Archief

Toertocht (15-25-45 km) van WTC De Heidezonen te Bierbeek op zaterdag 07-09-2013.

Omdat een mens zo af en toe eens zijn voddennest moet opruimen en orde op zaken moet stellen, heb ik me deze zaterdag toch wat moeten haasten om nog tijdig in Bierbeek te zijn.  Toen ik in de straat van het opgegeven adres verscheen, waren daar weinig sporen van mountainbike te zien.  Pas aan het einde van de straat zag ik een kerel in de weer met een tuinslang om z’n fiets proper te maken en vermits er daar voor enkele huizen een parkeerplekje beschikbaar was, heb ik dat maar meteen ingenomen.  Pas toen ik naar de hoek van de straat wandelde zag ik aan de overkant het Café Vandervelpen met het opschrift WTC De Heidezonen.  Het was bij deze jongens dat ik wezen moest en eens het hoekje om was de startplaats duidelijk te zien.  Naast een kapel op het rondpunt stond een grote tent, ervoor een grote open tent met daaronder tafeltjes en stoelen en bovendien nog tenten waaronder dames in de weer waren met het bakken van hamburgers.  Dat laatste opende perspectieven voor na afloop als ik tenminste tijdig weer binnen zou zijn.  Naast de mountainbikeritten (15-25-45 km) was er ook een familietocht (12-18 km) en toen wist ik niet dat men daarvoor tot 16.00 u kon inschrijven.  Opdat ook de mensen van de familietocht nog zouden kunnen genieten van een hamburger of pens zouden de dames er niet al te gauw de brui aan geven!

De inschrijving was binnen in de grote tent, maar ik was de enige ter plekke, buiten een biker die zijn rit al achter de rug had en een praatje maakte met een Heidezoon aan de inschrijvingstafel.  Ik kreeg een polsbandje om met de mededeling dat het na afloop inruilbaar was tegen een pannenkoek!  Nog een motivatie om onderweg niet te dralen!  Het noodnummer genoteerd dat naast de geafficheerde kaart vermeld was.  Achteraf zou blijken dat het parcours in pechzones verdeeld was met telkens de vermelding van het noodnummer op de bordjes.  Eventuele pechvogels werden dus niet aan hun lot overgelaten!  Om 13.30 u was ik op weg, benieuwd naar wat deze tocht voor mij in zijn petto had.  Ik had al ooit toertochten in Bierbeek gereden, maar niet deze vanuit Bremt.

Het ging voor de eerste honderd meter over een asfaltbaantje in het gezelschap van de familietocht om dan linksaf te slaan naar een off-road veldpad en via een strookje bos de Heidestraat in Vertrijk (Boutersem) te bereiken.  Deze veldweg voerde me naar een drukkere baan, de Neervelpsestraat, ter hoogte van de oprit van de snelweg, de oprit die ik bij het weer naar huis keren straks zou op rijden.  Toen ik even halt hield kwam er nog een biker voorbij.  Vertrijk?  Eigenlijk nog niet echt van gehoord!  Van Neervelp en Opvelp wel, maar dat klinkt zo Limburgs!  Opvelp is een deelgemeente van Bierbeek en Neervelp van Boutersem.  Boutersem associeer ik om de één of andere reden altijd met een barones, en nazicht op internet leert me dat dit te wijten is aan een herinnering uit mijn jeugd.  In 1979 is daar blijkbaar een barones vermoord op haar kasteel van Kwabeek.  Toen ik de grote baan gekruist had zag ik vanaf de assenweg aan de overzijde tussen de bomen in de verte een kasteel staan, een groot huis in ieder geval, dat vermoedelijk het kasteel van Kwabeek is, thans gemeentehuis van Boutersem.  Ter hoogte van een betonnen brugje onder de snelweg trof ik de splitsing tussen de routes van 15-25 km en 45 km op 4 km na de start.  Een biker reed samen met mij de richting van de 45 km uit op een graspad evenwijdig met de achter groen verstopte snelweg.

Deze veldweg zorgde voor een eerste klimmetje met links een knap vergezicht onder een helaas vrij grijze hemel met toch enkele plukken blauw.  Ik rekende op droog weer, want had mijn regenjasje in de auto achtergelaten.  Een afdaling in een hol pad voerde me op 5 km tot in Vertrijk (Boutersem), waarna een lange veldweg, lichtjes op en af, me tot in de Vertrijksestraat voerde.  Deze onverharde veldweg bevond zich volgens het verweerde plakkaatje in Tienen.  Tienen?  Ik had er geen benul van dat Bierbeek zo dicht bij Tienen was gelegen!  Toen ik nog eens ging kijken of ik het wel goed gelezen had, kwam er nog een potige biker voorbij gesnord.  Ik daar achter, stevig klimmend over een keienpad, waarna we na 9,75 km via een duidelijk weinig gebruikte brug de snelweg kruisten op de grens met Willebringen (Boutersem).  Nog nooit van gehoord!  Onder mij reden de auto’s door en flitste er op dat ogenblik ook een Thalys over de naastgelegen hogesnelheidslijn voorbij.  In Willebringen-city met zijn twee huizen en een half reed ik voorbij een oud kapelleke op een kruispunt van wegen aan Hoeksken.  Of hoe de moderne technologie op een luttele kilometer voorbij een stokoud patrimonium raast.  Het ging de velden in over lange, vrij eentonige op elkaar lijkende veldwegen, en ook al verveelde ik me niet, ik hoopte toch dat me nog wat afwisseling te beurt zou vallen en ik het landschap niet al na 10 km gehad zou hebben!  Het was er wel bijzonder landelijk en rustig.

Omstreeks 14 km werd de eentonigheid onderbroken door een plezant grasspoor waar ik het gezelschap kreeg van drie jonge meisjes inboorlingen, één te paard en twee op de fiets er naast.  Na de meisjes en zelfs het paard begroet te hebben, diende zich een leuke afdaling in een hol pad aan!  14.25 u.  Ik arriveerde pal op de grens tussen Opvelp (Bierbeek) en Neervelp (Boutersem) en diende er de rustige Waversesteenweg te kruisen.  Rustig omdat geen kat er kon passeren door wegenwerken.  Een leuk paadje voerde me, aanvankelijk achter de huizen langsheen de Waversesteenweg, onder de bomen langsheen een waterloopje, vermoedelijk de Velp, naast de rand van een bos op de andere oever.  De Velp ontspringt in Opvelp en mondt ter hoogte van Zelk nabij Halen en Bekkevoort uit in de Demer, plaatsen mij bekend van de tochten in het Hageland.  Ik arriveerde in een rustig kasseibaantje ter hoogte van een oude wegwijzer naar naburige gehuchten.  Het ging er een veldweg in die me in de richting van de watertoren voerde.  Deze watertoren op Bovenheide (Bierbeek) valt van ver op omdat er een grote wereldbol op het bolvormige bovenstuk is geschilderd.  Hij haalde tijdens de zomer van 2011 het nieuws omdat een dode duif voor drinkwaterverontreiniging zorgde en de streek van Pellenberg, Lovenjoel, Opvelp, Blanden en Haasrode vijf dagen droog zette!  En laat het nu net zo geweest zijn dat ik de week voordien een toertocht in Bierbeek gereden had met de kans daar dodeduifwater binnen te hebben gekregen.  Ik had de wereldboltoren na het verlaten van de snelweg daarstraks al opgemorken!

We reden de toren niet voorbij, want het ging linksaf een veldweg in tot een splitsing tussen de routes van 15 km en 25-45 km op 17 km van het vertrek.  Na het kruisen van een baan konden we genieten van een amusante afdaling over een graspaadje.  Dit pad kwam uit in een holle assenweg waar we getrakteerd werden op een fikse klim.  Ter hoogte van enkele huizen ging de assenweg over in een smal kasseibaantje.  Een Pellenbiker stak me in zijn lichtblauwe cluboutfit voorbij.  Mogelijk dronk deze argeloze in 2011 ook dodeduifwater!  Er was toch even wat drukte in deze smalle kasseiweg.  Een vrouw reed er met haar wagen traag achter enkele mensen die op hun beurt naar hun wagen stapten.  Toen ik tot vlak bij de bumper van haar auto gekomen was begon deze vrouw weer achteruit te rijden!  Ik heb toen eens goed hard moeten roepen om te laten merken dat ik niet zinnens was van de hele weg weer achteruit te bollen!  Enigszins beteuterd draaide ze het raampje open.  Ze zal me niet gezien hebben!  Toen ik voorbij reed werd de reden van haar manoever me duidelijk.  Er kwam een tegenligger aan en de plek was er te smal om elkaar te kunnen kruisen.  In het zog van de Pellenbiker dook ik er na 19,75  km opnieuw de velden in en werden we eventjes geconfronteerd met lichte regen.  14.50 u.  De veldweg veranderde weer in een kasseiweg die me tot in Hamme-Mille (Beauvechain of Bevekom) voerde.  Van deze plaatsen had ik al wel gehoord, vermoedelijk omdat Hamme-Mille aan het Meerdaalwoud grenst waar ik allicht al met de bike ben gepasseerd.  Bevekom is bekend vanwege de luchtmachtbasis.  Toen ik even stond te bekomen van het feit de taalgrens te zijn gepasseerd op 20 km vanaf de start, kwamen er nog twee bikers Beauvechain binnen gesnord.  Les vététistes moustachent à Beauvechain!

Er kwam nog een late rijder voorbij waarna een veldweg me deed klimmen tot de splitsing 25 km en 45 km op 21,50 km van het vertrek.  Een afdaling over een ruwe veldweg, overgaand in een semi holle weg bracht me tot in de rustige Rue du Village in Beauvechain (Mille?).  Nog steeds zorgde een lichte regen voor wat nattigheid.  Een pad voerde me over een hoogvlakte om op 24 km een klim in een knappe holle weg te bereiken, overgaand in een veldweg op een volgende hoogvlakte.  15.10 u.  Vanaf daar reed ik door een open landschap met bomen aan de horizon.  Nergens rondom was enig spoor van bebouwing te zien!  Een pad bracht me dan toch tot een plek met enkele godvergeten huizen waar een oudere man in zijn tuin stond te koteren terwijl zijn hond lekker rustig naast de kant van de weg lag.  Op deze schijnbaar van de moderne beschaving verstoken plek bereikte ik na 26 km omstreeks 15.15 u de bevoorrading.  Deze werd bevolkt door een man en een vrouw onder een tentje dat voor een oude kapel was opgetrokken in Mille-Beauvechain, te zien aan een plakkaat in de verte die ik slechts met veel moeite kon lezen.  Er stonden nog drie bikers, waaronder de in blauw gekostumeerde dodeduivenwaterdrinker uit Pellenberg.!  Deze deed zijn verhaal tegen de twee anderen over het feit dat het tegenwoordig zo moeilijk is en lang duurt om vergunningen los te krijgen en dat dit mettertijd de doodsteek zal betekenen van de toertochten.  Dat sommige verenigingen alles van de gemeente gedaan krijgen, en andere bijna niets!  De bevoorrading was elementair, maar voldoende met bananen, appelsienen, plakjes cake en drinken.  Voor een toer van 45 km heeft men niet meer nodig dan een amuse-gueule, wat smoelvermaak, tijdens de rustpauze!  De hond van daarnet kwam naar de tent afgezakt om ons te begroeten.

Samen met het drietal weer vertrokken om direct na de stop een splitsing tussen de 25 km en de 45 km te treffen.  Van de vétété-bébé van 15 km was hier geen spoor te bekennen.  Een veldweg voerde me door Mille tot op een plek waar het witgeschilderde kapelletje La Chapelle de Saint-Cornelis of Saint-Corneille tussen een stokoude hoeve met deels ingestorte bijgebouwen en een oud gerestaureerd huis, beiden ook witgeverfd, mooi stond te wezen.  Deze drie gebouwen in de Rue Saint-Cornelis zijn als beschermd dorpsgezicht voor de eeuwigheid geklasseerd!  De boom naast de kapel was voor mij even het schuiloord tijdens een fikse regenbui.  Ik reed vervolgens over een asfaltbaantje naast een groot ommuurd domein om even later een klim over grove kasseitjes aan te vatten.  Een lange veldweg voerde me doorheen een zeer rustige, landelijke streek.  Links van mij was er bos en er passeerde ook een vaste route.  De hemel achter mij kleurde blauw en de zon begon te schijnen, waardoor de streek er eens zo prachtig uit zag!  Op 33 km voegde de route van 25 km zich weer bij deze van 45 km op een plek midden het open veld.

Omstreeks 34 km kreeg ik een knappe holle weg voor de wielen.  Even afgestapt aan een geïmproviseerde stenen trap die naar een klein in het groen verscholen kapelletje op de flank van de holle weg leidde.  Het dateerde uit 1896 en was toegewijd aan de Heilige Bernardus.  Terwijl ik naar boven kroop reed er nog een biker door de holle weg.  De holle weg ging ter hoogte van een stokoude en deels ingestorte hoeve over in de Oude Geldenaaksebaan, een kasseiwegeltje in Bierbeek.  Ter hoogte van een kruispunt van verharde holle wegen liepen wandelaars rond, reed er een slechte chauffeur te stuntelen om de oprit van een huis te verlaten en stond een auto zonder chauffeur met draaiende motor midden op het kruispunt.  Daardoor miste ik de pijl die de holle weg naar boven toe in wees!  Boven gekomen herkende ik de plek van de start van de tocht die ik vanuit Bierbeek (zelfs al meer dan eens) gereden heb, ter hoogte van het cultuurcentrum De Borre en het voetbalveld aan de Wijnenberg.  Even tevoren was mijn eurocent al gevallen, want bemerkte ik de steile oprit die ik ooit verkeerdelijk was op gereden in plaats van de naastliggende straat!  37 km.

Servitudepaadjes leidden me door de meer bewoonde wereld tot de voetweg Kruypad naast een bescheiden schoolgebouw.  Op 38,50 km trof ik weer een splitsing tussen de 25 km en de 45 km ter hoogte van een kapelletje aan de Middelbosstraat.  Na de onderdoorgang van het hogesnelheidsspoor en de snelweg kon ik genieten van een bijzonder knappe holle weg die me naar een graspad voerde op 40 km.  Dit grasspoor leidde over een vals plat naar een plezante afdaling in een holle weg, gevolgd door een klim over kasseitjes tot in de Steenstraat.  Weer de velden in om nogmaals een afdaling in een holle weg te genieten tot in de bewoonde kern van Lovenjoel op 44 km.  Een klim over kasseitjes in een donker bos en een zanderig pad leidden me weer tot aan de tent op den Bremt.  Omstreeks 17.00 u had ik daarmee 46 km achter de wielen.

Mijn fiets toevertrouwd aan de door Heidezonen bewaakte bikeparking naast de kapel.  De Pellenbiker en de twee andere bikers die ik aan de stop had gezien waren nog ter plekke.  Een clown zorgde er voor wat animatie en kwam aan de tafels zijn truc tonen: een balletje in en uit een gesloten eierdopje toveren!  Die gasten leiden u af met hun praten, maar hoe aandachtig ik ook keek naar zijn handelingen, ik kon de truc niet achterhalen.  Enkele kinderen speelden op een springkasteel.  Mezelf verwend met een broodje hamburger en een broodje witte pens en mijn polsbandje ingeruild voor een pannenkoek als dessert.  Alles doorgespoeld met twee glazen Lindemans kriek van het vat.  Heidezonen liepen af en aan met drank en eetwaren voor bediening in de tent en onder de open tent.  Er kwamen geregeld inboorlingen toe om wat te eten of te drinken, zonder van een overrompeling te kunnen spreken.  Het begon ook wat frisjes te worden om buiten te zitten.  Om 18.15 u ben ik huiswaarts vertrokken.  Niet als laatste, want het tweetal van aan de stop had duidelijk nog geen zin om al naar huis te gaan!  Bij de man aan de bikeparking eens geïnformeerd of er voldoende belangstelling was geweest voor hun tocht.  Samen met de familietocht bleken de Heidezonen toch tevreden over de opkomst.  ‘s Avonds zou er nog een fuif plaatsvinden in de tent.  Een puik georganiseerde toertocht doorheen een zeer landelijke streek met na een ietwat saaie intro toch een voldoende gevarieerd parcours.  Echt technische passages zijn er niet te vinden, maar het is een goede manier om eens kennis te maken met deze streek.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Nightride (30 km) van de Kampse Pedaalridders in het militair domein Kamp van Beverlo te Leopoldsburg op donderdag 05-09-2013.

Omdat ik deze keer op donderdag het geluk had van wat vroeger te kunnen stoppen en op vrijdag van wat later aan de dagtaak te moeten beginnen, de moeite gedaan om op donderdagavond nog naar Leopoldsburg te rijden om er deel te nemen aan de nachttocht van de militairen in het Kamp van Beverlo.  Geen last van abnormale verkeersdrukte zodat ik zelfs voor het aanvangsuur aanwezig was.  Alle tijd om de lampen te monteren en me klaar te maken.  Het startuur was voorzien om 20.30 u, maar men kon reeds inschrijven vanaf 20.00 u.  De inschrijving was in ieder geval al goed georganiseerd.  Je kreeg een kaartje mee waarop een codenummer was geschreven en werd verzocht van, alvorens het in te ruilen tegen een consumptie, je na de tocht te melden, zodat kon nagegaan worden of iedereen weer was toegekomen.

Omstreeks 20.10 u reeds vertrokken en met opzet traag gereden om een deel van de tocht ook in volstrekte duisternis te kunnen rijden, ook al was het in de stroken bos al behoorlijk donker.  De aanvang van de tocht was al veelbelovend met leuke singletracks die zich op en af doorheen het bos slingerden.  Na de prachtige nazomerdag was het buiten nog behoorlijk warm!  Omstreeks 2,50 km raakte het parcours eventjes een betonbaantje ter hoogte van enkele gebouwen, maar doken we onmiddellijk weer het bos in!  Meteen maar de lampen aangestoken.  Even verder zag ik tussen de bomen een fel groen verkeerslichtje, maar dat bleek gewoon afkomstig van mijn eigen lamp die door groene reflecterende stroken op een pijl werd weerkaatst!  Nog tot 3,50 km trof ik tracks doorheen het bos.  Sommigen daarvan voerden me doorheen hoog opgeschoten gras, zodat je, mede door de schaduw van uw eigen lampen, soms moeilijk kon zien waar je reed!  Tot 6 km trof ik brede, vaak zeer zanderige paden.  Daarom zocht ik zo veel mogelijk de met een weinig gras begroeide zijkanten op.  Intussen werden mijn zenuwen op de proef gesteld door de irritant lekkende tutter van mijn drinkzak en het slurfje dat intussen veel te kort geworden is om al rijdend te drinken!  In het verleden sneed ik het versleten uiteinde geregeld af, of uit noodzaak omdat ik de versleten tutter niet meer los kreeg, maar dat kan natuurlijk niet blijven duren!  Op vrijdag bij Hubo een plastieken slangetje gaan halen en het euvel voor anderhalve euro eindelijk voor eens en voor goed verholpen!  Het slangetje was natuurlijk iets nauwer dan het origineel, maar door de uiteinden wak te maken in kokend water heb ik alles weer in elkaar kunnen krijgen.  Het zit nu zo vast dat er geen druppel meer lekt en ik al rijdend weer kan drinken.

Van 7,50 km volgde gedurende een kilometer een strook bos met een minder zanderige en steviger ondergrond, eindigend op een grasspoor dat naast twee eeuwige groen geworden plassen voerde.  Eens daar voorbij bereikten we de open vlakte van de Laakheide.  Even voor 21.00 u was het nu donker, op een laatste oranje gloed na en met de eerste helderste sterren aan de hemel.  8 km.  Brede zanderige dreven en sporen doorheen gras voerden me doorheen het open landschap.  Omdat er maar gedurende een uur kon ingeschreven worden, waren er op dit ogenblik al veel gegadigden op het terrein en dat deed heel wat stof opwaaien!  Dat geeft in het schijnsel van uw lampen hetzelfde effect als mist.  Op 10 km trof ik een brede dreef over iets vastere grond.  Bij het verlaten van de vlakte en het in rijden van een volgende bos, zag ik hele horden bikers op hun stappen terugkeren!  Allemaal rechts afgeslagen in plaats van schuin rechts het bos in te duiken!  Als er eentje verkeerd rijdt, iedereen daar achter natuurlijk!  Aan het aantal lichtjes te zien waren er heel veel verkeerd gereden!  12 km.  Het zal zelden zo druk zijn op het militaire domein.  Treintjes bikers reden over de zanderige paden.  Allicht waren er die letterlijk in het zand beten of zoals ondergetekende een lichte vloek onderdrukten wanneer ze op de graskant plots geconfronteerd werden met een in het gras verstopte stronk of boomtak.  Hier en daar moest ik toch even van de fiets om door het mulle zand te dabben.

Onderweg kwam ik Jean-Paul tegen.  Hij had net als ik een beetje spijt dat hij naar hier gekomen was.  Omwille van de drukte en de overdaad aan zand!  Hij had het kunnen weten van de eerste editie vorig jaar.  Toen was het minder droog weer en lag het er hier ook vrij zanderig bij.  Zelf was ik er toen niet bij.  Gelukkig zouden we na afloop onze mening kunnen herzien.  Op 15 km trof ik de bevoorrading op een grote open plek.  Gelukkig, want er troepten daar heel wat bikers samen!  De mannen achter de tafels hadden het zeer druk met het op peil houden van de voorraad bekertjes, fruit en cake!  Ik trof er nog een aantal fervente nachtridders waarvan je kan verwachten dat je ze op een nightride zal treffen: Nico, Luc, Patje en nog iemand waarvan ik de naam niet (meer) ken.  Nico gaf even een demonstratie van zijn megaverlichting.

Iets voor de anderen vertrokken omdat ze mij dadelijk toch weer zouden inlopen.  Tussen 17 en 18 km troffen we enkele zeer mooie singletracks in het bos.  Afgewisseld met meer zand dan goed voor me was!  Tien minuutjes later ben ik gestopt om de batterijen van m’n lampen te wisselen omdat mijn licht fel begon te verzwakken.  Ik kreeg bikers te zien die een fellere lichtbundel mee hadden, maar ook mannen die maar een zwak lampje bij hadden, eigenlijk te weinig licht voor een nachttocht!  20 km.  Vanaf hier tot 25 km kon ik zo stilaan mijn mening van daarnet beginnen te herzien.  Want er kwamen zeer plezante singletracks, zowel door stroken bos, als doorheen vlakten met hoog gras.  Intussen hadden de meeste bikers me ook al ingehaald en was het rustiger rijden op het parcours.  Ik slaagde er zelfs in van bikers in te halen, en dat wil al wat zeggen!  Eén daarvan kwam maar traag vooruit en dat was waarschijnlijk wel te wijten aan het feit dat zijn licht op sterven na dood was!  Ik vermoed dat ik hem zelfs twee keren heb ingehaald.  Waarschijnlijk heb ik onderweg halt gehouden en is hij me in het zog van anderen weer voorbij gereden.

Omstreeks 26 km kwamen we eventjes in de bewoonde wereld voorbij enkele huizen in een oranje verlichte straat in Leopoldsburg om een weinig verder weer het bos in te duiken.  22.50 u.  Van daar af stonden er weer leuke singles op het menu en konden we omzeggens tot op het einde door de bossen rijden.  Omstreeks 29 km ben ik even gestopt omdat de lichtbundel van mijn helmlamp de enorm dikke en gladde stam van een immense boom verlichtte!  Ik vermoed een soort uitheemse uit de kluiten gewassen cipres.  Die viel echt op!  Van tussen de bomen ontwaarde ik de oranje verlichting van de betonbaantjes op het militair domein en via een aantal met linten afgespannen paadjes bereikte ik de aankomst.  Na 30 km even over 23.00 u.  Daar liepen bikers rond wiens gezicht zwart zag van het stof!  Ik weet niet of ik er ook zo uit zag!  Mijn benen hingen in elk geval goed vol zand.

Soms is het geluk eens voor de laatkomers.  Jean-Paul duwde zijn inschrijfkaartje in mijn handen, want ging op zoek naar zijn wasgerief.  Luc gaf me een te veel gekocht drankbonnetje, want vertrok huiswaarts vermits hij morgen weer op tijd op moest.  Mijn aankomst gemeld en m’n kaartje verzilverd voor een pint.  Het was hectisch achter de toog.  De organisatie van de drankvoorziening liep wat mank, de mensen waren er wat te klein behuisd en onderbemand.  Er had ook een vrouw postgevat met een bestelwagen met frituur, maar deze keer het karakter gehad om de vettige hap te laten passeren.  Nadat ik het stof doorgespoeld had heb ik ook de douches opgezocht.  Jean-Paul en Patje kwamen daar fris gewassen buiten.  Patje had in de kleedkamer nog een en ander te vertellen over de komende nachtritten.  Na een lekker warme douche nog even buiten gezeten en bij het genieten van nog twee pinten de bewaakte fietsparking langzaam leeg zien lopen.  Volgde nog een dik uur rijden huiswaarts.  Ik bleek niet de enige nachtraaf, want een buurman kwam ook nog van ergens toe.  Hij dacht dat ik met een lekke band zat omdat de autokoffer open stond en hij de fietsdrager waarschijnlijk voor een krik aanzien heeft!  Omdat ik als een blok in slaap ben gevallen was ik de volgende ochtend na een vrij korte nacht toch nog relatief uitgerust voor de laatste werkdag van de week.

De organisatie was in ieder geval goed doordacht met het aan- en afmelden.  Duidelijke afpijling met reflecterende pijltjes.  Bewaakte fietsparking aanwezig, bikewash niet gebruikt.  De grote drukte op het parcours en het zeer zanderige middenstuk vielen me wat tegen, maar dat werd dan weer ruim goedgemaakt door de singletracks bij aanvang en de laatste tien kilometer die zorgden voor een knappe uitloop van de tocht en van wachten om snellere treintjes te laten passeren is nog nooit iemand doodgevallen.  Dus tevreden weer naar huis gekeerd na dit extraatje op een avond tijdens de week, dank zij de Kampse Pedaalridders en hun medewerkers in Leopoldsburg.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Nightride Leopoldsburg op 05-09-2013 door ThaDoc

11-10-2013: Nightride Bergen op Zoom!

Hierbij de aankondiging voor de vierde Nightride georganiseerd door de Mellowbikers.
Een evenement om bij aanwezig te zijn... een nachtelijke rit door de donkere bossen van de gemeente Bergen op Zoom (route bevat 99% bos).

Inmiddels zijn we druk bezig met de voorbereidingen en is lid Viperworldcup de nieuwe route aan het bedenken/uitzetten, het belooft weer een mooie tocht te worden.

Startlocatie: Stayokay Bergen op Zoom
Starttijd: 19:00 - 21:00
Voorinschrijving: 6,-
Afstand: 22 km of 44 km
Deelnemers: max 300

(inschrijven op de dag zelf €7,50)

Speciaal
Tombola met een totale waarde van €400,- (start 23:30)

Extra's
route geheel met pijlen uitgezet, bewaakte fietsenstalling, bevoorradingspost, lekkere unieke La Chouffe soep na de rit, fietsafspuitplaats, mogelijkheid tot douchen, unieke nightride van de Brabantse Wal!!!

Deze Nightride wordt mede mogelijk gemaakt door:
Featherbikes.nl Stayokay Bergen op Zoom Old Dutch

De inschrijving is open! max 300 deelnemers dus reserveer je plek op tijd!
Naar registratie!

En hier vind je de Flyer

Marathon van de Demervallei (25-40-61-79-100 km) van de United Bikers te Diest op zondag 01-09-2013.

’s Ochtends om 5.30 u het bed uit en over een nog rustige snelweg richting Diest gereden om er deel te nemen aan de Marathon van de Demervallei (25-40-61-79-100 km) van de United Bikers in Diest.  Ik werd naar een parkeerplek op een braakliggend zanderig terrein over een bedrijf gestuurd op enkele honderden meters van het vertrek.  De bewaakte bikeparking en de toegang tot de zaal voor de inschrijving lagen wat verdoken achter het gebouw.  Deze locatie was beter dan die van vorig jaar ergens boven in een kleine bar met een lange wachtrij tot gevolg.  Bij de inschrijving voor de marathonafstanden (79 en 100 km) kregen de bikers een geschenkje aangeboden, zijde een klein flesje waarvan ik me afvroeg of het een pepdrankje betrof dan wel één of andere olie ter bevordering van een goed lopende ketting!  Ja, wat is het eigenlijk, want van het bijgevoegde papiertje werd ik niet wijzer!  In ieder geval kon ik om 8.15 u vol verwachting vertrekken voor een tocht die de afsluiter zou worden van mijn jaarlijkse vakantie.

We werden via enkele straten weggeleid van de ietwat groezelige omgeving van het industrieterrein waarin het sportcentrum gelegen is.  Reeds tijdens de eerste klim op het eerste bospad van deze rit in een holle weg werden we op 1,50 km door een fotograaf van mtb-you op de gevoelige plaat vastgelegd.  Boven troffen we na 2 km reeds een eerste splitsing waar de route van 25 km zich losmaakte van de grotere ritten van 40-61-79-100 km.  Voor deze laatsten ging het linksaf en lekker weer naar beneden over een mooi bospad en singletrack in een diepe holle weg waarover een boomstam ligt.  Deze Hellestraat of Hellegat voerde de bikers naar beneden tot in een weinig gebruikte straat met door wortels opgestuwde asfalt en evenwijdig met de spoorlijn in Molenstede.  Na een bruggetje over de spoorweg maakte de route van 40 km zich los van de 61-79-100 km op 3,50 km na het vertrek.  Ik vermoedde dat we de hellingen van het Grasbos zouden worden opgestuurd, een villawijk waarin sommige paleizen tegen de schuine helling van een heuvel geplakt staan, maar dat was niet het geval.  Het ging de assenweg op het jaagpad langs de Demer op hetgeen we tot 7,50 km bereden.  Mede door het vertrek via Molenstede en het rijden langs de Demer werd het me meteen duidelijk dat we het parcours van de vorige editie in de andere richting voorgeschoteld kregen.  De rit langsheen de Demer was goed om warm te lopen in deze frisse ochtend.

Ter hoogte van de nog steeds voor restauratie ingepakte plompe Maagdentoren (14 de eeuw) in Zichem staken we de Demer over.  Via de achterzijde van huizen in lintbebouwing met de typische Vlaamse koterijen erachter bereikte ik een hobbelig lastig te rijden graspad van waaraf ik de koepel van de Basiliek van Scherpenheuvel boven de bomen uit kon zien steken.  Van 10 tot 12,50 km volgde de doortocht van Zichem.  Bij het kruisen van een drukkere baan zag ik ook de in roestbruine ijzerzandsteen opgetrokken kerk staan.  Laatst vroeg ik me nog af tijdens welke tocht we deze plek passeerden.  Een mix van diverse paden bracht mij in het gezelschap van de vele andere bikers tot in Testelt.  Daar dienden we de spoorweg te kruisen ter hoogte van een bordje met vermelding van de plaatselijke vaste routes.  Bij het zien daarvan wist ik al direct wat me te wachten stond!  Een wandeling over een singletrack die steil naar boven klimt over een keiharde ondergrond en wortels.  Een dikke wortel halverwege zorgde voor filevorming.  Twee mannen die beneden hun beurt stonden af te wachten voorgegaan met de stelligste bedoeling mij in de kant te duwen wanneer ze hun kans waagden, wat ik dan ook gedaan heb.  Ze deden hun best, maar de dikke wortel strooide roet in hun eten.  Nog enkele anderen laten passeren.  Sommigen haalden de wortel wel, anderen moesten de duimen leggen.  Dan verder naar boven gelopen.  Daar stonden een aantal wandelaars de inspanningen van de bikers gade te slaan!  Of te wachten om naar beneden te geraken, dat kan ook!  Naar beneden rijden vind ik hier ook maar niks.  Ik zou niet de eerste zijn die men beneden kan bijeenvegen!  Waaghalzerij is niet besteed aan deze Pinokkio!  13 km.

In de omgeving van Zichem troffen we ook redelijk wat wandelaars wiens tocht bij momenten dezelfde paden aandeed.  Ik maak daar geen probleem van, maar ik vind het vervelend voor de wandelaars.  Als ze dan al in het bos zijn, weg van het verkeer, moeten ze op fietsers letten!  Die mensen doen ook graag een babbeltje in plaats van op een rijtje achter elkaar te lopen.  Bij gebrek aan bel raakte ik met een “ring, ring, goedemorgen”, toch overal voorbij!  Na de doortocht van Testelt troffen we vanaf 15 km tot 17 km een reeks amusante singletracks in de lokale bossen met daartussen ook enkele fikse kuitenbijters.  Ook hier hadden we af te rekenen met de deelnemers aan de wandeltocht, soms zelfs dezelfden van daarnet!  Een kort stukje asfalt leidde naar een volgende strook bos.  Toen ik daar even halt hield werd ik in het voorbijrijden begroet door Joepie en Annemarie, mij bekend van een jaarlijks mountainbikeweekend.  Als ik vroeg genoeg vertrek kom ik hen al wel eens tegen tijdens een tocht in deze regio, laatst nog in Bekkevoort.  Van 20 km tot 22 km troffen we nogmaals ferm klimmende singletracks, afgewisseld met bredere bospaden.  Op de meest steile stukken raakte ik niet tot boven en was het soms even te voet.  Een mens kan niet beter doen dan zijn best!  Na een leven zonder sport is het al een hele prestatie dat ik het biken al dik zeven jaar volhoud, wetende dat in den beginne mijn tong al na 5 km op mijn schoenen hing!  Er liep daar ook een fotograaf rond, maar net op het ogenblik van mijn passage morrelde hij aan zijn apparaat, zijn fototoestel welteverstaan, en werden mijn grimassen niet vereeuwigd!

Op 22 km trof ik om 9.45 u de eerste bevoorrading op een grote asfaltvlakte nabij de abdij van Averbode.  United Bikers en hun medewerkers zorgden er voor een keuze uit bananen, appelsienen, verschillende soorten wafels en koeken.  Verder was er water en lekker fris smakende sportdrank.  Heel wat deelnemers troepten er nog samen.  Ik diende daarna de straat te kruisen waarlangs ik al wel eens met de wagen huiswaarts passeer na tochten in deze regio om dan in Geel-Oost op de snelweg E313 te komen.  Daar is het altijd uitkijken voor overstekende mensen.  Ik had er geen vermoeden van dat in de lange asfalt dreef dwars door het bos tegenover de abdij zoveel begankenis is!  Er liggen daar buitenhuizen, een recreatieoord, een camping, domeinen en sportvelden verscholen tussen het groen en er liepen veel wandelaars rond.  Die dreef is bijna 2 km lang en eens we ze achter de rug hadden ging het weer de bossen in.  Knappe, plezante, vrij goed te berijden singletracks over bultjes en doorheen putten lagen er op ons te wachten!  Echt leuk om er te rijden!  Dit tot 26 km.  Even snel uitgerekend hoe lang ik onderweg zou zijn.  Ik had me ingeschreven voor het maximum van 100 km, maar om toch nog iets van après te kunnen genieten leek de 79 km dan toch beter.  Ik ben uiteindelijk een kwartier later dan geschat gearriveerd.  Waarom geen 80 km?  Dat lijkt psychologisch verder en dus een betere prestatie!  Zoals 9,99 euro minder lijkt dan 10!  Nog tot 27 km genoten we van singletracks tot ik het Restaurant en Orangerie Katsenberg passeerde in de Stalstraat in Molenstede.

Asfalt en een aantal leuke snelle singletracks leidden me doorheen een dicht bos tot in de Asdonkstraat in het natuurgebied Dassenaarde.  Daar was voor ons een singletrack uitgezocht die zich met enkele steile lussen op en af over de flank van een helling slingerde.  Zoveel steile klimmetjes kort op elkaar was voor mij wat te veel van het goede en aanleiding tot een wandeling.  Toen ik op één van de toppen stond uit te hijgen kreeg ik Koppigaard even te zien.  Hij wist me te vertellen dat Peter uit Bertem ook onderweg was op de route van 61 km.  Voor mij een reden te meer om mij te beperken tot 79 km, dan kreeg ik misschien nog bekenden te zien na afloop.  Omstreeks 31 km reed ik het Bolhuiskapelletje langs een zandweg aan de rand van de bossen voorbij.  We doken rechts van het kapelletje het bos weer in om er te genieten van voor mij plezante, gemakkelijk te berijden bospaden.  We kwamen weer uit het bos tevoorschijn op de grens tussen Schaffen (Diest) en Engsbergen (Tessenderlo), wat meteen de provinciegrens is tussen Vlaams-Brabant en Limburg..

Daar ging het even kort langsheen de grote baan om zo de stoffige zand- en assenwegen in de grote boomkwekerij van Schaffen te bereiken.  Daar deden we ook de mooie semi holle weg aan die daar ergens ligt.  Op 38,50 km trof ik een splitsing tussen de route van 25 km en de rest.  Om 11.10 u was ik zo goed als halfweg en mijn geschatte uur van aankomst klopte nog steeds, zodat ik een vrij regelmatige (trage) koers gereden had.  In de Kelbergenstraat werd mijn aandacht getrokken door een veld dat vol zonnepanelen stond.  Als dat overeenkomt met wat ik daar op het web over gevonden heb zou die firma die deze panelen daar opgetrokken heeft de lijst van de provincie Vlaams-Brabant met grootverdieners aan groene stroomcertificaten aanvoeren met 841.500 euro per jaar!  Na de oversteek van de straat volgden er nog leuke wegeltjes.  Omstreeks 40 km kregen we de knappe bospaden over bulten op en af in het zogenaamde Steenkot, de door de natuur opnieuw ingenomen restanten van een oude ijzerzandsteengroeve.  Omdat we er langs de andere kant in kwamen had ik de plek eerst niet herkend.  Ook hier moest ik bijwijlen wel eens passen!  Vanaf de straat aan de voet van het Steenkot doken we een volgend bos in met even knappe tracks op en af en met het nodige draai- en keerwerk.  Dit plezier duurde tot zo’n 42,50 km.

Een kilometer verder bereikten we de grens met Meldert (Lummen) waar het de velden in ging over een deel van het Kelbergenwandelpad.  Smalle sporen leidden me er doorheen de velden en daar werd ik dan toch nog eens door een fotograaf vereeuwigd omstreeks 11.45 u met 44 km Demervalleimarathon in de benen!  We reden er dwars over het erf van een net boerenhof tussen het woonhuis en het hondenhok.  De hond was niet in zijn hok aanwezig.  De vorige keren dat hij er wel was stond hij zich schor te blaffen naar elke passerende biker!  Toen ik er even halt hield kreeg ik in de mot dat ik werd gadegeslagen door een oude man die daar woont.  Dat huis ligt daar wel afgelegen.  Voor het eerst viel het mij op dat zich links van mij een domein bevond dat door een oude metalen en deels overwoekerde afsluiting omzoomd is.  Ik reed toen in de Rauwbergstraat, een veredelde assenweg aan allicht de Rauwberg en dat zou in Schaffen zijn.  Een in het bos verstopt kasteel misschien?  In een weide was daar onder een tent de tweede bevoorrading opgesteld.  Er stonden daar toch ook nog redelijk wat bikers waaronder een duo dat mij opviel omdat die kerels knappe blauwe fietspakken aan hadden.  Met publiciteit van Bikepoint met een B als van een opgestoken middelvinger!  Een Ninerdealer uit Schepdaal.  Ik was er direct verliefd op!  Op die pakken welteverstaan!  De inwendige mens versterkt met wat fruit en cake, doorgespoeld met de lekkere sportdrank.

Na de stop was het zacht klimmen om na de oversteek van een baantje de Kromme Elleboog, waar halen ze die straatnaam toch vandaan, in Schaffen in te rijden en een splitsing te treffen tussen de route van 25 km en de rest.  12.00 u.  Veldwegen, bospaden en stukken asfalt wisselden elkaar af op de grens tussen Meldert en Schaffen.  Achter een strook bos lag daar een rustpost voor de paardentochten verborgen.  Ik had hier namelijk ook al andere pijlen opgemerkt en die waren bedoeld voor mensen die hier een rit konden maken met paard en koets.  Zulke koetsen ben ik dan ook een paar keren tegengekomen.  Een daarvan voerde een koddige hond mee die aan een soort kynologische vorm van ADHD scheen te lijden!  Die stopplaats was in de Galgenbergstraat op 50 km van de start en waar we opnieuw het bos in doken.  Plezante tracks langsheen velden en door stukken bos passeerden de revue tot 52,50 km in de Vallei van de Zwarte Beek.  De paardenliefhebbers waagden zich zelfs op vrij smalle paadjes.  Ternauwernood ontsnapten de noppen mijner fietsbanden aan een verse paardenvijg!  Een spatbord kan zelfs bij droog weer voor zekerheid zorgen!  Na 53 km arriveerde ik in Zelem (Halen) aan de splitsing van de routes van 40-61 km en 79-100 km waar ik een trage biker in wiens buurt ik sinds de stop had gereden uit het oog verloor.  Ja, af en toe kom ik toch eens iemand tegen die nog trager rijd dan ik!  Ik was benieuwd hoeveel deelnemers ik vanaf hier nog te zien zou krijgen.

Asfaltbaantjes en assenwegen voerden me door Lummen tot in de Streukensstraat op 55,75 km.  Vanaf een paardengedoe kregen we zeer leuke singletracks doorheen het bos die deel uitmaakten van een recent uitgezette blauwe vaste route, te zien aan de nog behoorlijke conditie van de pijlen.  Op 57,50 km bereikte ik een paadje op een talud hoog boven de snelweg die achter bomen en struiken verstopt lag.  Een biker met “Secret Trails” op z’n kont stak me voorbij.  De gele pijlen die ik diende te volgen bleken hier ook vergezeld van een ander soort pijlen.  Nog een toertocht?  Bij navraag aan de derde stop wisten de mensen me daar te vertellen dat dit pijlen waren van een loopwedstrijd.  Het was druk geweest in de bossen van de Demervallei!  Na de oversteek van een straat doken we weer in een singletrack evenwijdig met de snelweg die we een hele tijd dienden te volgen tot ruim 60 km.  Recht op recht, maar toch plezant en lekker naar beneden!  Het geluid van de snelweg diende je er wel bij te nemen.

Het parcours week van de snelweg af ter hoogte van de Sint-Ferdinandschool die, te zien aan de koeien en de tractor die op het schooldomein staan, een landbouwafdeling huisvest.  Ze valt op door de ranke watertoren op het domein.  Allicht de laatste dag dat het er rustig was.  De volgende ochtend begon weer de jaarlijkse kermis!  Tijdens de toertocht van MTB Palmzondag vanuit Herk-De-Stad op 15 augustus reden we zelfs over het terrein van de school!  De Broeders van Liefde zijn blijkbaar bikeminnend, want ook in Sint-Job-in-‘t-Goor rijden veel tochten over het private schooldomein van Kristus Koning.  Het ging het paadje achter de schoolgebouwen en tussen de groentetuinen in.  Dat staat garant voor een lange klim, net zoals op 15 augustus.  Toen raakte ik er met moeite boven.  Blijkbaar was ik toen al afgepeigerd.  Deze keer ging het vlotter.  Ik arriveerde weer op de singletrack op het talud naast de snelweg en reed voorbij het kleine kerkhof van de broeders.  Dat had ik hier vorig jaar al bij toeval ontdekt, maar toen wist ik nog niks af van het bestaan van die school!  In Sint-Job liggen er ook broeders begraven op het terrein van de school waar ze hun leven hebben gesleten ten dienste van de opvoeding van de jeugd!

We kruisten de E314 via een brug in de Vandermarckestraat in Lummen om er na 61,50 km de derde bevoorrading te treffen in de omgeving van het Sportcentrum De Vijfsprong.  Blijkbaar waren er toch ook nog anderen onderweg, want er kwamen nog twee bikers toe.  Even kort staan praten met de man en de vrouw die er voor alles zorgden.  Ze waren goed uitgerust met een zwerfwagen waarvoor een tent was opgesteld.  Het drinken en fruit waren dus lekker fris!  Plezante singletracks, bospaden en een door boswerken gehavende track voerden me tot aan de Windmolenstraat en de Fonteinstraat waar een kolossale villa aan de bosrand werd gebouwd.  Echt een knap huis, maar iets te duur voor mijn portemonnee!  Ik moet het met minder stellen!  Direct weer de bossen in voor een leuke singletrack op en af en nogmaals de doortocht van een stuk gehavend bos.  Daarna ging het weer een hele tijd recht op recht evenwijdig met de E314 tot bijna 67 km.  Ik kreeg er nog drie bikers te zien.  Dit stuk eindigde met een korte klim en een zeer plezante afdaling.  De snelweg onderdoor en de Mierenbergstraat te Lummen in.  Allemaal plekken die ik ook op 15 augustus te zien had gekregen.  68 km.  Toegekomen op de grens tussen Lummen en Zelem ging het de velden in tot aan een volgend bos met nogmaals een portie plezante tracks waarvan we tot 70 km konden genieten.  13.50 u.

Er volgde de doortocht van een villawijk in Zelem om na 72 km de open velden te bereiken.  De omgeving herkende ik nog van tijdens de tocht vanuit Herk.  Het bos in aan een enorm grote witte hoeve en een bruggetje over met als gezelschap een wandelend koppel met hond.  Via zandpaden reed ik in het gezelschap van nog een late biker door de Vallei van de Zwarte Beek.  Plezante en behoorlijk te berijden en genietbare bospaden voerden me tot de laatste splitsing tussen de routes van 79 km en van 100 km op omzeggens 75 km van het vertrek ter hoogte van een houten barak naast een woning.  Heel even getwijfeld maar toch maar bij m’n beslissing gebleven om niet het onderste uit de kan te willen.  De fut was er zeker nog, maar ik rekende dan op anderhalf uur extra tijd.  Omdat het intussen 14.00 u was leek het me beter van er zo stilaan een punt achter te zetten.  Achteraf gezien was dat geen slechte beslissing.

Twee keren kort na elkaar de spoorweg over ter hoogte van de grens tussen Zelem en Schaffen om de drukkere Zelemseweg in Schaffen en zo de meer bewoonde wereld te bereiken.  Linksaf een straatje in op een plek met eerder sjofele huizen met de bijhorende Vlaamse koterijen en rommel.  Er kwamen daar twee meisjes buiten waarvan er eentje goed op de dochter van m’n zus leek.  Ietwat verlegen, maar er kon toch een goedendag af!  Een weinig verder ging het de Teerlingsbrug over het spoor over op 77,50 km.  Het parcours pikte nog enkele paadjes mee van de vaste route over en achter de oude stadsomwalling met een brug over de Demer.  In het stadscentrum ging het dan naast het park en nog een paar keren de Demer over en via enkele drukke straten en kruispunten reed ik voorbij m’n eigen auto en bereikte ik na 81 km omstreeks 14.30 u weer het sportcentrum.  Tijdens de laatste honderd meter werd ik nog ingehaald door een rijder met een rood polsbandje, dus deelnemer aan de marathon.

Er zaten nog enkele deelnemers aan de tafeltjes te genieten van een laatste kuipje gerstenat.  Toen ik me zelf aan een icetea gewaagd had kwam Peter netjes gewassen naar buiten.  Ik zag dat hij al zijn charmes probeerde aan te wenden om toch maar een spie rijsttaart (enkel voor de marathonrijders bedoeld) af te snoepen van de twee oudere dames, maar “zij zaten als een kloek op hun taart”, wist hij te zeggen!  Goed van de tongriem gesneden en met de hulp van één van de organiserende United Bikers die bij ons was komen zitten, is het hem uiteindelijk gelukt!  Na mijn komst was de kans immers groot dat iedereen weer was binnengelopen!  Toch kwam er even later nog een jongedame toe om het hek figuurlijk te sluiten.  Peter heeft altijd wel wat te vertellen en zijn verhaal werd beklonken met nog een laatste biertje van het vat.  Uit benieuwdheid eens aan de United Biker gevraagd op hoeveel mensen de club kan rekenen om te komen helpen.  Wel, zij hebben een twintigtal leden waarvan er een 16 komen helpen, allicht samen met vrouw, zonen en dochters.  Eigenlijk ferm dat zo’n beperkte groep er in kan slagen van zo’n marathon te organiseren en vele mensen een aangename sportieve zondag te bezorgen.  Waarvoor dank!  Ze mogen er gerust een centje aan over houden.  Uiteindelijk had het net zo goed slecht weer kunnen zijn, komen er minder bikers en blijven ze met een hoop overschot en kosten zitten.  Iedereen wil graag rijden, maar mee helpen organiseren is een ander paar mouwen!  Je kan in deze tijden uiteraard op GPS rijden, maar dan mis je toch de sfeer van zo’n toertocht.  Ik heb me meer dan goed geamuseerd, zodanig dat ik er niet meer aan gedacht had dat dit mijn galgenrit was, de afsluiter van mijn vakantieperiode.  De raad van Peter opgevolgd en toch maar ter plekke de douches opgezocht waarvan de tegels volgens hem deden denken aan een Turks badhuis met een plafond van Vlaamse eenvoud!  Want thuis moet ik de douche na gebruik proper maken!  Nog een hapje gegeten aan het station van Diest en de rit huiswaarts zette een punt achter deze mooie zondag!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Lozerbosveldtoertocht (35-40-55 km) van WTC Lozer Cycling Team te Kruishoutem-Lozer op zaterdag 31-08-2013.

De drukte om Antwerpen dreigde alsnog roet in het eten te strooien om de start nog tijdig te halen, maar op zaterdag dan toch nog eens komen rijden tijdens de Lozerbosveldtoertocht (35-40-55 km) van het WTC Lozer Cycling Team te Kruishoutem-Lozer.  De vele met betonnen plavuizen verharde kerkwegeltjes in deze streek maken de charme uit van deze toertocht.  De vlekkeloze organisatie is al jaren hetzelfde en door dezelfde mensen, het parcours is jaar na jaar omzeggens gelijk, en toch kom ik hier graag rijden!  Een andere constante voor deze tocht is het mooie weer.  Nog nooit slecht weer ervaren in Lozer!  Deze dag was het tijdens de rit vrij zwaar bewolkt, soms zelfs met donkere dreigende wolken, maar er viel geen druppel regen.  Gaandeweg werd de lucht blauw en tijdens de après scheen de zomerzon met volle teugen en was het plezant nagenieten van deze dag.  Ruime bevoorradingen en een braadworst, in de inschrijvingsprijs begrepen, maakten het geheel af!  Het is zeer de vraag hoe deze mensen dit alles voor slechts vier euro kunnen blijven aanbieden.

Zoals de vorige jaren vond ik mijn parkeerplekje in de wijk met de witte huizen nabij de kerk van Lozer en kon ik me inschrijven in het Café De Vlaamse Leeuw.  Om 13.00 u was ik op weg voor een tocht waarnaar ik elk jaar weer uitkijk.  Het ging de bewoonde kern van Lozer uit via de Waterhoek.  Op de baan waarlangs ik was toegekomen en die diende gekruist te worden, stonden twee seingevers om me over te helpen.  Een servitude en een kasseibaantje leidden me het dorp uit.  Er werd wat behendigheid gevraagd op een graspaadje dat vlak naast een draadafsluiting liep.  Na nog een tweede baan, die met de hulp van een seingever diende overgestoken te worden, bereikte ik na 2,50 km via een paadje langsheen een maïsveld en een geïmproviseerd brugje het kasteelpark dat voor de gelegenheid door de baron was opengesteld om de bikers doorgang te verlenen.  Superdroge en weinig gebruikte singletracks leidden er ons gedurende een kilometer door het bos met het kasteel in de verte aan onze rechterhand.  We verlieten het kasteelpark via een veldpaadje dat door een lint in twee verdeeld was voor de tegenliggers die de tocht beëindigden!  Het was door beide partijen even schrikken toen twee tegenliggers van achter een bocht voorbij kwamen gevlogen, maar ze reden gelukkig langs de juiste kant van het lint!  Dat zou anders nogal vonken gegeven hebben!

Nadat we het kasteelpark achter de wielen hadden, voerde een landelijk betonbaantje me tot aan een manege waar een seingever ons de private inrit tussen de stallingen aanwees om daarlangs de achterliggende assenweg door de weiden te kunnen bereiken.  4,5 km.  Een klimmetje over het asfalt van de Gansstraat voerde me tot het café-eethuis d’Ouwe Smisse in Zingem.  Een grindspoor doorheen grasvelden bracht me tot in Ouwegem-Zingem op 6,75 km, gevolgd door een betonbaantje tot in Huise-Zingem.  Daar kruiste ik in het gezelschap van een groepje van zeven de Kloosterstraat en reed er over een assenweg voorbij de knappe Huisekoutermolen.  Die staat op een hoogvlakte van waaraf men een mooi vergezicht heeft op de wijde omgeving.  8 km.  Een plezante afdaling over een graspad via een brugje bracht me tot Lededorp waarna een pad met betonnen plavuizen me op 10,50 km tot in Lede bracht.  Een zachte klim over een betonweg en een smalle servitude, eindigend tussen twee huisgevels, bracht me tot aan de kerk in Huise-Zingem.  11 km.  Een betonwegeltje voerde ons achter het nieuwe rusthuis.  Enkele jaren geleden waren hier de bouwwerken nog bezig.  Het gat dat ten behoeve van de bouwwerken achteraan in de muur omheen het domein was gemaakt, was daar nog steeds.  Mij lijkt op dit grote domein ook een schoolgebouw te staan.  Even verder sloegen we rechtsaf het Wilgenpad in, een knap paadje over betonnen plavuizen dat ons effectief langsheen een aantal wilgen voerde tot in een woonkern in Zingem.

We sloegen de Molendamstraat in, een kasseiweg doorheen de velden.  Toen ik daar even aan de kant stond, stak een grote groep bikers me voorbij.  Een kerkwegeltje en een afdaling over kasseitjes bracht me tot aan een rotonde op de drukke Westerring tussen Gent en Oudenaarde op de grens met Mullem (Oudenaarde).  We doken er tussen de struiken naast de Bekemolen een betontegelpad in dat me doorheen een groen landschap tot in het schilderachtige Mullem voerde.  Daar staan een aantal oude huizen samen rond de kerk op een plein met kasseien.  We doken er een servitude in die ons vlak naast de tuin van één van die huizen voerde tot op een hobbelig graspad in de velden.  Op 17,50 km arriveerde ik zo in de Rooigemstraat te Zingem om er na 17,75 km de splitsing te treffen waar de route van 35 km apart ging van de 40-55 km.    Na 19,75 km volgde de doortocht van de Vaddenhoek in Mullem.  Na het overschrijden van de grens met Eine (Oudenaarde) volgden landelijke wegen tot in de Lostraat in Zingem.  Daar kreeg ik letterlijk veel tegenwind te verduren tot aan de Sint-Hilariuslinde op een kruispunt van landelijke baantjes op de grens tussen Eine en Zingem.  Een betontegelpad leidde in een groen kader tot de eerste bevoorrading naast een hoeve in Wannegem-Lede op 25 km van het vertrek.

De bevoorradingen op de Lozerbosveldtoertocht zien er uit als een echt buffet met bananen, appelsienen, rozijnen, wafels, cake, tot yoghurt en verschillende soorten platte kaas!  Het was dezelfde man van alle jaren die er had postgevat om het afscheurstrookje van je inschrijvingsbewijs in ontvangst te nemen.  Want zelfs die bewijzen zijn netjes afgedrukt met afscheurstrookjes voor de bevoorradingen en de gratis braadworst bij aankomst.  Samen met nog redelijk wat andere deelnemers genoot ik er omstreeks 14.45 u van het ruime aanbod.  In tegenstelling tot de vorige keren maakten we na de stop een klein ommetje in plaats van onmiddellijk onze weg verder te zetten op het betontegelpad.  Nu ging het via straten en een hobbelig graspad om dan toch op dat tegelpad uit te komen.  Daar was het even flink klimmen geblazen tot aan een kapelletje langs de kant van een asfaltbaan.  De baan over om de klim te vervolgen over een spoor doorheen een grasvlakte om dan vlak naast het domein van het kasteel van Wannegem-Lede de bekende Huisepontweg te bereiken.  Bekend omdat de Ronde van Vlaanderen hier soms passeert.  De Huisepontweg voerde me voorbij de inrijpoort van het kasteel dat volgens internet nog altijd te koop staat!  Om dan in de verte de knappe Schietsjampettermolen in het vizier te krijgen die zich in een open landschap tegen de hemel aftekende.  Daar ging het linksaf en lekker naar beneden over een plezante servitude, een straat over en verder naar beneden over een wel erg smal pad tussen twee afsluitingen en dicht struikgewas.

We reden door de schilderachtige Fonteinstraat met een groot vrij nieuw landbouwbedrijf en aan de overkant een oud knap gerestaureerd huis om verderop een graspad in te slaan.  Van 30 tot 31 km bereed ik het fietspad langsheen de drukke Oudenaardsesteenweg in Wannegem-Lede (Kruishoutem).  15.15 u.  Een fikse klim in een servitude graspad bracht me na 31,75 km tot een splitsing in Wannegemdorp.  Daar maakte de route van 55 km zich los van de ritten van 35-40 km.  Voor mij ging het rechtdoor, voorbij een huis waar twee huisdokters wonen.  Na het kruisen van een grotere baan ging het een private weg tussen de weiden op om even verder uit te komen op het terrein tussen de schuren van een verlaten hoeve.  Indien ik rijk was kocht ik het zaakje op en maakte er mijn buitenverblijf van!  De plek situeert zich nabij de overgang van de Karmstraat in Ooike (Wortegem-Petegem) en de Ooikestraat in Nokere (Kruishoutem).  Linksaf een vrij lastig grasspoor in dat wat meer energie en trapwerk vroeg.  Alzo bereikten we de Koninginnestraat waar het eerst even klimmen is over asfalt en die verderop overgaat in een assenweg.  Linksachter staat tegen een heuvel een grote villa waarvan de luiken altijd gesloten zijn!  Het pad zelf komt uit op een asfaltbaantje ter hoogte van een mooi oud witgeschilderd huis met een lange gevel en bijgebouwen met in blauw en geel geschilderde vensterluiken.

Rechtsaf troffen we op een achter hagen gelegen grasveld de plek waar de tweede bevoorrading was opgesteld op 37 km.  15.45 u.  Die fungeerde ook als stop voor de wielertoeristen, want naast mountainbiketochten kan je hier ook jaarlijks wegritten van 60 km en 80 km rijden.  De mountainbikers waren wel duidelijk in de meerderheid, want ik zag geen enkele koersfiets staan!  Hetzelfde ruime aanbod, aangeprezen door even vriendelijke mensen als bij de eerste stop!  Na een knabbeltje en een drankje weer op pad om nogmaals voorbij het huis met de blauw-gele luiken te rijden en uit te komen aan een kapel op het kruispunt van de Spichtestraat en de Turkestraat in Nokere (Kruishoutem).  Vanuit de knappe Vijverdamstraat hadden we een prachtig zicht op het Kasteel Casier en de vele vijvers die er rond liggen.  Naast het kasteeldomein dienden we een vrij lange stevige klim doorheen een strook bos aan te snijden.  Deze kwam naast een huis en een voetbalveld uit in de Wannegemsestraat die we verder volgden tot in het schilderachtige Nokere.  Deze keer heb ik het achterwege gelaten, maar daar loont het beslist de moeite om er de kasseitjes in het centrum eens af te dalen en weer te beklimmen en er eens te kijken naar de witgeschilderde gevels van de oude huizen.

We lieten de kasseitjes rechts liggen om een servitudepaadje in te slaan dat ons doorheen een grasveld en naast een haag in een afdaling tot aan de kerk van Nokere bracht.  Linksaf een smal paadje in naast een huis achter de kerk.  Dit pad over betonnen plavuizen voerde tot de Waregemstraat, de Lindenknokstraat en Nokeregat op 41 km.  Hier reden we een stukje door een meer bewoonde wereld.  In een zandweg en een stoffige assenweg reed ik een tijdje achter nog een traag rijdende biker tot aan de oversteek van de Maaigemstraat op 44 km omstreeks 16.20 u.  Van hier was het klimmen over asfalt, overgaand in off-road.  Een asfaltweg bracht me tot de meer bewoonde wereld waar de brandweer bezig was een in brand geraakte hoop hooi te blussen.  Een hobbelig graspad tussen twee rijen imposante bomen gaf na 47 km uit tegenover één van de inrijpoorten van het Kasteel Aaishoven of Aishof in de Kasteelstraat van Kruishoutem.  16.30 u.

Landelijke baantjes brachten me weer tot aan de plek waar ik kort na de start het parkbos van het Kasteel della Faille d’Huysse had verlaten.  Op omzeggens 50 km doken we weer dit bos in om er te genieten van mooie singletracks die op dit private domein enkel bij deze gelegenheid opengesteld zijn.  We reden zelfs tot vlak naast het kasteel om het domein via een inrijpoort te verlaten.  Daar waren nog steeds twee seingevers present om ons veilig naar de overkant van deze drukkere baan te loodsen.  Een graspad evenwijdig met de Passionistenstraat leidde de bikers naar het Lozerbos op 52 km.  We doorkruisten dit bos vrij recht op recht over een bredere dreef.  Links en rechts lagen bospaadjes die onbenut bleven.  Waarschijnlijk zal met niet graag hebben dat hier een toertocht over gejaagd wordt.  Een mooie omgeving trouwens ook om te wandelen.  Er werden ons toch nog een aantal leuke paden en singletracks gegund.  Via een track die tussen de bomen slingerde kwam ik over een aantal bulten op en af weer uit op de straat tegenover het Café De Vlaamse Leeuw na een dikke 54 km.  17.00 u.

De afspuitstand gebruiken was overbodig, vermits er enkel wat stof aan de bike kleefde en hij de volgende dag weer moest dienen.  Ik had zelfs bewust de ketting niet geolied opdat er geen vuil in zou vastklitten.  Mijn fiets geparkeerd in de iets te kleine bewaakte parking.  Er heerste nog een gezellige drukte op het grasveld achter het café.  Intussen was de zon heerlijk beginnen schijnen zodat ik me een plekje aan een tafeltje buiten heb uitgezocht om er ineens twee glazen Rodenbach van ’t vat soldaat te maken en de braadworst op te smikkelen.  Omdat de broodjes op waren werden de worsten tussen een snede brood gelegd.  Voor alles is een oplossing!  Op een gegeven ogenblik zag ik een medewerker met Frans brood toekomen en dat was het sein om nog een worst te gaan halen, men kon ze immers ook aankopen.  Doorgespoeld met een donkere Grimbergen van ’t vat.  Aan alle mooie liedjes komt een einde en omstreeks halfzeven heb ik dan afscheid genomen van dit zalige plekje ergens in Vlaanderen na een mooie dag dank zij de puike organisatie van WTC Lozer en de talrijke medewerkers uit Kruishoutem.  Waarvoor dank.  Allicht tot volgend jaar!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en mountainbike.be!

Lozerbosveldtoertocht Kruishoutem op 31-08-2013 door Stijn Van den Hende

Oeterdalmarathon (20-40-75-90-100 km) van WTC De Wringers en WTC Blijf Jong te Opoeteren-Dorne (Maaseik) op zondag 25-08-2013.

Het was voor deze zondag een moeilijke keuze omdat er zo veel potentieel mooie toertochten te beleven waren met een aanbod van grote afstanden. Zo was er de marathon van MTB Mastentop in Kasterlee, niet zo ver van de voordeur, de marathon van de Tieltse Wielervrienden vanuit Tielt-Winge in het mooie Hageland, de vermoedelijk zware Transsambrienne van de Crazybikers in Anderlues, de Oeterdalmarathon vanuit Opoeteren-Dorne en allicht ander moois nog verder van huis. Vorig jaar heb ik gekozen voor de toertocht in Kasterlee, maar omdat ik er al een aantal jaren “kind aan huis” ben en de datum van deze tocht verlaat was in vergelijking met vroeger, ben ik ook dit jaar trouw gebleven aan WTC Blijf Jong en WTC De Wringers en heb de 111 autokilometers er bij genomen om present te zijn op de Oeterdalmarathon vanuit Opoeteren-Dorne (Maaseik). Misschien dat het stuurbordje voor de marathonrijders er ook wat aan doet, dat maakt het toch altijd wat “echter”! Er kon gekozen worden voor een toertocht van 20 en 40 km en een marathon van 75-90-100 km. Om 5.30 u opgestaan en even over achten arriveerde ik in Opoeteren. Een groot voordeel in vergelijking met de voorgaande jaren was de beschikbaarheid van een grote parkeerweide op een stoppelveld zodat de deelnemers hun wagens niet dienden achter te laten langsheen de smalle asfalt- en assenwegen tussen de maïsvelden. Aan de voetbalkantine van Flandria Dorne was een grote bewaakte bikeparking voorzien.

Me ingeschreven, formuliertje ingevuld en stuurbordje geplaatst zodat ik omstreeks 8.30 u in het gezelschap van vele anderen vol verwachting kon beginnen aan een lange rit doorheen de uitgestrekte bossen van deze streek. Het weer beloofde alvast beter te worden dan voorspeld, het was frisjes, maar er zat blauw in de lucht en de zon priemde tussen de bomen. Een jasje met mouwen kon ik wel goed verdragen. Zoals verwacht volgden eerst een aantal brede assenwegen tussen de maïsvelden en doorheen enkele stroken bos. Op 5 km diende de eerste echte plezante singletrack zich aan en die eindigde net zoals vorig jaar op diepe sporen vol water. Vorig jaar was één van de drie bikers die toen voor me reden hier al voluit in het water gevallen! 8.45 u. We vervolgden onze weg over een smal spoor doorheen een met gras begroeide brede brandgang tussen de bossen en dat was voor mij het sein dat zich dadelijk rechtsaf de eerste stevige korte klim zich zou aandienen. Aldus gebeurde, zo ook wat ik verwacht had, meer bepaald van niet helemaal rijdend tot boven te geraken! Maar ik was niet de enige. Toen ik boven even aan de kant ging kwamen degenen die het wel tot boven gehaald hadden hijgend voorbij.

Na een grasspoor op de beboste hoogvlakte ging het even later wel lekker snel terug naar beneden om een breder bospad te bereiken. We passeerden dan de plek waar een zone afgemaakt is met een afsluiting van in elkaar gevlochten takken. 9 km om 8.55 u. Op 11 km kregen we nogmaals een knappe singletrack, waarna bospaden met verschillende ondergrond en over enkele kuitenbijters me tot de eerste splitsing voerden. Deze bevond zich op 12,50 km van de start om 9.15 u. Hier werden de toertochtrijders voor de 25-40 km gescheiden van de stuurbordjesdragende marathonrijders voor de ritten van 75-90-100 km. Er stoven een aantal rijders in de richting van de langste ritten, maar er keerde er eentje weer die daarna weer vertrok en even later met zijn maten terugkeerde! “Of ze misschien zinnens waren van 90 km te gaan rijden?”, waarop ze de richting van de toertochten uit gingen. Een treintje snelle echte bikkels stoof wel zelfverzekerd de track van de marathon in. Eerst nog m’n jasje uitgespeeld en in de rugzak gepropt, want ik zweette me te pletter!

Het was een korte track die uitgaf op de brede drukke verkeersweg, ik vermoed de grote baan van Genk naar Maaseik, waarop de afrit Genk-Oost van de E314 ligt en die As en Niel-Bij-As passeert, plaatsen langs dewelke ik vanochtend de start had bereikt. Deze brede weg met twee maal twee rijstroken loopt daar dwars door de bossen die we aan de overkant weer in doken. Eentje van een snel rijdend groepje sjeesde me voorbij, had niet gemorken dat we hier dienden over te steken en werd door zijn maten teruggefloten! Direct weer het bos in met de imposante bomen over een singletrack, lekker naar beneden! Aan het lekker lui naar beneden bollen kwam al snel een einde toen enkele ferm zwaar klimmende bospaden zich aandienden! Brede en smalle paden wisselden elkaar af tot de bekende “put” op 15 km, gelegen op een grindpad in het bos. Als je u daar gewoon naar beneden laat bollen, ontwikkel je een zodanige snelheid dat je zonder trappen ook weer boven komt! Zulke plekken zijn de enige aanknopingspunten voor een niet-inboorling (uitboorling?) zoals ik, want de meeste locals kennen de bossen en namen van de plaatsen in hun speeltuin op hun duimpje! Voor uitheemsen zien de bossen er immers overal eender uit! 9.35 u.

Even verder kwam ik voorbij het restaurant De Mechelse Bresse, midden de bossen. Een bospad op en af voerde me doorheen een donker bos! Op 19 km raakten we even de bewoonde wereld aan een straat die doodliep op het bos en op 20 km doorkruisten we een open stuk heide op een paadje tussen twee lage draadafsluitingen waarachter schapen graasden. Hier hadden we een knap uitzicht over de omgeving. Aan de overzijde van de open vlakte ging het weer de bossen in. We reden er in een donker bos tussen de varens om daarna een lange zandweg in te slaan. Op 21 km moesten we onze fiets over het spoor van de railbike tillen. 10.00 u. Tot 25 km volgden redelijk vlakke paden en tracks door knappe bossen. Omstreeks 26 km bereikte ik de eerste bevoorrading die onder een tentje opgesteld stond naast een asfalt toeristisch fietspad. Daardoor hadden we hier heel wat bekijks van de vele passanten en wielertoeristen die profiteerden van het mooie weer.

Aan de stop was het een blij weerzien met enkele leden van de Wringers en met “Vos in de bossen”, een inboorling die mij al een paar keren mee op sleeptouw genomen heeft voor een stevige rit in de bossen van Maaseik. Hij was zijn conditie weer aan het heropbouwen nadat gezondheidsproblemen het aantal uitstappen met de fiets het afgelopen jaar had teruggeschroefd. Daarom dat het van zijn kant ook wat stiller was op het forum, terwijl hij vroeger toch geregeld van zich liet horen! Blijkt dat de behandelende arts wel even moest slikken toen hij de aard van de beoefende sport en zeker de aantallen afgelegde kilometers per rit vernam! Omdat hij één van de weinige bikers is die aan hetzelfde tempo rijden als ik, waarbij wel moet vermeld worden dat de mens tien jaar ouder is dan ondergetekende, was dit de uitgelezen kans om de rest van de rit in elkaars gezelschap te rijden. Mocht de dokter zien hoe hij nog probleemloos van sommige hellingen naar beneden bolt, hij zou zeker zijn hart vasthouden! Aan de stop was er een ruim aanbod aan bananen, appelsienen, allerlei soorten wafels en koeken, waaronder die lekkere eierkoeken, sportdrank en water.

Na een rustpauze samen met Vos de bossen in getrokken voor het vervolg van de marathon. Het parcours verliep over een afwisselend aanbod van smalle en brede boswegen, singletracks en af en toe een stevige kuitenbijter of lekker snelle afdaling. In niets anders dan bossen, zonder sporen van de bewoonde wereld te zien. Omstreeks 32,50 km bereden we de paadjes in de knappe bossen die ons in het gezelschap van een atletische jogger tot aan het station van Eisden brachten. Dit is een voormalig spoorwegstation langs spoorlijn 21B (Boxbergheide - Eisden) in Eisden, een deelgemeente van de gemeente Maasmechelen. Het stationsgebouw was oorspronkelijk in hout opgetrokken. Na een brand werd het vervangen door een stenen gebouw. Nadat het station in 1983 werd gesloten voor het reizigersverkeer, bleef het goederenstation nog enkele jaren open. Op 18 december 1987 vertrok de laatste trein met steenkool naar de cokesfabriek van Marchienne-au-Pont. In het stationsgebouw is een horeca-zaak gevestigd. Het station fungeert ook als tussenstop van het railbikespoor As-Eisden-As. Ik meen dat Vos me ooit eens verteld heeft dat er soms nog een treintje rijdt wanneer er een voetbalwedstrijd is in Genk. De supporters krijgen na de match nog de kans om een pint te drinken, waarna het treintje hen weer terugbrengt! 11.00 u.

Doordat we even gestopt waren haalde de jogger ons weer in en na het oversteken van de overweg van het railbikespoor doken we samen met hem opnieuw een singletrack vol wortels in. Op 34 km was het toch even te voet aan een korte maar stevige klim op een plek waar het pad eventjes in twee splitst. 11.15 u. Daar kroop ik alvast naar boven toen Vos eventjes aan de praat was met een hem bekend biker. Deze is nog een tijdje met ons mee blijven rijden tot hij weer zin had om de marathon aan zijn eigen tempo verder te zetten. Op 38 km kregen we de singletrack die vlak naast de draadafsluiting van de Maasvallei loopt en waar je moet laveren tussen de draad en de boomstammen en over wortels. Bovendien zwiepten voortdurend laaghangende takken en twijgen in je gezicht! Soms waren de takken zodanig uitgegroeid dat je best even de ogen sloot en moest raden waar je reed!

Eens de hoek om stond er een bord dat de controle van de nummerbordjes aankondigde. Ik weet niet waarom. Het kan best zijn dat de organisatie per deelnemer moet betalen voor het betreden van de Maasvallei. Wandelaars betalen 2,50 euro! Of omdat mountainbiken er sinds kort verboden is, met uitzondering van het downhillparcours (7,50 euro per dag). Daarom dat de terrils niet meer mogen beklommen worden! Ik zie anders het nut er niet van in. Zwartrijders kunnen enkel onderschept worden bij aanvang, daar moest je een inschrijvingsbewijsje afgeven, of aan de bevoorradingen als ze onrechtmatig zouden eten. Men kan niemand beletten om op eigen houtje delen van het uitgestippelde parcours te berijden, tenzij het private terreinen betreft! In het midden van een oud overwoekerd betonbaantje was een scheiding voorzien met lint en kalkstrepen voor de rijders heen en de rijders terug. Ik had wel wat te doen met de Wringer die daar de hele tijd alleen instond voor de controle, alhoewel die dat schijnbaar niet aan zijn hart liet komen!

Aldus doken we na een strook bos op 40 km het weidse terrein van de Maasvallei of Klein Scandinavië aan het Nationaal Park Hoge Kempen in. Met bij aanvang een knap vergezicht op de begroeide terrils en de grote vijvers van de eertijdse grindontginning die aan Scandinavië kunnen doen denken. Of hoe de natuur deze voormalige mijnsite van Eisden op de grens van Maasmechelen en Dilsen-Stokkem weer inpalmt. We reden er eerst een stuk over het gehavende asfalt rondom een deel van de vijver om vervolgens getrakteerd te worden op een stevige klim over een graspad tussen struiken en bomen. Deze keer versperden er geen loslopende runderen het pad zoals vorig jaar! Omstreeks 11.50 u beklommen we de houten trap om boven het bos weer in te duiken. Ter hoogte van het downhillparcours van de Filthy Trails kregen we nogmaals een zware klim voor de wielen. 42 km om 12.00 u. Daarna ging het weer gestaag naar beneden, zo ook over het vervolg van de oude asfaltbaan rond de vijver. We kruisten een viertal tegenliggers, jongere gasten die misschien gingen downhillen. Tijdens het laatste stuk door de Maasvallei ging het weer even fel op en af en omstreeks 47 km bereikten we opnieuw de controlepost, waardoor er een einde kwam aan een knappe lus van 7 km doorheen dit bijzondere gebied. Allicht zullen een aantal bikers betreuren dat de terrils niet meer mogen betreden worden. Voor mij maakte het weinig uit. Ik raakte er toch niet rijdend tot boven op, wel te voet om eens van het uitzicht te genieten, en rijdend naar beneden vond ik over het smalle met stenen bezaaide paadje ook te riskant voor mijn oude knoken! Maar het is jammer voor degenen die dat wel konden!

Een kilometer verder dienden we een grote baan te kruisen, ik vermoed dezelfde baan van Genk naar Maaseik van daarstraks, waarmee we de Maasvallei definitief achter ons lieten. Daar stond een man met zijn auto aan de kant en die kende blijkbaar de Vos. Achteraf wist deze me te vertellen dat het de plaatselijke boswachter was. Hij was onnodig naar hier gekomen wegens gebeld door mensen die gezegd hadden dat er mountainbikers door de schapenweiden reden! Die open plek waar een paadje tussen de draadafsluitingen loopt. Door het hoge gras kon je die draden niet zien staan en zullen die mensen gedacht hebben dat de bikers onterecht tussen de schapen reden! Daardoor had de mens zijn werk thuis onderbroken. Gyprocwanden plaatsen!

Aan de overkant van de weg doken we het Dilserbos in om er weer te kunnen genieten van de vele paden op en af. Omstreeks 50 km reden we voorbij een tentenkampement van een jeugdbeweging. 12.40 u. Bospaden van verschillend allooi, breed en smal en met de nodige kuitenbijters werden ons deel. Ter hoogte van het kruispunt van Driepaal met de Europalaan troffen we de tweede bevoorrading aan de rand van het bos op 55 km van de start even voor 13.00 u. Daar stonden nog enkele bikers en er kwamen er ook nog enkele toe. Twee bikers van WTC Blijf Jong kwamen informeren of ze al met het opruimen van de pijlen voor de lussen van 90 en 100 km mochten beginnen. Ze vermoedden dat wie hier nu nog arriveerde niet meer voor de langste ritten zou kiezen. Na de inwendige mens versterkt en de dorst gelest te hebben, weer op weg voor de laatste etappe. Er kwamen toen nog drie mannen in identieke blauwe pakken toe.

Een mooie singletrack voerde ons door een vrij woest bos. Op enkele plaatsen werden er nieuwe hoogspanningspylonen geplaatst. Het blauwe trio haalde ons in. Omstreeks 56 km reden we onder een oud spoorwegbruggetje van een voormalige spoorlijn waar nu een toeristisch fietspad op was aangelegd. De plek herinnerde ik me van vroegere passages. Evenzo dat hier een stevige en redelijk lange klim volgde over een breed grindpad in een uitgedund bos. Nadien volgden lange singletracks doorheen de bossen. Na het kruisen van een baantje doken we weer een stuk bos in. Er volgde een kort stukje asfalt en de doortocht van een assenweg aan Bergerven waar huizen op grote domeinen achter het groen verborgen stonden. Op het einde van de weg kwamen we uit op de oever van de Zuid-Willemsvaart, na 62,50 km om 13.30 u.

Vanaf de oever van de vaart volgde een korte steile klim. Boven stonden de drie mannen in de blauwe pakken te morrelen aan een fiets. We doken weer het knappe bos in om er omstreeks 64 km rakelings voorbij een diepe put te rijden. De bordjes die de vorige keren op instortingsgevaar wezen, waren thans verwijderd. In een klimmetje stak het blauwe trio ons weer voorbij. Omstreeks 66 km kregen we een lange klim in een soort smalle semi holle weg die een meter dieper in de grond steekt dan de omgeving. De plek herinnerde ik me vanuit eerdere edities. Op 67,50 km kregen we op een kruispunt van bospaden een splitsing tussen de 20-40-75 km en 90-100 km. Vorig jaar heb ik hier voor de 100 km gekozen. Toen was er ook nog een optie op 115 km maar daar hadden slechts een twintigtal bikers voor gekozen! Deze keer hadden we geen keuze, want de vermeldingen voor de 90-100 km waren reeds verwijderd. Op die lus was men met het opruimen van de pijlen begonnen. Geen erg, met 75 km konden we genoegen nemen.

We kregen in elk geval tijdens het laatste tiental kilometers nog een aantal ferme kuitenbijters voor de wielen. Uitbollen was er in geen geval al aan de orde! Bovendien konden we er genieten van nog een aantal zeer knappe paden. Aan een parking ter hoogte van een verharde weg in het bos daarstraks had ik al gemerkt dat twee jonge gasten ons met meer dan gewone aandacht zagen voorbijrijden. Op een gegeven ogenblik werd ik op de hielen gezeten door bikers en één daarvan vroeg: “Meneer, mag ik u wat vragen?” Het bleken die twee jonge gasten te zijn, ik schat jongens van een jaar of twintig. Of wij soms meededen aan een wedstrijd? Want zij hadden nog al bikers met bordjes aan hun stuur zien passeren. Zij hadden pas beiden een bike gekocht, waren hier wat komen rijden en de pijlen beginnen volgen. Hen uitgelegd dat het eigenlijk een toertocht betrof, georganiseerd door een lokale club, maar dat het niet de bedoeling was van als eerste over de meet te komen. Want in dat geval maakten wij geen enkele kans! Hen uitgelegd dat er wel elk weekend zulke tochten georganiseerd worden en waar ze de kalenders daarvan op internet konden vinden! Ze wensten ons nog een plezierige namiddag en klommen gezwind de volgende helling op! Het waren vriendelijke en beleefde jongens. Hopelijk worden ze door de microbe gebeten en kunnen ze nog een leven lang plezier beleven aan hun fiets en hun zwerftochten door de bossen.

Het ging inderdaad een ferme helling op, voor ons vanaf halverwege te voet, en boven stond een bord met een kaart en aanwijzingen. Op deze plek werd ik vorig jaar in juli, tijdens de laatste uitgave van de zomertocht van de Wringers, thans vervangen door een tocht van Deireleire Fiëste (13-07-2013), ook aangesproken door drie jonge gasten die op eigen houtje een tocht reden. Dat moeten duidelijk studenten geweest zijn, want er was een Limburger bij die deze streek kende vanuit zijn jeugd, en iemand die een duidelijk Antwerps accent had! De Limburger had toen zijn twee maten op sleeptouw genomen. De geschiedenis herhaalt zich blijkbaar!

Vanaf 70 km kwamen we even uit het bos tevoorschijn op asfalt en reden we kort doorheen de bewoonde wereld, om dan toch weer het bos in te duiken over nog een aantal mooie singletracks. Een bordje meldde dat we aan de laatste vijf kilometers begonnen. Tot bijna de laatste snik konden we van de bossen genieten. De overtocht van de assenwegen tussen de maïsvelden van Dorne toonden aan dat de rit nu dan toch bijna ten einde was. Op de parkeerweide stond nog een handvol wagens en na 78 km reden we het voetbalterrein van Flandria Dorne weer op. Omstreeks 15.00 u konden Vos en ik een punt zetten achter deze editie van de marathon van het Oeterdal. In de kantine zaten nog een groep jolige Wringers, waaronder de man die aan de controlepost in de Maasvallei stond, en enkele deelnemers. Buiten stond een friet- en hamburgerkraam en de mensen van de CM die voor de massages hadden gezorgd begonnen zo stilaan hun tenten op te vouwen. Nog tot een uur of vier nagepraat met den Vos bij een kuipje blonde en donkere of twee. Afscheid genomen aan de bikeparking. De Vos trok met de bike huiswaarts en ik heb de mijne nog proper gespoten aan de bikewash. Mijn wagen stond nog als laatste op het stoppelveld. Toen ik mijn spullen aan het inladen was, kwam daar nog een wagen met een Wringer toe die de parkingborden van de dranghekkens kwam verwijderen. Hij stak z’n hand nog op waarmee het doek viel over deze editie en ik de 111 km huiswaarts weer kon aanvatten. Helaas reed ik op de E313 en niet op de E34, anders had ik nog een glimp kunnen opvangen van de nieuwe brug die vandaag in Oelegem over het Albertkanaal werd gelegd! Het was wel wat aanschuiven ter hoogte van de brug over het kanaal in Pulle omdat daar nieuwe asfalt werd gelegd.

De rit was dubbel zo plezant omdat ik deze zeldzame keer eens met iemand van hetzelfde kaliber kon meerijden. Anders had ik weer grotendeels alleen door de bossen gezworven! Niet dat ik veel van zeggen ben onderweg, ik praat trouwens niet graag tijdens het rijden, en je kan even goed van iemands gezelschap genieten zonder dat er veel moet gebabbeld worden. Degene die op de meest stevige hellingen rijdend tot boven geraakte wachtte steeds op de andere die het niet haalde. Hier en daar werd een rustpauze ingelast. De eerste kilometers waren soms wat frustrerend omdat iedereen mij voorbij vloog en als je met twee wordt voorbijgevlogen is dat toch nog anders! Tijdens marathons worden de (groepjes) bikers vaak fel uiteengetrokken en rijd je als enkeling vaak kilometers alleen! En tegenover Vos voel ik me ook minder gegeneerd wanneer ik wat rijd te stuntelen. In ander gezelschap heb ik daar wel meer last van, omdat ik al op voorhand weet dat ik meestal de zwakste van de groep ben! Regelmatig samen rijden met den Vos zit er helaas niet in als je 110 km van elkaar woont! Ik ben ’s avonds als een blok in slaap gevallen en heb op maandag wel enigszins rondgelopen als een houten Pinokkio met die lange rit nog in de benen, maar een pak mooie herinneringen rijker!

Voor een filmpje van JB (TT 40 km): klik hier!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Fred (96) schrijft dé lovesong voor zijn overleden vrouw!

In plaats van de voorgeschreven YouTube-videolink, stuurde de 96-jarige Fred Stobaugh een grote enveloppe in voor de liedjeswedstrijd van de Green Shoes Studios. Daarin zat de tekst van zijn liefdesliedje, een ode aan zijn onlangs overleden echtgenote Lorraine. De mensen van Green Shoes waren zo gepakt door 'Oh Sweet Lorraine', dat ze de lyrics gratis én professioneel op muziek lieten zetten. Hou die zakdoeken maar binnen handbereik.

Lorraine was 91 jaar toen ze in april jongstleden overleed. In 1938 had Fred Stoagh, uit Illinois, haar leren kennen. Twee jaar later zetten ze de grote stap: een huwelijk dat 73 jaar zou duren.

Fred goot de liefde voor zijn vrouw in een liedjestekst en stuurde die in voor een singer-songwriterwedstrijd van de Green Shoes Studios. Dat moest normaal via een YouTube-videolink, maar daar had de bejaarde auteur van 'Oh Sweet Lorraine' geen kaas van gegeten. Een doodgewone omslag met zijn liedjestekst zou volstaan. "Ik ben geen muzikant en zingen kan ik ook al niet. Ik zou de mensen alleen maar de stuipen op het lijf jagen", grapt de man. "Maar ik moest en zou de liedjestekst voor de liefde van mijn leven wereldkundig maken".

Bij Green Shoes Studios waren ze zodanig aangegrepen door de tekst en het verhaal dat er achter schuilgaat, dat ze besloten de lyrics door profs op muziek te laten zetten. Geheel gratis, nog wel. Het resultaat ontroerde de oude man zichtbaar. En we nemen aan dat ook u niet onverschillig zal blijven bij het horen van het liedje.

Bron: Het Laatste Nieuws 27-08-2013

A letter from Fred

65 jaar getrouwd koppel overlijdt elf uur na elkaar!

Een koppel uit het Amerikaanse Dayton (Ohio) dat ruim 65 jaar lief en leed met elkaar had gedeeld, overleed eerder deze maand elf uur na elkaar. De nabestaanden van Harold en Ruth Knapke zeggen in de afloop van het 'liefdessprookje' de toewijding te herkennen die de twee elkaar tijdens hun huwelijk hadden geschonken.

We denken dat hij haar gezelschap wilde houden totdat ze dit leven zou verlaten en aan een volgend leven zou beginnen aldus hun dochter Margaret Knapke.

Volgens de dochters van het echtpaar wist hun 91-jarige vader zichzelf de laatste jaren ondanks tal van gezondheidsproblemen op de been te houden en aan de zijde van zijn echtgenote te blijven, zodat ze de 'volgende stap in hun reis' samen konden ondernemen. Zijn overlijden, door de kinderen beschouwd als een 'allerlaatste daad van liefde', kwam het eerst. Zijn 89-jarige echtgenote volgde luttele uren later.

"We denken dat hij haar gezelschap wilde houden totdat ze dit leven zou verlaten en aan een volgend leven zou beginnen", aldus dochter Margaret Knapke. "En zo is het gegaan." Het overlijden op 11 augustus kwam een paar dagen voor het koppel 66 jaar getrouwd zou zijn geweest.

Het echtpaar, dat zes kinderen nalaat, is gezamenlijk begraven. Kleindochters droegen de kist van Ruth, kleinzonen die van Harold. Dochter Carol Romie: "Ze waren zo toegewijd en loyaal, ze zouden echt nergens zonder de ander naartoe gaan."

Een huwelijksfoto van het stel, gedateerd 20 augustus 1947.© ap.



Harold en Ruth Knapke afgelopen juni.© ap.

Bron: Het Laatste Nieuws 27-08-2013

Bijlkens VTT (30-50 km) van WTC De Bijle Spurters tijdens de Bijlkenskermis te Lokeren op zaterdag 24-08-2012.

Op deze zaterdag nog eens een streek opgezocht in Oost-Vlaanderen waar ik zelden kom rijden. West-Vlaanderens Mooiste in Roeselare, vorig jaar gereden, was me wat ver en zo ook Herzele in Oost-Vlaanderen. In Zele heb ik al wel eens meer gereden, dus viel mijn keuze op de Bijlkens VTT (30-50 km) van WTC Bijle Spurters ter gelegenheid van de Bijlkenskermis in Lokeren. Ik zat pas goed en wel in de auto of in Antwerpen gingen de hemelsluizen al ferm open, maar eens de Kennedytunnel voorbij lag alles droog! Het was even gissen naar de startplaats vanuit een achterin gelegen tent, niet zichtbaar van op de straat. Even verder een parkeerplekje gevonden in dezelfde straat. Het geheel aan de start deed me wat denken aan de Waeyenbergkermis en de Boerenbike in Opwijk-Droeshout, maar dan op een kleinere weide, zonder Decap-orgel en met heel wat minder mensen! Me ingeschreven bij de enige persoon die daar voor zorgde en omstreeks 9.45 u was ik op weg via een paadje achter de tent tussen de maïsvelden.

Via woonstraten ging het de wijk Puttenen van Lokeren uit. Op anderhalve kilometer van het vertrek scheen de eerste off-road zich aan te dienen toen we langsheen een waterloop, ik veronderstel de Durme, reden en onder een brug door moesten. Maar de passage langs het water was kort van duur. De eerste off-road kwam op een goede 3 km onder de vorm van een assenweg. Daarna kwam er weer asfalt onder de wielen tot in de Bosaardestraat. Na 4,50 km ging het een graspaadje aan de Durme op naast de Daknambrug op de plaats waar de Gentdam overgaat in de Pontweg aan een oud huis met nieuwe achterbouw. Verderop in de Pontweg werd mijn aandacht getrokken door een mooi gerestaureerd huis, naast het Durmehof, in Daknam (Lokeren). Deze Art-Nouveau-villa kreeg als naam “Mijn Droom” en wordt blijkbaar ook het Boerenkasteeltje genoemd. Tot 6,50 km ging het dan over het jaagpad naast de Durme, zijnde een graspad tussen de struiken. Tot 7,50 km trof ik een vrij lange weg over grind en beton tot in Eksaarde (Lokeren). Na de doortocht van de dorpskern volgde een smal grasspoor tussen bos en velden en doorheen een stuk bos tot in het natuurreservaat De Linie. Daar had ik even het gezelschap van twee joggers, vader en zoon of grote en kleine broer? Een hobbelig graspaadje leidde me naar een smal assenwegeltje doorheen gras met de passage van enkele stroken bos om uit te komen aan de schilderachtig tussen de bomen aan de rand van het bos gelegen Kruiskapel uit 1626. Op de plaats van de waterput voor de kapel zou een zekere Boudwijn met de Negen Ponden tijdens werkzaamheden op zijn akker twee kruisen opgegraven hebben die begonnen te bloeden!

De Kruiskapel is gebouwd in 1632 op de plaats waar volgens de legende in 1317 twee miraculeuze kruisbeelden worden gevonden. De gemetselde put in de nabijheid van de Kruiskapel geeft de exacte plaats aan waar een zekere Boudewijn met de Negen Ponden de kruisen opgraaft. Opeens stoot zijn spade op een hard voorwerp: een kruis, en wanneer hij het uit de grond trekt, vloeit er bloed uit. Boudewijn vindt nog een tweede kruis, twee Romeinse schalen en een speer. Terwijl hij die mysterieuze voorwerpen naar huis brengt, beginnen spontaan alle klokken van de kerk van Eksaarde te luiden. De wonderlijke gebeurtenissen en ook het samenblijven van de beide kruisen worden toegeschreven aan bovennatuurlijke krachten. Merkwaardig is dat de kruisen gemaakt zijn van een metaal waarvan de samenstelling totaal onbekend is. Pogingen om de kruisen met goud te bekleden mislukken telkens. De Kerk beschouwt de kruisen van Eksaarde niet als relikwieën. In de achttiende eeuw laat monseigneur Van Eersel, bisschop van Gent, aan elk kruis een echte relikwie bevestigen: een splinter van het kruis van Christus. De kapel is sinds 1995 een beschermd monument.

Heel even duiken we er het achterliggende bos in. Assenwegen en graspaden die deel uitmaken van het Liniewandelpad brachten me op 13 km van het vertrek tot aan de Moervaart. De Moervaart en de Zuidlede vloeien samen in Daknam om er de Durme te vormen. Even verder zag ik vlak naast het water een kruisbeeld staan met een foto van een ouder echtpaar: “Viktor en Marie 8-12-2011”. Ik vroeg me af of hier misschien een schip gezonken was. Het wereldwijde web gaf me het antwoord. Op deze plek is een bejaard echtpaar om onduidelijke redenen met hun auto in de Moervaart gesukkeld. Het ging nog even naast de vaart tot aan de iets verder gelegen Sinaaibrug die pal op de grens tussen Eksaarde (Lokeren) en Sinaai (Sint-Niklaas) ligt. Het ging rechtsaf op het fietspad van de Nieuwe Baan in Eksaarde en ook daar stond ter hoogte van een bruggetje over een waterloop een kruisbeeld met een foto van een zekere Tom Waterschoot, 24 jaar, die daar op 05-10-2008 is verongelukt. Twee drama’s op enkele tientallen meters van elkaar!

Die Nieuwe Baan lijkt me inderdaad een gevaarlijke weg te zijn waar hardrijden troef is. Een bewoner was er gras aan het maaien voor zijn huis, een goede ziel die ook de strook tussen de weg en het vrij smalle fietspad voor twee richtingen mee proper maakte. Even verder ging het linksaf van de grote baan weg een assenweg in die me weer tot aan de oever van de Moervaart bracht. Toen ik er even halt hield kreeg ik even het gezelschap van twee vrouwelijke Trotinetten, een mountainbikevereniging uit Lokeren. Daarstraks had ik al mannen met die vermelding op hun achterwerk zien passeren. Voor de vaart ging het linksaf om terug te keren op onze stappen en weer uit te komen op de Nieuwe Baan naast de Sinaaibrug die we nu dienden over te steken. Ik passeerde de orangerie en feestzalen Keysershof om Sinaai binnen te rijden. 16,50 km omstreeks 11.00 u.

In Zwaanaarde (Sinaai) kregen we een lang stuk asfalt van de Leestraat voor de wielen. Intussen was het ook beginnen regenen, gelukkig niet al te hevig, en zag de omgeving er somber uit onder de zware grijze wolken. Het ging dan rechtsaf de zandweg ’s Graven Eke in die me op 19,50 km weer tot in Daknam bracht. Daar reed ik weer even over het beton van de Pontweg, waarna een servitude-graspaadje me door Daknam voerde. 21 km. Een kilometer verder voerde de tocht me doorheen een bosrijke woonzone waar statige villa’s en stokoude, soms piepkleine huizen elkaar afwisselden in de omgeving van de Kluisstraat in Lokeren. Een enigszins bizarre omgeving! Ik kreeg er nog steeds af te rekenen met regen. Aan het einde van de Kriktestraat werd mijn aandacht getrokken door een villa in aanbouw die nooit afgewerkt was. Er stonden ramen in, maar het dak lag er maar half op en doordat er nog geen dakgoten hingen liep het water langs de gevel naar beneden! Met vorming van mos tot gevolg! Zonde! Ik diende er de drukkere Sinaaistraat te kruisen om dan een assenweg tussen de velden in te slaan. 24 km.

Op 25 km trof ik omstreeks 11.30 u de bevoorrading op het kruispunt met een betonwegeltje vlak naast de spoorlijn. Drie mannen zorgden er voor het gebruikelijke aanbod van bananen, appelsienen, peperkoek en wafels onder een grote paraplu. Er stonden nog twee bikers en er kwamen er nog vijf toe. Het druilerige weer nodigde niet uit om er lang te blijven staan. Op de plaats van de bevoorrading was meteen de splitsing tussen de 30 km en de 50 km. Voor mij ging het linksaf voor de langste route over het betonnen paadje naast de spoorweg tot in de Lange Beulestraat waar ik het grondgebied van Waasmunster bereikte. Daar de spoorweg over. Een asfaltbaantje en een kasseiweg die overging in een assenweg brachten me op 28 km tot aan het Oud Vliegveld in Waasmunster. Dit is een plek met weinig bewoning waar een aantal oude betonbanen doorheen lopen. De plek fungeerde in de tweede wereldoorlog als vliegveld. Van 29 tot 30 km reed ik over de betonbanen langsheen enkele grote met hoge hagen afgeboorde domeinen. Enig opzoekwerk leert me dat hier onder andere ex-textielmagnaat Jan De Clerck zijn domein heeft liggen en dat er al jaren onenigheid is over een volgens sommigen onterecht ingepalmde buurtweg.

In ieder geval doken we op 30 km de bossen van Waasmunster in nabij de vaste rode route aldaar. Een kleine twee kilometer verder bereikte ik de parking nabij de oprit Waasmunster van de E17. Daar lag helaas heel wat rotzooi van diverse allure in het bos! We reden over de parking, keerden op onze stappen terug en reden boven op het talud naast de snelweg tot aan de volgende brug. Na het oversteken van de brug bereikten we de bossen van De Vaag, het speelbos van de gemeente Waasmunster. Ik ben hier dit jaar nog al eens gepasseerd tijdens een tocht vanuit Waasmunster. Hier in de omgeving moet ook ergens het grote witte kasteel De Roos staan. Blijkbaar heeft daar ooit een oplichtersduo dat 90 miljoen euro van de bank Crédit Lyonnais verduisterde gewoond! Zij bezaten ook het kasteel van Schelderode dat ik al te zien kreeg tijdens de toertocht vanuit Oosterzele. We reden niet voorbij het kasteel maar sloegen rechtsaf in de superzanderige Baudelodreef. 34,75 km. Vooral naar het einde toe lag hier enorm veel los zand. Ik trof er ook gele pijlen van een andere toertocht, vermoedelijk vanuit Zele, die hier de tegenovergestelde richting uit wezen. Op 36 km kwam er een korte singletrack die ook door de andere toertocht, maar dan in de tegengestelde richting, werd aangesneden.

De track bracht me tot op het jaagpad naast de Durme. Daar reed ik over gehavende asfalt voorbij enkele grote vijvers tot aan een pompgemaal of gebouw van een sluisje ter hoogte van een beek. Ook daar de gele pijlen van een andere toertocht. Het ging voor mij verder langsheen de Durme. In de verte zag ik de snelweg liggen. 12.30 u. Er volgde een graspad op de dijk tussen bloemen, netels en kleine distels. Dit pad werd ook door de andere toertocht in de tegenovergestelde richting benut. Na 40 km arriveerde ik aan de voet van een brug van de snelweg over de Durme ter hoogte van de Donkerputstraat. De brug onder en weer het jaagpad op over recent vernieuwde asfalt. Aan de rechterkant lag een grote visvijver. 41,50 km. Even verder ging het vanaf het jaagpad het natuurgebied Molsbroek naast de Durme in. De gele pijlen wezen nu in dezelfde richting en ik zag ook kleine roze pijltjes! Verderop reed ik voorbij het (gesloten) bezoekerscentrum van het Molsbroek. Daar tegenover stond, verscholen achter de bomen, een eigenaardig gebouw! Een soort fort met hoge muren en een halfronde poortopening zonder deuren. Zeer bizar.

Eens het bezoekerscentrum voorbij even afgestapt en de dijk op gekropen om een kijkje te nemen naar het Molsbroek. Dit is een moerasgebied met brede beken, waterpartijen en met bloemen begroeide eilanden. Ik meende een ooievaar te kunnen zien en reigers. De bloemen op hoge stengels maakten er een kleurrijk geheel van. De moeite waard om er eens te stoppen en rond te kijken.

Aan het begin van de Molsbergenstraat naast het Molsbroek in Lokeren trof ik wel vier soorten pijlen aan! De oranje die ik diende te volgen, gele pijlen van een wandeltocht, roze pijlen en witte pijlen van H-meivelling, wat dat laatste ook moge wezen! Daarna reden we op het asfaltpad in de hoogte naast het Molsbroek aan onze linkerkant en naderden we de meer bewoonde wereld. Ter hoogte van de Oude Baan verliet ik het jaagpad in het gezelschap van een oudere man in een elektrische rolwagen wiens grappige hondje netjes naast hem meeliep tot thuis. Na het kruisen van een drukke baan ging het over een assenweg doorheen het natuurgebied De Buylaers. 44,50 km. We reden een of ander parkdomein in en daar heb ik even een ommetje gemaakt langsheen het kasteel. “Kasteel”, stond er op een bordje op de gevel, alsof we dat niet zagen! We kwamen het domein weer uit ter hoogte van Aardeken in een stedelijke omgeving. Daarna ging het voorbij het Park Ter Beuken en langsheen het station van Lokeren op 48 km.

Eens daar voorbij volgden nog enkele leuke bospaadjes over enkele bulten in een park naast de Kunstacademie Ter Beuken. Er lag daar een fiets in de vijver! Rond 49 km ging het een gloednieuwe knappe fietsbrug over de Durme over. Daarna door een straat met kleine oude huizen en door de bewoonde wereld. Na een pijl rechtsaf bereikte ik de oever van de Demer. Hier klopte volgens mij iets niet en ik had het gevoel dat ik de toer opnieuw begonnen was! Inderdaad, de pijl rechtsaf was bedoeld voor de start van de rit! Start en aankomst overlapten hier en dat was wel even verwarrend! Op mijn stappen teruggekeerd, mijn fout ontdekt en na 53 km was ik om 14.00 u weer bij af! Bij aankomst in de tent kreeg iedere deelnemer prompt een spie rijsttaart aangeboden! Een smakelijke geste! Nog een donkere en een frisdrank gedronken. Enkel de twee laatste bikers die me ingehaald hadden zaten in de tent met verder een handvol medewerkers. Intussen viel er even een fikse regenbui. Terwijl ik in de tent zat kwamen er nog een vijftiental bikers toe. Verder was er weinig leven in en rond de tent. Het volgende evenement tijdens de Bijlkenskermis had pas die avond plaats.

Het is duidelijk dat deze streek in Oost-Vlaanderen zich niet leent voor mountainbiken en dat het des te meer moeite vraagt van de lokale clubs om een tocht uit te stippelen met een aanvaardbaar percentage off-road. Ook meer motivatie, want van de luttele drie euro inschrijving gaan die mensen niet veel overhouden voor hun clubkas! Slechts 29 bikers geteld voor de stop en 13 na de stop. Onder het motto “wie tevreden is met minder kan meer genieten van wat hij heeft / krijgt” heb ik me op deze zaterdag toch goed geamuseerd en kennis kunnen maken met de streek rond een stadje dat mij enkel bekend was van het bord aan de afrit op de E17 ergens tussen Sint-Niklaas en Gent! Afpijling, bevoorrading en organisatie waren in orde. Toen ik naar huis vertrok was er in de straat op diverse plaatsen garageverkoop aan de gang. Vanaf de oprit aan het huis waar ik geparkeerd stond kwamen enkele kinderen met hun nieuwe aanwinst buiten: ze hadden elk een knuffelbeest vast. Toeval was dat dezelfde dag in mijn eigen straat voor de eerste keer een gelijkaardig initiatief plaatsvond. Kort nadat ik opgestaan was stond er om kwart over zeven al een auto voor mijn deur te wachten met inzittenden die er als eerste bij wilden zijn en om acht uur waren er al diverse potentiële klanten de waar aan het keuren, terwijl de opening pas om tien uur voorzien was! Men moet er blijkbaar snel bij zijn om iets op de kop te kunnen tikken!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Het Molsbroek in Lokeren:

Forest Marathon (25-45-65-85 km) van de Forest Bikers Langdorp te Aarschot op 17-08-2013.

De jaarlijkse Forest marathon van de Forest Bikers uit Langdorp vertrekt vanuit de Bekaflaan in Aarschot. Laatst was deze straat nog onderwerp in het vakantieprogramma “1000 zonnen” in de rubriek waarin bizarre straatnamen verklaard worden. Na deze toertocht ben ik effectief altijd bekaf, maar dat was niet de juiste verklaring van de naam! Voor mij in ieder geval wel! Ook al rijd ik al wel eens meer tochten in deze streek, deze is voor mij veruit de zwaarste, uiteraard omwille van de afstand van 85 km, maar ook omwille van de vele off-road beklimmingen die deze tocht rijk is. Het was deze keer niet anders en ik durf niet schrijven hoe lang ik deze keer weer onderweg was!

De extra lus voor de 85 km.

Een parkeerplekje toegewezen gekregen op de parking verderop in de straat en daar Ward op het lijf gelopen die deze keer zonder gezelschap van clubmakkers kwam rijden. Voor de 65 en de 85 km kon je inschrijven tot 10.30 u, voor de 25 en de 45 km tot 13.00 u. Ons ingeschreven voor de rit van 85 km en omstreeks 9.30 u samen vertrokken. Het ging zoals steeds naar de achter het terrein van de parochiezaal en de chirolokalen gelegen Demer om daar reeds van bij het vertrek de keuze te moeten maken tussen de kleine ritten (25-45 km) en de marathon (65-85 km). Rechtsaf en linksaf de fietsbrug over om dan tot 2 km op het grind jaagpad langsheen de Demer te bollen. Goed dus voor een korte babbel met Ward, want lang zou ik hem toch niet kunnen blijven volgen. Van 2 tot 3 km kregen we de eerste singletrack in een nat bos en van 4 tot 5 km reeds de eerste stevige klim over asfalt om in een veldweg dan te moeten kiezen tussen de 65 km en de 85 km. Van 5 tot 7 km volgde een veldweg over een ondergrond van klei tussen maïs en struiken en evenwijdig met de snelweg E314. Dan een klim tussen de maïs tot 7 km en veldwegen tussen de maïsvelden tot aan de Nijsstraat in Holsbeek tot op een plek aan een huis in renovatie waar dakwerken aan de gang waren. Intussen was Ward uit mijn zicht verdwenen! 9 km.

Het ging de Kruisberg in Holsbeek af, gevolgd door een klim en een afdaling in een holle weg om uit te komen aan Houwaarts Gat tot zo’n 11 km. Ik herinner me de plek nog van de nachtrit vanuit Rillaar toen ik daar in het donker de batterijen van m’n lampen stond te verwisselen. Asfalt en veldwegen voerden me tussen de wijngaarden en voorbij de Sint-Jozefkapel om na 12 km de Houwaartseberg op te moeten over het parcours van de rood-blauwe vaste route Solveld tot 12,60 km. Vanaf de Sint-Jansbergstraat volgden een knappe afdaling en klim in een holle weg tot bijna 15 km. Daar stonden 3 bikers waarvan een met een lekke band langs de kant. Ze zouden me al snel weer inhalen. Het ging de Kriesberg af over onverhard en weer op over asfalt. Daar reden enkele bikers me voorbij, onder hen Karel en Raf die ik laatst nog in Bekkevoort te zien had gekregen. Een klim door de velden bracht me op 16 km tot in een wijngaard. Hier ging de speeltuin open, want van 17 tot 18 km ging het de Houwaartseberg af over asfalt (tijdens de tocht van Bekkevoort ging het hier puffend naar boven!), dan weer op over asfalt, nog eens af en op over een off-road singletrack en tenslotte nog eens af in een knappe holle weg tot in de Halderstraat in Houwaart (Tielt-Winge). 19,50 km.

We reden eventjes langsheen een grote baan en tijdens een bosklim kreeg ik Steven van de Waasland Mountainbike School en (zo vermoed ik) diens vrouw en zoon te zien. Er volgde een korte lastige klim over een singletrack die daar in de hoogte naast een pad loopt tussen bomen en over wortels. Ik heb hier nog al gereden, maar dan van de andere kant komende, dus lekker naar beneden! Daarna deden we bospaden op en af aan in en om de Kaaskorf in Houwaart (Tielt-Winge). Hier in de buurt staan buitenverblijven in het Tienbundersbos, maar daar kregen we deze keer niet veel van te zien. Ik ben hier ook al ’s nachts gepasseerd, vermoedelijk tijdens de nachtrit vanuit Rillaar. Een kilometer verder bereikte ik omstreeks 22 km van de start de eerste bevoorrading langs de kant van een assenweg, exclusief voor de 65 en 85 km. Een man en een vrouw zorgden er voor water, sportdrank, fruit, cake, wafels en frangipanes. Er stonden nog enkele bikers, waaronder de Waaslanders, en er kwamen er nog enkelen toe, waarvan iemand die zich er over verwonderde dat zijn maat er nog niet was. Die kwam achteraf dan toch toe na ergens mis te zijn gereden. Eventjes gerust, geknabbeld en de dorst gelest. 11.15 u.

Met een gevulde maag werden we direct de hoogte in gejaagd om daarna een afdaling te treffen die uitkwam aan het kapelletje nabij de snelweg op de hoek met de Jennekensstraat, een favoriete plek voor bevoorradingen tijdens andere tochten. Het ging verder de hoogte in tot vlak naast de E314 om de Tienbunder te bereiken, een assenweg tussen een bos en de E314. Lekker naar beneden tot op dezelfde hoogte als de snelweg en voorbij het kapelletje dat er vlak naast staat. Zoals ik verwacht had ging het aan de Tieltseweg de brug van de E314 onder om onze weg verder te zetten aan de andere kant van en evenwijdig met de snelweg en weer naar boven te rijden over de assenweg Donk met naar de top toe een steil klimmetje. Vanaf 26,50 km ging het daarna een hoogvlakte over. Ik deelde er het pad met twee bikers en twee crossmoto’s! Een afdaling over een graspaadje bracht me tot op een grote baan, ik vermoed de Schoonderbeukenweg in Rillaar (Aarschot) tegenover Montenaken. Linksaf van de grote baan weg was het klimmen over een grindpad op 28,50 km, gevolgd door nog een klim over een bospad en een graspad om daarna een knappe singletrack op en af te treffen. Deze lag in een knap bos en het was er plezant rijden. Een afdaling bracht we weer tot in een straat op 30 km van de start. Via Ebdries en Oudenbos, straten in Rillaar (Aarschot), bereikte ik een graspad van waar het klimmen was tot op een hoogvlakte om dan over een singletrack weer af te dalen tot in de buurt van de snelweg. Nog eventjes door het Tienbundersbos in de hoogte naast de snelweg om, zoals ik verwacht had, voorbij het bedrijf Betterfruit in de Steenberg te Rillaar (Aarschot) te rijden. 32,50 km om 12.00 u.

In plaats van de Steenberg te volgen, zoals bij recente eerdere tochten, ging het de Leuvenseweg over en een veldweg in naast een huis om na de oversteek van enkele velden uit te komen in de Molenstraat in Rillaar. Daar de drukke Diestsesteenweg over en de Wijper in. Even verder ging het de korte singletrack van het vuil venster in, door mij zo gedoopt omdat hij vlak naast een slecht onderhouden huis loopt waarvan de zijgevel wat te lijden heeft van het groen en de bomen die er tot vlak naast komen. Het venster in de zijgevel moet al jaar en dag niet meer gepoetst zijn. Er zal wel een bejaarde mens gewoond hebben die dat alles niet meer kon onderhouden. Het huis staat nu trouwens te koop! Deze track komt altijd in het begin van een toertocht, ik veronderstel de nachtrit vanuit Rillaar, maar dan komen we van de andere kant. Daarna volgde een asfaltbaantje. Vanaf 36 km ging het naar het bos op wat volgens mij de Konijntjesberg heet. Smalle paadjes waar het serieus klimmen geblazen is met halverwege een steile afdaling waar ik meestal te voet ga, zeker als er niemand in de buurt is. Eén keer ben ik er toch eens naar beneden gereden en ik dacht dat mijn laatste uur geslagen was! Wanneer ik beneden was, kwam er toch nog een biker de helling af. Even uit het bos van het parcours weggegaan, omdat ik nu toch eindelijk eens wou weten wat de naam is van de straat in de diepte. Ik kon niet weten dat we er dadelijk door zouden rijden. Ik moest een heel eind rijden om een aanwijzing te vinden. Er stonden een grote hoeve en een paar uit de kluiten gewassen villa’s. De straten in de omgeving heten Wijnberg en Rommelaar. Onderweg kwam ik pijlen van de toertocht tegen. Dit alles in een mooie, landelijke omgeving.

Toen ik terugkeerde naar het parcours zag ik de biker van daarnet weer. Hij was even het noorden kwijt. Voor mij ging het de heuvel weer op en af tot ik er aan de achterkant uit het bos kwam over een smal graspad waar ik een afgevallen pijl weer heb teruggehangen. Dan linksaf om uit te komen in de straat, de Rommelaar, waar ik daarnet naast een huis de pijlen had zien hangen en de plek te bereiken aan de voet van de Konijntjesberg waar ik de biker gesproken had. Nog een stukje over het asfalt van de Rommelaar en dan rechtsaf. 39,75 km om 12.50 u. Enkele straten en een veldweg brachten me tot aan de tweede bevoorrading op een assenweg ter hoogte van enkele huizen nabij de Demer in Langdorp. 41 km en 13.00 u. Een man en een vrouw zorgden er voor watermeloen, bananen, wafels, frangipanes en sportdrank. Water kwam rechtstreeks uit een op het net aangesloten kraan. Ik heb er nog even geholpen om een tentzeil op te vouwen. Na de stop kwam ik weer op de oever van de Demer. Daar ging het de houten brug over ter hoogte van de kerk van Langdorp om het parcours van de route van 45 km te vervoegen.

De lus voor de 45 km.

Op de andere oever van de Demer trof ik de splitsing tussen de routes van 25 km en van 45-65-85 km op 42 km van het vertrek. Er was nog 1 biker op de 45 km in aantocht. Het ging achter de kerk en eventjes door enkele straten van Langdorp om vanaf de Vuurmolenstraat de Bosberg op te rijden via een voor toertochten minder gebruikelijk pad. In plaats van rechtdoor te rijden voorbij de poort onderaan de voet van de berg waarop “Bosberg” staat, hielden we meer links aan op een breder pad. Daardoor kreeg ik, na al diverse keren hier gepasseerd te zijn, eindelijk het gebouw eens te zien dat op dit domein staat. Een soort kasteel met een plompe toren en een hoge stenen muur als omheining. Op 43,50 km stak me hier nog een biker voorbij. Tot maar liefst 46,50 km, dus gedurende drie kilometer, kregen we niets dan knappe singletracks op deze Bosberg, op en af, met keren en draaien. Soms was het wel wat zwaar voor mij tijdens de klimmetjes. Naar het einde toe slingerde de singletrack zich naar beneden in lange S-vormige bochten tussen de bomen. Ik heb hier ooit gereden toen er meer bikers onderweg waren en dan krijg je telkens op de lussen opnieuw de bikers die zowel voor je als achter je rijden te zien. Nu was de ruimte tussen de lussen wel meer begroeid en reed ik er alleen, op twee andere die me aan het einde voorbij reden na. Daar ging het even steil naar beneden tot op een grindweg in het bos waar het weer klimmen geblazen was. Na een kort bospad volgden weer vele licht heuvelachtige singletracks doorheen een bos, eindigend met een riskante afdaling op een geërodeerd pad. Om 14.00 u staken me hier nog twee rijders voorbij. 48 km.

Ik kwam uit aan de spoorweg en daar ging het weer het bos in over mooie singletracks, min of meer evenwijdig met het spoor. Bij het in rijden van het bos was de ondergrond wel zeer mul. Ik denk dat iemand daar de overschot van zand van bouwwerken was komen storten. Ik trof er een man die er met een gewone fiets aan het rijden was. Ik kreeg er ook een stevige helling voor de wielen waar ik toch even diende te stappen. Tot 49 km reed ik evenwijdig met de spoorweg, ging het de spoorweg over, om weer het bos in te duiken over superdroge singletracks. Een zeer knap stukje van het parcours. Ik passeerde de camping Heimolen en kwam uit op een kruispunt in de Hertebreemstraat, een betonweg doorheen het bos. Er stond een huis op de hoek, er was een oude vrouw met haar loopwagentje op wandel en er zat een groep meisjes van een jeugdbeweging in het gras langs de kant van de weg. Bijzonder zanderige paden tussen lage struiken deden mij vermoeden dat ik dadelijk een molen zou te zien krijgen en effectief zag ik de wieken van de molen boven het groen verschijnen, de Heimolen op den Ouden Stokt op het restant van de Gijmelse Heide in Langdorp. 51,50 km om 14.15 u.

Er volgden niets anders dan singletracks doorheen het bos tot ik op 54,50 km uitkwam in een straat met grote villa’s. Daar ging het de Venneheide in. Hier kreeg ik nog een biker te zien en twee jongens die er met hun gewone fiets een deel van het parcours aan het rijden waren. Het feest der singletracks ging verder tot 55,50 km om dan uit te komen op een grote baan, de Vleminkstraat. Even verder passeerde ik het voetbalveld met de betonnen omheining waarop indertijd publiciteit geschilderd werd op de hoek van de Wevelsstraat en Ruitersstraat in Gijmel-Langdorp. Ik kreeg er effectief een amazone te paard als tegenligger. Op 7 juli ben ik hier nog gepasseerd tijdens de tocht vanuit Heist-op-den-Berg en toen doken we er een graspaadje in. Nu reden we eventjes verder op asfalt om dan rechtsaf een veldweg in te slaan om hetzelfde paadje te bereiken. 56,50 km om 14.45 u. Enkele servitudes, grassporen, stroken bos, open vlakten en smalle wegeltjes leidden me tot in het natuurgebied De Blakers tot 59 km. Dat ligt nabij de Kalsterloop die de grens vormt tussen de provincies Antwerpen en Vlaams-Brabant.

Tot 61,50 km werden we weer getrakteerd op singletracks in een bos naar een hoogte toe met links huizen in de diepte. Volgens mij was dit in de buurt van wat het crossparcours van Aarschot genoemd wordt. Ik arriveerde aan de Gijmelenhoek in een villawijk om daar een veldpad in te slaan. Hier kreeg ik nog twee bikers van de toertocht te zien. Het ging even door de bewoonde wereld van Aarschot en de spoorweg over om op 63,50 km het Domeinbos Meetshoven te bereiken. Ik kwam toe op de zeer drukke Ter Heidelaan in Aarschot en daardoor wist ik dat ik dadelijk de derde stop aan de Volkswagen Garage Van der Elst in Aarschot zou treffen. Op 65,50 km na de start om 15.30 u! Daar was ik net zoals vorig jaar de laatste, maar er werd net zoals toen prompt nog een banaan boven gehaald en ik heb er de laatste wafel en granenkoek opgegeten en de laatste sportdrank uitgedronken. Twee mannen en een vrouw hadden alles netjes opgeruimd, opdat ze deze plek ook volgend jaar zouden mogen gebruiken. Hier is namelijk water en sanitair aanwezig en op de parking voor de zaak is plaats genoeg voor de bikers en hun fietsen. Morgen zouden deze mensen hier weer paraat staan voor de ritten op zondag, want dan kon je de 25-45-65 km nog eens rijden. “Tot morgen”, grapten de mensen, maar die kans was klein! Er werd trouwens slecht weer voorspeld voor zondag en dat hebben we ook gekregen! Een goede zaak dus van hier vandaag al te komen rijden! Ik meen dat de parcoursbouwers ook een alternatief gezocht hadden om een stuk van de drukke Ter Heidelaan te kunnen omzeilen, want vorig jaar reden we een heel stuk langer langsheen deze gevaarlijke weg om de bevoorrading te bereiken.

Nog eventjes verder langsheen de drukke weg tot aan de “batterijenrotonde” op de grens met Betekom (Begijnendijk) om daar linksaf te slaan en een veldpad te berijden tot aan de brug over de Demer. Van 66 tot bijna 68 km ging het over het jaagpad langsheen de Demer om de dijk ter hoogte van het hotel Kasteel van Nieuwland in de Beemdenstraat te verlaten. Achter het complex lag een grote vijver! Veldwegen en een straat door het bos voerden me tot de Vosdonkerstraat in Gelrode (Aarschot). In Turfputten, vlak voor de spoorweg, was er een splitsing tussen de routes van 25 km en 45-65-85 km. Terwijl ik er even aan de kant stond, kwam er nog een biker voorbij. Het ging het spoor onder via het tunneltje om aan de andere kant de richting van Nieuwrode uit te gaan. Op 71 km reed ik voorbij de Moedermolen aan de Hondsheuvel in Gelrode. Na de doortocht van Gelrode volgde een veldweg tot perenboomgaarden aan het Stenenkruis in Wezemaal (Rotselaar). Zoals te verwachten was ging het hier vanaf 73 km de Wijngaardberg op via een met kiezel bestrooide holle weg. Daarna volgden de vele wegeltjes op de berg, af en toe zelfs over asfalt en de mooie singletrack die tussen een boomgaard en een maïsveld evenwijdig loopt met de E314 in de diepte rechts. Die singletrack duikt via een voor mij onmogelijk te rijden korte klim het bos weer in. 75 km. Via een afdaling in de Donkerstraat, een knappe asfalt holle weg, bereikte ik weer Gelrode. Ik zag weer eventjes de Moedermolen staan en dan ging het een servitude in tegenover de Hondsheuvel.

Rond 77 km kreeg ik een fikse klim van de Eikelberg voor de wielen, weliswaar over het asfalt van de Bergstraat, maar toch vrij stevig. Het ging de berg weer af over een off-road-paadje door het bos. Daarna weer eventjes door de bewoonde wereld en de kerk van Gelrode voorbij. Een straat in tegenover de kerk, daarna een veldweg en op bijna 80 km volgde een beklimming in een smalle holle weg tussen dicht struikgewas. Boven linksom en via een evenwijdig lopende, nog ruigere holle weg weer naar beneden over losse stenen. Ik reed daar tegen de richting van een vaste rode route in. Een vader en zijn zoon die ik daarnet al op het asfalt was tegengekomen kwamen het paadje in. Vermoedelijk locals die de rode route reden. Ik arriveerde in de Parhofstraat in Gelrode en begon zo stilaan moe te worden! Tot 82 km konden we nog genieten van leuke paadjes en singletracks in het Kloesebos. Daar werd mijn pad, deel van een vaste route, versperd door een oude man, op weg met de wandelstok. Nadat ik vijf keer “dag meneer” had geroepen, maakte de man in kwestie nog geen aanstalten om even opzij te gaan! Potdoof? Neen, meneer had oortjes in! De pukkelpopper!

Het ging voorbij enkele statige buitenhuizen tegen een heuvelwand in de Schaapsvijver en de bewoonde wereld in aan de Boonzakstraat. Dan reed ik voorbij een mij bekend plekje, meer bepaald voorbij het mooie witte huis op een hoogte in het bos in de Gelrodeweg in Aarschot. Daar is het altijd stevig klimmen! Op 84 km arriveerde ik op het grote kruispunt aan de Steenweg op Sint-Joris-Winge en de Oostelijke Ring. Het kruispunt over tot aan het steile geërodeerde paadje dat deel uitmaakt van de rode vaste route. Ik heb het daar niet op begrepen, want ik ben daar ooit eens ferm gevallen en heb toen lange tijd pijn gehad aan mijn knie! Eens boven trof ik een mooie singletrack door het bos die met tot aan de Orleanstoren bracht, een toren die ooit deel uitmaakte van de stadsomwalling van Aarschot. Dan de steile straat met nieuwgebouwde huizen af, de brede straat beneden door, om op 86 km nog de mooie singletrack op de Leiberg vlak naast een afgrond te treffen. En dan lekker naar beneden bollen! Daarna het zwembad van Aarschot voorbij, dat aan de buitenzijde wel wat opsmuk zou kunnen verdragen. De Demer over en goed murw weer bij af na 87,50 km. Bekaf in de Bekaflaan!

Zoals te verwachten was viel daar geen kat meer te bespeuren! Het bruggetje met de bloembakken over de Demer overgestoken om eens poolshoogte te nemen in de binnenstad. Ik kwam al direct uit op de Grote Markt aan de Sint-Rochustoren, een toren van een voormalige gevangenis, en daar was er kermis! Dat opende meteen perspectieven voor een warme hap. Aan een kraam twee broodjes braadworst en een blikje cola gekocht en dat alles soldaat gemaakt op een plekje tegenover de Demerwachter, een standbeeld in een fontein tegen een huisgevel. Hoe dat mensen met een kermiskraam hun brood kunnen verdienen is me een raadsel! Ik heb daar meer dan een uur aan een kraam gezeten zonder dat daar iemand zijn kans kwam wagen! Een paardenmolen, schietkraam en eendjes vangen kan ik nog begrijpen, maar die lunaparken! Wie geeft daar nu geld aan uit! Ook al steken al die kleurrijke prullen natuurlijk de ogen van de kinderen uit! Moest ik mij neergelegd hebben op de straatstenen, ik zou zo in slaap gevallen zijn, maar er wachtte mij helaas nog een rit huiswaarts!

Daags nadien ben ik naar Halle-Zoersel geweest om daar te rijden. Om daar vast te stellen dat ik stukken had aan mijn fiets! Ik heb het niet kunnen fiksen zodat ik onverricht ter zake weer huiswaarts ben gekeerd! Niet de regen, maar de techniek was dus spelbreker! Thuis daar nog aan bezig geweest met als enige resultaat dat mijn hele zondag verknoeid was! Holy shit, heilig uitwerpsel, Van Halle-Zoersel dus helaas geen verhaal!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Toertocht (27-37-47 km) van MTB Palmzondag in Schulen-Herk-De-Stad op donderdag 15-08-2013.

De kleinschalige onvolprezen toertocht van MTB Palmzondag vanuit Schulen (Herk-De-Stad) staat al een aantal jaren op mijn lijstje. Vorig jaar heb ik hem laten passeren ten voordele van de tocht in Awenne (provincie Luxemburg), maar ik zag deze keer op tegen de verre verplaatsing, en in 2010 ook omdat hij samenviel met de Oeterdalmarathon. Ik probeer me altijd op voorhand de startplaats weer voor te stellen en deze keer zat ik er toch naast! Een beetje toch, want de startplaats die ik in gedachten had was deze van de tocht vanuit Zelem vanaf de sporthal De Kambergen. Dat is in dezelfde streek, we zijn daar trouwens gepasseerd. Deze startplaats was de sporthal met de kleine parking, waar de tafeltjes buiten naast de kantine staan en het naastliggende tennisterrein als bikeparking gebruikt wordt! Een parkeerplekje gevonden in de berm voor een braakliggend stuk grond niet ver van het vertrek. Ik kreeg al direct gezelschap van nog een deelnemer! Grappig eigenlijk, van zodra men de start nadert en auto’s met fietsdragers ziet staan, zet men zich daarachter! De bewaakte bikeparking zat wat verstopt achter het groen. De ontvangst was vriendelijk, me ingeschreven en om 9.20 u was ik op pad. Aan het einde van een wegeltje achter de sporthal had een man postgevat op een stoel en met een doos om de inschrijvingsbewijzen in ontvangst te nemen.

Het ging verder over paadjes achter de sportvelden en over een singletrack doorheen een stuk bos tot 2,50 km. Via de straat waarlangs ik met de wagen toegekomen was ging het weg van het dorp, de spoorweg over en over een stukje fietspad langsheen de grote invalsweg. Ik reed daar achter een groepje van vijf jongens, ik schat van rond de 14 jaar. Eens voorbij het bruggetje over de op deze plaats nog smalle Demer dienden we de baan te kruisen en doken we ter hoogte van een oude hoeve een veldweg in aan het Lummens Broek die even verder naar rechts afboog. 4 km. Een kleine kilometer verder voerde deze veldweg me langsheen een aantal knappe vijvers langs weerszijden van het pad ter hoogte van het Schulensbroek. De vijver rechts was bedekt met waterlelies die helaas niet in bloei stonden. Er reed me daar een hele nest mountainbikers voorbij, een grote groep die ik aan de start al op elkaar had zien staan wachten.

Er volgde een kort stukje grote baan tot aan de Eggelstraat in Lummen en vanaf 6 km troffen we daar een knap stuk bos met idem dito singletrack. Een halve kilometer verder volgde een stevige klim over een bospad met een ondergrond van zavel. Toen ik boven stond uit te hijgen passeerden er nog redelijk wat deelnemers. 9.45 u. Tot 8,50 km kon iedereen hier zijn hartje ophalen op de paadjes in dit bos dat naast de E314 gelegen is. Het geluid van de snelweg moest je er vanaf een bepaald moment bij nemen toen we er in de hoogte eventjes vlak naast reden. De doortocht van deze speeltuin eindigde met een klim naar de top van de Willekensberg om daar de splitsing te treffen tussen de routes van 27 km en 37-47 km op 8,50 km van de start. Eén biker koos er voor links, de kleine toer op, vijf anderen gingen samen met mij de andere kant uit. Het begin van de tocht was al zeer te smaken geweest. 10.00 u.

Ik kwam uit op een asfaltbaan met aan de overkant een kapelletje waarvan ik me laatst nog afgevraagd heb waar dat ergens was. Het is de Kapel van de Beukenboom in de Beukeboomstraat tegenover het restaurant Beukenhof op de Willekensberg. Op de top van de Willekensberg liggen namelijk een kluis en een kapel. Op de plaats van de kapel zou vroeger een houten Mariabeeldje in de holte van een beuk gestaan hebben. Op zekere dag ontdekte een schaapherder dat het beeldje verdwenen was. Op de feestdag van Onze-Lieve-Vrouw Visitatie in 1640 werd een albasten Onze-Lieve-Vrouwbeeld (van circa 1425) overgebracht naar de vergrote holte in de boom. Pelgrims stroomden toe en wonderbare genezingen vonden er plaats. De kluis is één van de vier overgebleven Limburgse kluizen. Sinds de restauratie in 1998 is de kluis opnieuw bewoond. Ik heb wat in het logboek geschreven dat binnen in de kapel ligt, het was per slot van rekening 15 augustus!

We doken naast de kapel weer het bos in en reden er eerst enige tijd langsheen een draadafsluiting. Waarschijnlijk heeft de een of andere rijkaard hier een privaat bos! Eens daar voorbij kregen we een bochtige singletrack voor de wielen. Hij was enigszins gehavend, vermoedelijk door eerdere boswerken, want er lagen zeer veel dode takken op de grond. De bodem was er trouwens kurkdroog! 9,50 km. De singletrack eindigde aan de Fonteinstraat en de Windmolenstraat in Lummen op een plaats waar een knappe kolossale villa op de rand van het bos staat. Daar ging het weer direct het bos in over het traject van een blauw-rode vaste route. Daar zouden we later nog stukken van tegenkomen, soms tegen de richting van de vaste route in. Op één plaats kreeg ik te maken met tegenliggers die ze reden. In ieder geval kregen we hier weer een knap stuk bos met superdroge singletracks, bijna over pure kurkdroge bladgrond, die het rijden soms wel bemoeilijkte. De ferme noppen op mijn banden zijn immers eerder geschikt voor modderige omstandigheden.

Het laatste deel van de passage door het bos verliep weer evenwijdig met de snelweg die we overstaken via de brug aan de Vandermarckestraat in Lummen op 11 km van de start en ter hoogte van de afrit Lummen. We reden een privaat domein in waar in het begin een soort van crossparcours was uitgezet met bochtjes en enkele korte klimmetjes in een bos. Daarop volgden nog ettelijke kilometers knappe bospaden. Daarna reden we voorbij oudere en nieuwere gebouwen met watertoren waaruit bleek dat dit het terrein was van een technische en landbouwschool. Er stonden daar ook koeien op het terrein! We werden er van trapjes en hellende vlakken gestuurd. Even opgezocht op het wereldwijde web en ik vermoed dat het de Sint-Ferdinandschool is. Aan een webadres te zien van de Broeders van Liefde! Vandaar dat er op een hoogte nabij de snelweg hier ergens een klein kerkhof is waar broeders begraven liggen. Ik meende dat we er zouden passeren, maar ik heb het niet gezien. Het valt ook niet op en ligt achter groene coniferen verstopt. Ik heb het eerder ook maar toevallig ontdekt. Op 13 km verlieten we het domein via een achterpoortje en was het stevig klimmen geblazen over een licht stijgend paadje langsheen struikgewas en proefvelden. Boven moest ik even staan uithijgen, ook al was de klim verre van steil! Het geheel werd afgesloten met een plezante snelle afdaling over een smal pad op de blauwe vaste route tot 14 km.

Een veldpaadje leidde me tot aan de duizendjarige eik van Lummen. Iemand deed me ooit geloven dat dit de eik is uit de reeks “De smaak van De Keyser”, maar ik denk dat dit niet zo is. Dat is de eik uit het nabije Kaggevinne tussen Diest en Scherpenheuvel. De eik in Lummen is één van de oudste nog levende bomen in Limburg! Onder zijn indrukwekkende takkenkruin werd recht gesproken, gefeest, oorlog gevoerd en hij is zelfs in brand gestoken… Al in 1940 werd de mystieke boom beschermd als monument. Zeker een bezoekje waard is de unieke uitkijktoren achter de eik. Hij geeft je een prachtig zicht op de vallei en een ander natuurgebied dat Lummen rijk is: De Zwarte Beek. Ik ben eens over een houten paadje tot aan die bizarre uitkijktoren gereden. Hij is opgetrokken uit een metalen skelet waarin natuurlijke materialen verwerkt zijn met binnenin een metalen trap. Net zoals men muurtjes optrekt met metalen netten die vol stenen worden gestoken. Je zou zelfs de abdij van Averbode en terrils in Limburg hebben kunnen zien staan, maar daar heb je dan toch wel heel veel verbeelding voor nodig! In de achterkant van de dikke stam van de duizendjarige eik zit wel een groot gat! Wie de eik wil zien moet het domein binnen gaan op de hoek van de Dikke Eikstraat en de Klimopstraat in Lummen.

Tot 20,75 km volgden knappe singletracks in soms woeste bossen, een lust voor de mountainbiker. Op een breder bospad kreeg ik een grote groep fietsers, gevolgd door een bezemwagen, als tegenliggers. De doortocht van het bos eindigde met een bochtige singletrack tussen dunne dicht op elkaar staande boomstammetjes. 11.00 u. Dan reed ik een tijdje over asfalt door de Streukensstraat en de Mierenbergstraat tot aan de voet van de snelweg op het grondgebied van Linkhout-Lummen om daar vanaf 22 km weer de bossen in te duiken voor een volgende portie singletracks. Op 23,50 km trof ik de bevoorrading op een kruispunt van bospaden. 11.15 u. Er kwamen nog bikers toe, waaronder de vader met zijn zoontje die ik daarstraks op het gedeelte naast de snelweg had zien rijden. Het ventje was nog zodanig klein dat zijn beentjes nog te dun waren voor de broek van zijn fietspakje. Jong geleerd is oud gedaan. Hopelijk kunnen vader en zoon nog vele jaren samen fietsen! Aan de stop kon je smullen van bananen, partjes appelsien, cake, wafels, sportdrank en water en terwijl genieten van de ongedwongen hartelijke sfeer. Helaas begon er uit de grijze hemel fijne regen te vallen!

Op de plaats van de stop was meteen een splitsing tussen de routes van 27-37 km en 47 km. Gekozen voor de langste toer. Een bospad voerde me naar een betonbaan die me door Zelem (Halen) naar Meldert (Lummen) voerde, waarbij we de Zwarte Beek kruisten. 24 km. Intussen was het fel beginnen regenen! Op 25 km ging het aan de Zelemsebaan weer de bossen in waar ik nog twee bikers te zien kreeg van de weinige die me nog zouden inhalen. Er volgden bospaden en veldwegen die af en toe een strook bos aansneden in een meer open landschap. De regen was gelukkig kort van duur! Op 27 km volgde een leuke lange afdaling over een paadje dat goed vol stak met stenen, gevolgd door een ferme klim in het bos. Hier stak me nog een biker voorbij. Op 28 km voerde de zandweg Galgebergstraat mij voorbij enkele huizen op grote percelen bos. Ik kwam uit in een straat en op 29 km ging het weer het bos in over mooie singletracks en werden we bij aanvang over enkele uit de kluiten gewassen heuveltjes gejaagd. We verlieten even het bos om een kleine open vlakte te doorkruisen. Ik ben hier ooit geweest toen het hier vol veldbloemen stond. Nu was alles uitgebloeid. Terug het bos in over een hoge bult. 30,75 km om 12.00 u. Daarna volgde een kort stukje asfalt tot in de Molenstraat op de grens van Zelem (Halen) en Schaffen (Diest), wat dus meteen de grens is tussen twee provincies!

We kregen nog boswegen voor de wielen in de Vallei van de Zwarte Beek in Zelem, op sommige plaatsen zelfs vrij zanderig. Omstreeks 33 km ging het een in het bos gelegen kanaaltje over en passeerde ik een grote witgeschilderde gerenoveerde hoeve met een zeer lange gevel. Even verder lag de spoorweg. Na het voetbalveld van Eendracht Zelem te zijn voorbijgereden, kruiste ik de spoorweg in de Weyerstraat en ging het door de dorpskern van Zelem tot in de Linkhoutsestraat. Daar herkende ik de plek waar ik mijn auto ooit had geparkeerd tijdens een toertocht over een huis met een oprit vol kiezel. Het volgende kruispunt van straten herkende ik en dat was onder anderen de Kruisstraat waarin het Sportcentrum De Kambergen gelegen is, start van de jaarlijkse toer vanuit Zelem! Toen ik me de vorige dagen de startplaats in Schulen probeerde terug voor de geest te halen kwam verkeerdelijk deze plek terug in mijn gedachten! De toertocht van Zelem-Cycling vanuit De Kambergen vindt dit jaar plaats op 29 september 2013. Allen daarheen! Er stak me nog een biker voorbij. Op de hoek met de Breedvenstraat trof ik op 36 km een splitsing tussen de 27 km en de 37-47 km op de grens met Linkhout-Lummen aan de voet van de snelweg. Toen ik daar even halt hield stak me nog een biker voorbij, mogelijk een Palmzondager, die even later op zijn stappen terugkeerde.

We doken een strook bos in naast een brug van de snelweg aan de Gorenbroekstraat, een weinig gebruikte betonbaan naast de snelweg, en daar kreeg ik nog twee snelle jongens te zien, ik vermoed vader en zoon. We kregen er enkele singletracks voor de wielen. Het ging een brug van de snelweg onder, weer op de grens tussen Zelem en Linkhout, om daar weer de bossen in te duiken ter hoogte van de Donderbosstraat. Er passeerden nog twee snelle mannen, meteen de laatsten op deze toertocht. Sinds de bevoorrading had ik nog slechts negen bikers te zien gekregen! Van 38 tot 39 km kregen we knappe singletracks met enkele pukkels en veel bochtenwerk ter hoogte van Kambergen. Met het geluid van de snelweg op de achtergrond. Tot 40,50 km nog meer singletracks, maar hier kreeg ik het wat lastiger omwille van de vele korte bochtjes en een kurkdroge losse bodem, als bladgrond. De liefhebber van technische stukjes kon hier zijn hart ophalen. Omstreeks 13.00 u kwam ik terug uit in de Donderbosstraat nabij de plek waar ik daarnet het bos was in gereden. Daar kreeg ik nog een biker te zien die het bos in reed, maar die heeft me niet meer ingehaald. Ik denk dat het ook een biker van de club was! Dan maar een tandje bijgestoken, misschien was het iemand die de pijlen hier weer kwam wegnemen!

Er volgde een weinig gebruikte betonbaan naast de snelweg en even verder ging het onder de snelweg via een brug waar ook het treinspoor onder de snelweg gaat. Tot 42,50 km reed ik over een asfaltbaantje evenwijdig met de spoorweg en in de meer bewoonde wereld van Linkhout. Op een bepaald moment doken we naast de straat een singletrack in waarvan we tot 43 km konden genieten. De track maakte deel uit van een vaste route en slingerde zich met bochtjes en over bultjes doorheen een strook bos tussen de straat en de spoorweg. Het was er leuk rijden! Het ging even door een woonwijk van Linkhout om de Smetanastraat in te duiken. Smetana? De naam van één of andere uitheemse voetballer? Neen, van een Tsjechisch componist (1824-1884) en ook de naam voor zure room! 44 km. Via deze straat bereikte ik een kilometer verder de Demer en het ernaast liggende Schulensmeer ter hoogte van de cafetaria. Het Schulensmeer is in de zeventiger jaren ontstaan door het uitgraven van aanvulgrond voor de aanleg van de E314. Het ging de lange assenweg naast het meer op en waarlangs vissers hadden postgevat. Dan rechtsaf een asfalt helling op die me tot naast de spoorweg bracht om even verderop weer rechtsaf te gaan op een onverhard pad naast de waterlopen de Oude Laak en de Oude Herk aan de linkerzijde en een dijk aan de rechterzijde. Ter hoogte van een trapje naar de dijk kwam er nog een splitsing tussen de routes van 27 km en van 37-47 km op 47,72 km van de start. Voor mij kwam er dus zo stilaan een einde aan de rit.

Na nog een strook bos kwam ik weer in de bewoonde wereld van Schulen en reed ik voorbij de oude kerktoren en de nieuwere kerk op de weg waarlangs ik de start met de auto bereikt had. In de lange Manestraat reed ik mijn auto voorbij en arriveerde zo aan de aankomst na 51 km omstreeks 13.30 u. Gebruik gemaakt van de bikewash, al betrof het enkel maar stof dat door de korte regenbui aan de fiets was blijven kleven. Er zat nog een groepje bikers buiten op het terras en verder leden van de organiserende club Palmzondag. Eén van de vrouwen deed een aantal keren het relaas van hoe ze de tegeltjes van de douches begon te poetsen, te horen kreeg dat de douches nog niet uitgeschakeld waren en nat werd gemaakt. Hoe, is me een raadsel! Misschien met een centrale knop die alle douches samen doet werken?

Nog genoten van twee drankjes om dan de wagen weer op te zoeken. Terwijl ik daar mijn fiets aan het opladen was reden er een viertal ontpijlers voorbij. De zon had intussen de grijze lucht opgeruimd, geen zin om al naar huis te gaan en nog eens langs Scherpenheuvel gereden. Daar liepen vele dagjesmensen rond. Ik zag er ook een kleine vrachtwagen waarachter een aantal wielertoeristen en bikers stonden. Dat zullen mannen geweest zijn die een tocht naar hier ondernomen hadden en zich daar konden omkleden. Ik kwam er zelfs één van m’n collega’s tegen die daar bezig was met een fietszoektocht. Dan gebeurde er iets gevaarlijks naar de toekomst toe! Ik heb er op de hoek van twee straten een frietkot ontdekt! Er direct gebruik van gemaakt voor frieten met goulash! Op de terugweg een stommiteit begaan! Om te vermijden dat de GPS me over Geel-West (afrit afgesloten wegens de wegenwerken daar) naar huis zou sturen, Lummen als tussenstop ingegeven om via de E314 te rijden. Daar heb ik dan de verkeerde richting Leuven-Brussel genomen en het duurde een tijd eer mijn eurocent viel! Waarom wou die GPS mij aan elke afrit van de snelweg sturen? En waarom werd de af te leggen weg steeds groter? Stoembakkes toch!

Wat me bij alle deelnames aan deze toer altijd is opgevallen is dat de mannen en vrouwen, leden van MTB Palmzondag, altijd even vriendelijk zijn, zowel bij de inschrijving, de bevoorrading als de après. Een reden te meer om hier op 15 augustus eens te komen genieten van het knappe parcours en de singletracks in de streek van Schulen, Lummen en Zelem. Met een perfect uitgepijld parcours waar ter verduidelijking overal nog eens gebruikt gemaakt wordt van kalklijnen! Ergens mis rijden is dus bijna onmogelijk! Ook gevaarlijke boomstronkjes waren met kalk gemarkeerd. Het was soms zelfs grappig om te zien waar die mannen overal kalk hadden op gestrooid! Deze verzorgde toertocht is dus warm aanbevolen!

Interessante weetjes over de Willekensberg en het Lummens Broek: klik hier!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Toertocht te Herk-De-Stad op 15-08-2012 door Mrmtbjo



Toertocht te Herk-De-Stad op 15-08-2012 door Chagoiginrin



Toertocht te Herk-De-Stad op 15-08-2013 door Chagoiginrin