderhoydonck te passeren. Op de plek waar een jonge kerel zijn visserstentje had neergepoot dook de toertocht kort de bossen van het Buitengoor in. Via de Zilverstraat bereikte ik het domein van het Zilverstrand. Daar reden we van 15 tot bijna 17 km over een soms vrij zanderige kurkdroge ondergrond. Er zaten heel wat vissers rond de vijver. We passeerden zones met huurcaravans en chalets in alle maten en soorten, oud en nieuw! Via de hoofdingang van het domein Zilvermeer bereikte ik de Postelsesteenweg die vanaf de ringweg naar Postel voert. Een bikend echtpaar in witte pakken stak me voorbij toen ik er even halt hield. Om 15.45 u was ik toen een goed uur onderweg.

Tot 18,75 km reed ik over een singletrack langs vermoedelijk het Zilvermeer waarbij ik onderweg de betonbaan kruiste die tussen delen van het domein loopt. Aan de overkant van deze baan ging het weer langsheen een ander meer, of een uitloper van het vorige, en reden we zelfs vrij dicht tegen de waterlijn. Zand alom! Eens weer tussen de bomen in een zanderige omgeving trof ik op 20 km de splitsing tussen de routes van 10-25 km en van 40 km. Van daar af kon ik de Sas-4-toren in Dessel in de verte boven de bomen uit zien steken en rechts van mij bemerkte ik het reclamepaneel van de restaurantboot De Kleppende Klipper. De kleinste routes werden vermoedelijk naar de bevoorrading gestuurd, voor mij ging het op de 40 km bijna recht op recht verder over een paadje dat op een terrein ligt dat zich situeert tussen het Zilvermeer en het kanaal Bocholt-Herentals en begroeid is met dennenbomen. Op ruim 21,50 km kwam ik uit een strook bos tevoorschijn op het jaagpad vlak tegenover de Sas-4-toren en de Pannenkoekenboot. Aan die toren had ik exact een week geleden nog gestaan aan de bevoorrading van de toertocht van de Free-Bikers uit Dessel. Thans stond ik omstreeks 16.00 u weer op dit bekende kruispunt van verschillende kanalen. We dienden op onze stappen terug te keren in de richting van waaruit we kwamen, deze keer over een breder zandpad naast het kanaal, waar ik nog eens het gezelschap genoot van een andere biker. Het was voor mij een troost toen ik zag dat ook hij even te voet wandelde over een korte helling waar het zand veel te los lag om er te kunnen fietsen!

Een klein kwartier later passeerde ik De Kleppende Klipper en bereikte ik de bevoorrading op het terrein tussen enkele gebouwen achter een muur tegenover de Baileybrug over het kanaal Bocholt-Herentals. Ze stond op 23,50 km van de start. De biker van daarnet en het tweetal in witte pakken van aan het Zilverstrand waren nog aanwezig. Na mij kwam er nog iemand toe. De bevoorrading was eenvoudig met suikerwafels, bananen die intussen op waren, soep waarvan ik niet gedronken heb, sportdrank en water. Niet al te lang blijven staan, vermits ik al vrij laat vertrokken was en dus geen moeite zou hoeven te doen om weer als laatste te arriveren! We dienden de kasseiweg die naar de brug leidt te kruisen en vlak voor deze bizarre Baileybrug van tijdens de oorlog troffen we de splitsing tussen de routes van 10 km en van 25-40 km. De kids werden niet over de brug gestuurd, maar verder langs het kanaal, de groten mochten de brug over. Bij groen licht kon ik voor de enkele auto’s de brug op en tegen dat die goed en wel op gang kwamen, was ik al aan de overkant! Daar ging het rechtsaf een strook bos in om verderop de kanaaloever te bereiken.

Tot 25,50 km reden we over een zanderig pad naast het kanaal en staken twee anderen me voorbij. Aan het eerstvolgende sluisje ging het van de oever weg en doken we een stuk bos en velden in ter hoogte van natuurgebied Den Diel. Een zandweg naast een veld waar men vorig jaar op deze dag met de oogst in de weer was, leidde me naar een zandweg met naastliggend asfalt fietspad. Dit pad luistert naar de naam Russendorp en vertrekt vanaf Den Diel, de baan van aan de Baileybrug richting Postel tot ze van naam verandert in “Postel”, en leidt naar de “Steen der Zeven Heerlijkheden”. We sloegen er rechtsaf en bereikten deze steen die achter een vlechtwerk van takken verborgen zit. Ik was een tijd geleden al zo vaak het bordje er naartoe gepasseerd op weg van Mol naar Postel, dat ik eindelijk wel eens wilde weten wat voor steen dat dan eigenlijk wel was! Ik daar naartoe op weg naar huis! Voor mij sloeg op dat moment toen ook een wagen af en die reed over het als fietspad bedoelde asfalt! Ik er achteraan over die tergend lange smalle asfaltstrook! Groot was mijn teleurstelling toen ik dat nietszeggende steentje daar zag staan! Zo’n hachelijke rit voor zo’n prutssteentje! Het is de plek waar eertijds zeven heerlijkheden aan elkaar grensden, meer bepaald Mol, Balen, Dessel, Postel, Lommel, Luijksgestel en Bergeijk. De twee laatstgenoemde plaatsen liggen in Nederland. Het was meteen ook de grens tussen de provincies Antwerpen, Limburg en Noord-Brabant (in Nederland). Aan die steen zelf is niks te zien, maar de omgeving daar is des te mooier. Het loont de moeite om verderop eens op de betonnen brug zonder leuningen te gaan staan en te kijken naar de waterloop Het Postelvaartje die hier voorbij komt. Alles groen, geen bebouwing in de wijde omtrek te zien en volstrekte rust. Een visser had zich verderop op de oever tussen het struikgewas genesteld.

Op 26,80 km dook ik naast de Steen der Zeven Heerlijkheden omstreeks 16.30 u een smal wegeltje in dat me recht op recht onder de bomen en tussen struiken weer tot op de kanaalover bracht. 28 km. Na kort weer langsheen het kanaal te hebben gereden, ging het opnieuw het bos in ter hoogte van een blauwe brug over het kanaal aan een sluisje. Op deze plek kwam het kleiner Kanaal naar Beverlo uit in dat van Bocholt-Herentals. Dit aan een straat die daar ook Russendorp heet op het grondgebied van Lommel. Op een kaart zie je dat ze in het verlengde ligt van het pad vanaf De Steen der Zeven Heerlijkheden, maar er is geen rechtstreekse verbinding. De naam is waarschijnlijk te verklaren doordat in het begin van de 19de eeuw zich hier verspreid mensen kwamen vestigen die eenvoudige huizen bouwden waarvan de daken werden bedekt met ruwe graszoden, 'russen' in het lokale dialect. Ter hoogte van Russendorp werd er na de onafhankelijkheid van België trouwens een merkwaardige grenscorrectie doorgevoerd bij het vastleggen van de grenzen tussen België en Nederland. In 1843 (bij het plaatsen van de grenspalen) kreeg Mol er 122 ha bij, de Bergeijkse Heide. We dienden over de blauwe brug te rijden en na de afdaling ervan bereikte ik op 29,50 km een splitsing tussen de ritten van 25 km en van 40 km. We bereden een mooie singletrack evenwijdig met het kleinere Kanaal naar Beverlo met enkele bultjes op en af. Tussen de bomen door zag ik enkele plezierboten langs de oever liggen. Via de assenweg naast het kanaal keerden we op onze stappen terug en passeerden daarbij de verankerde plezierboten van dichtbij. Ter hoogte van de Ankerstraat (Lommel) dienden we het kleinere kanaal te kruisen via een oude metalen brug ter hoogte van de monding in het kanaal Bocholt-Herentals. Dit was ook een soort Baileybrug, maar dan van een kleiner kaliber.

Aan de overkant ging het linksaf om de plezierboten voor een derde keer te passeren, deze keer over een jaagpad in asfalt. Tot we rechtsaf het bos in doken over enkele paden om zo de helling naar een naast het kanaal gelegen heuvelrug op gejaagd te worden. Ik herinnerde mij van vorige keer dat we hier over hadden gereden toen ik deze dijk vanaf het jaagpad zag liggen. Vanaf deze hoogte kregen we de plezierboten voor de vierde keer te zien! 33 km omstreeks 17.00 u. In plaats van rechtsaf weer naar de kanaaloever af te dalen zoals vorig jaar, ging het nu linksaf naar beneden het donker bos achter de dijk in. Bospaden en een singletrack voerden me tot op het terrein van een zandwinning van Sibelco. De plek was me bekend van eerdere edities, maar toen kwamen we uit de andere richting. Ik heb ooit geweten dat er zodanig veel wind stond dat je hier door een gordijn van stuivend zand reed. Omstreeks 34,50 km voerde een zeer zanderige maar toch nog goed te berijden pad me langsheen de grote vijver van de zandwinning. Rechtsaf een betonbaantje op en na de doortocht van een singletrack doorheen een strook bos kwam ik weer uit in de Sluizenstraat te Lommel naast het Kanaal naar Beverlo ter hoogte van de mini-Baileybrug van daarnet. 35 km.

Linksaf de Sluizenstraat in en van dan af trof ik geen pijlen meer! Ik had er al voor gevreesd dat omwille van mijn late vertrek de opruim al zou kunnen begonnen zijn voor mijn aankomst! De Sluizenstraat verder langs het kanaal gevolgd, maar ik vertrouwde het niet dat ik zo lang over asfalt bleef rijden en ben op mijn stappen teruggekeerd. Ik had daarnet namelijk een oude loods zien staan en herinnerde me van vroeger dat we naast die loods het bos in doken. Daar begon inderdaad een singletrack doorheen het bos die duidelijk recent bereden was. Er kwamen me twee bikers tegemoet aan wie ik gevraagd heb of men al begonnen was met de opruim van de pijlen. Ik vermoed dat het geen Rauwtrappers waren, maar ze wisten me wel te zeggen dat er inderdaad met de opruim gestart was, maar dat ik die mannen nog zou kunnen inhalen, vermits ze regelmatig dienden te stoppen. Na enige tijd heb ik die twee inderdaad ingehaald en van daar af kon ik weer op pijlen rekenen.

Ik kreeg er nog mooie paden voor de wielen in een afwisselende omgeving, eindigend met de overtocht van een kortgeschoren gazon door een strook bos en naast vijvers in het domein van de Blauwe Kei. Ik arriveerde op een betonbaantje en dat was een geruststelling omdat ik weet dat er op de hoofdweg op de grens tussen Mol-Rauw en Lommel een wegwijzer staat richting De Blauwe Kei. Indien de pijlen hier weg zouden zijn, dan zou ik de start wel weten te vinden! De naam verwijst naar een oude grenssteen tussen Postel en Mol. Die 'kei' was vermoedelijk een oude zwerfsteen. Sinds de aanleg van het Kanaal van Beverlo zou hij zijn verloren gegaan. Voor fietsers die hier komen aangewaaid over de verschillende jaagpaden is een stop in de brasserie hier een must. De '7 heerlijkheden' hier is nogal bekend voor zijn 'ribbekes'. Het betonbaantje gevolgd en even staan twijfelen op een plek waar sporen deden vermoeden dat de tocht het bos in dook! Een motorrijder die daar stond sprak me aan en vertelde dat hij zich verwonderde over het feit dat hij hier daarnet ook had gestaan en er toen nog pijlen hingen die nu weg waren! “Ja, hier was een mountainbiketocht en die mannen zijn met de opruim begonnen, tenzij dat hier flauwe plezanten aan het werk geweest zijn”, heb ik toen geantwoord. De pijlen waren ook hier reeds weggenomen, maar het was geen probleem om hier de duidelijke sporen van de deelnemers te volgen. De paden die gebruikt waren voor de tocht waren duidelijk harder aangereden dan wat niet was opgenomen in het parcours. Korte tijd later bereikte ik met een schitterende avondzon weer de speelplaats van de school na 44 km omstreeks 17.45 u. Deze keer was de toer in omgekeerde richting uitgezet in vergelijking met vroeger.

Er stonden wel nog enkele bikes in de bewaakte stalling, maar omdat ik aan de ingang van de zaal een Rauwtrapper met een bezem in de weer zag, vermoedde ik dat de mensen bezig waren met de opruim. In tegenstelling tot mijn gewoonte ben ik dus niet meer binnen gestapt om nog wat te drinken uit solidariteit met de kas van de club die de moeite doet om een mooie tocht te organiseren. Met weliswaar enkele lange verbindingsstukken op en af langsheen de alomtegenwoordige kanalen in deze omgeving, maar ook enkele knappe stroken bos, singletracks en langsheen enkele merkwaardige bezienswaardigheden. Een eenvoudig tochtje waar iedereen aan kan deelnemen, uitgezet door deze mensen in de streek waarin ze wonen en waar het altijd plezant is om te komen rijden.

Beschrijving van een GR-wandeling met wetenswaardigheden over de streek: klik hier!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Toertocht (12-30-45-60 km) van WTC Schoten te Schoten op zondag 22-09-2013.

Op deze zondag toch maar vroeg opgestaan, ook al deed dit wat pijn na korte nachten na de nightride in Sint-Maria-Horebeke op vrijdag en de toertocht in Dessel op zaterdag.  Mijn bedoeling was van thuis uit met de fiets te vertrekken en omdat ik wist dat er nog clubmakkers zouden komen, hoopte ik op tijd te kunnen vertrekken om deze nog even te kunnen zien aan de start.  Thuis om 08.15 u met de bike vertrokken en drie kwartier later was ik na 13 km aan de start in Schoten.  Vlak bij de startplaats kwam ik in een naburige straat al een eerste clubmakker tegen.  Hij was te voet, want onze clubvoorzitter, thans zaakvoerder van zijn eigen fietsenzaak BikeAholic in Stabroek, had diens fiets bij na reparatie!  Ik bespeurde bij Sammy toch een lichte paniek of Dennis de fiets wel effectief bij zou hebben!  Dat zou het geval blijken te zijn!  Er bleken zelfs een zevental leden van de Papegaai Bike Team te zijn opgedaagd en sommigen hadden dan nog een aantal vrienden meegebracht!  Het is lang, zeer lang geleden, dat de Stabroekse vogelkooi nog zo’n massale exodus kende!  We konden ook Bever weer begroeten.  Doordat de activiteiten van de Papegaaien de laatste tijd wat op een laag pitje stonden, wist ik niet dat hij al (te) lang met zijn gezondheid op de sukkel was, wat je niet verwacht van iemand die naar mijn maatstaven nog een vrij jonge knul is.  Excuus dus dat ik nooit eens geïnformeerd heb of een bezoek gebracht heb!  En laat Bever nu net de Papegaai zijn waar je het meest kan op rekenen of op betrouwen wanneer er wat moet gedaan worden!

 

Me ingeschreven en omstreeks 09.10 u iets voor de groep vertrokken.  Die nog jonge snaken zouden deze oude gaai immers al snel weer inhalen en dan kreeg ik hen nog eens te zien.  Meerijden met zo’n jong geweld zit er voor een pannenkoek als ondergetekende toch niet meer in!  Via enkele straten ging het Schoten uit om na 1,50 km al een eerste klein stukje bos te treffen.  We bereikten een villawijk van zeer rijke mensen met statige villa’s in deze randgemeente van de stad Antwerpen.  Op 3 km van de start doken we vanaf de Ooievaarsdreef het bos in.  Daar troffen we al snel een eerste splitsing tussen de routes van 12-30 km en 45-60 km.  Het was wel goed uitkijken om de kleine lettertjes op het splitsingsbord te kunnen lezen!  Hier heb ik dan korte tijd eventjes samen met de clubmakkers gereden en enkele woorden met Bever gewisseld.  Brede dreven voerden ons doorheen het Peerdsbos op de grens met Brasschaat om op 5 km uit te komen op de Elshoutbaan nabij het zwembad van Brasschaat.  We dienden de Elshoutbaan te kruisen en een kleine doorsteek te nemen om uit te komen in een straat in heraanleg.  Daar reden we in de richting van de betonnen koker van de hogesnelheidslijn die er naast de snelweg E19 (van Antwerpen naar Breda) loopt.  Er volgden graspaadjes op het enigszins geaccidenteerd terrein van de zogenaamde De Driehoekjes, reden voorbij een golfterrein op 6,50 km en nog door een stukje van het Peerdsbos om rond de 7 km uit te komen in de bosrijke Miksebaan.  Gedurende anderhalve kilometer reden we over het asfalt van deze straat in de richting van Brecht om dan rechtsaf voor het bos te kiezen.  Daar was weer een splitsing tussen de 12-30 km en de 45-60 km op zo’n 9 km van het vertrek.

 

Vermits ik vandaag nergens anders verwacht werd had ik alle tijd om voor de grootste afstand te gaan.  Het parcours voerde me tot aan de E10-plas.  De E19 heette vroeger E10, vandaar staat er in Brecht-Overbroek nog altijd het bekende feestzalencomplex E10-hoeve naast!  De E10-plas ontstond door uitgravingen van zand voor de aanleg van de snelweg in de tijd dat ik nog een uk was!  Ik denk dat ik een jaar of zes, zeven was toen de ring om Antwerpen aangelegd werd!  We reden een half rondje om de vijver, waarbij het wat oppassen was voor wandelende mensen met spelende kinderen!  Linksaf een onverhard pad in om uit te komen op de boorden van de antitankgracht.  De toer maakte er via de houten brug een rondje omheen om dan op de andere over weer op onze stappen terug te keren.  Na 11 km passeerde ik een villa of vrij nieuw gebouw dat volgens mij deel uitmaakt van Sana De Mick.  We vervolgden er onze weg over een asfaltbaantje dat me voorbij de opvallende gebouwen van het sanatorium voerde.  Ik kan me geen enkele toertocht herinneren tijdens dewelke ik hier al gepasseerd ben, ook al maken er verschillende gebruik van deze omgeving.  Zeer merkwaardige gebouwen in gele baksteen.  Van de aanblik alleen wordt men al niet goed!  Enkele jaren terug bestond de vrees dat het complex zou moeten verdwijnen voor de aanleg van de hogesnelheidslijn voor de TGV van Brussel naar Amsterdam, maar blijkbaar hebben de gebouwen de aanleg ervan dan toch overleefd!  Het ging de Sint-Jobsesteenweg over ter hoogte van het op- en afrittencomplex op de grens tussen Brasschaat en Sint-Job-in-‘t-Goor om aan de overkant de Madoudreef in te rijden.

 

Daar vervolgde de rit over krakkemikkige asfaltbaantjes tussen woonhuizen en bescheiden villa’s in een omgeving die het midden houdt tussen een woonwijk en een zone met buitenverblijven, gelegen tussen de Miksebaan en de snelweg nabij Rommersheide in Brecht.  Toch maar minnetjes voor zo’n residentiële gemeente!  Op 14 km bereikte ik weer de voet van de E19 en dienden we een doorsteekje naar de Sorbenlaan te nemen.  Een kilometer verder kruisten we de snelweg via de verkeersluwe brug van de Andrélaan.  Op deze plek had ik exact één uur gereden over het eerste kwart van de tocht.  Aan verkeerslichten ging het de Schotensteenweg in Sint-Job over, linksaf en rechtsaf de Van Bavellaan in.  Daar bemoeilijkten machines van asfalteringswerken de doorgang.  Verderop doken we na een vrij lang stuk verharde wegen dan toch weer het bos in over onverharde paden.  16,75 km.  Bospaden voerden me een kilometer verder voorbij de tennisterreinen van De Merel en vanaf deze plek konden we tot ruim 21,50 km genieten van de plezante singletracks die verscholen liggen in het bos tussen de Schotensteenweg en het kanaal Schoten-Dessel in de omgeving van de Tilburgbaan.  Ik kwam weer uit het bos tevoorschijn op het jaagpad tegenover de woonschuiten die aan de overkant permanent ik het water liggen.

 

We staken de vaart over aan het bruggetje ter hoogte van sluis 3, reden dan voorbij de woonboten en de bunker om dan rechtsaf te slaan en het bos naast een camping in te duiken en uit te komen in de Baan op Sas 2, gelegen midden de bossen.  Zo bereikten we de onverharde Polderdreef en Poppelaerstraat van wat hier Klein Zwitserland schijnt genoemd te worden op het grondgebied van Sint-Job.  In één van de brede bosdreven trof ik de eerste bevoorrading op 24,50 km van het vertrek.  Daar was nog veel gewemel van bikers, ook al liep het al tegen elf uur.  De toer kon dus blijkbaar wel op de nodige belangstelling rekenen.  De bevoorrading was zeer ruim met fruit en allerlei soorten koeken en wafels.  Vooral de lekkere frangipanes trokken mijn aandacht.  Wie daar niets naar zijn zin vond, kan een lastige mens genoemd worden!  Mijn tijd genomen om even te rusten, te knabbelen en te drinken.

 

Na de bevoorrading ging het de onverharde Kleine Vraagstraat in om op 25,50  km een splitsing te treffen tussen de routes van 30 km en van 45-60 km.  De 30 km dook rechts een smal bospad in en voor mij ging het rechtdoor om een kleine tien meter verder nogmaals een splitsing te treffen, dit keer tussen de 45 km, die ook rechtsaf een boswegeltje in ging, en de route van 60 km die rechtdoor ging tot de plek waar de Kleine Vraagstraat overgaat in de Grote Vraagstraat.  Ik doopte deze omgeving dan ook om tot “Het Examen”, eerder dan Klein Zwitserland!  We dienden de hele, vrij lange en zanderige Grote Vraagstraat door te rijden tot aan de oversteek met de drukkere Abdijlaan – Waterstraat op de grens tussen Brecht en Schilde ter hoogte van verkeerslichten.  28 km.  We staken deze weg schuin over om ons pad te vervolgen over een vrij zanderige veldweg tot aan een mij bekend kruispunt van zandwegen.  Daar heb ik tijdens een wintertoertocht ooit eens tot aan mijn middel in opgewaaide sneeuw gestaan!  Tijdens de zomer ben ik hier ook nog gepasseerd in het zog van Dacuba die ik in mijn verhaaltje genoemd had en zich daarin herkende!  Toen kwamen we van de andere kant.  Het ging rechtsaf en korte tijd later bereikte ik het kruispunt van de Heikantstraat en de Oude Liersebaan, een bekend plekje dat de toegangspoort vormt tot Drieboomkensberg, zoals het Molenbos ook genoemd wordt omwille van de vlakbij gelegen bidplaats.

 

In plaats van recht op recht naar die plek te rijden, er stonden daar ruiters te paard, dienden we links te houden en een bospaadje in te slaan.  Hier konden we genieten van het knapste stukje van deze toertocht, want in het Molenbos ligt een wirwar van paadjes die elke zichzelf respecterende toertocht in deze streek graag in zijn parcours opneemt!  De parcoursbouwers moeten de omgeving wel erg goed kennen, want de vele paadjes in het Molenbos werden bijzonder goed en ruim benut en stonden garant voor ettelijke kilometers gesmaakt fietsplezier!  Alles lag er goed berijdbaar bij, want tijdens de winter of na een natte periode kan het hier een slijkpoel zijn.  We konden er ons hartje ophalen, want van 30,50 tot 32,50 km reden we onder de bomen en tussen het struikgewas over de singletracks in dit stukje van het bos om uit te komen aan de in het groen verscholen bidplaats en kruisbeeld aan een open plek.  Tijdens mijn tocht over de paden werd ik ingehaald door twee bikers en nog door een groepje van drie, ter hoogte van een zeldzame modderplek.  Ik hoorde één van die gasten in het sappigste Antwerps zeggen “da doenek nie geire, deur slijk rije”!

 

Wie dacht dat het vanaf de bidplaats gedaan was met de pret, had het bij het verkeerde eind!  Het ging er namelijk linksaf over enkele bredere dreven in een knap bos en van 33,50 tot 36,50 km ging er weer een ware speeltuin open en konden we nog meer genieten van plezante singletracks tussen de bomen, voorbij een aantal zanderige vlakten en over een aantal stevige bulten!  Zeer interessant, temeer daar er weinig andere toertochten zijn die door dat stuk van het Molenbos rijden.  Hier kregen we echt waar voor ons geld en eigenlijk is het een beetje jammer dat enkel de rijders van de 60 km van deze knappe lus konden genieten!  Een reden te meer om er voor te kiezen uiteraard!  Opeens kwam ik uit het bos weer tevoorschijn op een harde zandweg en het duurde even eer ik me kon oriënteren en een idee had van de plaats waar ik nu stond.  11.50 u.  Eens linksaf zag ik dan dat we weer in de richting van de Abdijlaan – Waterstraat gestuurd werden voorbij een boerderij-manege.  Daar toegekomen zag ik rechts van me in de verte de verkeerslichten waar ik eerder was overgestoken om Drieboomkensberg te bereiken.  We hadden hier dus een stevige lus achter de wielen en samen met de paadjes aan De Merel wellicht het knapste stuk van de toer.

 

Het ging de weg over en weer richting “Het Examen”, want we reden de Kleine Vraagstraat in.  Daar kreeg ik een hele groep amazones als tegenligger.  Op deze van grote diepe putten voorziene zandweg stonden nog zeer grote plassen die allemaal konden ontweken worden door gebruik te maken van de smalle sporen die zich links en rechts in de loop der jaren gevormd hadden door de passanten.  Halverwege maakten we een zijsprong naar rechts en kregen we enkele bultjes voor de wielen, evenals sporen die ook hier ontstaan waren door het in de loop der jaren ontwijken van de grote plassen.  Na linksaf een singletrack te hebben genomen tussen bos en maïs, werd mijn vermoeden bevestigd en reden we voorbij de bosvijver die achter de bomen verstopt lag.  Singletracks en bospaden voerden me zo tot in de Caterskapeldreef op de grens tussen ’s Gravenwezel en Sint-Job.  Het achterpoortje van het domein van de school Kristus Koning stond open ter gelegenheid van deze tocht die gebruik mocht maken van het bos dat zich op het uitgestrekte terrein achter de schoolgebouwen bevindt.  Op 40 km van de start reed ik even over het middaguur het terrein op van waaraf ik begin september nog vertrokken was voor de avondrit, georganiseerd door de leraren van deze school.  Het is lovenswaardig dat men ook aan andere organisaties de toestemming geeft om hier op het private terrein te rijden.  Na de doortocht van het bos passeerden we de kenmerkende gele schoolgebouwen, en er staan er daar heel wat!  Op 41,50 km verlieten we het domein via de hoofdingang nabij het centrum van Sint-Job.

 

Na het kruisen van de hoofdweg door de gemeente reden we de Koeistraat in.  Aan het einde ervan ging het rechtdoor het bos in, in plaats van de gebruikelijke afslag naar rechts tijdens andere tochten.  Daar bereden we een betonbaantje op het grondgebied van het golfterrein Rinkven.  Aan het einde van het betonpad trof ik een splitsing tussen de routes van 30 km en van 45-60 km op omzeggens 43 km van het vertrek.  Een lange zandweg voerde me tussen rijen met imposante bomen die de grasperken van het golfterrein afbakenen.  Rechtsaf ging het dan over een korte track die er op een soort heuvelkam is gelegen om dan nog een uitputtende lange zandweg over het golfterrein voor de wielen te krijgen.  Het is toch maar een rare sport: mensen in hun zondagse kleren met een kinderwagentje voor hun ballen en stokken!  Voor de rijke mensen uit deze regio?  Zoals ik vermoed had bereikte ik op 45 km de boorden van de antitankgracht en ging het rechtsaf over een singletrack die er achter een strook bomen en groen evenwijdig loopt met de gracht.  We kruisten een rijbaan en volgden nadien nog even de antitankgracht tot het linksaf ging in een brede bosdreef die uitgaf op een betonbaantje in een villawijk met uit de kluiten gewassen stulpjes in ’s Gravenwezel.  Ter hoogte van het Caterstraatje en de IJzermaalsteenweg doken we weer het bos in.  Hier staken me toch nog twee bikers voorbij.  Ik was nog steeds niet de laatste onderweg!  47 km omstreeks 12.40 u.

 

Omstreeks 48 km passeerde ik het achter mooie hagen en daardoor bijna onzichtbare kasteel van ’s Gravenwezel.  Er volgde een zanderig pad en links van mij lagen in de verte de knappe kasteeltjes van rijke mensen.  We reden er langsheen onverharde bosdreven waarlangs, een eind van de weg af, villa’s onder de bomen staan.  Eigenlijk een bizarre omgeving in de buurt van het Schildewandelpad.  Op bijna 50 km kruiste ik één van de drukke hoofdwegen door ’s Gravenwezel, meer bepaald de Gilles de Pélichylei.  De naam is even poepchic als de kasten van villa’s die er langs tussen het groen verstopt staan!  Samen met een groepje van drie jonge snaken, de laatste deelnemers die ik te zien kreeg, dook ik de Boterlaarbaan in, nog steeds tussen grote villa’s.  Halverwege ging het rechts een singletrack in die naast een achter groen verstopte beek voerde.  Ik hoorde er water stromen.  Ter hoogte van een soort kasteel op de bosrand kwam ik uit op een brede assenweg.  Als ik een kaart bekijk dan zou dit de Beukendreef hebben moeten zijn.  Er stond daar een bestelwagen van Ice, verkoop van ijsblokjes!  Daar ging het rechts het bos in.  Dan kruiste ik een grote baan (de Wijnegemsteenweg in ’s Gravenwezel) en reed Treemblok in om vandaar weer bospaden te kunnen berijden.

 

Ik passeerde een eenzaam in het bos gelegen paardenweide en vond even verder het pad versperd door de dikke stam van een omgevallen boom.  53 km.  Een bordje toonde me dat ik me in het Pidpabos van Schoten bevond.  Ik kruiste de Alice Nahonlei, het is goed in het eigen hart te kijken, nog even voor het slapengaan, en reed naar het einde van de rit toe in lange dreven, deels onverhard, doorheen villawijken.  Ik kwam uit in de Wezelsebaan en diende deze lange straat volledig door te rijden.  Meteen werd duidelijk dat ik de dichtbewoonde wereld weer bereikt had.  Op 55,50 km kruiste ik het kanaal Schoten-Dessel en onverwacht stond ik na 56 km opnieuw in Bloemendaal in de Paalstraat voor het schoolgebouw van waaruit ik vanochtend vertrokken was.  Omstreeks 13.20 u kwam ik daar vermoedelijk als hekkensluiter toe.  Ik had me geamuseerd tijdens deze rit van WTC Schoten door een aantal gemeenten aan de rand van een grote stad en waar de natuur en de bossen nooit ver weg zijn van de bewoonde wereld in één van de dichtstbevolkte regio’s van Vlaanderen.

 

De bikewash was nog operationeel, maar het had weinig zin van deze te gebruiken, vermits ik nog met de fiets huiswaarts moest!  Er zaten nog enkele bikers buiten aan de drank en binnen was het zaaltje achteraan al volledig opgeruimd.  Groot was mijn vreugde dat de op de prijslijsten vermelde broodjes met kaas en ham nog verkrijgbaar waren, want ik had wel honger gekregen.  Van elk eentje verorberd en telkens doorgespoeld met een welgekomen flesje frisdrank.  Toen ook in het voorste zaaltje met de opruim van de tafels begonnen werd, brak de tijd aan om huiswaarts te keren.  Op de terugweg eigenlijk eerst een beetje verloren gereden in dit mij onbekende deel van Schoten.  Dan maar op m’n stappen teruggekeerd en op de terugweg naar huis nog een bezoekje gebracht aan m’n zus die in Schoten woont.  Om daar zowel goed, maar ook onverwacht minder goed nieuws te vernemen!  Waaruit ik kan besluiten dat niets nog hetzelfde zal zijn als dat het ooit geweest is.  Het einde van een fase uit ons leven en een nieuwe stap in een onbekende toekomst…

‘t is goed in ‘t eigen hert te kijken
Nog even voor het slapen gaan
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan.
Of ik geen ogen heb doen schreien
Geen weemoed op een wezen lei
Of ik aan liefdeloze mensen
een woordeke van liefde zei.
En vind ik in het huis mijns herten
Dat ik één droefenis genas
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom één hoofd, dat eenzaam was...
Dan voel ik, op mijn jonge lippen
Die goedheid lijk een avond-zoen...
‘t is goed in ‘t eigen hert te kijken
en zo z’n ogen toe te doen. 

Alice Nahon

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Toertocht (25-35-45 km) van MTB Free-Bikers te Dessel op zaterdag 21-09-2013.

Het was een meevaller dat je op zaterdag bij de Free-Bikers in Dessel kon starten tot 14.30 u, vermits ik na de nachtrit in het verre Sint-Maria-Horebeke en het noodzakelijke schoonmaken van m’n met modder besmeurde schoenen pas laat te bed was!  Zo kon ik toch tot halfelf blijven knorren en na wat gegeten te hebben nog vertrekken richting Dessel.  De startplaats aan het Campinastrand was me bekend en ik kon nog een lege parkeerplek vinden vlak bij het vertrek.  Me ingeschreven in de kantine en om 13.20 u kon ik m’n inschrijvingsbriefje droppen in de kartonnen doos van de man die aan de start stond.

De toertocht vertrok via de lange singletrack recht op recht tussen de bomen langsheen de zogenaamDe Gracht, een plaatselijk kanaaltje, om na 1,50 km reeds een splitsing te treffen tussen de routes van 25-35 km en 45 km.  Voor de langste tocht ging het nog even verder langsheen De Gracht om deze dan te kruisen via een bruggetje en toe te komen aan een drukbezochte visvijver langsheen de drukke Postelsebaan.  Daar kondigde een bord aan dat men er tiramisu of appelgebak met coffie, ja met een c, kon bekomen!  Na eventjes over het gescheiden fietspad langsheen de Postelsebaan te hebben gereden, dook ik samen met een andere biker een singletrack in die begon in een bosje naast de Taverne Berkenstrand.  Al snel reed ik weer voorbij De Gracht die hier met eendenkroos bedekt was.  De track, het omringende bos en De Gracht werden woester vanaf de plek waar het pad zich van het kanaaltje verwijderde.  Op het ogenblik dat ik een betonbaantje kruiste ter hoogte van de Buizerbrug, een klein bruggetje over De Gracht, staken me groepen bikers van twee clubs voorbij.  Een ouder echtpaar, zij duwde de rolstoel van haar man over het betonpad, was op hun hoede voor al dat rijdend geweld!  Tot 5,50 km voerde de tocht me over het pad evenwijdig met de beek.

We verlieten De Gracht en sloegen af in een veldweg die achter de tuinen van nieuwgebouwde villa’s liep om te arriveren in de straat via dewelke ik was toegekomen en waar op de grond afbeeldingen van fietsers staan gespoten die een fietspad langs elke kant van de straat moeten suggereren. We kwamen uit in die straat recht tegenover de Lijsterbeslaan.  Verhard, onverhard en verhard wisselden elkaar af toen we een pad langsheen een villawijk bereden om op 7,50 km eventjes op het jaagpad langsheen het kanaal Schoten-Turnhout-Dessel te rijden.  Ik arriveerde weer op de Postelsebaan op het grondgebied van Retie om daar ter hoogte van restaurant-hotel-taverne Postel Ter Heyde via een bruggetje het kanaal Schoten-Dessel te kruisen op zo’n 8,50 km na de start.  Aan de overkant van het kanaal rechtsaf het jaagpad op om tot 9,50 km asfalt onder de wielen te voelen.  Net voor een opvallend bruggetje over het kanaal ging het linksaf het bos in.  Brede en smalle bospaden wisselden elkaar af.  Nadat ik een wandelend koppel met hondje, die ik een tijd later nog eens te zien zou krijgen, gepasseerd was op een smalle track die uitkwam op een breder bospad heb ik even halt gehouden.  Ik werd daar aangesproken door een andere biker met de vraag of ik een inbussleutel bij me had.  Zo kon mijn multitool weer eens dienen om een ander uit de nood te helpen.  Want een zadel dat langzaam maar zeker naar beneden zakt is weinig interessant!

Onmiddellijk daarna trof ik op diezelfde bosweg opnieuw een splitsing tussen de routes van 25-35 km en van 45 km op 11,75 km van het vertrek omstreeks 14.00 u.  Een veldweg, bospaden en een pad naast een perenboomgaard leidden me langsheen de grens tussen Mol-Postel en Witgoor-Dessel.  Van hieraf ging het verder over bospaden en langsheen velden om uit te komen over een godverlaten asfaltbaantje in het midden van nergens.  Er was haast geen bebouwing te zien vanaf deze Puttendijk in Dessel.  Als ik dat op een kaartje bekijk was deze plek niet ver van de bekende Baileybrug op de Postelsesteenweg, het Zilvermeer en het bekende kruispunt van kanalen aan de Sas-4-toren in Dessel.  We doken weer het bos in over paden op en af en kregen ter hoogte van het Café De Witte Haas in het Groesgoor (Dessel) het lusje doorheen het lokale bos nog eens voorgeschoteld.  Vanaf het café en achter het gerenoveerde huis dat er nog achter staat met een groot raam met zicht op een brandgang in het bos.  Daar vertrekt vanaf een uit houten takken gevlechten poortje een plezante singletrack over een soort wasbord met bultjes op en af.  Om dan weer uit te komen aan De Witte Haas.  Van dan af volgde van 21  tot 22 km een bijzonder knappe singletrack op en af doorheen het bos met enkele korte kuitenbijters om uit te komen aan de voet van het talud van een brug over een kanaal.  De brug op, weer af en er onder om dan in de richting van het kruispunt van kanalen in Dessel te fietsen.  Links van mij zag ik de Pannenkoekenboot liggen en rechts de Sas-4-uitkijktoren.

De bevoorrading was na 23,50 km opgesteld op een kleine parking aan de voet van deze toren.  Enkele Free-Bikers zorgden er voor het aanbod van fruit, wafels met en zonder chocolade, koeken, water en sportdrank.  Buiten mijn bereik, maar binnen mijn gezichtsveld stond hun eigen bevoorrading van glazen trappist achter op hun aanhangwagentje.  Een klein meisje, nog in de fleur van haar zorgeloos leven onder de ouderlijke vleugels en vermoedelijk meegebrachte dochter van één van de Free-Bikers was mee bekertjes aan het vullen.  Een rijder van de Waasland Mountainbike School stond er samen met een maat.  Ik had hen al een keer naast het pad zien staan morrelen aan één van hun fietsen, had me daarna smal gemaakt om hen op een track te kunnen laten passeren, waarna ze aan de voet van de brug van daarnet met een omgekeerde en van het voorwiel ontdane fiets weer aan de kant stonden!  Eén van die kerels had duidelijk wat materiaalpech!

Na de stop konden de bikers zich vermaken op een zeer plezante singletrack met veel bochtjes, kombochtjes en bultjes om te overwinnen!  Eens dit leuke stukje achter de rug kwamen we weer uit op de oever van een kanaal.  Na het kruisen van een bruggetje konden we tot maar liefst 27 km genieten van zeer leuke singletracks tussen de bomen op het private terrein van zandgroeve Sibelco dat enkel toegankelijk is voor enkele vissers met een speciale vergunning, maar voor de gelegenheid ook beschikbaar was gesteld voor de mountainbikers van deze tocht.  Het paadje slingerde zich op een gegeven plek een aantal keren op en af over de flank van een soort heuvelkam waardoor enkele hoogteverschillen dienden overwonnen te worden.  Het was des te leuker omdat ik overal op en af geraakte zonder voet aan de grond te moeten zetten.  Dit stukje over privaat eigendom zorgt altijd weer voor het nodige plezier.

We dienden het kanaal te kruisen via de loopbrug over een sasdeur.  Tijdens de editie van 2011 stond daar de bevoorrading opgesteld en ik vermoed dat we toen in de andere richting reden.  Na een eindje over het jaagpad troffen we opnieuw een lange leuke bochtige singletrack en reden een stukje over een zandpad op het terrein van Sibelco aan deze kant van het kanaal.  Van 29 tot 30 km ging het dan over het asfalt jaagpad.  Verderop ging het weer voor een stuk langsheen De Gracht op de grens tussen Dessel en Witgoor tot ongeveer 32 km.  15.40 u.  Het ging het eerstvolgende brugje over ter hoogte van de Taaihoek om op de andere oever weer op onze stappen terug te keren in de richting van waaruit we kwamen.  Een ijsventer kwam daar net zijn producten slijten.  We reden nog een eindje naast De Gracht om tenslotte een bospad en een veldweg aan te doen.  Op een plek waar we vanuit het open veld weer het bos in gestuurd werden hadden de Free-Bikers bij gebrek aan ander bevestigingsmateriaal met behulp van enkele dunne takjes een voetsteuntje gefabriceerd voor een pijltje dat zo vlak boven de grond stond, links van de weg.  Grappig!  Iedereen rijdt daar achteloos aan voorbij, maar mij valt zoiets op!  Ik kan me dan de leut al inbeelden die de mannen gehad hebben toen ze dat daar aan het fabriceren waren!  Mensen zijn creatief met materiaal dat ze ter plekke vinden!  Een pijl op takkenpootjes!  Ondanks het gevorderde uur staken me toch nog geregeld andere bikers voorbij.  Na dit lusje door veld en bos kwam ik weer toe in de Taaihoek waar ik voorbij keurige villa’s met net onderhouden tuinen reed om weer het bruggetje aan De Gracht te bereiken.  Er zijn er alvast twee die deze lus gemist hebben, want die stoven rechtdoor in plaats van op hun stappen terug te keren zoals ik daarnet!  35 km om 16.00 u.

Gedurende een kilometer reed ik dan op de singletrack recht op recht naast De Gracht op de grens tussen Heide-Dessel en Witgoor-Dessel om een splitsing te treffen tussen de 25 km en de 35-45 km kort nadat het pad zich van De Gracht verwijderd had.  36 km.  Voor de langste route dienden we de Zanddijk te kruisen ter hoogte van een kapelletje even voorbij het Campinastrand om schuin tegenover de bossen in te duiken.  We konden er leuke zanderige singletracks en bospaden berijden tot zo’n 39 km.  Van dan ging het korte tijd over asfalt om vanaf het voetbalveld van FC Witgoor weer singletracks te treffen.  Op 40 km na de stop troffen we ter hoogte van chirolokalen nog een drankstop.  Twee dames zaten daar onder een tentje om de bikers te voorzien van een beker drinken.  Voor één van de dames zat haar bijdrage aan deze editie van de toertocht er op, want ze werd opgehaald door haar Free-Biker.  Voor haar collega die alleen achterbleef zal het ook niet lang meer geduurd hebben, want vermoedelijk zal ik wel één van de laatste passanten geweest zijn.  16.20 u.

Na de stop kon ik tot 41,50 km verder genieten van zeer te smaken singletracks op en af over enkele uit de kluiten gewassen bultjes in het knappe decor van een bos.  Ik kwam uiteindelijk uit het bos weer tevoorschijn aan de andere kant van hetzelfde voetbalveld van daarnet.  We dienden een smal zijspoor tussen wat groen in te duiken om uit te komen op het onverharde jaagpad langs het kanaal Schoten-Dessel.  De rit vervolgde evenwijdig met het kanaal over het jaagpad waarop zich smalle tracks hadden ontwikkeld die zich hier en daar tussen de bomen slingerden.  Er staken me nog twee bikers voorbij en even verder passeerde ik een soort vijver of zwaaikom naast het kanaal.  Omstreeks 16.45 u diende ik een kasseibaantje te kruisen om aan de overkant het bos in te duiken en een stukje knappe singletrack te bereiken dat ik me nog van vorige editie kon herinneren.  Deze track loopt daar namelijk over een soort smalle heuvelrug in het bos.  Hieruit meende ik met zekerheid te kunnen besluiten dat de richting van de tocht omgekeerd was in vergelijking met vorig jaar, wat ik al eerder vermoed had.  Toen kwam dit stukje in het begin van de toer.

Eens deze knappe track achter de rug ging het weer verder langsheen het kanaal en over een heen en weer slingerend paadje dat deel uitmaakt van een vaste route.  Uiteindelijk bereikte ik de Seringenstraat waar de mensen in mooie villa’s wonen.  Daar trof ik een bordje dat “nog 1 km” aankondigde.  Het kasseibaantje dat ik daarnet nog gekruist had om het mooie paadje op de heuvelkam te bereiken voerde me naar het Campinastrand om na bijna 47 km een omstreeks 17.00 u een punt te zetten achter deze amusante rit.  De bikewash nog even benut, ook al was de fiets niet al te vuil geworden en in de kantine nog een pint gedronken alvorens de rit huiswaarts weer aan te vatten.  Een mooie rit, voor iedereen goed te doen en waarin langere rechte stukken, die dan soms wat saai worden langs die beruchte Gracht als constante, afgewisseld worden met de passage van enkele knappe stroken bos en mooie singletracks.  Deze tocht volgt vermoedelijk jaar na jaar bij benadering altijd hetzelfde parcours, alhoewel je bepaalde plaatsen niet altijd aandoet, soms wordt de rijrichting omgekeerd, maar geen mens die dat onthoudt als je geen regelmatige bezoeker bent van deze streek.  Je herkent wel bepaalde opvallende plaatsen, maar daar blijft het dan ook bij.  Het blijft dus altijd de moeite waard om hier eens te komen rijden en de tocht is keer op keer goed georganiseerd.

Het verslag van deze toertocht is al te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Nightride (25-30-35-40 km) van de Horebikers te Sint-Maria-Horebeke op vrijdag 20-09-2013.

Na zegge een teambuildingactiviteit, zijnde een hele dag kajakken op de Kleine Nete met een dikke drie uren effectief roeien, snel een boterham achter de kiezen gestoken om naar  Sint-Maria-Horebeke te trekken.  Eerst 40 km huiswaarts om er nadien nog een dikke 100 bovenop te doen.  Om het weekend in te zetten met een nachtrit bij de Horebikers en Het Verzet.  Na het verlaten van de snelweg reed ik richting Oudenaarde en reed ik voorbij de Bekemolen in Mullem, mij bekend van de Lozerbosveldtoertocht vanuit Kruishoutem die daar passeert.  In Horebeke bewust hetzelfde parkeerplekje gezocht als vorig jaar, op de vrij rustige hoofdbaan even voorbij de kerk ter hoogte van een aantal gerenoveerde rijhuizen die daar al jaar en dag tegen elkaar aanleunen en uitkijken op een maïsveld.  De vrouw die vorig jaar in peignoir in de deuropening van haar huis stond, was deze keer niet te zien.  Anders had ik nog eens zoals toen gewuifd.  In het halfdonker de lampen op m’n fiets gemonteerd en naar de tent op een grasplein achter de kerk gebold.  Ik had deze tocht al eens gereden in 2010 en 2012, maar buiten de startplaats en het feit dat er toch enkele aanzienlijke hoogteverschillen waren, kon ik me er weinig van herinneren.  Bij de inschrijving kreeg je net als toen een bonnenboekje dat kon ingeruild worden tegen lekkers onderweg en bij aankomst.  Voor vijf euro zouden we deze avond meer dan verwend worden!  Net zoals vorig jaar was ik om 20.30 u op weg.

Via enkele servitudes ging het door Horebeke om de kerk opnieuw te passeren en naar de overkant geloodst te worden door een seingever.  Want op de meest gevaarlijke plekken stond een seingever of politieman om een veilige oversteek te garanderen.  Veldwegen, landelijke paadjes en asfaltbaantjes brachten ons, soms in een lekker snelle afdaling, tot in Schorisse-Maarkedal op 5 km van de start.  Omstreeks 20.50 u reden hier nog heel wat bikers rond.  Een lange klim over een graspaadje, gevolgd door een zware klim over asfalt, brachten de bikers tot in de Stokstraat van Schorisse.  Op die plaats troffen we de splitsing tussen de routes van 25-30 km en van 35-40 km op bijna 7 km van het vertrek.  21.00 u.  Er volgde een pad dat er vrij vettig bij lag en een pittige off-road-klim over een veldweg.  Het was duidelijk dat we hier in de Vlaamse Ardennen reden, want omstreeks 12 km werden we vergast op een bijzonder stevige klim over een asfaltbaantje, eindigend in een bocht naar links.  Ik was even voordien ingehaald geworden geweest door een biker wiens forse Vlaamse rennerskuiten beschenen werden door mijn fietslampen.  Hij stond boven te wachten op zijn maat die vlak voor mijn voorwiel langzaam maar zeker naar boven kroop.  Bij elk van zijn trapbewegingen vreesde ik dat hij zou stilvallen, maar hij raakte tot boven.  Ik ook, maar ik was blij dat ik de top bereikte!  Met het nodige gehijg!

Op 13 km reed ik een donker bos in waar enkel het periodiek gehuil van een uil de stilte doorbrak.  Met het maanlicht erbij was het net Halloween.  Er volgden off-road paden op en af, over soms weerbarstige weidesporen, tot in de Kouterstraat in Maarkedal.  Op 15 km van het vertrek stoven drie Weetabixboys, gerenommeerde nachtrijders uit mijn contreien, me aan hoge snelheid voorbij.  Als ze niet zo jolig hadden geweest, men zou kunnen vermoed hebben dat ze een geest gezien hadden in het donkere bos van daarnet!  Tot aan de bevoorrading seffens, riepen ze.  Maar aangezien die nog een tijd op zich zou laten wachten, waren zij daar al weer weg toen ik er toekwam.  Omstreeks 17 km kreeg ik weer een uitputtende klim over off-road, overgaand in verharde weg zo rond 22.00 u.  Op 20 km zag ik aan de straatnaambordjes, want zelfs de meest onberijdbare veldweg heeft hier een naam, dat we op het grondgebied van Brakel aan het rijden waren.  Een vettige klim maakte de intussen smerig geworden bike nog vuiler en bracht me tot de bevoorrading op 22 km van het vertrek.  Ondanks het feit dat het intussen al 22.30 u was, heerste er nog veel drukte op de bijzondere plek die voor de bevoorrading was uitgekozen.  Want het kader dat er was voor gevonden kon beslist tellen.  We reden via de achterzijde de grote doorrit van de schuur van een oude gesloten hoeve binnen.  Aan de muren hingen oude landbouwwerktuigen en toestellen die ooit een leven als machine geleid hadden, dienden nu als houder voor bloempotten.  De verlichting die op diverse plaatsen was aangestoken deed alles in een schilderachtige sfeer baden.  Alhoewel ik kan vermoeden dat de landbouw die er bedreven wordt eerder hard labeur is, in schril contrast met het feeërieke kader dat gemakkelijk kan wedijveren met dat van Bokrijk.

De voedertafel was nog rijk gevuld met fruit, wafels, peperkoek en cake.  Alles versneden, zodat je van alles wat kon proeven zonder voor doorjager of schoeffelaar, zoals wij dat noemen, versleten te worden!  Hier konden al twee bonnetjes verzilverd worden aan een tapwagen in retro-stijl van waaruit een man en vrouw bekers Adriaan Brouwer uit het vat tapten.  Ook al houdt alcohol wel enig gevaar in tijdens het rijden, ik heb deze kans toch niet aan mij laten voorbijgaan.  Bij de eerste editie die ik meemaakte had men mij namelijk liggen!  Ik had de bonnetjes gespaard tot aan de aankomst, maar daar kon je er niet mee terecht!  Ook de sportdrank maar eens geprobeerd toen ik een biker tegen zijn maten hoorde zeggen dat deze dezelfde smaak had als “die spekken in de vorm van kersen”.  Inderdaad, hij smaakte naar de snoep van Haribo in de vorm van twee aan elkaar hangende kersen!  Er zijn dus nog snoepkenners op deze wereld!  Ik vermoed dat de huisbaas- en bazin present waren met enkele buren of kennissen en dat ze best in hun nopjes waren met die gezellige drukte op hun boerenhof.

Weer op pad nadat de meesten vertrokken waren voor het vervolg van de rit.  De binnenkoer van de hoeve lag op een helling met oude kasseien en via de grote toegangspoort verliet ik deze indrukwekkende plek, gelegen in de Hellenhoek in Brakel.  Er kwam een ferme klim over off-road in een glibberig pad.  Ik zag de biker voor me wegschuiven tot hij dwars over het pad kwam te staan en opzij wippen om me te laten passeren.  Eens boven, waar de blubber van de Wolvenweg weer overging in asfalt, stak hij me weer voorbij.  De natte klodders modder vlogen me er vanaf mijn fietsbanden om de oren!  Bizarre straatnamen zoals de Wolvenweg en de Kanakkendries passeerden de revue.  Ik bereikte verderop een splitsing tussen de 25-30 km en de 35-40 km op 24,5 km van het vertrek omstreeks 23.00 uur.  Een halve kilometer verder reed ik vanuit Brakel weer Maarkedal binnen op een plek waar de straat ergens middenin van naam veranderde.

Na 27 km reed ik een pikdonker bos in van het natuurgebied Het Burreken.  Het Burreken is een natuurreservaat in de Vlaamse Ardennen in Oost-Vlaanderen.  Het reservaat ligt op het grondgebied van de gemeenten Brakel (deelgemeente Zegelsem), Maarkedal (deelgemeente Schorisse) en Horebeke (deelgemeente Sint-Kornelis-Horebeke).  Het erg reliëfrijke gebied ligt op de grens van het Zwalmbekken en het Maarkebeekbekken. Het behoort tot de uitlopers van de west-oost gerichte heuvelrug die zich in de Vlaamse Ardennen uitstrekt.  Rechts van me hoorde ik in een diepte water stromen.  Omstreeks 30 km reed ik door de meer bewoonde wereld, ik vermoed in Nederbrakel, waar een politieman op dit onchristelijke uur nog op post was om de bikers veilig aan de overkant van een grote baan te helpen.  Ik meen een wegwijzer richting Zegelsem te hebben zien staan op een enorm groot gekasseid plein voor een kerk.

Graspaden, door mij bij wijlen soms vervloekt omwille van hun vettigheid, dienden zich aan omstreeks 33 km.  Hier staken me toch nog twee bikers voorbij.  Omstreeks 23.40 u was het stompen geblazen over een klimmend graspad in donkere velden.  Veldwegen en asfaltbaantjes voerden me tot op het grondgebied van Sint-Kornelis-Horebeke.  In het zog van nog drie late rijders bereikte ik na 36 km een kleine stopplaats in een houten garage.  Daar werden door enkele dames borreltjes jenever geschonken en kreeg je nog een knabbeltje aangeboden in ruil voor het desbetreffende bonnetje uit de reeks.  Degene die ooit beweerde dat ik in Horebeke op een middernachtelijk uur en op 100 km van de voordeur jenever zou hebben staan lurken, zou ik voor gek verklaard hebben!  En zie, de mountainbike bracht me letterlijk en figuurlijk tot een plek waar ik anders mijn leven lang geen voet zou gezet hebben!  De ontnuchtering kwam echter al snel onder de vorm van een klim over een vrij vettige ondergrond.  Na 38 km kreeg ik het verlichte uurwerk van de kerktoren te zien en bereikte ik even over middernacht weer de plaats waar ik vertrokken was.

De uitstekende bikewash was een noodzaak, gezien de toestand van het vehikel dat enigszins toonbaar moest zijn voor de tocht van morgen.  Het geroezemoes uit de tent en het aantal nog aanwezige bikes in de bewaakte stalling maakten duidelijk dat lang nog niet iedereen al zin had om huiswaarts te keren.  Binnen rondgekeken, maar geen bekenden gespot.  Me getrakteerd op twee flesjes icetea en de laatste twee ticketjes ingeruild voor een hotdog en een verrassing, zijnde een flesje kettingreiniger van Het Verzet, fietsenspeciaalzaak in Merelbeke, Hundelgemsesteenweg 151 (ik vermoed dat ik hier in de buurt ooit al passeerde tijdens de toertocht vanuit Oosterzele) en in Deinze, Nieuwstraat 41.  Een beetje reclame voor de sponsor van deze nachtrit moet kunnen!  Weetabix himself kwam me halen!  Blijkbaar waren ze toch nog aanwezig en nog niet huiswaarts vertrokken, ondanks de aanzienlijke afstand.  Mijn spullen bijeengepakt en bij hen aan tafel gaan zitten na mij meteen nog een tweede hotdog aangeschaft te hebben, vermits ik de centen daarvoor al had klaargelegd.  Zij hadden geen kettingreiniger, maar een drinkbus als attentie gekregen of kunnen kiezen.  Omstreeks 01.00 u kwam één van de Horebikers melden dat de bikeparking werd gesloten, zoals trouwens vermeld op een plakkaatje, en dat we onze fietsen in de tent mochten zetten.  Deze was inmiddels al meer leeggelopen.  Korte tijd later zijn we ook huiswaarts getrokken, want er wachtte nog een rit van meer dan een uur!  De Weetabix-mobiel bleek omzeggens achter mijn auto te zijn geparkeerd.  Het licht achter de ramen van de rijhuizen was uit.  Thuis restte nog de schoonmaak van mijn schoenen die zo niet bruikbaar waren voor zaterdag, een douche en het aanzetten van de wasmachine.  Zo werd het weer laat, of eerder vroeg op de ochtend!  Zaterdag blijven maffen tot halfelf en me snel klaargemaakt om naar Dessel te gaan rijden!  Het zijn drukke tijden!

De Horebikers en Het Verzet zorgden weer voor een knap ritje in een door de maan verlichte Vlaamse Ardennen.  Goed afgepijld, pijlen voorzien van reflecterende strips, met een bevoorrading in een knap kader met allerlei lekkers om te eten en te drinken, een pintje Adriaan Brouwer, een jeneverke, een degelijke bikewash, een hete hond, een geschenkje bij aankomst en de mogelijkheid om nog even na te praten en te drinken in de tent.  Voor luttele vijf euro konden we van dit alles genieten als intro van het weekend.  Ik had de indruk dat het initiatief zeker gesmaakt werd en dat er redelijk wat deelnemers waren opgedaagd.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Toertocht (23-33-40-52 km) van de Peltercrossers te Overpelt op zondag 15-09-2013.

Deze zondag nog eens naar een vertrouwde plek getrokken en de toertocht van de Peltercrossers gereden, vanuit de parochiezaal van het gehucht Holheide.  De parking naast de zaal was vroeger een zandvlakte, thans is er een nette parking aangelegd en zijn ook de plantenborders in orde!  Daar was vermoedelijk al geen plaats meer, want ik werd verwezen naar het grote grasplein tussen de zaal en de huizen van de woonwijk.  Toen ik me ging inschrijven in de zaal kwam ik één van de Bierbikers tegen en buiten bleek er een vrij grote delegatie van deze club aanwezig te zijn.  Geregeld krijg ik deze mensen op toertochten te zien!  Om 9.30 u vertrokken en vermits het niet de eerste keer is dat ik daar mijn opwachting maak, kon ik de aanvang van de tocht bij wijze van spreken bijna blindelings rijden!  We doken het bos naast de woonwijk in waar een Peltercrosser met een kartonnen doos op wacht stond om de inschrijvingsstrookjes op te vangen!  Via een kwistig van wortels voorzien pad waar ook een vaste route passeert kwamen we weer in een straat van de wijk, kruisten het hoofdbaantje en doken verderop rechtsaf een veldweg in die me tot aan de straat Hunneberg voerde.  Daar weer rechtsaf een veldweg naast een bos in om tenslotte het bos zelf in te duiken.  Van hier af liet mijn geheugen me al in de steek, want hier liggen zodanig veel paadjes in de bossen verborgen, dat geen mens het parcours onthoudt tot de volgende uitgave!  De Bierbikers staken me voorbij met in hun zog nog een reeks andere deelnemers.

Op 4,50 km van de start trof ik een natte singletrack.  Ondanks de regen van gisteren lag de ondergrond er behoorlijk bij zoals we van deze streek kunnen verwachten.  Singletracks leidden me tot aan de eerste splitsing waar de route van 23 km zich losmaakte van de 33-40-52 km.  Dit alles aangegeven door professioneel ogende bordjes die door hun grote opschriften al van ver te zien waren op 5,50 km van het vertrek.  Na een bospaadje kwam er een kilometer verder al snel de volgende splitsing waar ook de 33 km haar eigen weg op ging.  Kiezend voor de lange toer dook ik een aantal lange tracks in die me recht op recht door het “dunne bos” voerden.  Door mij zo gedoopt omdat er vlak naast de paden bomen met dunne stammen staan die nog voldoende licht doorlaten, ook al viel het me op dat alles er flink gegroeid was en je er door een gang van bladeren scheen te rijden.  Ik vermoed dat deze bossen zich in de buurt van Hobos bevinden nabij enkele kalme asfaltbaantjes en een brug over de Noord-Zuidverbinding.  Maar daar kregen we niets van te zien en ik kan er ook helemaal naast zitten.  Na de doortocht van dit bos arriveerde ik weer in een woonwijk en wist daardoor dat we zodadelijk linksaf en rechtsaf de Oude Diestersebaan in zouden rijden om verderop weer rechtsaf voor het bos te kiezen.  Dit alles op het grondgebied van Hechtel-Eksel.

Daar begon weer het feest van de bospaden en de singletracks met op 12 km het opvallende wortelpaadje tussen de bosrand en een maïsveld.  Er liep daar op dat moment een jonge vrouw te joggen in het gezelschap van haar hond.  Onmiddellijk daarna trof ik de splitsing van de 40 km naar rechts en de 52 km linksaf, midden in het bos op een plekje dat de herinneringen aan de vorige keer weer naar boven haalde.  Om 10.15 u koos ik er voor de langste rit.  Er volgde een singletrack langsheen lage struiken in een bos en een brede veldweg.  Deze bracht me tot op een plaats naast een grotere baan ter hoogte van een witte kapel aan het begin van de bebouwde kom van Eksel ter hoogte van de Weverstraat.  Op 13,50 km dienden we daar die baan te kruisen om aan de overkant weer het bos in te rijden en de volgende singletracks aan te snijden.  Omstreeks 14 km reed ik voorbij een plek waar het bos raakte aan een voetbalveld.  Ik was niet de enige die nog voor de lange toer had gekozen, want er kwamen nog twee bikers voorbij.  Van de singletracks die nu volgden onthield ik er eentje dat er vrij vochtig en gehavend bij lag en eentje met plezante bultjes om over te rijden.

Eens die bultjes achter de rug, passeerde ik midden in het bos de voet van een immens grote hoogspanningsmast die boven de bomen uit torende.  Er werd een plaatselijk rondje gereden over nog enkele pukkels en we kregen de pyloon nogmaals in onze nabijheid te zien.  Korte tijd later diende ik op 17,75 km de drukke Eindhovensebaan te kruisen, niet ver van de plaats waar de autokeuring zich bevindt in Eksel.  Aan de overkant staat een plan dat me leerde dat deze baan vanuit Houthalen-Helchteren over Hechtel-Eksel en Overpelt richting Eindhoven voert en daarbij Holheide passeert.  We zouden ze later nog een aantal keren kruisen of er rakelings langs rijden in de bossen waar ze doorheen loopt.  We doken weer het bos in, er was daar trouwens niks anders dan bos, en konden, na nog een baan gekruist te hebben, tot maar liefst 20,75 km ons hartje ophalen tijdens het rijden over knappe singletracks die zich over sporadische bultjes op en af doorheen het bos slingerden.  Dit alles stond garant voor enkele bijzonder amusante kilometers!  In de omgeving bemerkte ik pijltjes van een gele vaste route.  Later op de dag trof ik ook rode en nog blauwe pijltjes.  Aan de staat van de paaltjes en de pijlen te zien schat ik dat al deze routes van vrij recente datum zijn.  Er passeerden twee bikers en na omstreeks 11.00 u nogmaals de Eindhovensebaan gekruist te hebben nog eens twee.

Tijdens de volgende portie bospaden deed een volgende passerende biker het tellertje op zeven springen.  De bospaden brachten me na 23 km tot aan een grote baan om na het kruisen ervan weer singletracks in het bos te treffen.  Nog een eenzame biker haalde me in, de achtste sinds de splitsing.  Er kwam geen einde aan de singletracks en bospaden.  In een bepaalde singletrack moest ik van de fiets voor twee boomstammen die de doorgang versperden.  Van de twee bikers die volgden trachtte de tweede me te imponeren door over de tweede stam te wippen.  Maar aan het geluid te horen deed dat toch geen goed aan diens bike!  Omstreeks 11.30 u was ik bijna halfweg met 25 km op het tellertje.  Daar reden we via de bosrand rondom een open veld.  De bospaden die daarop volgden gaven me de indruk dat we weer in de buurt van Holheide reden.  Het waren bredere bospaden waarop zich sporen met de allures van een singletrack hadden gevormd.  Er kwam een dropke tot op de Eindhovensebaan, oversteken en een kort steil bultje weer naar het bos toe aan de overkant.  Op bijna 28 km trof ik hier de elfde biker op m’n pad sinds de afsplitsing van de langste route.

Omstreeks 28,75 km bracht de tocht me doorheen open veld weer naar een volgende strook bos.  Een bochtige singletrack voerde naar een baantje dat omstreeks 30 km overging van zand in asfalt met twee bikers in m’n zog.  Deze twee verminderden mijn kansen op een gratis curryworst na afloop met 13 eenheden!  De grond werd hoe langer hoe meer zanderig en dat kon niet anders betekenen dan dat we zo stilaan de Witte Berg naderden!  De uitzonderlijk knappe singletrack op en af over uit de kluiten gewassen heuveltjes en het nodige bochtenwerk bracht me tot aan de plek van de bevoorrading die zoals verwacht aan de voet van de Witte Berg was opgesteld.  Enige vorm van plagerij is de Peltercrossers niet vreemd, want vooraleer iets lekkers te krijgen, dienden we eerst nog naar boven te kruipen over de zijflank van de heuvel.  Omdat ik daar niet op gerekend had, ook al hadden die mannen ons vorig jaar ook zo liggen, moest ik plots lager schakelen met het nodige gekraak van de ketting tot gevolg!  Maar ik ben boven geraakt en dank de heer dat hij me niet heeft laten afgaan in het zicht van de enkele bikers die beneden aan de stop stonden te knabbelen.  Weer naar beneden was minder m’n ding omwille van het losse zand en het dropke over een dikke wortel halverwege!  Die lelijke Peltercrossers hadden verdomd een lint gespannen zodat we niet konden gebruik maken van de hardere zijkant van de afdaling!  De snoodaards verplichtten ons van door het losse zand te rijden!  De stop kwam op 31 km van de start en voor mij pal op de middag!  De laatste die me had ingehaald stond nog te knabbelen en vroeg een fietspomp om z’n banden meer op te blazen.  Er kwamen nog vier bikers toe, waaronder twee Bizar Biker Boys.  De tweede daarvan had niet veel zin om de heuvel op te klauteren, waarop zijn maat zei dat hij dan niks aan de bevoorrading zou krijgen!  De bananen waren door de voorgangers verslonden, er restten nog partjes appelsien en een verscheidenheid aan koeken en wafels.  Wie dat wenste kreeg een kommetje soep.  Samen met de herfst verschijnt ook de soep weer op de toertochten!  Er zijn zelfs bikers die hun lange broek al weer dragen.  De bikers van aan de stop zouden me nadien weer inhalen en waren meteen de laatsten die ik te zien kreeg.

Na de stop ging de kidstoer apart en zoals te verwachten werden we ook nog eens de achterkant van de Witte Berg op gejaagd.  Het lukte me deze keer niet van helemaal tot boven te rijden.  De ene keer heb ik geluk en geraak ik tot boven, een andere keer heb ik pech en val ik stil!  Het zal ook wel wat te maken gehad hebben met het feit dat ik de ketting van m’n fiets niet geolied had bij het vertrek.  Daardoor maakte dat ding alsmaar onheilspellender geluiden!  Ik was wat bang dat ik ze over zou trekken!  Door het mulle zand naar beneden, weer naar boven, nog eens naar beneden en een laatste keer weer naar boven.  Enfin, deels rijdend en deels wandelend had ik deze plek achter de rug.  Wat volgde was een niet te versmaden knap spoor, lekker lang naar beneden doorheen redelijk hoog opgeschoten gras!  Bospaden van diverse allure volgden elkaar op.  Omstreeks 36 km reed ik een uitkijktoren voorbij en van hieraf volgden met bodemgroen en gras begroeide bospaden tot aan de omheining van de Ford testbaan.  12.30 u.  Een zanderig pad voerde me een tijd langsheen de omheining en draaide dan weer het bos in.  Ik passeerde het pad waar een lint was gespannen omdat de bikers elkaar hier kruisten en waar ik daarnet kort na de pauze al voorbij was gereden in het zog van de Bizar Biker Boys.

Mijn vermoeden van de plek waar we naartoe gestuurd werden bleek te kloppen en omstreeks 37 km ging het van de zandweg rechtsaf het bos in over een technische singletrack.  Technisch, omdat je er klimmetjes in bochten rond bomen moet overwinnen of korte klimmetjes onmiddellijk na bochtjes moet nemen.  Dat is niet zo m’n ding.  Paden waarvan de zanderige ondergrond door de regen van gisteren geblust was voerden me tot de splitsing van de 23 km en de 33-40-52 km op 38,75 km van het vertrek.  Voor mij ging het linksaf en ik merkte aan de omgeving waar het naartoe zou gaan!  Even later reed ik inderdaad op het smalle spoor naast het terrein van de zandgroeve!  Het is niet de eerste keer dat ik hier passeer en toch viel pas nu mijn eurocent en legde ik de link met de wegwijzers die op de grote baan verderop staan en naar Lommelzand verwijzen!  Ik was altijd in de waan dat dit de naam was van deze bossen, misschien omwille van de zanderige ondergrond, maar dat is gewoon de naam van die zandgroeve!  Mijn grijze cel begint al even traag te werken als dat ik rijd!  12.45 u.  Boswegen leidden me doorheen de bossen nabij Lommelzand, waarbij het parcours de cirkelvormige asfaltbaan die hier doorheen loopt even raakte.  Een singletrack leidde me daarna tussen een bos en een met resten van oude prikkeldraad afgespannen aardappelveld voorbij een metalen uitkijktorentje.  Aan de andere kant van het veld zag ik weer de omheining van de Ford testbaan.  Ik arriveerde voor de grote villa annex stoeterij die naast een veldweg staat die vanuit Lommel-Kattenbos komt en daar naast het voetbalveld vertrekt.  Toen ik jaren geleden deelnam aan mijn eerste toertochten in deze streek, was dit complex nog in aanbouw.  Linksaf gaat het naar Kattenbos, maar de pijlen stuurden me rechtsaf.

Ik bereikte de lange singletrack die er recht op recht evenwijdig met het treinspoor loopt en die eindigt ter hoogte van een overweg aan een kruispunt van zandwegen en een asfalt toeristisch fietspad.  42,75 km.  Het ging eventjes over dat fietspad om verderop ter hoogte van een dropke het bos weer in te rijden over een pad parallel met het spoor.  13.00 u.  Ik ontmoette een bikende tegenligger, een biker die ik aan de stop had gezien en er liep daar een man rond die voor andere bosgeneugten dan mountainbiken naar daar was afgezakt!  Tot maar liefst 49 km regende het vanaf de spoorwegovergang nabij het kruispunt van de grote baan Helchteren-Eindhoven en Geel-Mol-Lommel-Overpelt niets dan bospaden en singletracks.  Deze plek staat altijd garant voor een mooi en amusant stukje toertocht met hier en daar een te overwinnen bultje en hoogteverschil.  Er liggen daar ontelbare paadjes in deze morzel bos.  Na 49 km bereikte ik om 13.40 u de nooit gebruikte in het bos gelegen asfalt parking nabij Holheide.  Vanaf daar volgde een schier oneindige aaneenschakeling van singletracks en bospaadjes in het bos nabij de woonwijk en het voetbalterrein van Holheide.  Aan het begin van één van die tracks stond het bordje “nog 1 km” en dat klopte verdorie tot op de centimeter!  Mijn tellertje klokte daar immers exact 51 km af!  Ik dook er de laatste singletrack van deze zondag in en die bracht me weer in Holheide tot vlak bij de afspuitstand.  Om 14.00 u kwam hiermee een einde aan een singletrackfestival dat 52 km geduurd had!  Eigenlijk mag je stellen dat deze tocht omzeggens voor de volle honderd procent door de bossen loopt en garant staat voor een eindeloze aaneenschakeling van bospaden en singletracks!

Geen gebruik gemaakt van de bikewash, m’n fiets was niet al te vuil en ik maak hem dan liever thuis schoon.  Bij mijn aankomst aan de zaal zag ik nog net de Bierbikers Hilde en haar man huiswaarts vertrekken.  Mijn fiets maar meteen op de fietsdrager gezet en vastgeklonken om de Peltercrosser aan de fietsbewaking niet meer tot last te zijn.  Deze mens stond daar al sinds vanochtend!  Hij verwees me naar de douches verderop, maar ik zei hem dat ik eerst binnen nog wat ging drinken.  In de hal stond er nu de inschrijving voor een gewone familiefietstocht van een andere organisatie die ook via deze bossen vertrok!  In de zaal stonden nog twee “bekenden” de twee bikes te keuren die er te koop werden aangeboden.  Dit tweetal ooit voor het eerst gezien op de Herdermarathon in Maarkedal en sindsdien zo af en toe ontmoet op andere tochten!  Verder zaten er nog slechts twee deelnemers proper gewassen aan een tafel te genieten van nog een glas.  Zelf iets te drinken gekocht.  Vermoedend dat de dames alles al zouden opgeruimd hebben, durfde ik mijn bonnetje niet meer inruilen tegen de beloofde curryworst.  Des te sympathieker was het toen één van de dames me kwam vragen of ik er geen lustte, want ook voor de laatste deelnemer was er nog eentje over!  Dat noem ik nu eens “aandacht hebben voor uw deelnemers”.  Afscheid genomen van de laatste Peltercrossersvrouwen die nog present waren en de warme douches opgezocht.  Toen ik naar de auto ging was er veel leven op het grasplein, want de kinderen van de chiro begonnen er met een aantal spelen.  Er liepen er daar heel wat rond!  Ik zag dat één van de Peltercrossers de watertanks van de bikewash liet leeglopen en ik vermoed dat de eerste crosser met zijn lading weer opgehaalde pijlen terugkeerde.

Via Lommel naar Postel gereden en de illegale oprit van de E34 aan de douane genomen.  De putten in het asfalt worden er alsmaar groter en talrijker!  Er in Retie weer af en terug op om te kijken of je er in de richting van Nederland nog af kan sinds de parking vernieuwd is.  Mezelf in de Paseo op de Postelsesteenweg getrakteerd op een portie frieten en die buiten opgegeten.  Die zaak had goed te doen, want er waren nog eters, waaronder vier Duitsers, en toen ik mijn pakje zat te verorberen kwam er een stoet van zeven wagens met Nederlandse nummerplaat toe.  Het jonge koppel frietenbakkers kwam handen tekort!  Thuis restte nog de schoonmaak en de was en kwam er een einde aan een weekend waarin ik drie ritten had weten te versieren!  Deze toertocht in Overpelt is en blijft een aanrader!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Toertocht (35-57 km) van de Belgian Cycling Happening te Antwerpen op zaterdag 14-09-2013.

Na zeven jaar biken maakte ik het voor het eerst mee van een toertocht in de eigen gemeente te treffen en dan nog als onderdeel van de Belgian Cycling Happening, het jaarlijks nationaal wielerfeest van de KBWB.  Na de avond voordien de nachtrit vanuit Sint-Job-in-‘t-Goor gereden te hebben, had ik op zaterdag niet de zin van al voor dag en dauw op te staan.  Bovendien moest mijn fiets nog eerst proper gemaakt worden na onder de modderspatten te zitten, vermits ik de toer vanuit Sint-Job geheel in de regen had gereden.  Maar men kon op zaterdag tot 14.00 u starten.  Van een toertocht die vanuit een stad vertrekt kan men uiteraard niet hetzelfde verwachten als van een tocht in een landelijke of bosrijke streek.  Vermits de toertocht in de richting van Stabroek uitgezet was, passeerde hij de deelgemeente of district waarin ik woon, zelfs op een boogscheut van de voordeur.  Het parcours was op voorhand vrij gedetailleerd beschreven en vermits ik de meesten van die plaatsen ken, wist ik op voorhand dat het echte mountainbikegehalte aan de magere kant zou zijn.  In die zin was ik na afloop niet teleurgesteld, wat van andere bikers die de streek niet kennen niet kan gezegd worden.  Het regende, maar ik was niet van plan om daarvoor thuis te blijven.  Na enkele sandwiches gegeten te hebben, vertrok ik om 11.20 u richting Antwerpen.  Buiten die keer misschien dat ik eens per bike naar de stad trok om het WK Trial Bike op de Grote Markt te gaan zien, was het de eerste keer dat ik per fiets over de Noorderlaan naar de stad reed.  Na 9 km kwam ik een halfuur later toe aan de voormalige “beestenstallen” waar een seingever me naar beneden richting de dokken en het Park Spoor Noord verwees.  De plek waar vroeger treinen gerangeerd werden en waar thans een park en sportinfrastructuur te vinden zijn.  Er was daar nog van alles anders te doen, zodat het even gissen was naar de plek van de start.

Mijn fiets vastgeklonken aan een hek.  De bewaakte bikeparking was aanwezig, maar niet aangegeven en binnen in de sporthal, zodat ik deze pas te zien kreeg op weg naar de inschrijving.  Veel beweging was er binnen niet en ik was dus direct ingeschreven.  Eens terug buiten kwam er een groep bikers in gele regenvesten toe.  Die had ik onderweg naar hier ter hoogte van de Havanastraat zien wachten om de Noorderlaan over te steken en waren weer bij af.  Aan het einde van de rit zou me dat duidelijk worden op het ogenblik dat ik daar ook passeerde.  Buiten aan een andere biker gevraagd welke pijlen ik nu eigenlijk moest volgen, want er waren ook wegritten.  Bij nader toezien stond dat binnen aangekondigd met een voorbeeld, maar dat had ik bij het inschrijven niet gezien.  We verlieten het Park Spoor Noord via de Londenbrug en het Kattendijkdok waarlangs van een groot oud pakhuis enkel de ingepakte te restaureren geklasseerde buitenmuren nog overeind stonden.  Verderop diende ik te wachten voor een bizarre brug die open rolt.  De biker die samen met mij vertrokken was en aan wie ik had gevraagd welke pijlen we moesten volgen kwam ook toe.  Ik had al de indruk dat hij bij één van de eerste afslagen verkeerd was gereden.  Er arriveerde ook een wielertoerist die me vroeg welke pijlen hij diende te volgen.  Die volgde de pijlen van de bikers in plaats van deze van de wegrit!  De brug rolde weer op haar plaats en zakte netjes in het gat dat ze moest overbruggen.  Een bizar systeem!  De tocht voerde me verder door het desolate en eerder gore havengebied.  In zulke enorm grote versteende vlakte brengt enkel het tussen de stenen opgeschoten onkruid nog wat groen.

Het ging de Lefèbrebrug over en in de richting van de Hogere Zeevaartschool.  Een grasspoor met zelfs resten van oude asfalt leidde me voorbij een vijver en vermoedelijk de Schelde achter de dijk links.  Het lange paadje leidde me naar een mij onbekende plek, ik vermoed het Noordkasteel.  Daar voerde een pad me doorheen een plaatselijk bos en over een soort heuvelrug met enkele steile afdalingen.  Het ging ook een brugje over tussen twee van die heuvelruggen.  Van 5 tot 6,50 km konden we genieten van de paadjes op deze bosrijke plek.  Er stond daar ook een grote tent voor één of andere manifestatie.  Terwijl ik hier rond reed kreeg ik wel flink wat regen over me uitgestort!  Het ging een klein tunneltje onder, maar het had weinig zin van daar te blijven schuilen!  12.50 u.  Opnieuw het havengebied in en de grote Noordkasteelbrug over.  Daar was het even zoeken naar de volgende pijlen.  7,50 km.  Het ging de Oosterweelsteenweg op en rechtsaf het havengebied in.  Pas op 10 km wist ik weer waar ik me bevond toen ik op de grens met Ekeren de Luithagen bereikte met de laatste uitlopers van de haven.  In plaats van aan het einde van de weg rechtsaf te gaan richting Ekeren, ging het linksaf en een grasveld in om de Ekerse Bospolder te bereiken.  Hier bereden we een smal graspad evenwijdig met de snelweg A12 die Antwerpen met Bergen-op-Zoom verbindt.  Het grasspoor kwam uit in een assenweg waar we linksaf dienden te slaan.  Deze weg leidde me langsheen de vijvers van de Polder Muisbroek, de zogenaamde Ekerse Putten.  Ook al woon ik al bijna mijn ganse leven in deze omgeving, het was de eerste keer dat ik ze te zien kreeg!  14 km.

Eventjes van het parcours afgeweken omdat ik aan de kasseiweg naar een parking toe in de verte auto’s zag rijden en ik eens wou kijken of ik geen aanwijzingen vond van de plek waar ik me bevond.  De straat naar de parking toe heette de Ekersedijk en werd gekruist door een spoorweg.  Eens terug aan de parking bemerkte ik mannen in duikerspakken.  De Ekerse Putten worden inderdaad gefrequenteerd door duikers.  Er zijn er daar zelfs al meerderen verdronken!  Ik werd er ook aangesproken door een man van de organisatie in fietspak.  Hij vroeg zich af of ik een pijl gemist had, vermits hij me de verkeerde richting uit had zien rijden!  Want zij hadden al wel te maken gehad met verdwenen pijlen.  Het parcours leidde me na 15 km voorbij de volkstuinen die ik voor het eerst te zien kreeg, ook al wist ik dat die hier waren.  In de verte zag ik het viaduct en het oprittencomplex dat de voormalige beruchte Leugenbocht vervangt, een haakse bocht in de A12 die er gekomen is omdat later van het oorspronkelijke tracé werd afgeweken.  Op oude kaarten staat nog het ontwerp aangegeven dat pal voorbij de plek komt waar ik 25 jaar geleden een bestaand huis kocht en waar ik nog steeds woon!  Na het rondje Muisbroek arriveerde ik weer op de plaats waar ik daarnet het kiezelpaadje op was gereden.  Vanaf een grote tent voor de jaarlijkse Tempo Happening van Chiro Tempo Ekeren, ging het rechtdoor over een oud asfaltbaantje, althans dat dacht ik.  Want eens weer op de grote weg tegenover Luithagen trof ik geen pijlen meer.  Wel rechts van mij, maar die waren bedoeld voor rijders die van de overkant kwamen!  Ik zag een vader en zijn zoontje van aan de overkant komen en die pijlen volgen.  Op mijn stappen teruggekeerd.  In de verte zag ik dan toch nog een biker aan komen rijden, de eerste die ik tijdens de rit ontmoette, uitgezonderd degene waarmee ik gestart was.

Dus maar weer rechtsomkeer gemaakt, maar die kerel reed zodanig snel dat hij ineens uit het zicht verdwenen was.  Eens weer op de grote weg zag ik die man dan toch terugkeren.  Hij was de pijlen die daar toch te zien waren blijven volgen, maar had gemerkt dat hij dat stuk al gereden had en via dat graspad de Ekerse Polder was in gereden!  Wij dus terug, het enige alternatief was nog het tunneltje onderdoor.  Bij nader toezien moet daar een pijltje verdwenen zijn.  De man verdween onder het tunneltje en er kwam nog een andere biker toe die gewoon rechtdoor reed en die ik dus vermoedelijk ook dadelijk weer zou te zien krijgen.  Dat was ook zo, maar toch pas enige tijd later!  Het tunneltje bleek een goede gok te zijn en zo bereikte ik de smalle voetgangers- en fietsbrug over de A12 waar ik al ontelbare keren ben onder gereden, maar nog nooit over gestapt!  Misschien één keer vele jaren geleden!  Nu weet ik eindelijk waar ze aan de andere zijde uitkomt, meer bepaald in de Vier Kerkenstraat in de Antwerpse wijk Schoonbroek op de grens met Ekeren.  Op 22 km bereikte ik zo omstreeks 13.50 u de voet van de brug die het centrum van Ekeren met de wijk Leugenberg verbindt en er over de spoorweg gaat die het vormingsstation Antwerpen Noord in de haven verbindt met de rest van het land!  De enige verbinding, toch nog tot zolang de nieuwe spoortoegang op Linkeroever in gebruik wordt genomen.  Als er ’s nachts treinen gerangeerd worden, dan hoor ik dat tot thuis als de ramen open staan!

Het ging de drukke brug aan de Leugenberg over om verderop deze drukke verkeersweg te bereiken.  De ongebruikte busstrook en fietspad in twee richtingen op deze baan is volgens mij de grootste miskleun ooit.  Om niet te spreken over het verkeerslicht dat midden op de weg op een eilandje is neergepoot!  Toen het er verscheen vroeg ik me af hoe lang het zou duren eer het omver gereden zou worden en veertien dagen na de heropening van het kruispunt was het al prijs!  Het is nadien nog een keer of vier aangereden.  Elk weldenkend mens kon dat zien aankomen, behalve blijkbaar de verkeersondeskundige die het onding ontwierp!  We dienden de baan over te steken aan de lichten om zo het kleine kerkje naast de school op de Leugenberg te bereiken.  24,50 km.  Daar doken we achter de lagere school en naast het voetbalveld, waarvan ik ooit een door vandalen uitgerukte cornervlag voor mijn deur aantrof, een graspad op.  Van hier af leidden veldwegen me over de uitgestrekte velden van wat nog van de polders rest, tussen de Leugenberg en de A12 in de richting van Hoevenen.  Tot mijn verwondering staat daar zelfs nog een reeds gedeeltelijk weer opgeknapt huis eenzaam en alleen te wezen!  Je moet veel zin hebben om daar zo afgelegen te wonen!  Mijn enige gezelschap was een jogger die daar zijn rondje liep.  Ik bereikte de oude kerk van Hoevenen die na jaren van leegstand en verkrotting dan toch gerestaureerd werd, maar niet meer als dusdanig gebruikt, vermits er intussen een nieuwe was gebouwd in het centrum van de gemeente.  Omwille van de drassigheid van de bodem breidde de dorpskern zich niet uit rond de kerk, maar slechts ten noorden ervan, zodat de oude kerk aan de rand van het dorp bleef staan!  Ik ben er even tot op het kerkhof geweest.  Mijn grootouders langs moeders zijde liggen er namelijk begraven en ik kom daar eigenlijk nooit!  26 km om 14.10 u.

We dienden de gevaarlijke Kerkstraat te kruisen naar een braakliggend stuk grond tegenover tussen twee huizen om van daar een veldweg te bereiken die me naar de Pauwelsdreef voerde.  Dat was vroeger een assenweg zoals er vroeger wel meer waren in het landelijke Hoevenen dat door ongebreidelde bebouwing verworden is tot een slaapdorp voor de mensen die in de haven werken en samen met Stabroek, waarvan het deel uitmaakt, veruit één van de meest lelijke gemeenten is die ik ken!  Na de laatste van de zij aan zij gebouwde villaatjes ging de straat over in een veldweg die me tot aan de Krekelenberg bracht, een oud kasseibaantje op één van de laatste plekken waar het eertijds landelijke karakter van Hoevenen nog bewaard is gebleven.  Daar trof ik de splitsing tussen de 35 km naar rechts en de 57,50 km naar links op 28 km van het vertrek.  Op die plek kreeg ik dan eindelijk nog eens een andere biker te zien, de vierde die ik tijdens de rit ontmoette.  Met publiciteit voor Caterpillar op z’n pak.  Ik kreeg dezelfde kerel terug te zien aan het station van Ekeren, naar het einde van de rit toe.  Hoe dat kan blijft een raadsel.  14.30 u.  Linksaf richting de haven om door een seingever de Grote Molenweg over te worden geholpen.  Daar is het thans vrij druk omwille van de omleiding door wegenwerken in het door verkeer verstikte Stabroek.  Sneu dat die mens daar een hele dag heeft moeten staan voor het handvol bikers dat hier misschien maar gepasseerd is!

Aan de andere kant van de weg gingen de kasseitjes nog verder en moesten we aan de bomen rechtsaf, dixit de seingever.  Hierna volgde een tergend lange veldweg in een open omgeving en dan nog tegen de richting van de opgestoken wind in.  Links van mij zag ik in de verte de hoge heuvels van volgens mij De Hoge Maay liggen, de ondergestopte stortplaats van de stad Antwerpen met de rokende schoorstenen van de verbrandingsinstallaties.  Op 30 km eindigde de lange veldweg aan de voet van een soort dijk waar paarden graasden.  Een jonge kerel was er aan het testrijden met een motorfiets.  Opnieuw ging het de Molenweg over en de ’s Hertogendijk in, een enorm lange straat die van hier tot in Putte-Kapellen voert.  Zo ver dienden we niet te rijden, want na het kruisen van de Hoge Weg ging het linksaf een villawijk van Stabroek in.  Een servitude en grasspoor tussen de prikkeldraden van twee velden leidden me naar het zogenaamde Elzenbos op 33 km omstreeks 14.45 u.  Achter de voetbalvelden het Elzenbos door, goed voor een off-road bospad, en voorbij het kerkhof om er de grote baan tussen Putte en Stabroek te kruisen en zo de antitankgracht te bereiken.  Linksaf, waarna het enorm lange en saaie zandpad naast de gracht me na enige tijd de Danckerseweg nabij De Neus deed kruisen.  Saai, omdat een twee jaar geleden vele bomen en struiken langs de boorden van de gracht gekapt werden om de gracht te ruimen en in haar oude glorie te herstellen.  Er volgde nog een lang stuk over de zandweg naast de gracht tot aan Stafort, het oude Fort van Stabroek waar thans teambuildingactiviteiten georganiseerd worden, zoals paintball!  Er stonden redelijk wat auto’s geparkeerd in de nabije vettige weide.  37 km om 15.00 u.

Ik diende de Abtsdreef te kruisen, de weg die Stabroek met Berendrecht verbindt, om even verderop weer linksaf te slaan in een veldwegje dat me naar een tunneltje onder de A12 voerde.  Ik werd er ingehaald door de vijfde biker die ik vandaag te zien kreeg!  Nog kort even naast de antitankgracht over een zandpad en naast een eenzaam huis rechtsaf op een betonbaantje dat me in de richting bracht van de brug waar de A12 de Abtsdreef kruist.  Ik heb dit alles nog weten gebouwd worden!  Naast de brug richting Berendrecht om de straat te kruisen en weer een betonpad op te rijden aan de voet van de A12.  Via nog een klein tunneltje ging het weer de snelweg onder naar een mij meer bekende plek.  Hoopvol keek ik uit naar de off-road die we vanaf hier mogelijk onder de wielen zouden geschoven krijgen.  Het ging de natte paden in van de bossen op een plek waar nogal wat paardenweiden en enkele buitenhuizen liggen.  Er volgde een stukje over het zanderige pad ter hoogte van een manege en de sportvelden Ponderosa in de bossen in de omgeving van de camping De Watertoren in de buurt van de Steenovenstraat te Berendrecht.  Een brede bosweg bracht me tot in de geasfalteerde Konijnendreef waar zwerfvuil de passage van weinig respectvolle mensen verraadt.  Daar ging het rechtsaf het Oud Broek in en in de richting van het kasteel Ravenhof in het Moretusbos.  Het kasteel zelf kregen we niet te zien, wat jammer is voor de mensen die de streek niet kennen.  Niet dat het nu bepaald zo mooi is, maar het is wel een herkenningspunt in deze omgeving en het staat ook pal op de grens met Nederland.

Nog voor we het kasteel bereikten sloegen we rechtsaf een gehavende bostrack in, me bekend van de nightride van mijn eigenste club, en een singletrack in tot in het bos.  Ter hoogte van een slagboom ging het rechtsaf in de zogenaamde Elfurendreef, een knappe dreef in het Moretusbos.  Ze werd zo genoemd volgens de stand van de zon om elf uur, gezien vanaf het kasteel.  Het ging het bos door en via een poortje en brugje de zogenaamde bloembakkenwijk in.  Daar staan bloembakken als verkeersremmers in de straten.  42,50 km om 15.30 u.  De zesde biker van vandaag haalde me hier in.  Het ging de drukke baan tussen Kapellen en Putte over om aan de andere kant weer even de boorden van de antitankgracht op te zoeken.  Het ging er dan rechtdoor een singletrack op doorheen een stukje bos om de Molensteeg in Putte-Stabroek te bereiken.  Rechtsaf in een straat die evenwijdig loopt met de baan Kapellen-Putte in de richting van Kapellen.  Even verder rechtsaf de velden in, samen met de zevende biker die ik op mijn pad trof.  Samen met deze man dook ik weer het Elzenbos in, op een pad recht op recht, naast een voetbalveld links naast de bosrand.  Hier reden we toch een tijdje door het bos om uit te komen op een paadje dat, door de weiden lopend, een verbinding vormt voor wandelaars en fietsers tussen de ’s Hertogendijk en De Neus.  Deze plek is me zeer bekend omdat ik via dit pad van thuis uit met de fiets richting Nederland rijd voor de winterse toertochten in de streek van Ossendrecht, Woensdrecht, Huijbergen en Hoogerheide.  Daar zijn prachtiger ritten te rijden dan hetgeen we vandaag voorgeschoteld kregen!  Doordat het Moretusbos het uiterste punt was dat de rit van vandaag aandeed, bleef veel moois hier in de omgeving helaas onaangeroerd!  Uit het Moretusbos en omgeving had men meer kunnen halen!  46 km om 15.50 u.

Vanaf de kapel aan de s’ Hertogendijk in Hoevenen bracht het autovrije asfaltbaantje me in een open landschap tussen de paardenweiden naar de Parijseweg in Hoevenen.  Toen ik kind was, was deze straat nog een assenweg met enkel een paar oude huizen.  Toen ik met vakantie was bij m’n grootouders kwamen we er met een toen nog jonge tante bij valavond in het licht van enkele kaarsen wandelen en griezelen!  Nu staat de ene kant van de straat vol huizen.  De overkant van de straat, op grondgebied Kapellen, is onbebouwd met een bos dat de uitloper is van het park van Kapellen.  Daar waar de bebouwing van de Parijseweg aanvangt, doken we dat bos in om na het doorkruisen ervan uit te komen in de Biartlei te Kapellen.  We doorkruisten de gemeente via de Hoevensebaan, de Albertdreef, Essenhoutstraat, Palmstraat en Klein Heiken tot aan de Puihoek en Vloeiende op de grens met Ekeren.  Op een boogscheut van de voordeur!  Via de Schriek reden we voorbij de stopplaats Sint-Mariaburg en over het vrij recente fietspad naast het spoor tot aan het stationnetje van Ekeren.  54,50 km.  Hier stak Caterpillar me voor de tweede keer voorbij!

De brug onder en verder over het fietspad dat er tussen de achtertuinen van de huizen en het spoor ligt.  Ik wist niet eens dat het er lag!  Het is vrij recent en maakt deel uit van de reeds gedeeltelijk gerealiseerde fiets-o-strade van Antwerpen tot Essen.  Verderop ging het rechtsaf over een paadje dat evenwijdig loopt met de Konijnenberg en waar de zijstraten op dood lopen om zo de Oude Landen te bereiken.  Hier waren we vlak bij het park rond het kasteel Veltwijck, districtshuis van Ekeren.  Hier stond het sinds enige tijd ontmantelde en gesloopte stadion van Germinal Ekeren.  Naast de gemeente heeft de stad ook de voetbalploeg van Ekeren opgeslokt en teloor laten gaan!  In de Lindenlaan even gaan kijken naar het “peperkoeken huizeken”.  Het staat er nog steeds, de rijwoning met de bizarre sprookjesgevel!  We doken het natuurgebied de Oude Landen in, eertijds een militair domein.  Alleen enkele oude loodsen herinneren aan die tijd.  Helaas ging het recht op recht over een weliswaar onverhard paadje tussen het domein en de spoorweg tot aan de brug van de verkeerswisselaar E19-A12 ter hoogte van de stopplaats Noorderdokken.  Hier wijkt de recent aangelegde hogesnelheidslijn af van de spoorlijn Antwerpen-Essen.  De op- en afritten werden toen tijdelijk herlegd om onder de bestaande op- en afritten tunnelkokers te bouwen.  16.40 u.

Vanaf het station Noorderdokken werd ik weer naar de Noorderlaan gestuurd om deze ter hoogte van de Havanastraat te kruisen.  Via de Vosseschijnstraat ging het, evenwijdig met de Noorderlaan, door een geïndustrialiseerde troosteloze omgeving via de achterzijde van Decathlon en Metropolis over de Straatsburgbrug weer naar het Park Spoor Noord.  Op de brug werd ik nog ingehaald door de achtste biker die ik vandaag als metgezel had!  Dat waren maar weinig deelnemers, vermits ik mijn tijd voor de rit had genomen en pas om 17.00 u weer binnen liep.  Door dit lage aantal moeten de mensen het aan de bevoorrading voortijdig opgegeven hebben, want daar heb ik niets van gezien.  Die moet ergens in Kapellen gestaan hebben en dus ruim laat op het pacours.  Nog twee flesjes frisdrank gedronken in een zo goed als lege hal.  Even gezocht naar hoe ik weer huiswaarts moest rijden en via het nieuw ontdekte fietspad naast de spoorweg weer naar huis gebold.  Dat was iets verder dan vanochtend en goed voor zo’n 13,50 km.  Ik vond het niet slecht van eens op een andere wijze kennis te maken met de streek waar ik al zo lang woon en ik kreeg dat wat ik verwacht had.  Vele bikers zullen zich vandaag wel bedrogen gevoeld hebben indien ze zich aan een gebruikelijk parcours hadden verwacht.  Ik weet niet of er veel alternatieven zijn indien men vanuit de stad vertrekt.  Misschien viel er op de linkeroever meer te halen.  Ik ken dat daar te weinig om daar te kunnen over oordelen.  Over een echte mountainbiketocht kon je hier niet spreken en de organisatie was zwak om er vijf of zeven euro voor te moeten neertellen.  De wielrijdersbond kan van vele lokale clubs nog veel leren wat de organisatie van een toertocht betreft met vaak een betere accommodatie tegen een lager tarief!  Het is wel zo dat de streek waar ik mijn leven zal geleefd hebben zich niet leent voor een mountainbikeparcours.  Het is niet voor niks dat hier geen toertochten georganiseerd worden en de rit van deze zaterdag was daar een bewijs van!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Nightride (28-38 km) van Kristus Koning te Sint-Job-in-‘t-Goor op vrijdag 13-09-2013.

Ik moest me op vrijdagnamiddag reppen om mijn werk te beëindigen, alles netjes achter te laten, snel enkele boodschappen te doen en iets eetbaars achter de kiezen te steken om tijdig nog in Sint-Job-in-‘t-Goor te zijn om er deel te nemen aan de jaarlijkse nightride van de school voor buitengewoon secundair onderwijs Kristus Koning.  Het verwonderde mij wel dat er al zo veel mensen in de sporthal zaten te genieten van de après, terwijl ik nog moest vertrekken!  Om exact één minuut voor het sluiten van de inschrijvingen heb ik me aangemeld.  Daarmee was ik de voorlaatste om te vertrekken, want een tiental minuten later is er nog iemand komen opdagen.  Alvorens te kunnen vertrekken diende ik de lampen nog op m’n stuur te monteren en m’n schoenen aan te doen, zodat ik om 20.05 u op weg was.  Vanaf de vooravond was het al licht beginnen regenen na een grijze, maar droge dag, doch van bij de start had ik al te maken van fikse regen en dat zou zo de hele rit blijven duren.  Enkel naar het einde toe, gedurende zegge de laatste vijf kilometers, werd het weer droog.  De vroege vertrekkers zullen nog van een vrij droog parcours hebben kunnen genieten, terwijl wie later vertrok niet alleen last had van de regen, maar ook van opspattende modder op een intussen doorweekt geraakt parcours.

Van bij de start konden we genieten van het bos binnen het domein van de school, vertrekkend van een eigen aangelegde heuvel, de “Col du Jardin” en de singletracks met en zonder wortels, met en zonder dwarse geulen, die op het terrein van de school gelegen zijn.  Op een gegeven ogenblik reed ik in het laatste schemerlicht voorbij het kerkhof waar de broeders begraven liggen die hun leven sleten in dienst van deze school en er na hun dood hun plaats voor de eeuwigheid toegewezen kregen.  Na 2,50 km leuke bospaadjes bereikten we de achterpoort van Kristus Koning aan de Caterskapeldreef op het grondgebied van Schilde, ik vermoed zelfs van ’s Gravenwezel, deelgemeente van Schilde.  Ik miste er al een pijltje naar links en diende op m’n stappen terug te keren.  Daardoor merkte ik dat er in de verte nog een lichtje op komst was!  Singletracks en een bospad met veel plassen leidden me door het duister.  De biker die nog na mij was vertrokken, haalde me in en bleek een Nederlander te zijn.  In zijn zog reed ik achter hem over een pad met zeer grote, brede plassen, tot ik hem op 5 km uit het oog verloor.  Ik arriveerde in de Rinkvendreef in Schilde en aan het einde daarvan werd ik opgewacht door twee dames-seingever die al te horen hadden gekregen dat de laatsten vertrokken waren en dus konden beschikken en drogere oorden opzoeken.  Met dank om voor ons in de regen op wacht te staan.  Ze wensten me een goede rit.

Aan de overkant van de baan ging het direct weer de bossen in.  Omstreeks 8 km bereikte ik een knappe singletrack over een soort heuvelrugje met enkele bulten op en af.  Ik vermoed hier ook al bij dag tijdens toertochten in de streek te zijn gepasseerd.  Tussen de bebouwde zones door liggen hier immers nog stroken bos met statige bomen.  Brede en smalle boswegen wisselden elkaar nadien af.  Even gestopt om m’n jasje uit te doen, ondanks de regen, want ik zweette me te pletter.  De temperatuur was ideaal voor een rit.  Aan de omgeving te merken naderde ik omstreeks 10 km de abdij van Westmalle en toen ik een eenzaam huis op een kruispunt van asfaltbaantjes passeerde, was ik daar zeker van.  Het asfalt ging over in zand, want omheen de abdij liggen enkele zeer zanderige paden.  We reden naast de lange muur aan de achterkant van de abdij.  Misschien kan hier de volgende keer door de organisatoren een bordje worden geplaatst zodat bikers die de streek niet kennen zich er van bewust zijn dat achter deze muur het edel vocht van tijdens menige après gebrouwd wordt, ook al zie je in het stikdonker niks van de rest van de abdij.  Zand ging weer over in asfalt eens de abdij voorbij ter hoogte van De Dennen, waar het weer het bos in ging.

Even later passeerde ik het kruispunt van de Wijngaardstraat en de Heidemolenstraat in Westmalle, een plaats waar ook andere toertochten passeren, onder anderen die van de club van een kameraad uit Westmalle die ik ooit hielp uitpijlen.  Aan de horizon zag ik licht dat de wolken wit kleurde.  13,5 km omstreeks 21.00 u.  Ik dook het Molenbos in om er van 14 tot 17 km te genieten van de ontelbare singletracks die in het bos omheen Drieboomkensberg verscholen liggen.  Ze lagen er ondanks de regen nog behoorlijk berijdbaar bij.  Na een natte periode, vooral in de winter, kunnen deze paden er zeer nat bij liggen met veel slijk en plassen.  Sommige pijlen waren wel verwarrend opgehangen.  Als een pijl rechtdoor wijst op een Y-vormige splitsing kan je nog voor één van beide kanten opteren!  Dat kwam een aantal keren voor, zodat ik op m’n stappen diende terug te keren en dan mocht ik nog van geluk spreken dat ik nog wist uit welk paadje ik gekomen was!  Na de zomer lagen de paadjes nu soms verstopt tussen het weelderige groen van de overhangende natte takken.

Zo was het leuk rijden tot aan de bevoorrading op de open plek nabij de bidplaats op Drieboomkensberg omstreeks 21.20 u op 17 km na het vertrek.  De mensen ter plekke hadden het meeste al opgeruimd.  De andere bikers hadden bijna alles opgegeten, er restte enkel nog peperkoek en een beker sportdrank.  Een paar woorden gewisseld met Stresskip en de andere mensen, allicht leraars van de school, waarvan ik enkelen nog herkende van de vorige editie.  Het regende intussen vrij stevig, zodat de weersomstandigheden niet uitnodigden om lang te blijven hangen.  Daardoor ben ik vrij snel weer vertrokken zodat de mensen de rest nog konden opruimen en drogere oorden opzoeken.  Ik verliet het Molenbos en kwam toe op een bekende plek aan een poort van een privaat eigendom met drie huisnummers op het kruispunt van de Oude Liersebaan en de Heikantstraat in Westmalle, verharde wegen in een weinig bewoonde landelijke omgeving.  Verderop zit er een vakantieverblijf tussen het groen verstopt.  Veldwegen voerden me daarna tot in de Westmallebaan in Brecht.  Op 20,50 km reed ik daar omstreeks 21.40 u het begin van de Abdijlaan in Brecht op nabij Café Trapke Op aan het kanaal.  In de bocht, aan werken ter hoogte van brug 11 over het kanaal Schoten-Dessel, twijfelde ik even aan welke richting de pijl daar uit wees.  Ik diende een smal spoor naast het kanaal op te rijden alwaar ik de splitsing trof tussen de ritten van 28 km en van 38 km.  Dit op 21 km van de start om 21.45 u.  De kortste route ging rechtdoor langsheen het kanaal, ik diende het kanaal te kruisen via een ponton dat ter voorlopige vervanging van de brug over het kanaal lag.

Aan de overkant ging het zoals ik verwacht had een servitudepaadje in een strook bos in om even verder de Kapel van de Locht, de Sint-Theobalduskapel,  te bereiken op de kruising van de Lochtsebaan en de Tilburgbaan in Brecht.  Onder een lantaarn op de hoek van de straat voor de inrit naar een gerestaureerde hoeve de batterijen van m’n lampen vervangen.  De weg aan de kapel gaat van asfalt over in onverhard.  Grassporen en een bospad leidden me langsheen een camping waar nog slechts een handvol caravans stond met links een aantal buitenhuisjes met de klassieke aangehechte Vlaamse koterijen.  23,75 km.  Vanaf hier ging de speeltuin weer open want tot 28 km reed ik door niets anders dan bos in de omgeving van de tennisclub TC De Merel.  Mensen die de omgeving niet kennen moeten wel denken dat hier immens grote bossen liggen, terwijl het eigenlijk maar gaat over een strook bos die zich uitstrekt tussen het kanaal Schoten-Dessel en de steenweg die Schoten met Sint-Job en Brecht verbindt.  Er liggen wel zeer vele paadjes in verstopt waardoor men er ettelijke kilometers rijplezier uit kan puren.  Het plezier werd enigszins getemperd door de regen die nu toch wel stevig aan het vallen was.  Omwille van de aangename temperaturen had ik het desondanks behoorlijk warm en had ik geen behoefte aan m’n regenjasje.  Omstreeks 28 km bereikte ik de Tilburgbaan in Sint-Job, een straat die er door de bossen loopt en waar villa’s en buitenhuizen staan.  Er zijn daar al een tijd wegenwerken bezig.

Een pijl die er aan een nadarhekken was opgehangen wees naar rechts en daar was effectief een doorgang naar een straat toe.  Ik kwam uit op de Schotensteenweg, maar daar was niks van pijlen meer te bespeuren.  Op mijn stappen teruggekeerd om vast te stellen dat ik nog iets verder had moeten rijden om daar rechtsaf een bos in te rijden.  Daar bleek ook een verkeersbord waar een pijl aan vastgemaakt was intussen te zijn omgevallen.

Tot 33 km reed ik over plezante singletracks in de donkere bossen om uit te komen op het jaagpad naast het kanaal tegenover enkele woonboten die daar permanent liggen.  22.40 u.  Even verder diende ik het kanaal te kruisen via de metalen loopbrug van het sas en linksaf te slaan op het graspaadje op de andere oever.  Dat bracht me naast de woonboten en een oude bunker.  Rechtsaf van het kanaal weg en het bos in naast de omheining van een camping.  Daarna werd een villawijk doorkruist over onverharde wegen.  Een breed zanderig onverhard pad waarlangs een geïmproviseerd fietspad achter betonblokken ligt, voerde me naar de open velden tot op het kruispunt met de Korhoendreef.  In deze zanderige dreef is het altijd vrij zwaar rijden.  Bij droog weer omwille van het losse zand, bij nat weer omwille van de aanzuigende ondergrond en de plassen.  Ik bereikte weer een strook bos en na een vrij lange dreef ging het rechtsaf een smal pad in dat door een houten poortje was afgesloten.  Ik herkende de plek en wist daardoor dat het einde in zicht begon te komen.  Via dit paadje, tussen een prikkeldraad en de bosrand, met enkele wortels en een betonnen duiker, bereikte ik het bosrijke gebied dat achter Kristus Koning is gelegen en hier Klein Zwitserland wordt genoemd.  De leuke singletrack met de bultjes, evenwijdig met de Polderdreef, werd benut om zo de enkele zanderige heuveltjes achter de school te bereiken.  Via één van de oprijlanen en tussen de vele gebouwen op het domein van de school bereikte ik de aankomst na bijna 42 km.

Buiten de medewerkers en een handvol bikers was daar niet veel leven meer te bespeuren.  De bikewash (je fiets werd schoongemaakt terwijl je al kon genieten van de après) was reeds ontmanteld en het kraam met de hamburgers opgedoekt.  Nog even staan praten met Stresskip over de gereden rit.  Omdat de opbrengst voor een goed doel is, mogen de organisatoren gerust een euro meer vragen wat mij betreft.  Maar blijkbaar primeert ook hier het bikershart en is een eventuele opbrengst maar van secundair belang.  Stresskip repliceerde namelijk dat de organisatie van de tocht ook tot doel heeft om de school eventjes in de belangstelling te plaatsen en bekend te maken.  Deze tocht is in inderdaad een goed initiatief daartoe.  Het hoeven niet altijd schoolfeesten en eetfestijnen te zijn!  De raad van Stresskip opgevolgd en met mijn beslijkte lijf de douches opgezocht vermits die nog operationeel waren.  Met de regen op m’n ruit en de radio halfzacht reed ik op het ritme van gitaarakkoorden weer huiswaarts.  Om daar dan nog werk te hebben met de schoonmaak van de onder het slijk zittende spullen.  M’n fiets heb ik pas daags nadien schoongemaakt, want ik wilde op zaterdag absoluut eens zien wat de toertocht vanuit mijn eigenste Antwerpen in zijn petto had!  Ik was blij dat ik in m’n bed kon kruipen, ben als een blok in slaap gevallen en na een relatief korte nacht was ik daardoor toch redelijk goed uitgeslapen.

Net zoals de voorgaande edities die ik allemaal heb meegemaakt, was deze tocht weer tot in de puntjes georganiseerd en hebben de mensen van Kristus Koning al hun troeven uit de kast gehaald om het de bikers naar de zin te maken met een gesmaakt parcours en de nodige service voor en na.  Jaar na jaar worden de suggesties van de deelnemers na de tocht meegenomen en ter harte genomen voor het aanbrengen van verbeteringen.  Zo werd er dit jaar werk gemaakt van reflecterende stroken op de pijlen, wat toch wel aangewezen is voor de bikers die de tocht bij donker afleggen.  Voor een 380 bikers die kwamen opdagen begon het weekend op deze vrijdag de dertiende alvast op de best denkbare wijze!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en mountainbike.be!

Toertocht Afrit 16 (28-38-52-73-92 km) van de Brandweer Leuven te Heverlee op zondag 08-09-2013.

De toertocht van de brandweermannen uit Leuven vanaf hun kazerne aan de afrit 16 nabij Gasthuisberg in Heverlee staat al ettelijke jaren als klassieker op m’n lijstje.  Na op donderdagavond de nachtrit van de militairen in Leopoldsburg en op zaterdag de toer van de Heidezonen in Bierbeek te hebben gereden, was ik op zondagochtend helemaal niet uitgeslapen toen de wekkerradio me wakker deed schrikken.  Het opstaan en me klaarmaken verliepen dus tamelijk moeizaam zodat ik later dan gehoopt op weg was richting Heverlee.  Helaas was het thuis aan het regenen en ik hoopte dat dit snel over zou zijn zoals men in het weerbericht beloofd had.  Ik werd verwezen naar een parking die een heel eindje van de kazerne was gelegen.  De immens grote parking vlak naast de brandweer stond blijkbaar al volledig vol!  M’n fiets laten bewaken door de potige brandweermannen aan de fietsenstalling.  Aan de inschrijving troepten de meeste bikers samen voor de inschrijvingstafels van de kleinere ritten, terwijl de rush aan de tafel voor de 73 km en 92 km al achter de rug was.  Om 9.00 u was ik op pad, hoopvol opkijkend naar een blauwer wordende hemel.

Zoals de vorige keren doken we vanaf Gasthuisberg de veldweg in die ons evenwijdig met de snelweg naar beneden voerde over een ondergrond van harde zavel en eindigend op een dropke.  Bij het toekomen had ik de bikers al naast de afrit zien rijden.  Het ging over een veldweg en het dorp uit om na 5 km het Heverleebos annex Meerdaalwoud in te rijden.  Singletracks en bredere boswegen voerden me onder anderen naast de draad die de snelwegparking van het achterliggende bos scheidt.  Dat betekende dat het niet lang zou duren eer ik de redelijk gehavende en lastige singletrack zou treffen die deel uitmaakt van de rode lus van de vaste Meerdaalwoudroute.  Er zitten daar nogal wat diepe groeven, spleten en putten in.  De ondergrond lag er goed vast bij zodat ik er vlot over kon rijden en ik me afvroeg waarom ik er vroeger niet happig op was om hier te passeren.  Of zou ik dan toch wat bijgeleerd hebben en zelfzekerder zijn?  6,50 km.  Het ging de lage tunnel onder de snelweg in om aan de andere kant het kiezelpad te bereiken dat me een hele tijd naast de Dijle voerde in de richting van Korbeek-Dijle.  Een harde singletrack tussen weiden voerde me naar het plaatselijke kasseibaantje dat we dienden te kruisen.  Om daarna een harde singletrack onder de wielen te krijgen tot 9  km.

Van 10 tot 11,75 km kregen we de eerste serieuze kuitenbijters in knappe holle wegen voor de wielen.  Na hier naar boven gekropen te zijn bereikte ik de splitsing waar de 73-92 km apart gingen van de 28-38-52 km  Dit midden de velden op 12 km van de start.  Nadat het nog redelijk druk was geweest gedurende de aanvang van de rit, was ik blijkbaar de enige die nog de richting van de langste routes uit ging.  Maar toen ik even halt hield kwamen er toch nog redelijk grote groepjes deze kant uit.  Intussen was het immers al 9.50 u.  Ook de zon was van de partij zodat de landelijke omgeving meer kleur kreeg.  Een veldweg bracht me op en af doorheen de velden.  Joepie en Annemarie staken me voorbij in het gezelschap van Harry.  We hadden mekaar al toegewuifd toen ze de parking op kwamen gereden wanneer ik me stond klaar te maken.  Eigenlijk is het wel leuk dat je als koppel dezelfde passie deelt!  Je kan uw hobby uitoefenen zonder dat de andere hoeft te knorren over alleen gelaten worden!  Annemarie hoeft echt niet onder te doen voor haar mannelijke fietspartners!  In hun gezelschap bereikte ik de splitsing tussen de 73 km en de 92 km op 13,75 km van het vertrek.  Ook zij kozen net als ik voor de 73 km.  Ik meen in het verleden ooit wel eens de langste toer gereden te hebben, maar 73 km konden voor deze editie wel volstaan.  Tijdens de afdaling tot op het terrein van de zandgroeve De Kock speelde ik het trio bekenden al snel weer kwijt om er nogmaals een splitsing te treffen tussen de 73 km en de 92 km.  Voor de langste afstand bevinden zich op de route van de 73 km immers enkele extra lussen.  Wie dat wenst kan dus in principe ook een afstand tussen de twee in rijden door het al dan niet kiezen van enkele extra lussen.

Een mix van veldwegen, assenwegen en landelijke betonbaantjes voerden me op en af doorheen een glooiend landschap met knappe vergezichten tot in Leefdaal (Bertem) op 19,50 km van het vertrek.  10.20 u.  Een voor mij zware klim over een smal graspaadje en een assenweg doorheen een bos leidden me tot de oversteek van de Neerijsesteenweg ter hoogte van een door klimop overwoekerd kapelletje op de grens tussen Leefdaal-Bertem en Neerijse-Huldenberg.  Het plekje kwam me bekend voor omdat ik er op 5 mei gestaan had toen ik hier was komen rijden ter gelegenheid van de opening van het mountainbikenetwerk Dijle- en Hageland vanuit Huldenberg en even van het parcours was afgeweken.  Hier staken me op 21,75 km twee Bierbikers voorbij, Hilde en de metgezel in wiens gezelschap ze meestal rijdt.  Misschien is hij zelfs haar echtgenoot, ik weet dat niet.  Ze weten in ieder geval beiden van wanten en stuiven meestal tegen een aanzienlijke snelheid voorbij!  Ze zullen niet gemerkt hebben dat ik daar stond, ik had niet mijn gebruikelijke tenue aan, want anders rijden ze nooit voorbij zonder een groet.  Ik heb hen nog te zien gekregen na aankomst.  Landelijke betonbaantjes en veldwegen met een plezante afdaling brachten me tot de eerste bevoorrading op 25,50 km van het vertrek aan de voet van een donkere holle weg.  Een aantal jaren terug stond hier zelfs een brandweerwagen om de fietsen proper te spuiten omdat het toen zo’n slecht weer was dat het materiaal afzag door de vastgeklitte smurrie!  10.45 u.  Me te goed gedaan aan een stuk banaan, schijfje appelsien, een snede cake en een partje peperkoek.  Alles doorgespoeld met een zoet smakende sportdrank.

Het ging de donkere woeste holle weg in en daar heb ik er, in tegenstelling tot de meesten die over de geëffende strook reden, een echte mountainbikerit van gemaakt door aan de rechterkant over de losse stenen en rotsjes te rijden.  Eens weer in het open veld trof ik boven de splitsing tussen de 28-38-52 km en de marathon van 73-92 km op 26,75 km van de start.  Omstreeks 29 km konden de bikers genieten van een knappe afdaling over een grasspoor en een holle weg, zijnde de Vloedgracht in Korbeek-Dijle (Bertem).  In de straat waar ik toekwam werd ik opgeschrikt door een snelheidsduivelin die met haar auto lekker haar voeten met hoge hakken veegde aan de maximumsnelheid.  Afdalen betekent meestal ook weer moeten klimmen en dat was nu niet anders.  Het was dus weer naar boven kruipen in een knappe holle weg over het smalle spoor dat er in liep.  Eens boven ging het heel even tot vlak naast de snelweg over een graspad tot in de Paardenstraat op het grondgebied van Bertem.  Rond 32 km ging het eventjes door de bewoonde wereld van deze gemeente waar we tot twee keren een flinke afdaling kregen over kasseitjes.  Om zo een holle weg te bereiken waar het opnieuw stevig klimmen was.  Deze klim eindigde op de drukke Tervuursesteenweg in Heverlee.  In de verte zag ik de installaties van Bertem radar staan.  33,75 km omstreeks 11.20 u.

De benen werden nogmaals zwaar op de proef gesteld tijdens een klim over een bospad naar open veld toe en net daar hadden de fotografen van mtb-you zich opgesteld voor het maken van kiekjes.  Op 35 km na het vertrek omstreeks 11.30 u.  Me even aan de kant gezet voor een praatje.  Terwijl ik daar stond kwamen Raf en Karel al lachend naar boven gereden.  Dat zijn toch ook twee nummers heb ik zo de indruk.  De reacties en capriolen van sommige rijders ter hoogte van de fotograaf waren soms wel grappig.  Zoals het tweetal waarvan de ene de foto van de andere probeerde te saboteren door nog snel voor te schieten.  Ach ja, plagen is om liefde vragen, wordt er al wel eens gezegd!  Dan degene die wat show wilde geven met een wheelie en de fotograaf bijna uit zijn schoenen reed!  Toen herhaalde de geschiedenis zich.  Want ik was er van overtuigd dat vorig jaar de fotografen op exact dezelfde plaats hadden postgevat!  En net als toen ontmoette ik hier Danny uit Erpe-Mere nog eens!  Hij reed zoals naar zijn gewoonte de grootste toer van 92 km!  Wij hadden elkaar vorig jaar toevallig een aantal keren kort na elkaar tijdens marathons gezien.  Ik had me onlangs nog afgevraagd of ik hem nog eens op mijn weg zou treffen.  Eigenlijk ben ik wat te lang bij de fotografen blijven staan, want nadien raakte ik moeilijk weer op dreef en was mijn gezapige ritme van voordien onderbroken geworden geweest!  Ik kreeg het nadien immers zwaarder te verduren dan bij de aanvang van de tocht.  Het was nog even verder naar boven kruipen tot op een hoogvlakte.  Intussen was het al bijna middag en kwam ik op 36,50 km toe aan een splitsing tussen de 28 km en alle andere afstanden.

Voor mij ging het de dreven van Bertembos in waar ik aan een kort steil klimmetje dan toch even moest stappen.  Op 37,50 km bereikte ik het in het bos gelegen Chimeara-huisje aan de voet van een watertoren.  Aan Armenlos volgde een leuke afdaling over een half hol kasseibaantje zoals die hier door de velden lopen.  Met de armen helemaal niet los, doch stevig aan het stuur!  Deze werd direct gevolgd door een uiterst lange klim over een idem dito kasseibaantje tot in de Nieuwstraat in Bertem.  40 km om 12.15 u.  Van hier werden we vanaf een graspad naar de leuke afdaling over een bekend pad vol wortels in Bertembos gestuurd.  Vele tochten in de streek passeren hier.  Als je van de andere kant komt krijg je wel af te rekenen met een fikse klim!  Voor mij reed een vrouw, toch niet meer van de jongsten, die ik nog een aantal keren te zien zou krijgen onderweg en dus bezig was aan de rit van 92 km!  In het gezelschap van haar man die ik ter hoogte van de fotograaf gezien had, zou nadien blijken.  Ik heb na aankomst nog even bij hen en Danny gezeten, waar zou blijken dat deze dame niet aan haar proefstuk toe was en wel meer op haar palmares heeft staan dan een marathonneke in Heverlee!  Aan de voet van de afdaling kwam de splitsing tussen de 38 km rechts (bij slecht weer reed ik hier ooit als door een rivier) en de 52-73-92 km rechtdoor over kasseitjes tot op een betonbaan.

Eens boven op dat betonbaantje zag ik in de verte de tweede bevoorrading op een klassieke plaats.  De betonnen oprit voor de moderne schuur van een hoeve aan de voet van de Oude Bertembosstraat krijgt hier wel meer bevoorradingen van tochten te slikken!  Op 41,50 km kon ik zo omstreeks 12.30 u nog eens knabbelen van het aanbod dat voor ons door de vriendelijke brandweermannen en –vrouwen was klaargezet.  De bikers nog aanwezig konden op de vingers van één hand geteld worden, hier liep de tocht duidelijk naar zijn einde.  Met een gevuld en gespoeld buikje kon ik de stevige klim over de ruwe kasseien van de Oude Bertembosstraat aanvatten.  Op 21 juli, toen onze Filip de troon besteeg, reed ik hier nog naar beneden tijdens de tocht van WTC De Biekes Wakkerzeel vanuit Wijgmaal en stond de bevoorrading op dezelfde plaats.  Uiteraard maakt elke lokale toertocht gebruik van de mooie paadjes die hier in de buurt te vinden zijn.  Een plezante afdaling in een holle weg bracht me opnieuw naar het Bertembos en voorbij het speelpleintje Vossenhol aan de rand ervan.  Deze plek ligt in de omgeving van de radarinstallatie in Bertem die we even later passeerden op 43,50 km.

Een lange afdaling over landelijke buurtwegen, de oversteek van een straat en een klim over een smal kasseispoor in een soort hol wegeltje tussen struiken dat ik herkende van eerdere passages, bracht me naar de plek die ik verwachtte.  Ik kwam effectief uit op een hoogvlakte ter hoogte van een zitbank op een kruispunt van zanderige veldwegen, waaronder buurtweg 3.  Er is een tocht die op deze plek een bevoorrading heeft staan en een andere die hier ook gewoon passeert en waar de extra lus voor de grootste afstand daar begint.  Op het kruispunt trof ik een wandelaar met hond en de splitsing van de 52 km en de 73-92 km op 46 km van de start omstreeks 13.00 u.  Een afdaling joeg me naar beneden over een zanderige weg en door een stukje van de bewoonde wereld van Everberg (Kortenberg).  Veldwegen deden me daarna traag naar boven kruipen in de richting van de snelweg. om na 49 km de splitsing te treffen tussen de 73 km en de 92 km.  Er kwamen toch nog twee mannen toe waarvan eentje in blauwe kniebroek nog resoluut de richting van de 92 km uit ging.  Een tijd later zou hij me op het gemeenschappelijke parcours weer inhalen.  Ik ging samen met de andere biker de richting van de 73 km uit.  Ik raakte er maar moeizaam vooruit over een tergend lange grasklim tot 50,50 km.  Om daarna dan toch te kunnen genieten van een stukje recuperatie tijdens de passage van een stukje bewoonde wereld van Everberg tot op de grens met Leefdaal (Bertem).

Landelijke assenwegen voerden me nadien doorheen een zeer knap glooiend landschap dat beschenen werd door misschien wel de laatste zomerzon van dit jaar.  Ik diende de Everbergsesteenweg, een rustig betonbaantje, te kruisen op een plaats die me bekend voorkwam uit eerdere tochten in deze streek.  Er reden nog vier bikers voorbij die ik ook ter hoogte van de fotograaf had zien passeren.  Dat moeten dus addicten van de 92 km geweest zijn, een groepje van vier vrienden die zich hier samen kwamen uitleven.  Toen ik er even aan de kant stond was ik er van overtuigd dat Danny me voorbij reed om aan een zware klim naar een brug over de snelweg toe te beginnen.  Dat bleek ook zo te zijn!  Eens boven troffen we op een grasplein de derde bevoorrading aan, verzorgd door twee brandweermannen onder een tent naast een bestelwagen van het brandweerkorps van Leuven, met een grote watertank op een aanhangwagen.  Er kwamen nog enkele bikers toe en samen met dit laatste tiental deelnemers energie opgedaan alvorens de laatste etappe aan te snijden.  54,50 km om 13.30 u.

Een leuke afdaling over een half hol grasspoor bracht me weer tot in de omgeving van de snelweg en een splitsing tussen de 52-73 km en de 92 km op 56,50 km van het vertrek.  De rit voerde me nadien door enkele straten van Bertem om de Dreefstraat te bereiken en via een lange klim over dit kasseibaantje de hoogvlakte aan Bertem radar te treffen.  Daar kreeg ik weer het viertal van de 92 km te zien die mij omwille van hun hogere snelheid na hun extra lusje weer inhaalden!  Even verder stonden ze langs de kant ter hoogte van het speelplein Vossenhol aan de rand van Bertembos dat we na 59 km omstreeks 14.00 u voor een tweede maal passeerden.  Daarstraks meldde een bordje dat het parcours zichzelf hier kruiste en we ons op dit korte stukje aan tegenliggers konden verwachten.  Meteen kwam er op deze plek een einde aan de lange lus van 16 km die hier begonnen was.  Daarstraks was er drukte op het speelplein zelf, nu liepen er veel wandelaars in het bos die ik door mijn passage op liet schrikken.  Eens goed en wel in het bos stak het viertal op de 92 km me weer voorbij.  De passage van dit stukje Bertembos was van korte duur en tot 61 km kon ik genieten van een plezante en zeer lange afdaling over een kasseibaantje.  Er volgden een klim in een woeste holle weg en een singletrack doorheen een donker bos op 62 km.  De man van aan de fotograaf en zijn vrouw die ik vlak voor de tweede stop in de afdaling trof staken me nog eens voorbij.

Een afdaling in een hol bosspoor en een assenweg werd gevolgd door een klim in een bospad en de Nekwinkelstraat tot 64 km.  Ik diende de Bertemsebaan te kruisen waarna ik over het terrein van een manege geleid werd.  Daar stonden net als vorig jaar tentjes voor een barbecue buiten!  Er volgde een eindje langsheen een grote baan en een afdaling over een grasspoor.  Links de brug onder, eventjes naar boven, dan weer naar beneden waar Danny me nog eens voorbijstak.  66 km.  In de bewoonde wereld reed ik voorbij bakkerij ’t Warot en dat moet dus in Winksele (Herent) geweest zijn.  Er volgde nog een zwaar stukje in een bos met een klim in een holle weg en een wortelklim voorbij een in onbruik geraakte garagebox in een bos.  Er zijn wel meer tochten die hier passeren.  Boven kwam ik uit aan een speelterrein waar nog redelijk kleine kinderen van een jeugdbeweging aan het spelen waren onder begeleiding van enkele leidsters.  Daar stond een bord dat me diets maakte waar ik me bevond.  Ik had net de Mollekensberg achter de rug!  Tijdens de toer vanuit Wijgmaal op 21 juli reed ik hier ook voorbij.  Ik arriveerde in de Maleizenstraat in een rustige woonwijk van Winksele.  68 km om 14.45 u.  Rond 71 km ging het weer de bossen aan de Mollekensberg in om enkele lussen te rijden over de tracks op een boshelling waar halverwege een kort steiler stuk is, het zogenaamde “dropke”.  Dat stuk was er voor mij na meer dan 70 km te veel aan.  Ik zag het niet meer zitten en ben daar te voet gegaan!  Ook al weet ik dat je de plek langs boven weer verlaat, ik heb toch maar het pad gevolgd zoals het uitgezet was en moest daardoor enkele keren dat steilere stuk trotseren.  Ondanks het late uur reden er daar nog enkele bikers rond.

Vanaf de beboste top van de heuvel ging het naar een afdaling op een keienpad, luisterend naar de naam Galgenbergstraat en tot aan de voet van de snelweg.  Ik herkende de omgeving en even verder reed ik inderdaad over de onverharde Sellekensstraat in Winksele-Herent, evenwijdig met de snelweg die er achter hoge struiken en bomen verborgen ligt.  Halverwege passeerde ik het witte huis op de hoek met de Predikherenberg, nog steeds in Winksele.  De toer vanuit Wijgmaal deed ook deze omgeving aan.  Een bordje kondigde voor mij de laatste 2 kilometer aan.  Even meende ik me vaag te herinneren dat deze tocht eindigde met een zware, bijna onmogelijke klim in een woeste holle weg, maar dat moet toch een andere tocht geweest zijn.  Het was immers een zacht stijgend graspad dat me weer tot op de Gasthuisberg bracht na dik 75 km omstreeks 15.15 u.  Het was mooi geweest!

Ik kreeg nog even het viertal te zien dat ik zowel aan de fotograaf als aan de derde stop en het Vossenhol te zien had gekregen.  Danny was in gesprek met de man en de vrouw die ook de 92 km gereden hadden en die ik daardoor een aantal keren had gezien.  Bleek dat deze twee mensen ook ingeschreven waren voor een mountainbikereis naar Spanje waar ook hij binnen veertien dagen aan deelneemt!  De wereld is klein!  Meteen heeft hij er al een paar “bekenden” bij!  Ik had al wel gemorken dat deze dame geen gewone was!  92 km rijden is niet voor iedereen weggelegd!  Ook de twee Bierbikers heb ik nog even gezien.  Net zoals Peter, de bionische man uit Bertem.  Ik kreeg nog een drankje aangeboden van één van de brandweermannen en moet me excuseren dat ik niet meer tegen de mens gezegd heb!  Er waren ineens zo veel mensen die me aanspraken!  Peter had de brandweerman eerst al figuurlijk ingepakt met zijn uitleg over Leuven Leisure!

Het initiatief van Sebastiaan Cloet en Peter Van Lishout positioneerde zich reeds vanaf het voorjaar in het Leuvense toeristische landschap als een alternatief door middel van een ruim zacht- en laagdrempelig aanbod.  Onder de naam Leuven WALKS organiseren zij dagelijks gegidste wandelingen o.a. een “Bierhoofdstadwandeling”, een “Hoogtepunten en verborgen hoekjes” wandeling en een “Verrassingswandeling”.  Leuven FLOATS biedt Dijleafvaarten aan: per kano van Korbeek-Dijle via het Arenbergkasteel naar Leuven Centrum, (overname activiteiten van de bekende Natur-Natur).  Leuven RIDES verhuurt en neemt je mee op fietsroutes of per huifkar, en Leuven PLAYS staat in voor allerlei workshops en activiteiten, zoals o.a. Middeleeuws koken.  Voila, daarmee heb ik geholpen om het ook bekend te maken!  Meer info op http://www.leuvenleisure.com/ !

Er kwamen toch nog twee late rijders toe.  Terwijl dat de brandweermannen begonnen met het opruimen van de tafels en de hekkens rond de bewaakte parking, nog een tijd met Danny aan de praat geweest.  Ten langen leste hebben we onze wagens opgezocht op de verderop gelegen parking en kwam er een einde aan deze editie van de toertocht aan afrit 16!  Dit alles weer knap georganiseerd voor de grote meute deelnemers door de spuitgasten uit Leuven!  Top, zoals alle voorgaande uitgaven!  Thuis restte nog de opkuis van de fiets, het wassen van de kleren, een lekkere douche en de voorbereidingen voor het werk van maandag!  Ik weet niet of de brandweerman die me het drankje aanbood dezelfde was als degene die me ’s ochtends vroeg of ik er weer een lang verhaaltje over zou schrijven!  Dat is bij deze dus gebeurd, ook al heeft het even op zich laten wachten.  Als je drie keren in het weekend gaat biken, dan heb je het druk met rijden en schrijven!  Ook het werk waarmee de boterham dient verdiend te worden blijft doorlopen!  Volgend weekend is het weer van dat met een nightride in Sint-Job-in-‘t-Goor op vrijdag, de toertocht vanuit Antwerpen op zaterdag, nu er eens eentje is vanuit de eigen woonplaats die op een boogscheut van m’n deur passeert, en Overpelt of Gelrode op zondag.  Ik weet niet goed wat kiezen!  Het zijn drukke tijden!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!