Archief

3-Action-Classic (15-25-45-70-85-110 km) van Wolfsdonk Oep Wiele te Langdorp op 20-05-2012.

Na mij, ondanks het verlengd weekend van hemelvaart, drie dagen te hebben opgesloten voor noodzakelijke werkzaamheden voor de job en daardoor onder anderen de Herdermarathon aan mijn neus te hebben laten voorbijgaan, was ik maar wat blij eindelijk nog eens buiten te kunnen komen. Het vorige weekend was er ook al één zonder fiets geweest! Het was al drie jaar geleden dat ik de 3-Action-Classic van Wolfsdonk Oep Wiele nog was komen rijden en Langdorp twee keren links had laten liggen ten voordele van de rit in Waver. Maar ik kon me de zaal met de inschrijving en het plein met de tafeltjes en stoelen, nog perfect voor de geest halen. Omdat ik evenmin graag voor dag en dauw uit m’n bed kom, was het 09.35 u toen ik er aan kon beginnen, nadat ik door parkeerwachters verwezen werd naar een plekje op een gemaaide weide achter een oud huis. Verschillende velden deden dienst als parking! De straat genoteerd, want het zou niet de eerste keer zijn dat ik mijn vehikel na afloop niet meer kon terugvinden!

We vertrokken via een zompig weidepaadje waar het ondanks de late start nog even filerijden was. Tot 6 km volgden paadjes doorheen de velden, korte wegeltjes door stukken bos en asfaltbaantjes door de bewoonde wereld elkaar op. We verlieten Wolfsdonk en kwamen Blauberg binnen waar ik aan een bruggetje over een beek te maken kreeg met een tegenligger. Na nog een stukje bos kwamen we uit aan een kruispunt van asfaltbaantjes ter hoogte van de Onze-Lieve-Vrouwkapel op het grondgebied Aarschot. Daar ging het naar links een verhard pad op. Tot 10 km volgde eenzelfde mengeling van veldwegen en bospaden, aan elkaar gebreid met stukjes over asfaltbaantjes. Intussen reden we op het grondgebied van Scherpenheuvel-Zichem. Omstreeks 10,75 km had een fotograaf van MTB-You zich in de kant van een pad tussen weiden en bos genesteld om de deelnemers voor de eeuwigheid vast te leggen. Een dikke tien kilometer op een klein halfuur, dat was niet slecht voor den deze! Dat ging hier lekker! Maar ik realiseerde me dat de kans groot was dat het niet zo vlot zou blijven gaan!

Mijn gedachten waren nog niet koud of van 11 tot 13 km kregen we een mooie technische track te verwerken die zich op en af door het bos slingerde. Met korte bochtjes rond bomen en wat draai- en keerwerk, hetgeen wat stuurvaardigheid vereiste. Daar ging het voor mij al meteen wat trager! De twee leuke kilometers over mooie bospaden werden besloten met een korte maar steile afdaling. Dit alles nog steeds in Scherpenheuvel. Tot 14 km volgden enkele assenwegen en asfaltbaantjes in een woonwijk. Een korte maar mooie track voerde ons naar een plek die Hoge Eiken heet, waarna een assenweg ons tot een fietspad naast een hoofdbaan leidde. Even verder ging het weer de bossen in over een zompig pad waar in het verleden ooit kwistig steenpuin werd gestort. Het tellertje toonde 17 km en de klok 10.45 u. Na enkele pittige off-road-beklimmingen bereikten we via een bos en een steile afdaling over een gehavende track op de spoorwegberm, de spoorweg in Herselt. Die afdaling over dat uitgedroogd en keiharde paadje boezemde me weinig vertrouwen in. Er reed nog een jonge knul te stuntelen, terwijl zijn maten beneden aan de spoorweg stonden te wachten. Via de overweg ging het dan het spoor over. Daar stond een bord aan een startpunt van een vaste route van het parcours “De Merode”. Ik had er toen 19 km op zitten.

We werden naast een boerderij een private weg op gestuurd die eenmalig voor de gelegenheid was opengesteld, om een jaagpad langs de boorden van de Demer (vermoed ik) te bereiken. Van 20 tot 22 km reden we langsheen de Demer en werden de blote benen gegeseld door de netels die hoog in de bermen waren opgeschoten. Het hoge gras toonde dat hier weinig passage was! We lieten het jaagpad links liggen en werden een hobbelig paadje doorheen een weide op gestuurd. Niet zo m’n ding, dat gehobbel dat afremmend werkt! Op dat ogenblik reden er hier nog vrij veel bikers rond, ik was er beslist niet alleen. Toen ik even halt hield om even te rusten en te lurken aan het slurfje van de drinkzak, arriveerden een drietal bekenden met Rubber-12 in hun zog. Enkele woorden gewisseld en spoedig weer op pad over de landelijke assenwegen die ons voor de wielen kwamen. Op 25 km kreeg ik hen weer te zien, want bood zich de eerste bevoorrading aan op een plek naast een grote rustige baan en die me nog bekend voorkwam van eerdere edities of vanuit andere tochten in deze streek. Keuze genoeg aan de stop: peperkoek, speculaas, wafels, cake met en zonder chocolade, bananen en appelsienen.

Na de rust ging het de grote baan over en bracht een zompig bospad ons weer richting de spoorweg en het bos in. Daar volgde een mooie technische track met enkele stevige beklimmingen. Op één plek was het daarbij afstappen omwille van een dikke wortel die ook twee Nederlandse voorliggers liggen had. En even verder nogmaals omdat ik de verkeerde kant koos en geconfronteerd werd met een verticaal hoogteverschil van een halve meter. Na 29 km komt er een einde aan dit zware intermezzo. Na 31 km diende zich een splitsing aan tussen enerzijds de 45 km en anderzijds de 70-85-110 km. Het aantal bikers was intussen al meer uitgedund. De rijder die me inhaalde koos voor de 45. Dan zou ik binnen een dikke tien kilometer alweer bij af zijn! Dus gekozen voor de route van 70 km waarvoor ik me ook had ingeschreven. De plek kwam me bekend voor, want we reden naast een kerk aan de rand van Aarschot richting de Demer. Het ging de wandelbrug over de Demer op en dan naar links van Aarschot weg.

Veldwegen en wat bos brengen ons naar een straat die luistert naar de namen Wijnberg en Rommelaar. We dalen de Wijnberg af via een off-road-paadje dat uitkomt in een straat die Pals heet. De plek komt me bekend voor van eerdere tochten die vaak langs hier in de andere richting naar boven kruipen. Het gaat er rechtsaf. Een biker in een wit pak dat schittert in de zon, steekt me voorbij. Want het is intussen behoorlijk heet, zelfs zwoel, geworden. In tegenstelling tot vanochtend toen de hemel nog betrokken was. Zoals te verwachten was, gaat het aan het einde van de Pals rechtsaf en de Wijnberg op, langzaam klimmend en afgesloten door een steiler stuk waar het voor mij even te voet is. De 35 reeds afgelegde kilometers zijn niet in mijn fietspak gekropen. De mooie tracks door het bos voeren ons voorbij het vervallen en overwoekerde huis dat er op de heuvel staat. Een vader en zijn zoontje zijn er op wandel.

Veldwegen brengen ons doorheen het landelijke Aarschot. Na 40 km tref ik de splitsing tussen de 70 km en de 85-110 km, na de doortocht van een omgeploegd veld aan een dropke tussen de struiken. Ik meen me te herinneren dat de nachtrit van de Rillaarse Bikers hier ook passeert, maar dan in de andere richting. Twee bikers steken me voorbij net voor dat dropke. En het zou kunnen dat ik me hier vergist heb en achter die twee ben aangegaan in plaats van te kiezen voor de 70 km. Sinds de afsplitsing van de 45 km had ik nog slechts vijf bikers te zien gekregen, drie solo en het duo aan het dropke, allemaal snelle jongens. Een veldweg brengt me tot een straat die Huiskens heet, waar we stevig naar boven moeten klimmen tot aan de Leuvenseweg. Het is puffen geblazen in de hitte. Mijn windvest had ik daarstraks aan de inrit van een huis in een veldweg reeds uitgespeeld. Even verder wordt mijn vermoeden bevestigd en passeren we het grote fruitbedrijf dat niet ver van de snelweg gelegen is en waar de nachtrit ook voorbijkomt. Na een kort stukje over het kiezelpad naast de snelweg duiken we naar links naast een boomgaard de bossen in. Een jonge snelle kerel steekt me gezwind voorbij en verdwijnt tussen de bomen.

Na 42 km kom ik weer uit het bos tevoorschijn om een gehavend paadje naast een veld op te gaan. Ik had niet gemerkt dat er een snelle jongen in aantocht was. Toen ik het merkte en plaats wou maken, wat niet evident was op dat gehavende paadje, was het al te laat! De kerel had geen geduld, stak voorbij, maar had niet gemerkt dat er diepe voren in het gras verborgen lagen! Ik hoorde een hoop tumult achter mij, keek om en zag nog enkel een helm boven het gras uit steken! Ik maak altijd plaats, maar ik moet er wel de kans toe krijgen! “Ja, het is mijn eigen schuld, ik had de diepe voren in het gras niet gezien”, zei de gevallen held. Hij nam zelfs nauwelijks de tijd om eventuele schade aan zijn fiets te controleren. Pas toen ik vroeg of er niks aan z’n fiets was, merkte hij dat er een spaak afgebroken was! En weg stoof hij, alsof hij op tijd thuis moest zijn! Ons traject volgde stukken van een wandelweg die luistert naar de naam Rillaarse Heuvelspad. Even later kwamen we na een leuke afdaling uit in de Tienbunder, de kiezelweg die langs beide zijden van de snelweg loopt. Het tellertje klokt 44 km af. Het gaat de brug onder en langs de andere kant van de snelweg de Tienbunder weer naar boven. Ik herinner me de stevige klim in het duister tijdens de nachtrit van de Rillaarse Bikers van enige weken geleden op deze plek. Even verder duiken we links weer de bossen in en volgen voor mij enkele stevige klimmetjes in de bossen van de Tienbunder.

In de Tienbunder rijden we voorbij de plek waar andere tochten over een beenharde afdaling naar beneden gaan. Hier moet ook ergens de beruchte “monté impossible” liggen, een klim vol venijnige wortels. Eens het bos weer uit rijd ik door zonovergoten velden en tref na 48 km de tweede bevoorrading aan een kapelletje aan een kruispunt van enkele betonbaantjes. Een moeder en haar twee dochters nemen er de honneurs waar en zorgen voor hetzelfde lekkers als op de eerste stop. Op deze plaats stonden ook de Rillaarse Bikers met hun bevoorrading. Groot is mijn verbazing wanneer ik enkel splitsingsborden voor de 85 en de 110 km opmerk. Geen 70 km te zien! Volgens de moeder komen enkel de twee grootste afstanden hier voorbij! Ik moet dus ergens wat gemist hebben! Terugkeren leek me geen optie. De nodige krachten opgedaan, onder anderen met een brikje gel van 3 Action, en de dorst gelest om vervolgens de richting van de 85 km op te gaan, in de hoop de 70 nog ergens te zullen kunnen oppikken!

Eens weer op weg vraagt een biker me welke afstand ik volg. Want hij had me uit een andere straat zien komen. Een lastige vraag, de 70 willen volgen en op de 85 zitten! Na enkele veldwegen duiken we de bossen van de Leiberg in en volgt een plezante afdaling over een smalle track naast een kloof in de bossen. Enkele weken geleden reed ik hier ook, maar dan in het donker! Het tellertje toont 52 km. Na de afdaling volgt een stevige klim om de Leiberg weer op te geraken en arriveren we in een brede straat, eigenlijk een groot kruispunt, aan een kapelletje in Aarschot. Ik zie de biker van daarnet aan een winkeltje staan. Hij zal honger of dorst gehad hebben! Het gaat naar links de straat in die steil naar boven klimt en waarlangs gloednieuwe huizen gebouwd staan. Enkele jaren gelden waren deze nog in aanbouw. Aan het aantal geparkeerde wagens te zien zijn alle huizen intussen bewoond. Een gek gezicht, al die geparkeerde auto’s in zo’n steile straat. De straat komt boven uit aan één of andere merkwaardige toren. Ik zie de biker van daarnet weer naderen wanneer ik om de toren rijd. We rijden een track door de bossen op en even verder kom ik uit aan een bekende plek! Daar gaat het smalle pad over een beenharde ondergrond naar beneden tot een druk kruispunt aan de oprit van de snelweg. Een vaste route gaat hier in de andere richting naar boven en ik ben hier eens serieus tegen de grond gegaan en heb daar lange tijd een pijnlijke knie aan over gehouden! Dus stap ik er nu liever even af!

Het drukke kruispunt over en aan de overkant de straat over en weer de bossen in, waar het weer even klimmen is en de biker van daarnet definitief uit mijn leven verdwijnt. Even verder volgt een plezante afdaling over een mooie geasfalteerde holle weg. Een straat draagt er de naam Liedeberg. Bergen alom hier! Er liggen 55 km achter me. We duiken een track naar boven op en zien de ernaast gelegen holle weg meer en meer in de diepte verdwijnen. Tot 57 km kunnen we genieten van de mooie tracks in de bossen rond het zogenaamde crossparcours van Aarschot, waarbij we links de daken van de huizen in de diepte kunnen zien liggen. Een mooie plek om te rijden. Even later komen we naast de American Bar Extreme (Gelrode) van het bos uit op een grote baan. Op 59 km bereik ik weer de boorden van de Demer en rijd tot 61,5 km langs de oever van de rivier in de richting van Aarschot.

We steken de Demer over via een paadje dat naast de spoorweg mee over de spoorwegbrug loopt aan het station en doorheen een geïndustrialiseerde omgeving. Even verder staat op een zonnige plek een ouder echtpaar met de derde bevoorrading klaar onder een gele tent. Ik zal er een van de laatste passanten geweest zijn! Maar de mensen houden hun stand bemand tot de afpijlers hen van hun taak ontheffen. Ze maken er geen probleem van met dit mooie weer, of ze nu hier buiten zitten of thuis! Een banaan en een stuk cake gegeten en het nodige vocht binnengedaan bij dit hete weer! Het werd trouwens tijd dat het wat warmer werd en we eindelijk de korte broek weer kunnen bovenhalen! Afscheid genomen van de vriendelijke mensen en nog een banaan meegekregen voor onderweg. Want mijn hoop om nog terug op de 70 km te geraken werd hier meteen de kop ingedrukt! Vanaf hier nog een 20 km te gaan! De nog af te leggen afstand verdubbeld te zien worden, dat was een koude douche op een hete zondagnamiddag! De donderslagen bij heldere hemel waren voor ’s avonds!

We rijden in de omgeving van de spoorweg doorheen een ongezellige geïndustrialiseerde wereld, waar toch ook enkele mooie villa’s neergepoot zijn. Bij somber weer moet deze buurt er troosteloos uit zien! Ter hoogte van de Gijmelenhoek duiken we na 65 km weer de bossen in ter hoogte van een soort zigeunercamping. Even verder waarschuwt een bordje voor spelende kinderen. Te zien aan de rotzooi die er ligt zou enige opvoeding en milieubewustmaking aan die spelende jeugd goed besteed zijn! Er volgt in ieder geval een mooi traject met klimmetjes en afdalingen doorheen de bossen die hier en daar slachtoffer zijn van achtergelaten rommel. Samen met het warme weer zijn ook de insecten weer tot leven gekomen. Bij een korte stop in het bos word ik als het ware overvallen door de muggen. Naast de netels van daarstraks een nieuwe aanslag om mijn blote kuiten! Na 67 km komt er een einde aan de doortocht van het bos en een kilometer verder word ik in een straat staande gehouden door een jonge kerel naast een bestelwagen die me een flesje Guarana van 3 Action toestopt. Die drankjes met muntsmaak kocht ik vroeger al wel eens van een vriend die deze toen verdeelde via zijn wielersite, maar intussen met die site gestopt is. Een kort babbeltje met de man ter plekke en dan weer op pad. Volgens de man staat er even verder op een boom dat het nog 18 km is. Er staat inderdaad 18 op de boom bij de ingang van een bos geschilderd, maar ik weet niet of het met de tocht te maken had!

Even verder rijd ik voorbij het station van Langdorp. Ik meen er een bekende collega te zien wandelen die in Schoonderbuken woont, maar het blijkt iemand te zijn die er goed op lijkt. We duiken het bos in over een smal paadje dat ons naast het verlaten voetbalterrein van Wolfsdonk Sport voert. Ik heb er 69 km op zitten en begin echt doodmoe te worden wanneer die 18 van daarnet weer door m’n hoofd spookt! Een asfaltbaan over en weer naar boven kruipen over een breder off-road pad. Wat ik niet voor mogelijk hield, gebeurt dan toch en ik krijg nog twee bikers te zien die me langzaam inlopen. Ik zie het even niet meer zitten en houd stil wanneer het tweetal in groene pakken gehulde mannen langzaam maar zeker naar boven kruipt. Als ik het me goed herinner passeerden we even verderop een kasteel in de bossen en de bekende poort waar “Bosberg” op staat. Dan gaat het in een holle weg razendsnel naar beneden, maar ik weet dat je halverwege moet oppassen, omdat de tochten daar vaak naar links weer naar boven gejaagd worden. Ik heb hier ooit eens gemist en moest toen net zoals een aantal anderen weer het hele stuk naar boven! En terwijl ik dan via het juiste pad naar boven klom, zag ik nog anderen de pijlen voorbij naar beneden razen.

Tot mijn verbazing zie ik de twee binken die daarnet zo zelfzeker naar boven kropen te voet staan. Kettingbreuk! Of ik geen kettingpons bij me heb! Met dat gereedschap heb ik al menig andere uit de nood kunnen helpen. Het blijken twee Nederlanders te zijn, in groene pakkies, waarvan één van een donker type, een hele of halve Surinamer met een zwart baardje. Zo’n donkere types kom je niet vaak tegen onder een helm! Zijn blanke maat kan goed met de kettingpons overweg en heeft zelfs de powerlink die ik uit m’n rugzak had opgediept niet nodig! Nog geen vijf minuten later zijn we weer op pad. Het tweetal met de zekerheid dat ze me weer zullen treffen in het geval ze nog eens pech zouden hebben! Het tellertje toont 70 km en ik moet echt al m’n moed bijeenrapen om aan de resterende 15 te beginnen! Maar het zal nog de moeite waard blijken te zijn! De Wolfsdonkers hebben blijkbaar het mooiste voor aan het einde bewaard! Want de laatste 20 km waren om van te snoepen. Van 70 tot 73 km volgt een zeer mooi stuk over een goed te berijden track die zich door de bossen slingert. Daar kan je de bikers die voor je zijn of nog achter je komen een aantal keren te zien krijgen! Nog niet zo heel lang geleden heb ik hier nog gereden. Tot mijn verbazing rijdt er nog een groepje van vijf over de S-vormige lussen. Twee afdalingen staan als gevaarlijk gemarkeerd. De eerste is geen probleem, enkel wat hoogteverschillen door een aantal uit de kluiten gewassen wortels. Bij de tweede betrouw ik het halverwege niet meer zo goed omwille van de diepe groeven in de keiharde ondergrond en de knarsende geluiden van m’n remmen! Het vijftal van daarnet komt wel naar beneden gesjeesd. Dat jonge geweld hoeft nergens naar te kijken en ligt waarschijnlijk niet wakker van gebroken botten waardoor ze van school kunnen wegblijven! Even verder gaat het rustiger naar beneden en brengt het pad ons tot aan de voet van de heuvel bij een spoorweg.

Tot 78 km is het feesten geblazen en krijgen we niets anders dan plezante en goed berijdbare tracks voor de wielen. Ondanks de vele kilometers in de benen en de uitputting, slaag ik er zelfs nog in de stevige molshopen die we nog krijgen te overwinnen. Een mooi stukje om af te sluiten is altijd meegenomen, want dat blijft bij de bikers in het geheugen hangen! We komen uit de bossen tevoorschijn aan de Heimolen op de Molenheide, gelegen aan Den Ouden Stokt. Hier heb ik ooit tijdens een tocht de foto verpest van een m’as-tu-vu-koppel dat zijn cabrio met de molen op de foto wilde! Ik sta daar ook bij op! In het bos schrik ik me een hoedje wanneer ik een Wolfsdonker met zijn bike de hoek om zie scheuren. Maar deze mannen staan niet zoals elders al te trappelen om zelfs voor het vertrek van de laatste deelnemer de pijlen al op te halen! Zij houden er rekening mee dat trageren en deelnemers op de lange afstanden ettelijke uren onderweg zijn. Mijn vergissing even toegelicht, enigszins beschaamd over het feit dat ik er weer een dagtocht van aan het maken was! Maar de tamtam had al de ronde gedaan! Volgt een mooie lus in de buurt van de Heimolen, over zandgrond die net niet te los lag en goed te berijden singletracks doorheen de bossen. We krijgen de molenwieken nog eens te zien en draaien op 81 km weer het bos in op een plek waar een bordje de laatste 5 km aankondigt! Volgen nog wat bos, afgewisseld met enkele straten. Op 2 km voor het einde zie ik aan de oprit van een huis de bekende doorzichtige vuilzakken vol bekers en sinaasappelschillen staan. Hier moet een Wolfsdonkse biker wonen die met de onaangename resten van een bevoorrading opgezadeld is geworden geweest!

Via een servitudenpaadje kom ik afgepeigerd weer uit in Wolfsdonkdorp. De bikewash was nog operationeel, maar gebruik was overbodig, wegens weinig vervuiling, en thuis neem ik m’n fiets toch nog eens onder handen. Er zaten nog een paar groepjes bikers en de verkopers van drankbonnetjes waren nog actief. Een fris drankje was meer dan welkom! Zoals te verwachten was, stond m’n auto nog moederziel alleen naast de pas geplante appelboom. Een medewerker kwam de achtergelaten flyers oprapen. Of de tocht mooi was? Ja, zeker de laatste 20 km! En als ik hier in de streek kom rijden passeer ik na afloop altijd eens in Scherpenheuvel. Voorbij de kerk van Testelt gereden waarlangs ik daarstraks per bike was gepasseerd. Ze lijkt wat op de plompe kerk van Zichem! Om in Scherpenheuvel de bike weer van de auto te halen, tot aan de basiliek te rijden en een kaars te branden voor m’n oude vader. En tot heil van alle bikers voor veilige ritten. En omdat ik meer in het offerblok gestoken heb dan strikt nodig, zouden al uw zonden meteen ook moeten vergeven zijn! Via Zichem, zelfs een stukje Tessenderlo en Geel-Zammel ging het in Geel weer de snelweg op. Een plek die omwille van de werken en de gevelde bomen thans onherkenbaar geworden is, op de watertoren na! Mijn bike nog proper gemaakt terwijl het in de verte donderde en de plaats waar ik 40 km verder werk overspoeld werd door een kleine zondvloed! Zelf geen druppel gezien!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

De foto's van de Heimolen en de Orleanstoren te Aarschot zijn te zien op: Toer de Frans!

IJzingwekkende rit met mountainbike in Bogota!

Een mountainbiker, Marcello Gutierrez,  heeft zijn helse rit naar beneden met een camera op z'n helm vastgelegd. Hij nam op 11 mei deel aan een wedstrijd van Red Bull in Bogota, waarbij hij zo snel mogelijk naar beneden moest rijden.

De afdaling van twee kilometer duurde 4 minuten en 27 seconden. Het leverde Marcelo Gutierrez de tweede plaats op. In totaal waagden 50 renners zich aan de ijzingwekkende tocht. U ziet in het filmpje overigens meer dan duizende trapjes voorbijflitsen.

El descenso urbano mas extremo y dificil que haya corrido. Imagenes tomadas el viernes 11 de mayo en Monserrate, uno de los sitos turisticos mas importantes de Bogota la capital de Colombia.

RedBull Devotos de Monserrate 2012 por Marcelo Gutierrez-Awesome downhill round in Monserrate

RedBull Devotos de Monserrate, Sebastián Alfaro on board

Toertocht (25-35-50-60 km met een optionele lus van 5 km) van MTB Overijse te Overijse op zondag 06-05-2012.

Vandaag weer zeer vroeg uit de veren om naar Overijse te rijden. Onderweg op de snelweg zag ik een duif geschept worden door een auto. Ter hoogte van Mechelen zag ik een blauwe auto met bike naderen. Ik dacht eerst dat het Kevin V was, maar het bleek Rubber-12 himself te zijn! Op de ring rond Brussel zag ik een wagen met Franse nummerplaat een gang gaan! Wat die kerel bezielde blijft een raadsel, feit is dat hij zijn wagen met veel geslier, maar zonder brokken tot op de pechstrook kreeg. Even later vloog hij als een gek weer voorbij! Ik wist dat ik al in Overijse was komen rijden, maar ik kon me van deze toer niets meer herinneren. Maar zodra ik de snelweg verliet, was daar de startplaats, en toen merkte ik dat het niet de eerste keer was dat ik hier de toer van MTB Overijse ben komen rijden. Me even verderop geparkeerd op een stuk straat evenwijdig met de hoofdweg. Daar stond ik voor niets of niemand in de weg. Ook SilverFokske had blijkbaar deze plek ontdekt, hij stond zich klaar te maken, en Rubber-12 moet er ook in de buurt gestaan hebben, want ze kwamen beiden af. Ik vond het betrekkelijk koud, maar vermoedend wat mij te wachten stond, liet ik de wintervest liggen en trok een regen- en windvestje aan. Dennis van de Blackberries was ook present aan de inschrijving.

Om 9.15 u met z’n allen vertrokken. Via een veldweg doken we al direct het bos in waar we een mooie track voor de wielen kregen. Mij toch wat ingehouden waar het naar beneden ging, omdat de grond er toch nat bij lag. Mij aan de kant gezwierd om enkele jonge kerels te laten voorbij gaan. Die wipten gezwind over enkele boomstammen. Indien ik zo’n kunstjes zou proberen, ik lag direct op mijn voorgevel! Na 2 km kwamen we weer in een straat van de wijk waarin de startplaats ligt. Vorig jaar stond ik daar geparkeerd. Daar was het meteen klimmen geblazen en boven op het kruispunt stonden Rubber, Fokske en Dennis aan de kant. Dennis had te kampen met een kettingbreuk. Hij was de eigenaar van het eindje schakels dat ik op straat had zien liggen en zijn ketting meteen inkortte met vijf centimeter. Omdat mijn technische bijstand tot de derde macht die van Rubber en Fokske nog niet kan evenaren, maar meteen verder gereden. Die kerels zouden me dadelijk toch weer inhalen.

Mijn oude knoken, die de laatste tijd veel nachtrust moeten ontberen, werden al snel zwaar op de proef gesteld door de opeenvolgende klimmende en dalende veldwegen die ons doorheen deze mooie streek voerden. Het trio, man, vrouw en kind, van het Waasland Mountainbike Team en dito School, kwam ik voor de derde keer op korte tijd tegen op een toertocht! Tegen hun kunde kan ik niet op! Op 5 km werden alle registers dan pas echt goed opengetrokken en diende zich een zware klim door de Vossebeekweg aan, beloond met een mooie afdaling. Reeds na 7 km werd een extra optionele lus van 5 km aangeboden. Vermoedend dat het trio metgezellen, dat mij intussen na het herstel van de ketting weer was voorbijgestoken, deze optie niet aan zich zou laten voorbijgaan, ook gekozen voor dit extraatje. Dat was geen verkeerde beslissing, want de lus opende met een plezante afdaling doorheen een vrij woeste holle weg. De situatie werd even penibel toen dat verdomde zeem van m’n fietsbroek tijdens het afdalen achter m’n zadel bleef haken en ik daardoor mijn kont niet meer in zitpositie kreeg, terwijl mijn wielen over stenen en keien denderden!

Eens beneden, ging het een grote baan over om onze weg te vervolgen over een breed kiezelpad naast het beekje de IJse, waar Overijse zijn naam aan dankt. Dat deze extra lus lekker vlak scheen te zijn, kon ik al direct in mijn dromen opbergen. Tegen mijn orgel! Eens van het grindpad af, ging het al weer snel stevig op en neer over landelijke gehavende asfaltbaantjes en enkele mooie holle wegen. Volgde een track op de rand van een bos, gelegen op een heuvel die luistert naar de naam Koningsberg met links naast de bosrand mooie villa’s van rijke mensen. In dit bos liggen allicht mooie paadjes voor de lokale biker die zijn streek kent. Tot 12 km kregen we landelijke wegen in een glooiend landschap die ons over heuvels voerden met mooie vergezichten onder een spijtig genoeg loodgrijze hemel. Op 17 km kregen we een knappe afdaling door een holle weg die luistert naar de naam Zavelstraat in, ik vermoed, Huldenberg. Het viel me op dat de bewoning in deze streek vaak tot vlak aan de bosrand reikt en dat de straten van asfalt plots overgaan in een onverharde holle weg, hetzij klimmend, hetzij lekker naar beneden razend.

Ik had voor de verandering in de winkel eens gekozen voor witte overschoentjes! Den Rubber had deze bij het vertrek ook opgemorken en er zelfs een foto van gemaakt! Eigenlijk vond ik me daar wel sexy mee staan! Dat is natuurlijk een illusie. Er is daar een spreekwoord over! Iets van een (oude) aap en een gouden ring! Of meer concreet vertaald: een olifant op witte sokken, blijft een olifant. Alsof ik met witte overschoentjes het ranke lichaam van een twintigjarige zou herwinnen! Lang wit zijn ze ook niet gebleven. En ondanks het feit dat ik ze twee maten te klein had gekocht opdat ze goed over de schoenen gespannen zouden blijven zitten, schoten die verrekte rotdingen er geregeld toch weer af bij elk rondje modderdabben.

We bereikten een pad naast een riviertje, waar het even afstappen was om door een van water verzadigde ondergrond te ploeteren in het zog van redelijk wat anderen die hier ook onderweg waren. Op deze plek kwamen we na 18 km het natuurgebied Rodebos en Laanvallei binnen. Die houten sperbareel aan de voet van het donkere Rodebos, kon ik me nog goed herinneren van de vorige keer en uit andere tochten die hier passeren. Tenzij je heel behendig bent, moet je afstappen om door de smalle doorgang te geraken, waardoor je geen aanloop kan nemen voor de klim. Het was een troost dat iedereen hier te voet ging. Zelfs de jongere kerel, met op z’n zwarte broek de sporen van een val in het slijk, die enkele verdienstelijke pogingen waagde om weer op de fiets te gaan zitten, moest uiteindelijk het onderspit delven tegenover een wortel. Toen ik hijgend bijna boven was, kwam er toch een kei voorbij gefietst, en die kerel was niet meer van de jongste! Paadjes voerden ons doorheen een prachtig stukje bos en omstreeks 21 km voorbij een soort zigeunerkamp. Er stonden daar een aantal wagens met Franse nummerplaten.

Op 23 km volgde, gelegen op een plek waar een vaste route het bos in duikt, een afdaling van 15 procent. Niet aan mij besteed om mij daar als kamikaze van een dertig centimeter hoog dropke te werpen en dan tegen 15 procent naar beneden te sjezen! Een kilometer later troffen we de bevoorrading op een kruispunt van landelijke betonbaantjes, ik vermoed te Ottenburg in de buurt van de Loswegstraat. Een drummer gaf er van katoen onder een Aquarius-tent, maar het godendrankje zelf was nergens te bespeuren. Tot twee in blauw gehulde jonge snaken een hele kar verse voorraad aanvoerden! De bevoorrading was tip top! Appelsien, banaan, cake, peperkoek en vooral de ronde koekjes met chocolade konden mij bekoren. Op de plaats van de stop was ook de splitsing tussen de 35 km enerzijds en de 50-60 km anderzijds. Ik was al een tijd onderweg, maar bij kiezen voor de korte toer zou het plezier al binnen tien kilometer afgelopen zijn. En zou den Rubber mij voor watje verslijten! Door de bordjes ter plaatse was het duidelijk dat de grote toeren hier een tweede maal zouden passeren. Een biker die niet goed wist hoe het nu verder moest, gewezen op het bordje “retour”. Die had het grootste deel van zijn 60 km al achter de wielen!

Eenzaam de richting van de lange ritten uit gegaan en al direct kunnen genieten van een knappe track doorheen de bossen, om uit te komen aan een open plek waar bomen gerooid waren. Het paadje liep er al hobbelend neerwaarts over het gehavende terrein. Ik kreeg er het gezelschap van enkele andere bikers. Een megabangelijke afdaling, alwaar ik een hele meute Cameleonbikers (M/V) achter me aan kreeg, bracht ons naar de Florivalstraat die enkele meters verder van naam veranderde in Rue de Florival, op de grens van Ottenburg en Archennes (Grez-Doiceau). Jakkes, deze plek was me bekend van andere tochten! Dat betekende dat we in de buurt van Pécrot waren en seffens stevig de hoogte zouden in gejaagd worden! Het tellertje toonde hier 26,5 km.

We werden inderdaad ter hoogte van het stationnetje van Florival, de spoorweg over gestuurd via een overgang, speciaal bedoeld voor wandelaars en bikers. Maar in plaats van de track in een holle weg op een vaste route opgestuurd te worden, waar halverwege een gedenksteen staat voor burgers uit Gastuche, die tijdens de oorlog stierven bij een bombardement, moesten we links afslaan. Die holle weg vergeet ik nooit. Ooit reed ik hier tijdens een toer vanuit Loonbeek in helse weersomstandigheden met striemende regen en wind! Geen mens was er toen te zien! Deze plek herbergt zeer vele paadjes, want diverse tochten komen hier voorbij, en allemaal op een andere manier. Deze keer ook weer anders. Want we werden niet direct naar boven gestuurd in de holle weg, maar wel naar links toe op een paadje dat zich op de flank van de helling bevond. Links beneden kwam de rijbaan alsmaar lager te liggen, terwijl de track ons langzaam naar boven voerde doorheen de knappe omgeving. Volgens een kaart reden we in het Bois de la Hocaille.

Dan ging het voor mij tergend traag naar boven over een brede kiezelweg die luistert naar de naam Val Vert en waar de mooie villa’s van rijke mensen verscholen liggen tussen de bomen. Alleen de inrijpoorten verraden dat er huizen staan. En eindelijk zag ik in de verte achter me nog eens een biker naderen. Een slijkweg bracht me weer tot in het open veld met mooie vergezichten. Op 30 km trof ik midden de velden de splitsing tussen de routes van 50 en van 60 km. Een jonge snaak die me daarnet nog had ingehaald zag ik in de verte op de toer van 50 km verdwijnen en deze grote Jan dook de 60 km op! Alsof ik al niet lang genoeg onderweg was! Het ging bij aanvang een slijkerige veldweg op om daarna gedurende enkele kilometers te kunnen genieten van de doortocht van een private jacht in het Bois de la Hocaille. Dit alles afgesloten met een mooie afdaling om na 35 km via de Rue de Weert Saint-Georges en de Rue du bois brûlé weer een stukje bewoonde wereld te bereiken. Even opzoeken achteraf leert me dat we in Nethen (Grez-Doiceau) waren. Ik denk dat mijn kompanen dan al achter hun glas bruine aan de après zaten!

Via een paadje met enkele uit de kluiten gewassen plassen, op de rand van veld en bos, bereikten we na 37 km de plek waar een grote villa op een kaal domein staat, door stokoude muren omzoomd en met de resten van wat eens een poortgebouw geweest is. Ik schat dat de Meerdaalwoudroute vanuit Heverlee ook deze plek aandoet. Links van het domein kruipt een prachtige holle weg tergend langzaam naar boven. Maar we werden naar rechts gestuurd in de richting van de Rue de Savanel. Opgeschreven om de plek op kaart te kunnen lokaliseren. Een kasseiwegeltje leidde me voorbij de stokoude, deels reeds ingestorte ommuring, waarbij ik tussen de bomen een oud kasteel meende te kunnen zien. Dat zou het Kasteel Savanel zijn. Tot 39 km worden we een meer bewoond gebied van Grez-Doiceau doorheen gestuurd. Dat moet dus Nethen geweest zijn. Dat alles over straatjes die ferm op en neer gaan! De doortocht werd afgesloten met een vermoeiende klim over een gehavend kasseibaantje waarlangs schilderachtig gelegen huizen links hun stek gevonden hebben en uitkijken op de bossen rechts. We passeren een kruisbeeld waar een bordje meldt dat wie hier vroeger voor ons baden er thans begraven liggen. Dan ging het even naar beneden en doken we naast een paar glasbakken naar rechts een track in over uit de kluiten gewassen rotsen in een holle weg doorheen de bossen. Stenen, groeven, slijk en plassen maakten er het rijden lastig. Spijtig genoeg hebben ook onverlaten deze mooie locatie ontdekt om er sluik te storten. Of het hier was, kan ik me niet meer herinneren, maar op een paadje vol diepe voren en spleten en tussen twee prikkeldraden, had ik het toch niet zo begrepen. De koeien in de weide kon het geen moer schelen. Ze sch.ten waar ze stonden!

Een mooie veldweg brengt ons doorheen een schilderachtig landschap met prachtige vergezichten tot een kruispunt van betonbaantjes in het liefelijke Bossut, waar enkele mooie huizen in alle rust gezellig bij elkaar staan te wezen! Een dure villa met aparte toren in aanbouw, staat nog steeds in dezelfde onafgewerkte staat. Even verder komen mensen toe met allerlei attributen. Er staan al een aantal rozen opgesteld met mensen die in de buurt daarvan op stoelen zitten. Een schietwedstrijd? Pijl en boog? Vuurwapens? Joost mag het weten! Via een stuk vettig bos en naast een voetbalveld met keurig onderhouden grasmat bereiken we weer de meer bewoonde wereld. Een veldwegeltje leidt me naar een kasseiwegeltje in het midden van nergens. Waartoe dient het? Naar waar heeft het overwoekerde paadje ooit geleid? Ik bereikte de spoorweg en kon een ranke kerktoren boven de bomen zien uit steken. Via een smal bruggetje ging het de spoorweg onder om een prachtig zicht te krijgen over de gele koolzaadvelden in volle bloei. Het tellertje toont 45,5 km. In de verte zie ik een soort kasteel staan. Het gaat de spoorweg over en ik passeer een groot wit huis met statige inrijpoort in een bocht van de straat. Deze plek heb ik nog al gezien! Tot 48 km rijden we doorheen een meer bewoonde wereld in de buurt van de spoorweg. Waaruit ik besluit dat aan de lus zo stilaan een einde zal komen. Aan een tweede overweg tref ik langsheen het spoor een wirwar van koterijen, waaronder een verlaten duivenhok. Een biker vliegt me voorbij en foetert op de slagbomen die naar beneden gaan. Even verder zie ik hem weer. Hij roept me toe dat de bevoorrading niet ver meer is en gaat er met een razende vaart vandoor! Seffens zal blijken dat hij vandaag dit stuk van de toer in de gaten hield. Ik herken het brede grindpad waar we de Dijle kruisen en verderop de bossen in duiken.

Voor ik weer van de koekjes met chocolade kon knabbelen, moest ik eerst nog een paar keren klimmen in het bos, om dan via een servitude tussen tuinen de stop voor de tweede maal te bereiken. Buiten mannen van MTB Overijse, in de aanslag om pijlen op te ruimen, was er nog één biker aanwezig. De jongens van Aquarius worstelden met de frigo’s om ze weer in hun bestelwagen te krijgen. Ik had er exact 50 km op zitten. En ik was goed moe! Twee chocoladekoekjes keken me aan! “Take me, take me!” Snel weer op pad. Snel is een relatief begrip voor mij tijdens toertochten! Het begon sterk op een dagtrip te lijken!

Tot 53 km volgde de doortocht van Ottenburg (Huldenberg) met nog een kilometer verder een formidabele afdaling over een pad vol stenen! In de verte bleef ik de biker van aan de stop zien en dat zou het geval blijven tot de finish. Blijkbaar ben ik dan toch niet de enige traagrijder! Op 55 km werden mijn vermoeide leden andermaal zwaar op de proef gesteld toen ik met veel moeite al hijgend naar boven kroop over de Oude Abt, een geasfalteerde holle weg. Die oude abt zal ook niet gemakkelijk boven zijn geraakt! Alsof MTB Overijse mij niet wilde laten gaan, moesten we links naar boven een veldwegeltje in, waar een bordje “privé” de toegang aan anderen ontzegt. Volgde tot 61 km ettelijke kilometers singletrack en paden doorheen een mooi bos. Ik vermoed in privaat bezit. Hier en daar waren linten gespannen. Vage herinneringen van de vorige editie kwamen weer boven. De stevige klimmetjes werden hoe langer hoe zwaarder en het was beslist geen makkie om dit vermoeiende stuk na zo’n lange rit nog te moeten bedwingen. Het verlangen naar de eindstreep begon het te winnen op het genot van de omgeving. Het was zo stilaan welletjes geweest.

Einde in zicht? Dag Jan! De steile Waaienbergstraat in een verlaten wereld, kon ik langzaam maar zeker overwinnen. De biker van aan de stop zag ik enkele honderden meters voor me te voet wandelen. Bijna 62 km! Nog 3 te gaan! Vergeet het! We doorkruisten Tombeek, stevig op en af doorheen enkele straten! Om dan nogmaals reeds halfdood een klim over een holle weg voor te wielen te krijgen. Kasseitjes gingen aan de laatste huizen over in onverhard. De moed zonk me in de schoenen toen ik uitgenodigd werd om de Venusberg te bedwingen! Een pracht van een holle weg, daar niet van, over en tussen stenen en over een soort van dwarsbalkjes die er gelegd werden om de erosie tegen te gaan. Er kwam geen einde aan. Na elke zachte bocht kwam er nog Venusberg! Wel, ik ben tot aan het einde geraakt zonder voet aan de grond te zetten! Wat toch wel een prestatie was na meer dan 60 km afgepeigerd te zijn geworden geweest!

Volgden nog een stukje over kasseien, nog enkele klimmetjes over paadjes en de doortocht van een wijk in Overijse. Aan de verkeersremmers in de straat merkte ik dat we in de buurt van af waren! Maar die mannen van Overijse lieten ons eerst nog alle hoeken en kanten van de omgeving zien. Na 69 km bereikte ik halfdood de aankomst. Mijn metgezel sinds de tweede stop stond te knoeien aan de bikewash. Kraantjes open, kraantjes toe! Je moet natuurlijk aan het oranje uiteinde van de spuitkop draaien! Ik herinner me van vorig jaar dat er toen bij mijn aankomst evenmin nog veel bikers waren, maar dat ik er nog met iemand aan de praat geraakt was tijdens het eten van een pistolet! Nu was er niemand meer, geen fiets meer te bespeuren! Vuil de auto in gekropen en huiswaarts. Nog tot laat m’n fiets en kleren gewassen, m’n spullen weer proper gemaakt en gezorgd voor iets eetbaars. Om daarna als een blok in slaap te vallen!

Een mooie rit, veel afwisseling wat het parcours betreft, duidelijk afgepijld en een ideale verhouding tussen off-road en recuperatiestrookjes over asfalt waar het toch nog steeds makkelijker klimmen is dan over bos- en veldwegen. Verzorgde bevoorradingen en aan mijn tempo kunnen rijden zonder afgejakkerd te worden door de opruimploegen. Voor mij geen makkie! Jammer van het sombere weer, maar gelukkig geen regen gehad. Na de eerste stop werd het wel een eenzame rit!

Het verslag van deze toertocht kan je ook lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

De onderstaande foto's van de poort van het Château Savanel en een holle weg nabij Nethen zijn te vinden op het blog Wandelgroetjes uit Borgloon van Johnny en Christiane.

Toertocht (15-30-45-60-75-90-100 km) van Straf in Bergaf te Opwijk op zondag 29-04-2012.

Het zou een memorabele dag worden. Al van bij het opstaan. Om vijf uur uit mijn nest gekomen! Hoe gek kan een mens wel zijn! Toen alles klaargezet was en ik mijn uitgebreid ontbijt achter de kiezen had, mijn fiets buiten gehaald om vast te stellen dat de band zo plat als een vijg stond! Een notubes zonder goedje in! Op dit vroege uur dan maar midden op het voetpad een binnenband gestoken en van de gelegenheid gebruikt gemaakt om een nieuwe Fat Albert die ik nog had liggen, te plaatsen. En die zou zijn werk kunnen doen! Bijna drie kwartier later dan voorzien naar Opwijk vertrokken en een uur later dan voorzien vertrokken voor de toer. Ik had me ingeschreven voor de 100 km met de mededeling dat het er waarschijnlijk slechts 75 zouden worden! Om 8.30 u was ik op weg! De nacht van vrijdag op zaterdag had het hard geregend en dat zouden we geweten hebben!

De eerste 3 km bracht de tocht ons vanuit Droeshout over beslijkte veldwegen om op 4 km een houten bruggetje te passeren op de vaste route naast de tuin van een huis. Een bruggetje dat gemaakt is met afzonderlijke planken en verstevigd door kippengaas. We passeerden een oud verwaarloosd huis en de weide waar eind juli de Waaienbergkermis opgesteld staat om zo na 5 km Paddebroeken te bereiken. Vanaf hier reden we zo’n 2 km over een smal paadje dat meerdere bochtjes maakte op de grens van een weide en een bos. Zacht klimmende veldwegen, gevolgd door idem dito afdalingen werden ons deel. Pas na 10 km kregen we een kort stukje asfalt te zien. Ter hoogte van Mollem (Asse). Daar ging het aan de Boegtweg (iedereen doet zijn boecht weg), een buurtweg met naam en ter breedte van een singletrack, een veldweg op die door de boer mee omgeploegd was. Om via een baantje de spoorwegovergang te Mollem te bereiken. Dit deed me vermoeden dat we de toer in de omgekeerde richting reden in vergelijking met de vorige keer. Want toen heb ik op deze plek even halt gehouden, en dat was later op de tocht en toen kwamen we van de andere kant. Tenzij dat het tijdens de Boerenbike was indien die hier ook passeert.

Even verder bereikten we het rode asfalt fietspad langsheen een grote baan. Een wegwijzer toonde dat we op 14 km van Brussel waren en op dat ogenblik klokte het tellertje ook 14 km af. Enkele kleine groepjes snellere rijders staken me voorbij. Een paadje leidde ons doorheen een mooi stukje bos. Een kilometer verder splitste de toer van 45 km zich af van de grotere afstanden. Even verderop (na 16 km) passeerde ik een schuur alwaar de bevoorrading van de Boerenbike vanuit Droeshout ooit stond. Aan een grote open plek onder knetterende hoogspanningslijnen aan een straat die Heerveld heet op de grens van Asse en Kobbegem. Er staat een filmpje op YouTube waarop ik aan die stop te zien ben! En slechts enkele weken geleden kwam ik ook op deze plek tijdens de toertocht vanuit Ganshoren op 25 maart. Even verder ging de veldweg over in asfalt en reden we voorbij enkele mooie huizen aan de rand van Kobbegem (Asse). Op 17 km reden we al klimmend over kasseitjes het schilderachtige Kobbegem binnen, alwaar de kerk nu was ingepakt met zeildoeken voor herstel of renovatie. Hier stond achter de kerk ooit de bevoorrading van een tocht. Na een klimmetje door een straat langsheen de school bereikten we weer de velden.

Op 19 km volgde midden in de velden een splitsing waar de 75-90-100 km hun eigen weg gingen. Voor de grote afstanden ging het naar links waar we in de verte een tentje konden zien staan. Daar was de eerste bevoorrading, op een winderige plek, onder een tentje dat opgesteld stond voor één of ander houten staketsel. Er troepten beslijkte bikers samen naast een grote plas en de mannen van Straf in Bergaf hadden het er druk om drank en fruit aan te vullen. Je kon er bananen en partjes appelsien eten, wafels en cake kiezen en sportdrank drinken. Ik arriveerde er omstreeks 10.00 u. Onmiddellijk na de stop splitste de route van 90 km zich af van de 75-100 km. We reden er een lusje over het Dertienbunders-wandelpad dat zich daar door een mooi landschap slingert en mij ook bekend is van de Boerenbike en de toertocht vanuit Ganshoren. Ik moest er mij even smal maken voor twee bevallige joggende dames die net als ik geconfronteerd werden met de modderige toestand van het paadje, maar dat niet aan hun hart lieten komen!

Op 23 km volgde de doortocht van Relegem (Asse) over een stukje asfalt, gevolgd door een zachte klim over een veldweg. Het aanzwellend geluid van auto’s deed vermoeden dat we in de buurt van de Brusselse ring reden. Na 25 km reden we er vlak naast, ter hoogte van afrit 9, Jette. De automobilisten zullen zich wel afgevraagd hebben wat die kerel daar met z’n fiets uitspookte op dat hobbelige weidepaadje naast de pechstrook! Ik herkende de plek van de grappige foto die de mannen van Straf in Bergaf hadden gepost op het forum. Gemaakt tijdens het uitpijlen. Een gevarenbordje met een pijl die wijst in de richting van de snelweg en twee bikers zogezegd in de aanslag om de snelweg over te steken! Lang kregen we de snelweg niet te zien, want we doken een bos in om daar een track mee te kunnen pikken. Deze eindigde aan een plek die er zelfs bij droog weer nat bij ligt, omdat het pad er door een beekje loopt, in een soort put die begroeid is met reusachtige berenklauw. Daarna krijg je een korte, stevige klim naar de weg toe, waar het voor de meesten te voet is, aan een brug van de snelweg.

Tot 28 km volgde de doortocht van het Laarbeekbos. De paden lagen er daar zeer vettig bij. Daardoor hadden de uitpijlers een aantal bulten links laten liggen. Het pad liep er naast een diepte, zodat een schuivertje best achterwege kon blijven. Toch maar voorzichtig gebleven, waardoor ik maar traag vorderde. Een biker die me daarstraks had ingehaald stond er te wachten. Hopelijk niet om zich in mijn geklungel te verkneukelen! De doortocht van het Laarbeekbos eindigde via een bredere weg waar de regen van de afgelopen dagen de bodem had veranderd in een modderige pap. Er liepen nochtans een wandelend echtpaar en lopers. Mijn aandacht werd getrokken door een tapijt van witte bloemen dat de bodem onder de bomen bedekte. Mooi om zien. De bloemen verspreidden een ajuinachtige geur. Spijtig genoeg moest je er het geluid van de snelweg, die rechts in de hoogte passeerde, er bij nemen. De toer van Ganshoren passeerde hier ook, kort na de start en kort voor het einde op de terugweg om het Laarbeekbos in te duiken.

Aan de rand van het Laarbeekbos ging het naar rechts via een brug de snelweg onder om dan weer naar boven te klimmen tot in het open veld. Van daar kregen we een zicht op de snelweg ter hoogte van de verkeerswisselaar aan de afrit Koekelberg. Schuin links achter me zag ik de Basiliek van Koekelberg staan. Zeer bizar dat je vanaf dit landelijke wegeltje de stad Brussel kan zien liggen. Dan ging het naar rechts om de heuvelrug af te dalen. Beneden in de weiden waren mensen in de weer met paarden en pony’s. Een klim over een veldweg en asfalt bracht ons tot de Schapenbaan in Zellik (Asse). Tot ruim 35 km reden we door het landelijke Zellik en konden er genieten van vele schilderachtige plekken. De veldwegen en verharde paden lagen er hier minder vettig bij dan tot hiertoe het geval was. Vanaf de Kerkweg hoorde ik in de verte weer het geluid van de Brusselse ring. Na 37 km reden we weer even langs de snelweg tot in Bekkerzeel (Asse) en langsheen een stokoude manege die nog bewoond is, te zien aan de nieuwe ramen. Spijtig genoeg is het geluid van de snelweg alom tegenwoordig. Als je daar over rijdt besef je eigenlijk niet hoeveel moois ongezien aan je voorbijtrekt.

Na 38 km toonde een straatnaambordje me dat ik in Sint-Ulriks-Kapelle (Dilbeek) reed, waarna een wegeltje mij tot aan een grote baan bracht. Daar stond net als vorige keer de tweede bevoorrading, verzorgd door twee dames en een man die me nog kenden van de vorige keren en sinds mijn deelname aan de Brugbergrace in Humbeek (2009) in een ploegje met bikers van Straf in Bergaf. Dit laatste is er de oorzaak van dat ik elk jaar weer naar hier kom. En eind juli ook naar de Boerenbike, tijdens de Waaienbergkermis, in een grote tent op een godvergeten weide, waar de wereld dichtgekleefd is met krantenpapier, opdat men er niet af zou vallen! Aan de stop is er weer keuze genoeg om te knabbelen. Een stuk fruit en een partje cake met chocolade gegeten, sportdrank en een Redbull gedronken. Ik word aangesproken door een biker uit Ekeren die mij herkent aan mijn Stabroekse outfit. Na een korte babbel vertrekt hij weer. Ik vermoed dat hij de rit van 100 km reed en voor de tweede keer aan deze stop passeerde. Spijtig genoeg heeft hij zijn nicknaam van op het forum niet gezegd, zo hij er al actief op is. Voor de rijders van de 100 km begint en eindigt hier een extra lus van zo’n 26 km zodat zij deze stopplaats twee keren aandoen. Nog een paar woorden gewisseld met de mensen die hun zondag opofferden om ons van wat lekkers en drinken te voorzien en daar in de kou stonden, en dan weer op pad. Het was intussen al middag geworden.

Direct na de stop werden we ter hoogte van een elektriciteitscentrale het Borrébos in gestuurd. Door de verzopen toestand van de paadjes was dat draaien en keren tussen de boomstammen deze keer niet aan mij besteed, in tegenstelling tot enkele jonge gasten die toch rijdend vooruit kwamen. Daardoor viel het me op wat een wirwar van omgevallen bomen daar ligt! Alsof er daar ooit een storm door heeft geraasd! Het is daar echt laveren tussen levend en dood hout! Maar al die omgevallen stammen daar verwijderen zonder de rest om zeep te helpen met bostuigen zal moeilijk gaan! Het gevaarlijke korte dropke was er nog steeds. Daar raak je zelfs te voet bijna niet op of af! Aan het geluid te horen waren we weer in de buurt van de snelweg. Als klap op de vuurpijl begon het steviger te regenen. Tot hiertoe had het altijd lichtjes geregend, wat op de duur de toestand van de ondergrond ook niet ten goede kwam. Dan een smal hobbelig paadje vol putten op de flank van een helling en achter een bedrijf door, over een van water verzadigd pad tot in de Assestraat in Sint-Ulriks-Kapelle, en dit na 41 km. Een kilometer verder reden we over de buurtweg Kerselaarspad. Wat een zooi was het daar! De tocht begon voor mij ook meer de allure te krijgen van een duathlon: een stukje fietsen, een stukje lopen, lees modderdabben… De bikers van het 3D-CAD-works team, de makkers van onze onfortuinlijke Ward, die vanochtend samen met mij vertrokken waren, staken me weer voorbij. Zij zullen voor de grootste toer gegaan zijn en de bevoorrading van daarnet voor de tweede keer gepasseerd zijn.

Het zompige wandelpad Mulweg brengt me door Bekkerzeel tot aan een straat die Boterberg heet. De regen zette intussen een fikse domper op het plezier van deze glibberige tocht, waardoor ik minder oog kreeg voor de omgeving. Tot 50 km brachten weidepaadjes en schaarse asfaltstroken me doorheen deze landelijke streek. Ik kreeg het zwaar te verduren. Op sommige stukken in klimmetjes vorderde ik sneller te voet dan al rijdend. Want door de tussen de noppen vastgeklitte modder slipte m’n achterwiel telkens door, zodat ik niet vooruitkwam ondanks alle moeite. De lekke band van vanochtend was een zegen geweest, want zo had ik vooraan toch een gloednieuwe, goed van noppen voorziene, buitenband gestoken. Een eenzame jonge kerel stak me voorbij en zal aan mijn vertrokken gezicht gemerkt hebben dat ik doodop was. “Het ligt er heel zwaar bij hé”, zei hij tijdens het passeren. Maar met zijn jonge benen had hij daar duidelijk minder last van!

Een baantje bracht ons naar de Terlindenvijverstraat, een naam me bekend van de toertocht uit Ganshoren. De mooie vijver baadde in grijze regen en zag er somber uit. Hoopvol was dat in de verte de hemel blauw kleurde. Ik vervolgde mijn pad door de zeer landelijke omgeving met bitter weinig bebouwing en doorheen een glooiend landschap van weiden, velden en stukjes bos. Ik heb het enkel niet zo begrepen op de paadjes tussen twee prikkeldraden, zeker niet in deze glibberige omstandigheden. Maar ik moest voort, want ik was al tergend lang onderweg! Omstreeks 54 km kreeg ik een zeer mooie, maar jammer genoeg vandaag ook zeer slijkerige track tussen de weiden onder de wielen geschoven (sic) in een prachtige streek. De zon was beginnen schijnen en nu kreeg ik het nog verdomd warm ook! Witte bloemen stonden langs de kant in een holle weg terwijl voor mij een andere biker de smurrie ook noodgedwongen te voet trotseerde. In de velden speelden twee oudere mannen met een telegeleid vliegtuigje, net toen er een echt vliegtuig opsteeg! Dat was een grappig gezicht! Alsof ze het echte vliegtuig onder controle hadden! Het tellertje toonde 54 km.

De doorgebroken zon bracht ook insecten mee. Onder hoge struiken langs de kant van een veldweg vlogen honderden vliegen, een soort kruising tussen een mug en een vlieg. Dat zou de maartse vlieg zijn. Niet interessant als men tijdens het klimmen naar adem moet happen! Vettige weidepaden brachten me na 57 km tot aan een stukje bos waarnaast een schoolgebouw staat. De toer van Ganshoren passeert hier ook. De van de speelplaats weggewaaide rommel ligt er schandelijk in het bos en het plastieken zakje vol lege blikjes hangt er ook nog schaamteloos in een boom! Misschien kunnen de leraren in de school eens wat strafstudies uitdelen en de rotzooi laten opruimen! Op 61 km bereikte ik de Broekeweg (speciaal in het parcours opgenomen voor Phille81, een doordenkertje voor hem), de Koensborre en de Putberg in Asse. In tegenstelling tot tijdens de toer van Ganshoren, toen we daar van de andere kant toekwamen, krijgen we het kasteel Putberg niet van dichtbij te zien. Tegenover het kasteel liggen trouwens ook een aantal mooie tracks in een stukje bos verscholen. We worden een kasseiwegeltje op gestuurd en dan langs de rand van de bossen achter het kasteel, voorbij een private achteringang over glibberige paden. Tussen de bomen door konden we in de verte een glimp van het kasteel opvangen. Even kreeg ik de indruk dat we terug in de richting van tracks daar zouden gestuurd worden, maar dat was niet zo. Het hoefde nu ook niet perse in deze natte omstandigheden.

In de buurt van de Putberg troffen we de derde bevoorrading. Bemand door, ik vermoed Meng, die ik vorige zondag nog aan de stop tijdens de tocht vanuit Lot gezien heb. Hij had er het gezelschap van een dame (Straf in Bergafster Marijke?) en enkele nog jonge snaken die in de weer waren met de tent die stond te drogen in de zon. Alle lekkers zoals aan de andere posten was nog voorhanden. Er stond nog een jonge beslijkte biker die me wat moed insprak met de woorden “nog een beetje afzien en het lukt wel”! Zijn maat was nog achter, maar hij besloot toch om te vertrekken. Afscheid genomen van de vriendelijke bende aan deze stop en weer de lijdensweg op!

Dan ging het een stukje over het Kruisborrewandelpad om door een modderbrij naar boven te moeten klimmen tot in een straat die Platijn (Asse) heet. Op deze schilderachtige plek ligt, aan het kruispunt van landelijke baantjes in het Pajottenland, het gastronomisch restaurant Hof ten Eenhoorn. De enkele mensen die achter de ijzeren poort op het terras genoten van de zon keken maar bedenkelijk in de richting van deze beslijkte afgepeigerde biker! Ik kreeg visioenen van een lekker stukje wild in jagersaus met bakgroenten en kroketten, terwijl ik slechts beschikte over enkele energierepen en wat druivensuiker uit de Aldi! Damned! De makker van de biker van aan de stop stak me voorbij. Hij zag er ook moe uit. We werden de Zavelput in gestuurd en een modderpaadje bracht me doorheen de velden tot aan de Kruisborrekapel met alle kleinere witte kapelletjes in de omgeving ervan. Een paradijselijk plekje in dit tranendal. De keuze tussen “gewoon” en “extreem technisch” die ons op twee bordjes werd aangeboden, was snel gemaakt. Gewoon was al technisch genoeg vandaag en ik vermoedde dat de andere optie me langsheen het Kruis van Sjat zou sturen en aan die rottige wortel daar had ik nu echt geen behoefte! En Sjat had ik tijdens de toer vanuit Ganshoren nog gezien! Zijn kruis, ja, dat scheen ik vandaag wel te dragen!

Via de Kruisborreweg ging het weer kruipend naar boven, terwijl een vrouw op wandel mij vanachter een kapelletje gadesloeg en me puffend naar boven zag stompen. We bereikten Taverne De Koekoek langsheen een drukke grote baan, dat zou volgens een kaartje de Edingsesteenweg zijn. De grote baan over om naast de parking van De Koekoek het Kruisborrewandelpad weer op te rijden, deze keer naar beneden doorheen het bos, langsheen de blinde muur van een hoeve en over een paadje tussen twee bomenrijen. Hier heb ik tijdens een toertocht, ik vermoed de Boerenbike, ooit een meiske leren kennen toen ik haar wilde helpen met een doorslaande ketting tijdens een evenzeer vettig tochtje. Later heb ik haar nog eens teruggezien tijdens een toertocht vanuit Aarschot (Bekaflaan), waar we lang zijn blijven plakken in het gezelschap van de Bierbikers. Sindsdien heb ik het kind niet meer gezien. Vorig jaar kwam de Boerenbike ook deze plek voorbij en kregen we hier op dit stukje vaste route enorm veel tegenliggers van de toertocht vanuit Borchtlombeek-Roosdaal. Het tellertje toonde 65 km en het vroeg me veel moed om het niet op te geven. Het enige wat me recht hield was dat ik geen andere keuze had dan door te zetten!

Ik had het nu wel zo stilaan gehad, al die beslijkte glibberige paadjes. Deze toer is in gewone droge omstandigheden voor mij al geen makkie wanneer ik mijn logge leden over de heuvels van het Pajottenland trek. Bij de aanblik van elke volgende klim zonken de moed en de modder me in de schoenen! Na het kruisen van een asfaltbaantje in een bocht van een veldweg doorheen een weide ging ik na 70 km in staking! Mijn fiets aan de kant gelegd, een energiereep verslonden en mij vol druivensuiker gepropt! Ik was nog de enige die hier rondreed, iedereen had zelfs de après al achter de rug! Of toch niet? Want toen ik alles weer ingepakt had, zag ik nog een biker komen die zelfs mijn naam riep en vroeg of ik hem nog kende. Phille81, mijn deus ex machina, mijn redder in nood, heeft me opgeraapt toen ik op sterven na dood was! Hij reed de route van 100 km. Op 30 oktober 2011 sprak hij me aan toen ik even halt hield tijdens de toertocht in Bierbeek en op 11 november zag ik hem terug in Beringen bij de Stalse Moosdabbers. De immer vriendelijke Phille81 heeft me op sleeptouw genomen en waarschijnlijk omdat er op het einde nog een keuze gelaten werd tussen “modder” en “asfalt” bereikte ik na exact 75 km weer de tent op de weide aan de kerk van Droeshout.

Daar volgde zoals steeds de gemoedelijke ontvangst door de mannen van Straf in Bergaf. Een goed uitgeruste bikewash met veel slangen was nodig, want door de smurrie en het slijk waren onze bikes onherkenbaar geworden. De douche was koud, er waren blijkbaar wat problemen met de boiler, maar beter een koude douche dan geen! We konden dan toch proper in de auto kruipen! Maar eerst nog lekker in de zon gezeten met een drankje. Want de vorige ontmoetingen waren maar kort geweest en nu was er ruimte voor een langere babbel met Phille81 en de mannen van Straf in Bergaf die ons een drankje en een zakje met staaltjes aanboden. Aan de gemoedelijkheid van deze mensen merk je dat zij geen toertocht organiseren om hun clubkas te vullen, maar om andere bikers een leuke zondag te laten beleven of kennis te laten maken met de streek waarin zij wonen. Zij zijn lang met de voorbereidingen bezig en dat de regen op het allerlaatste moment het parcours in een modderige glijbaan veranderde, daar kan niemand wat aan verhelpen. De derde editie is een memorabele natte uitgave geworden. De kinderen van de Bergaffers amuseerden zich met de walkietalkies die hun vaders daarstraks gebruikten om het parkeren in goede banen te leiden. De gemoedelijke babbel met Phille81 en de uitgelaten sfeer op de zonnige weide deden de inspanningen en het soms binnensmonds vloeken op de slijkerige paadjes van de afgelopen dag vergeten en mij er aan herinneren waarom ik vandaag voor Opwijk gekozen had! Thumbs up voor Straf in Bergaf! Eens thuis nog de moed gehad om m’n fiets nog eens goed te wassen en m’n spullen weer proper te maken. Het is een lange dag geworden!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Voor een verslag van Ixxel: klik hier!

Op de foto's: de Kruisborrekapel, Het Kruis van Sjat en de Kapel van Onze-Lieve-Vrouw-van-zeven-smarten te Asse, nabij de Edingsesteenweg.

Toertocht (35-50 km) van WTC Pedaal Lot te Lot op zondag 22-04-2012.

De liefde drijft de mensen soms weg van hun heimat. Zo week één van de clubmakkers van De Papegaai Bike Team uit Stabroek een tijd geleden uit naar Halle. Omdat Lot niet zo ver van Halle gelegen is, was de toertocht van WTC Pedaal aldaar een gelegenheid om naar ginds te trekken om er te rijden. Uiteindelijk zouden we met zeven aan de start verschijnen. Deze exodus van de Stabroekse vogelkooi is een unicum in de jaren van haar bestaan. Omdat ik ruim twintig jaar ouder ben dan de doorsnee Papegaai, en zij in vergelijking eerder nog kuikens zijn, vertrok ik in alle vroegte richting Lot om mij wat voorsprong te gunnen. Dat vroeg moeten opstaan is het enige minpunt aan de zondagse toertochten! Zeer tegen mijn gewoonte in stond ik na een stevig ontbijt reeds om 8.00 u aan de inschrijving in Lot, na aangesproken te zijn geweest door een biker die aan de nightride van Borchtlombeek had deelgenomen en het verhaaltje daarover gelezen had.

We verlieten de kern van Lot vanaf de parking aan de sportvelden en reden door een aantal straatjes met een mikmak van armtierige huisjes met voorgebouwtjes en garages. Een echte Belgische urbanistische miskleun! Een reeks smalle paadjes door stukjes weiland, servitudepaadjes naast huizen en tuinen en een aantal rijkelijk met kiezelsteentjes bestrooide wegen voerden ons voorbij een school en een watertoren. Het ging ook even over een klein bouwterrein waarvan de bodem in een modderpoel was herschapen. Na 4,5 km werd de omgeving landelijker en kregen we een slijkerige track naast de snelweg voor de wielen. Die track eindigde in een rustige straat op de grens met Buizingen. Toen ik naast een weide even aan de kant ging staan, schrok ik me een hoedje toen ik onverwacht de warme dampen van een lokaal koebeest in mijn nek voelde. Naar rechts en even verder naar links weer de velden in.

Na een vijftal kilometer arriveerden we aan het prachtige Kluisbos en volgde een paadje naast een diep in het bos uitgesneden beek en langsheen plaatsen waar de bodem bedekt was met een tapijt van blauwe hyacinten. Op één plek versmalde plots het paadje en maakte er een eigenaardig dropke doorheen een put met links en rechts de diepte. Tracks op en af voerden ons doorheen het bos, waar we op enkele plaatsen te maken kregen met vettige modderstroken. Gedurende een dikke vier kilometer konden we ons hart ophalen op de paden die dit bos doorkruisten. We kwamen er weer uit tevoorschijn ter hoogte van de Residentie Kluisbos. Omdat ik daar een eigenaardig gebouw zag staan, even daar naartoe. Het was een soort van kerk (geweest). Dit grote complex bleek een oud klooster (een kindersanatorium volgens internet) te zijn dat omgebouwd was tot verschillende wooneenheden voor gefortuneerde mensen. Of misschien een rustoord?

Veldwegeltjes leidden ons voorbij een kerkhof om weer een stuk bos in te duiken! Daar was het echt niet te doen! De regen van gisteren of vannacht had het pad herschapen in één grote modderpoel. Rijden was niet meer aan de orde. Tot aan mijn enkels zakte ik in deze zooi! Ook anderen gaven het op om er te fietsen. En misschien maar beter zo, want achteraf hoorde ik van m’n clubmakkers dat er daar veel stonden met afgebroken derailleurs. Te veel kracht moeten zetten of te diep in de modder gezakt en heel het zaakje naar de bliksem! Ik keek eens naar een andere mens die na het partijtje modderdabben aan de kant was gaan staan. “Ik hoop dat het niet de ganse 50 km van dit is, of het zal me al snel de keel uithangen”, zei ik. Toen ik op de klok keek, schrok ik me een hoedje! Al zo lang onderweg voor ocharme tien kilometer!

Twee kilometer verder ging het de brug over de snelweg over. De biker van daarnet volgde met zijn maat in mijn spoor. Een pijl wees er naar links, maar het was onduidelijk of je nu de track in het bos in moest, dan wel voor het asfaltbaantje naar beneden kiezen. En wat doet een biker? Hij kiest voor het bos. De twee anderen achter me aan. Het mooie stukje op en af bleek dan toch de verkeerde keuze. Nog twee anderen die ons voorbijstaken, kwamen op hun stappen terug. Dus allen rechtsomkeer gemaakt en het asfaltbaantje in. Een niet al te duidelijke afpijling was een minpunt van deze toer. Een pijltje voor en na de bocht geeft nooit twijfel. Hier was het soms gokken naar waar het verder moest! Servitudes leidden ons verder en via een veldweg doorheen een open glooiend landschap met een prachtig vergezicht bereikten we Dworp. Dworp is synoniem met hoogteverschillen. Door zompige bossen en asfaltbaantjes op en af bereikten we na 15,5 km de splitsing tussen de route van 30 km en deze van 50 km, ter hoogte van de kruising met een asfaltbaantje.

Even staan twijfelen, want ik had tergend lang over deze afstand gedaan. Als het terrein er overal zo zou bij liggen als tot hiertoe het geval was, zou ik nog wel eventjes onderweg zijn! Koos ik voor de korte route, dan was ik al halfweg en zou ik vroeg weer terug zijn. Vermits ik toch tijd genoeg had, dan toch maar voor de lange toer gekozen. Dat zou een goede keuze blijken, vermits de ondergrond er van dan af beter bij lag. We kwamen wel nog een aantal gladde paadjes tegen op onze weg, maar al bij al viel het goed mee. Meestal ligt de grond er beenhard bij en wordt enkel het bovenlaagje omgetoverd tot een vettige gladde brij. Het ging na de splitsing een paadje tussen de weiden in en dan lekker snel naar beneden. Volgde de doortocht van Dworp over asfaltbaantjes en kasseiwegeltjes, soms stevig op en af, afgewisseld met leuke tracks en servitudes tussen weiden en velden.

Op 20 km troffen we nog een bos en voerde een straat ons na 22 km tot velden. Tot 24 km volgden pittige beklimmingen en snelle afdalingen door de velden in een landelijke omgeving, om na 25 km te arriveren aan de eerste bevoorrading op een parkeerplaats. Daar was een rijke keuze aan allerlei lekkers, zoals appelsienen, bananen, cake en verschillende soorten wafels. Een man vulde er bekertjes zoete roodkleurige drank, rechtstreeks vanuit de spuit. Toen ik zo’n bekertje stroperige drank stond te lurken, zag ik daar ineens Mojobiker van Straf in Bergaf uit Opwijk staan! Er kwamen nog twee van z’n makkers toe. Het was intussen een hele tijd geleden dat ik deze mensen nog gezien had! En dat terwijl volgend weekend hun jaarlijkse toertocht plaats zal vinden, waar ik elk jaar weer naartoe trek sinds ik ooit eens met een aantal van hen een ploegje vormde voor de Brugbergrace in Humbeek (Grimbergen). Ook op de Boerenbike eind juli ben ik vaste klant.

Onmiddellijk na de bevoorrading kwam er weer een splitsing alwaar het duidelijk werd dat er voor de 50 km een extra lus begon en we na afloop daarvan weer aan deze stop zouden arriveren. We werden al snel een zware klim op gestuurd om na 27 km de gemeente Braine l’Alleud binnen te rijden, waarmee we ook de taalgrens overschreden. Ik had het gevoel dat ik hier ooit al gepasseerd was! De weg voerde voorbij een witte verlaten villa en die had ik met zekerheid ooit al eens gezien. Even opgezocht nadien. Het is zelfs nog niet zo lang geleden en tijdens de bekende toertocht van de Dworpse Bikers vanuit het Provinciaal Domein te Huizingen op 13 november 2011. Dworp en Huizingen zijn deelgemeenten van Beersel. En ook de tocht van de Dworpse Bikers was er voor mij eentje van een zwaar kaliber! Een dame moest ook zwaar stompen met haar stadsfiets. Hier moet je moeite doen om naar de bakker te rijden voor een brood! Even verder bereikten we het domein Zevenbronnen aan de gelijknamige weg en voormalige taverne. Er stond niet veel water in de grote vijver. Hij zag er even modderig uit als de track in het bos van kort na de start!

Op een open plaats tussen de velden, aan een kapelletje en een gedenkteken voor tijdens de oorlog verongelukte vliegeniers, zag ik bikers uit de tegenovergestelde richting komen. Aan de plakkaatjes te zien werd hier een lusje gemaakt. Van 26 tot 29 km kregen we een paar stevige beklimmingen voorgeschoteld. Eén daarvan voerde ons over een track in het bos die gelegen is op het vaste parcours van de Bikers de l’Alleu. Op de paden die volgden kropen ook redelijk wat wandelaars naar boven. Uiteindelijk arriveerden we aan een asfaltbaantje aan een wit huis op een hoek van twee straten, waaronder de Avenue du Cadre Noir, een plek die ik meende ooit ook al te zijn gepasseerd. Daarop maakten we een lusje door enkele straten van Braine l’Alleud. Het binnenrijden van de Rue du Dessus stemde mij hoopvol. Dat zou hier dus lekker naar beneden bollen! Dat was dik tegen mijn orgel. We begonnen namelijk aan de verkeerde kant van “dessus” en mochten dus met veel moeite naar boven kruipen! Ga hier maar naar de winkel als je oud en slecht te been bent! Een lange zachte klim over een holle weg bracht me na 33 km weer tot het kruispunt aan het kapelletje en het oorlogsgedenkteken. Rond 35 km volgde een leuke afdaling over een mooie holle weg en een korte stevige klim in het bos. Om daarna weer de meer bewoonde wereld te bereiken met een prachtig vergezicht vanaf de Rue d’Alconval, nog steeds in Braine l’Alleud. Van 37 tot 40 km ging het over asfaltbaantjes, gelukkig vrij vlak of dalend, zodat je weer wat op adem kon komen om voor de tweede maal op de plaats van de bevoorrading te arriveren.

Ik had mij al een aantal keren afgevraagd: waar blijven ze, waar zitten ze, wat drijft hen, waarom krijg ik hen niet te zien? Hebben de snoodaards eieren voor hun geld gekozen na de modder van bij aanvang en gekozen voor de korte route? Zitten zij al aan een donkere te lurken terwijl ik mij hier rijd af te beulen? En terwijl ik weer aan een stroperig drankje begon te lurken kwam de Wesley daar over het asfalt aangesjeesd! Even later gevolgd door nog vijf Papegaaien, Kris als laatste in de rij. Hij zag even hard af als ik! Op tien kilometer van de aankomst hadden ze me te pakken. Na de stop weer tot dezelfde splitsing, maar deze keer de lus op die ook bedoeld was voor de route van 30 km. Die voerde ons eerst stevig op en af doorheen het dorp. De Papegaaien haalden me snel weer in en zelfs Kris gaf me het nakijken. Als eerste vertrokken en als laatste aankomen, het lot dat me telkens weer treft! Er volgden vele servitudepaadjes, vaak stevig naar boven klimmend. Het was zwaar en ik werd moe.

Omstreeks 46 km doken we weer de bossen in over een modderig, dus zwaar te berijden pad en een al even vettige veldweg. Aan de oversteek van een straat een snelle biker teruggeroepen die de afslag links in een smal onopvallend servitudepaadje had gemist. Dat paadje stortte zich naar beneden en het was slieren geblazen over de vettige ondergrond. Na 49 km zwoegen reed ik over het mooie Kesterbeek wandelpad, opnieuw stevig klimmend en eindigend met een korte steile klim waar het even te voet was. Om daarna over een kasseiwegeltje naar de kerk van Beersel toe te kruipen, gelegen op een schilderachtig dorpsplein. Eens weer de velden in verwonderde het mij nog een splitsing te treffen tussen de 30 en de 50 km, terwijl mijn tellertje al 50 afgelegde kilometers aangaf! En weer werden we over een stevige klim naar boven gejaagd naast een spoorweg. Al puffend een groep wandelaars voorbijgereden die in de graskant van hun lunchpakket genoten. En dan doemde plots het sprookjesachtige kasteel van Beersel op, niet ver van de treinhalte gelegen.

Ik was doodop, er mocht zo stilaan een einde aan komen. Maar we werden weer een stukje bos in gestuurd, een servitudepaadje op en kregen nog een glibberige afdaling voor de wielen. Het zien van asfalt stemde me hoopvol, en dan werd ik weer het veld in gejaagd over een hobbelig weidepaadje tegen de koude wind en een korte regenvlaag in. En toen ik in m’n binnenste begon te foeteren reed ik weer voorbij de straat met de schamele huizen en de poort van de sportterreinen binnen! Oef, het zat er na 55 km op! En gelukkig droog gebleven op twee korte buien na!

Binnen geen Papegaaien meer te zien, de vogels waren al gaan vliegen! De bikewash was om u tegen te zeggen. Vele slangen die overvloedig water spoten. Het was nodig om de smurrie van je fiets te krijgen. Er kwamen nog andere slijkdabbers toe die er overvloedig gebruik van maakten. Naar de douches was het even vragen wegens het ontbreken van een pijl er naartoe. Maar ook daar ruim plaats en lekker warm water. Zelden zo genoten van een douche om de klodders modder die me daarstraks in het smoelwerk waren gevlogen definitief naar het putteke te verwijzen! Fietske op de auto en nog niet huiswaarts. Want de Papegaai uit Halle had wie wenste te komen uitgenodigd om een pistolet en een sandwich te komen eten. Doordat ik op weg naar Halle de oprit van de snelweg miste, kwam ik pal voorbij het kasteel van Beersel gereden. Blijkbaar is het toch niet meer bewoond. Bij gebrek aan ramen zouden alleen Eskimo’s zich er thuis voelen! Mee aangeschoven en ik kreeg door de vrouw des huizes prompt een omelet met spekjes voorgeschoteld. Vers uit de pan! Man, man, wat heeft dat gesmaakt! En alzo werd de dag afgesloten met een knabbel en een gezellige babbel. Met dank voor de vriendelijke ontvangst! Na een lange rit huiswaarts m’n fiets nog degelijk onder handen genomen en m’n spullen proper gemaakt, waardoor de zondag alweer voorbij was!

De eerste kilometers vielen me wat tegen, zowel qua omgeving als wat de vettige ondergrond betrof, zodat ik vreesde een verkeerde keuze gemaakt te hebben. Maar eens goed op weg kregen we een degelijke, afwisselende en voor mij zware tocht voorgeschoteld. De afpijling kon beter, daar kan wat aan gesleuteld worden. Een pijltje meer hier en daar moet kunnen! De splitsingen waren goed aangegeven. Het parcours was opgedeeld in pechzones met vermelding van een noodnummer. De accommodatie zoals bikewash en douches waren nodig en prima geregeld. Er was geen bewaakte fietsparking, maar je kon uw fiets in de gaten houden vanuit de kantine. En voor tijdens de douche heb ik altijd een slot mee.

Klik hier voor een op internet gevonden filmpje over de omgeving van Dworp met de blauwe hyacinten en de vijver van Zevenbronnen!

Het verslag van deze toertocht kan je ook lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Voor een verslag van Ixxel: klik hier!

Toertocht (15-35-50-70 km en chronotijdrit van 75 km) La Trace d’Hez te Tangissart (Court-Saint-Etienne) op zondag 15-04-2012.

La Trace d’Hez, dat zijn toertochten van 15-35-50-70 km en een chronotijdrit van 75 km vanuit het Waals Brabantse Tangissart (Court-Saint-Etienne).

Vrijdagavond naar de nightride in Borchtlombeek en zaterdagavond naar deze in Rillaar, telkens gevolgd door zeer korte nachten. Dat kruipt niet in de kleren. Maar La Trace d’Hez, het pareltje in Tangissart, wou ik voor geen geld van de wereld missen nadat ik er hier twee jaar geleden kennis mee maakte! Daar keek ik sinds de vorige editie al een jaar naar uit! Dus gezocht naar een compromis. In plaats van de gebruikelijke 50 km deze keer gekozen voor de kortere toer van 35 km. Want de tochten in deze streek zijn voor mij alles behalve een makkie. Ik wist maar al te goed dat ik vorig jaar had afgezien en er lang over had gedaan! Ik zou nu een aantal mooie passages moeten missen, maar mijn tochtje rustig kunnen rijden en misschien voor de verandering eens niet als laatste aankomen! Daardoor kon ik na een korte nacht toch tot halfacht blijven knorren!

Een autorit van iets meer dan een uur bracht me naar het paradijs. Het aantal geparkeerde wagens langsheen de hoofdweg deed een grote opkomst vermoeden. Achteraan de rij aangesloten, op anderhalve kilometer van de start. Daar kon ik mijn wagen volledig in de graskant parkeren. Want straks zou hij zoals zo vaak weer als één van de laatsten blijven staan en deels op het fietspad, of wat daar voor moet doorgaan, is dan niet aangewezen. Daar op parkeren wordt hier op deze dag toegestaan. Er is immers gewoon geen alternatief. Een groot mobiel infobord waarschuwt de passanten voor de manifestatie. Me ingeschreven en om 10.30 u, betrekkelijk laat dus, was ik op weg. Er woei een koude wind, maar met de te leveren inspanningen zou ik geen schrik hoeven te hebben om vandaag kou te lijden!

De eerste drie kilometer ging het via de straten het dorp uit, hier en daar al zacht klimmend. Een paadje naast de spoorweg kroop langzaam maar zeker naar boven. Eens het hoekje om weer naar boven door de weiden tot aan de rand van een bos! Daar al noodgedwongen even gestopt om uit te hijgen. De vorige ritten zaten nog duidelijk in de benen! Het zag er niet goed uit! Het was een troost dat ook anderen puffend en zwaar ademend voorbij kwamen. Tot 8 km konden we al genieten van de bossen die deze streek rijk is. Maar zelden vlak, steeds op en af. En naar beneden is plezant, maar het betekent dat je daarna toch weer terug naar boven zult moeten klimmen. Eens boven geraakt, volgde ruim een halfuur na de start dan toch een vlakker stukje in open veld over een kasseiwegeltje en veldwegen.

Na 10 km doorkruisten we een woonwijk met villa’s in statige straten van Court-Saint-Etienne die luisteren naar de namen van gesteenten, zoals de Rue du Silex! Dat herinnerde ik me nog van een vorige keer. We doorkruisten een dorpskern en kregen daarna weer veldwegen en een stuk bos voor de wielen. Afwisselende landschappen met vergezichten en stukken bos maken deze tocht tot een mooie belevenis. Je kan genieten van de bossen, maar je ziet ook wat van de omgeving. De natuur is wel een eindje achteruit in vergelijking met vorig jaar. Toen was het mooi en warm weer. Nu stonden de blauwe bloemenvelden in de bossen nog niet in bloei. Hier en daar stonden wel de witte bosanemonen mooi te wezen. Dan lekker naar beneden razen doorheen een pracht van een holle weg om daarna alles te moeten geven om door die holle weg weer naar boven te klauteren. Dat alles na 13 km. Intussen hadden de beentjes zich aangepast en ging het langzaam maar zeker vooruit. Ik was net ingehaald door een jongere kerel, vermoedelijk iemand die een langere route reed, en deze reed zeer langzaam naar boven. Hetzelfde tempo aangenomen en traag op een klein verzet mee naar boven. Het lukte nog ook. Als ik merk dat anderen ook moeite moeten doen, dan is dat voor mij altijd een motivatie om ook tot boven te geraken. Als ik alleen ben, dan is die motivatie soms snel weg en geef ik het op. Met dank aan deze onbekende biker.

De beloning was navenant, onder de vorm van een afdaling doorheen weer een pracht van een holle weg. Maar wie beneden is, moet weer naar boven! Dit keer via een smalle singletrack. Ik hing dit keer weer achter een trage rijder. Te traag eigenlijk, maar er was geen gelegenheid om voor te steken wegens te smal. Ik voelde de hete adem van twee anderen in mijn nek. De trage maakte een stuurfout en moest stoppen. Ik noodgedwongen ook, terwijl mijn twee volgers zich wonderwel naast ons konden voorbij murwen! Spijtig, want we hadden het bijna tot boven gehaald.

De track gaf uit op een brede betonbaan. Daar reden ook bikers met kleine kinderen op sleeptouw. Even verder, op 18 km na de start, stond de bevoorrading, ter hoogte van een grote witte vierkantshoeve en aan een kolossale zendmast. Die kon ik me van eerdere edities nog herinneren. Ik vraag me nog altijd af hoe dat ding bij storm recht blijft staan! De tijd genomen om een banaan, een partje appelsien en een paar koekjes te eten en wat van de gekleurde drankjes door m’n keelgat te gieten. Er arriveerden ook twee snelle Bierbikers, geen kat en kater om zonder handschoenen aan te pakken, maar echte racekonijnen. De bevoorrading kon niet beter komen dan op het middaguur. Er kwamen nog mensen met kinderen toe.

Na de stop reden we gedurende ruim vijf kilometer door niets anders dan de bossen, dan weer met moeite naar boven kruipend, dan weer naar beneden bollend. Hier en daar moest ik al wel eens een stukje forfait geven, maar ’t wilde behoorlijk lukken. Bij lange stukken klimwerk halverwege wel eens aan de kant om uit te hijgen. Doordat ik nu een kleinere afstand reed, kreeg ik het gezelschap van de bikers op de grotere afstanden die hun extra lussen al achter de rug hadden. Dat was ook eens plezant voor de verandering. Want gewoonlijk rijd ik het tweede deel van de tochten alleen omdat al wie sneller is, iedereen dus, dan al voorbij is. Ik houd niet van drukte, maar alleen is ook maar alleen! Holle wegen, paadjes en singletracks waren de kers op deze Waals Brabantse taart. Ik reed op dat ogenblik een tijdje in het gezelschap van een tweetal, waarvan de jonge kerel boven altijd op zijn meisje in het roze jasje bleef wachten. Op zo’n mooi kind zou ik ook met plezier staan wachten. Tijdens één van mijn uithijg-en-naar-adem-snakken-sessies, gevolgd door lurken-aan-het-slurfje mijner drinkzak kwamen m’n clubmakkers Dennis en Steve naar boven gereden, even later gevolgd door SilverFokske. Deze laatste stoomde gezwind verder op het volgende stuk stijgende singletrack, terwijl hij zich luidop afvroeg of wij vergadering hadden! Volgde nog een Bierbiker met een hond aan de lijn! Je komt echt wel alles tegen!

Op 25 km volgde de doortocht van enkele straten in een dorpskern tot aan verkeerslichten. Ik heb nog nooit een kerkplein met zo’n groot hellingspercentage gezien. Daar kruipen ze op zondag naar de mis! Met een looprek of rolstoel ben je op zo’n plek wel gezegend! Ik vermoed dat het ging om Bousval. Eens het dorp weer uit volgde een zware klim over asfalt, gevolgd door een even zware klim over een gekasseide holle weg. Daardoor bleven de jongen en het roze meisje achter en verdwenen definitief uit mijn leven. En volgde na de kasseitjes een uithijgmoment. Luttele ogenblikken later een megabangelijke afdaling tot aan de voet van een brug van een snelweg, over een met keitjes bezaaid paadje. Gelukkig zat mij toen niemand op de hielen. Mij met dichtgeknepen remmen en idem dito sluitspier laten gaan. Voor de laatste drop tot aan de hoge brugpeilers heb ik gepast. Geen zin om mijn nek hier te breken en ik kon vrede nemen met mijn prestatie van daarnet.

Een wegwijzer naar La chapelle-du-try-au-chêne, het kapelletje dat eenzaam staat te wezen tussen de velden in Bousval, was het sein dat de tocht naar z’n einde liep. Ik had er toen 31 km op zitten. En het was bovendien het bewijs dat de toer in omgekeerde richting werd gereden ten opzichte van de vorige keer. Toen kwam dat kapelletje kort na de start. Een pracht van een holle weg deed ons langzaam klimmen naar de velden boven op een hoogvlakte. Rechts in de verte zag ik de kapel staan. De langere afstanden reden er voorbij. Een breed pad, met hier en daar grote plassen, leidde ons in de richting van Tangissart. We kregen er de koude wind tegen.

De parcoursbouwer had gezorgd voor een pracht van een afsluiter. Een bordje kondigde de zogenaamde “tobogan” aan. Van uit mijn avondlessen Frans van een tiental jaren geleden weet ik dat dit onder anderen schuifaf of glijbaan betekent. Een pad slingerde zich vanaf een veld in grote S-bochten doorheen een diep uitgesneden kloof naar beneden, onder de stammen van indertijd omgevallen bomen die tussen de wanden van de kloof zijn blijven steken. Zalig! En beneden werden we bijna letterlijk Tangissart binnen gekatapulteerd. Via een straatje arriveerden we aan de Salle Notre Dame. Wat was ik blij dat ik deze tocht weer eens had kunnen rijden, ik werd er warempel weemoedig van.

De twee andere Papegaaien (ik kan het ook niet helpen dat wij de naam van Café De Papegaai dragen) en Fokske waren al gearriveerd. Van laatstgenoemde kreeg ik direct een glas donkere Chimay aangeboden. Je kon er ook pain-saucisse en frietjes eten, maar ik heb deze keer karakter getoond. Naar binnen gedreven door de kou. Het zonnetje had voor vandaag forfait gegeven, maar gelukkig bleef het droog. Fokske had nood om zijn hart eens te luchten over een niet-bike-gebonden materie, zodat wij daar nog een tijd zijn blijven zitten na het weggaan van m’n twee clubmakkers. Omstreeks vier uur dan toch de terugtocht huiswaarts aangevat na onze auto’s moederziel alleen langs de hoofdweg te hebben aangetroffen. A la prochaine, heb ik tegen de man aan de fietsbewaking gezegd. Na een amusante rit tussen de vele andere deelnemers over een prachtig parcours en het gezelschap van drie bikemakkers nadien, had ik alle redenen om tevreden weer naar huis te keren. Bij leven en welzijn sta ik hier volgend jaar weer. Voor wie kwam en deze goed bevond, er zijn nog toertochten op komst in Mont-Saint-Guibert, in dezelfde streek. De VTT Du bon départ op 13 mei (zelf nog nooit gereden) en de VTT Les Hayeffes op 3 juni 2012. Ook een aanrader! Vorig jaar vielen deze beide tochten op twee opeenvolgende zondagen!

Het verslag van deze tocht kan je ook lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Voor een filmpje van de regionale televisie: klik hier.  Ik ben op 00:18 minuten te zien wanneer ik m’n fiets afgeef aan de bewaakte stalling tijdens het interview en op 01:24 en 02:24 minuten zie je m'n clubmakkers rijden.

Voor een filmpje van Tao189: klik hier of bekijk het hieronder!

Nightride (25-47 km) van de Rillaarse Bikers op zaterdag 14-04-2012.

Soms vraagt het toch wat moeite om ’s avonds nog naar buiten te komen om nog ergens te gaan mountainbiken op een plek die meer dan een uur autorijden verwijderd ligt van de voordeur. Omwille van het afgesloten zijn van de E313 in Geel en de grote kans op files, dan toch maar vanuit Antwerpen naar Rillaar via Brussel, wat meer dan 20 extra kilometers betekent. Alhoewel de GPS voor de wagen dit traject als het snelste bestempelt. Over Herentals duurt het een paar minuten langer, maar het is wel korter! Me ingeschreven en omstreeks 20.30 u vertrokken voor de nachtrit van 47 km. Het lijkt me immers logisch van een nachtrit in het donker te rijden. Nochtans heb ik onderweg nog weinig rijders ontmoet. Het feit dat men tussen 16.00 u en 18.00 u kon starten voor een marathon van 62 km zal daar wel voor wat tussen gezeten hebben. Aan de start Bulls69 en zijn bikemaat nog even ontmoet. Mijn vraag op het forum over geschikte lampen indertijd was de oorzaak van onze kennismaking en elk jaar kruisen onze wegen tijdens de tocht in Rillaar waar we elkaar voor het eerst te zien kregen.

Na de avond voordien ook de nachtrit in Borchtlombeek gereden te hebben en pas laat thuis te zijn gearriveerd, vreesde ik na een korte nacht en een dag met een vervelend op te knappen karweitje, hier te gaan afzien. Mijn vrees bleek niet ongegrond! We verlieten de startplaats via het paadje door de weiden achter de zaal Kortakker en via straatjes in het dorp bereikten we na 5 km een eerste echt stukje bos. We deden ook het stukje asfaltbaan aan langs hetwelk ik naar de start was gereden met de auto. Een stukje smalle holle weg waarvan ik me afvraag hoe twee tegenliggers per wagen elkaar daar kunnen passeren! De weg verbreden zou natuurlijk de schoonheid van de omgeving om zeep helpen wegens bomenkap! Een groepje van een vijftal rijders van Vanlommel Cycling uit Lille kwam er naar beneden gesjeesd! Die mannen houden er blijkbaar geen rekening mee dat er wel eens een auto kan opduiken! Volgde een eerste stevig klimmetje met op de achtergrond het geraas van de snelweg. Ik werd nog ingehaald door andere eenzame rijders of duo’s.

Op een assenweg tussen de velden, na een kilometer of negen, zag ik achter me een aantal felle lichten naderen in de schemering en stak een delegatie van acht Slijkfretters uit Westerlo me voorbij. Dirty Daddy had allerlei attributen op z’n helm gestoken, van die lichtgevende gekleurde stokjes. Deze keer geen kerstboomverlichting rond z’n lijf gehangen! Geprobeerd van de groep even te volgen, maar aan een gevaarlijk kruispunt speelde ik hen kwijt. Op 13 km bereikten we de Leiberg en doken we via een track de bossen in. Ik denk dat het hier was dat de track naast een diepere kloof liep. Met m’n lampen eens tot beneden geschenen. Niets dan afgevallen bladeren en takken. Bij daglicht moet het daar prachtig en woest zijn. Bij nacht ook natuurlijk, maar dan ziet men er geen fluit van! Dat beloofde voor de rijders op zondag! Gewoon schitterend van op zo’n pad door het bos te kunnen rijden. Op 17 km volgde een mooi privaat bos met wegeltjes op en af. Nu was het al echt donker geworden.

Eens het bos weer uit ging het de velden in en reden we ettelijke kilometers op een weidepaadje vlak naast de snelweg en tegen het verkeer in. De automobilisten daar zullen zich wel afgevraagd hebben wat dat felle lichtje dat hen tegemoet kwam dan wel moest geweest zijn. Ik zag op een gegeven moment achter me nog andere lichtjes naderen. Een brug op en na 21 km trof ik de bevoorrading. Deze keer geen discolampen en luide muziek zoals de vorige keren, maar een bescheiden bestelwagen en twee Rillaarse Bikers die er zorgden voor wat lekkers en drinken. Er stonden nog twee bikers, er kwamen nog een duo en een eenzame rijder toe en er vertrok een grotere groep, waarschijnlijk de Slijkfretters. Want vanaf nu zou het lang duren eer ik nog iemand te zien kreeg.

Na een hapje en een drankje weer op weg. Het traject voerde ons eerst door een mooi privé bos met plezante paadjes. Daarna werd het wat lastiger en vooral vettiger. Want het brede pad door het bos lag er daar zeer beslijkt bij. De gedachte van te arriveren met een nette fiets konden we vanaf dan opbergen. De twee jonge snaken van aan de stop haalden me in. Eens het bos weer uit volgde weer een stukje naast een omheining naast de snelweg. Naar het einde toe zaten er zeer diepe voren in dat pad en was het uitkijken om niet op je bek te gaan. De rode lichtjes van het tweetal verdwenen in de nacht. Omstreeks 27 km kreeg ik een bordje te zien waaruit ik kon besluiten dat we op het grondgebied van Holsbeek reden. Daar werd een lus gereden. Een pad slingerde zich daar tussen de bomen op de zijflank van een heuvel. Beneden reed een grote groep en boven zag ik nog een aantal lichtjes tussen de bomen naar boven kruipen. Toen ik weer aan het begin van de lus was kwam er nog een drietal naar beneden dat daar nog aan moest beginnen.

Pas na 31 km, dus dik tien kilometer na de stop, kreeg ik nog eens een groepje van drie te zien dat me voorbijstak. Dat was ter hoogte van het schilderachtig gelegen kapelletje van Sint-Jozef onder de linde. Vermoed ik, want ik heb het maar in een flits kunnen lezen. Even later naderden nog eens twee lichtjes en in het open veld, vlak aan een bord met “Den Hauwaert”, het groepje van drie dat ik daarnet de lus had zien op rijden. Aan de kruising met een straat vloog dat drietal jonge snaken een steil klimmend servitudepaadje op. Dit stevige klimmetje werd gevolgd door een vettige strook in een bos en paden in een lus omheen een boomgaard. Beneden zag ik het schijnsel van de lampen van het trio in de verte verdwijnen. Het tellertje klokte 36 km af. Vermoeidheid begon zich te laten gevoelen! En ook teleurstelling dat er zo weinig gekozen hadden voor een late start. Slechts de acht hiervoor genoemde deelnemers heb ik nog gezien na de stop! Ik was de enige pannenkoek die op dit onchristelijke uur nog rondreed door de bossen en de velden.

Na 40 km kwam ik weer even in de bewoonde wereld op de grens van Hauwaert (Tielt-Winge) en Rillaar aan de opvallende neonverlichting van een grote meubelzaak en daar tegenover een zaak voor geschenkartikelen en huwelijkslijsten met dezelfde naam. Het was toen kwart voor middernacht! Even later reden we door een straat met verschillende zijstraatjes die leidden naar buitenhuisjes. Die straat droeg de bizarre naam van Kaaskorf. Opnieuw de bossen en de velden in om het geluid van de snelweg te horen aanzwellen. Volgde de lange snelle afdaling over het brede kiezelpad naast de snelweg, daarna de brug onder de snelweg onder om aan de andere zijde van de autoweg ons pad te vervolgen, zij het nu tergend langzaam naar boven kruipend over een zachte helling met een bos aan de linkerzijde. Aan die helling scheen geen einde te willen komen. Deze passage was me nog bekend uit andere toertochten die ik in deze streek heb gereden. Voor de laatste etappe de batterijen van m’n lampen nog vervangen aan een nieuwe villa rond wiens tuin een betonnen muur in aanbouw was. Dan bouwt men zo’n mooi huis om het achter een afgrijselijke muur te verstoppen!

Eens het stukje bos na de klim achter de rug, arriveerde ik weer in de bewoonde wereld. Daar ging het een tijdje langsheen een grote baan waar op dat ogenblik haast geen verkeer meer was. Mijn gedachte dat ik zo stilaan weer naar af reed, werd al snel de kop ingedrukt. Want na het oversteken van deze baan werden we links een paadje op naar boven tussen de velden in gestuurd. Volgde een redelijk zware klim op, ik vermoed de Wijngaardberg, en eens boven, een prachtige track doorheen de bossen. Telkens ik weer een aantal huizen zag staan, hoopte ik de aankomst te naderen, maar werd ik toch weer door donkere velden gestuurd, alsof er geen einde aan deze rit scheen te komen. Uiteindelijk dook ik plotseling het centrum van Rillaar in en reed door het smalle straatje aan de verkeerslichten op het kruispunt met de Kortakker. Ik had bijna op de kop 50 km. Ik durf bijna niet schrijven hoe laat het was: 00.30 u! Hoe gek kan een mens zijn!

De teleurstelling op mijn gezicht te lezen bij het treffen van een net afgesloten bikewash, moet groot geweest zijn! Maar één van de mannen heeft voor mij de kraan weer opengedraaid. Want ik was zinnens van op zondag te gaan rijden in Tangissart en kon moeilijk in het holst van de nacht thuis m’n bike nog gaan wassen! Binnen zaten nog bikers, maar ik zag geen bekenden. Daarom me maar direct klaargemaakt om naar huis te vertrekken. Nog meer dan een uur voor de boeg! Het was weer zeer laat eer ik te bed was! Naast m’n auto stonden twee zwerfwagens geparkeerd. Vermoedelijk van mensen die op zaterdag en zondag hier zijn komen rijden. Nogmaals! Hoe gek kan een mens zijn!

Ik heb er geen spijt van nog eens naar hier te zijn komen rijden. Het was wel sneu dat ik bijna de hele toer alleen heb gereden. Ik denk dat de belangstelling voor de nightride wat teniet gedaan wordt door de andere opties op zaterdag, waarbij men ook kan kiezen voor een lange toer van 62 km en de deelnemers daardoor vroeger vertrekken. De voorgaande edities reden hier nog veel meer mensen rond in de nacht. De organisatie was wel tot in het kleinste detail verzorgd, op professioneel niveau! Bewaakte bikeparking beschikbaar. De pijltjes waren zeer netjes verzorgd met keurig gesneden reflecterende strips en geplaatst op kleine stokjes. Van ver zichtbaar in het schijnsel van de helmlamp. Enkel op lange rechte stukken had een herinneringspijltje meer gerust kunnen stellen. En dat alles aan de democratische prijs van 3,50 euro!

Het verslag van deze rit kan je ook lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Erotic Bike Avondtoertocht (25 km) van Mountainbike Team ’t Lof te Borchtlombeek op vrijdag 13-04-2012.

Mijn bedoeling was van hier een pikant verslag over te schrijven, maar het zou dan de indruk kunnen wekken dat ik te goed van alles op de hoogte ben, dus… Toen er op 23 januari een mailtje binnenkwam van Offshore, die ik had leren kennen samen met een aantal andere fervente nightriders, en dat melding maakte van een Erotic Bike Avondtoertocht op vrijdag 13 april, hetgeen vrijdag de dertiende definitief als ongeluksdag naar de geschiedenis verwijst, was mijn belangstelling natuurlijk gewekt! Hoe zou je zelf zijn! Me dus ingeschreven bij Mountainbike Team ’t Lof om te komen rijden in Borchtlombeek. ’s Namiddags de opzetstukken voor de lampen gemonteerd en de avond voordien de nodige batterijen laten opladen! De rit richting Brussel, waar ik omwille van de drukte en mogelijke files altijd wat tegen op zie, viel goed mee. Er was enkel wat vertraagd verkeer op de ring om Antwerpen. Een uurtje later was ik ter plekke en kon ik een parkeerplekje vinden in de Knoddelstraat. Hoe gek kan een straatnaam soms zijn! Lampen op het stuur geplaatst, schoenen en overtrekken aan en naar het Kerkplein, want daar was the place to be.

In het zaaltje van de inschrijving was weinig erotisch te bespeuren, buiten een papiertje dat de aanvangsuren van een stripact en paaldansen aankondigde. Dus geen bunny’s aan de inschrijvingstafel! De aanmelding verliep wat stroef, omdat de naam van wie zich vooraf had ingeschreven en betaald, op een lijst met 230 namen diende opgezocht te worden. De dame in kwestie was verwonderd dat ik vanuit Antwerpen naar ginds was afgezakt! Een mens moet af en toe wat moeite doen, nietwaar? Ik kreeg een papiertje mee met een noodnummer. Er waren nog een aantal andere fervente nachtridders present zoals Jinba Ittai, samen met de voorzitter van z’n club, Offshore en Patje2. Deze laatste was al onderweg, want die maalt elke nachtrit dan nog eens twee keren af! En het zou onbegrijpelijk zijn van dit deze keer dan niet te doen!

Omdat het voor een nachtrit toch wel donker behoeft te zijn, gewacht tot halfnegen alvorens met vieren van start te gaan. Een zijstraatje van het Kerkplein in en op de plek waar dat uitgaf op de velden, stond de bikewash opgesteld. Die wisten dan meteen staan voor na afloop! En hij zou nodig blijken! Naar rechts een servitudepaadje in en weg waren we. De tocht op zich was vergelijkbaar met andere nachttochten, dus een mengeling van asfaltbaantjes, servitudepaadjes, al dan niet verhard, een strook donker bos, een track over een soort van dijk en uiteraard de doortocht van omgeploegde velden. Bij aanvang konden we nog zonder licht rijden, maar het werd al snel goed donker.

Rond 12 km kregen we een stevige klim voor de wielen. Blij dat ik daar boven was! De eerste stop was in een uit betonplaten opgetrokken schuurtje, ik vermoed aan een voetbalveld. Toen ik binnenkwam zei een biker me dat het verder door de moeite was! Hij had het dan niet over het aanbod op de bevoorradingstafel, maar wel over de wijze waarop dit aangeprezen werd. Want topless bediening op een toertocht had ik nog nooit meegemaakt. Dat meiske mocht gezien worden. In de Heilige Schrift staat trouwens ergens geschreven dat men toch ook geen licht aansteekt om het dan onder de korenmaat te verstoppen! Ik hoorde een biker zeggen dat hij thuis naar zijn vijs zou krijgen indien geweten was wat hier te zien was! Want buiten zijn eega kreeg hij geen naakte vrouwen te zien! Er zijn dus nog brave mannen in deze wereld!

Door wat gesukkel met het slurfje van m’n zak, m’n drinkzak wel te verstaan, raakte ik bij de start na de stop even achterop. Na de stop ging het ook weer even naar boven, en dan heb ik het wel over het parcours en niet over eventuele andere zaken. Intussen was het ook duidelijk geworden waarom er hier geen kidstoer georganiseerd werd! Jinba Ittai stond aan de kant, hij was z’n maat ineens kwijt en keerde terug. Op die plek ging het naar rechts een smal steil paadje op en raakte ik Offshore kwijt. Veel andere bikers waren er niet meer onderweg. Op 14 km volgde een zware modderstrook tussen de velden. Daar was het voor mij toch even afstappen! En dat goedje blijft overal aan kleven, dus banden en schoenen vol modder! Eens je dan weer op vastere grond komt, vliegen de klodders modder je om de oren! Veldwegen en asfaltstraatjes werden ons deel, soms naar boven kruipend, dan weer lekker naar beneden bollend. Jinba kwam me in een veld weer voorbij gesjeesd.

Omstreeks 17 km ging het naar links, kwam ik voor een poortje te staan en doemde een steile helling over kasseitjes op. Halverwege zag ik een licht branden. Stond daar nu een biker te wachten? Als dat zo was, dan kon hij zich verdomd goed stil houden! Na een kwart van de helling ben ik noodgedwongen afgestapt, teneinde mijn energie hier niet volledig te verspelen. En wel op een goede plek, daar waar een schaars geklede dame langs de kant van het pad stond! De tweede stond even verder en had dus zelfs licht bij en tenslotte reden we nog een derde schoonheid voorbij. Ze konden zich allemaal roerloos stil houden! Als je wil weten hoe dat komt, moet je zelf maar eens naar hier komen rijden! Boven aan de kasseihelling stonden twee jonge snaken te kijken naar wie hier tot boven kon rijden. Puffend heb ik hen gezegd dat ik afgestapt was om langer van de omgeving te kunnen genieten! Een straatnaambordje vermeldde “Kluisberg Roosdaal”. Die helling heeft haar naam dus niet gestolen.

Boven op de Kluisberg stond een schoolgebouw. Je bent gezegend als je elke dag zo naar boven naar school mag kruipen! Want ook langs de andere kant, waar de straat was, ging het opwaarts. In een donker vettig pad stonden gevarenbordjes die eerst een diepe put en daarna de aanwezigheid van een blote (sic) betonnen rioolbuis aankondigden. Daar was voorzichtigheid geboden. We kregen ook een glibberig paadje naast een beek te verwerken. Daar was het ook wat uitkijken. In een smal servitudepaadje stond een bordje dat de keuze liet tussen “the heavy way” en “the easy way”. Toch maar voor het eerste gekozen. Eigenlijk viel de doortocht van dat omgeploegd veld best mee, want ik had het op eerdere stukken soms lastiger gehad, ook al moest je hier stevig trappen. Op zo’n veld moet je soms zelfs trappen tijdens een afdaling om vooruit te komen! Ik kreeg er het gezelschap van een andere rijder. Want veel anderen had ik niet meer gezien. Na de doortocht van het veld kwam er wel een lastig stukje omdat je daar tussen twee groeven van een omgeploegd veld moest rijden, je kent dat wel, zo van die velden die omgeploegd zijn met van die bergjes waar later het plantgoed op komt. Ik zag twee lichtjes achter me naderen, maar ik was net weer op tijd uit de klei zodat die twee mannen zonder probleem voorbij konden, terwijl de klodders modder weer rond m’n oren vlogen!

Aan de tweede bevoorrading had m’n tellertje er al 25 km op zitten. Daar werden we opgewacht door een blonde schone in zwarte lingerie. Het was alleen zo gênant dat haar borsten zo naar mij bleven kijken! Gelukkig was er ook verwarming voorzien voor het geval het lieve kind het nodig zou hebben! Niet alleen het oog kreeg lekkers om te snoepen, je kon er ook wat eten en drinken. Waartoe die gaatjes in de tent dienden heb ik niet gevraagd. Glorie of zoiets? Gloria, ja dat staat ook in de Schrift! Snel weer op pad, in de hoop de anderen nog aan de aankomst te zien, lees het vooropgestelde uur van de aangekondigde acts niet te missen! Gloednieuwe verkeersborden in een smal paadje kondigden “slipjesgevaar” aan. Wegeltjes en straten voerden ons verder doorheen een donker landschap. In de verte zag ik twee rode flikkerende lichtjes. In een stevig klimmend paadje tussen de velden slaagde ik er warempel zelfs in om deze twee bikers in te halen! Dat me dat nog mag overkomen! We kregen vanuit een straat op een hoogte een mooi zicht op de oranje lampjes in de diepte. Diegenen die daar wonen moeten overdag een mooi uitzicht hebben over Borchtlombeek. De hoek om en weer naar beneden rijdend, kondigden de oranje straatlantaarns aan dat we weer bij af waren. Ik had 29 km op m’n tellertje staan.

Eerst m’n lampenwinkel en rugzakje in de auto gaan leggen. Patje2 stond buiten te genieten van een drankje. Goed dat hij me opmerkzaam maakte over het voorhanden zijn van de bikewash, want mijn fiets zag er lief uit. Dus maar snel het zootje afgespoten. Binnen in het zaaltje was het druk en het kostte wat moeite en geduld om aan een drankje te geraken. De reden van de toeloop was duidelijk. De blonde schone van aan de tweede stop voerde er namelijk een lapdance op met een biker die de avond van zijn leven beleefde. Alhoewel, die jongen is misschien meer gewoon! Kan best zijn! Ze werd opgevolgd door een collega paaldanseres. Ik denk toch dat die kunstjes aan zo’n paal niet simpel zijn. Ik zie mij nog niet direct aan zo’n paal gaan hangen, mijn benen naar boven zwieren en dan naar beneden glijden. Zeker niet met hoge hakken aan! Het zou trouwens ook geen gezicht zijn! Paaldansen in een parochiezaal! De tijden zijn duidelijk veranderd. En dat in het zicht van de Christus aan zijn kruis op de achtergevel van de kerk.

Nog een laatste glas gedronken tijdens een babbel met Patje2. Het armbandje van de inschrijving kon je inruilen tegen een hot-dog in een kraam dat zich onder Christus had geparkeerd. Omstreeks middernacht huiswaarts gekeerd. Even over enen was ik thuis, maar nadat ik m’n spullen had proper gemaakt voor de volgende dag was het toch weer knap laat eer ik in m’n bed lag! Want op zaterdag trek ik naar Rillaar om ginds de nightride te rijden. Het zijn drukke tijden!

’t Was plezant om naar Borchtlombeek afgezakt te zijn en dit bijzondere initiatief eens mee te maken. De organisatie was in orde. Het parcours was genietbaar en vergelijkbaar met sommige andere nachttochten. Misschien dat de pijlen mettertijd kunnen voorzien worden van reflecterende strips, alhoewel ik maar op één plek echt gemist heb. En daar hingen dan nog drie pijlen! We zullen aan dit alles terugdenken wanneer de dertiende nog eens op een vrijdag valt!

Het verslag van deze tocht kan je ook lezen op mtb-you en mountainbike.be!

Toertocht (30-40-50 km) van MBC ’t Zonhoekje te Zele op paasmaandag 09-04-2012.

Het was weer vroeg opstaan op deze paasmaandag om voor de derde dag op rij een toertocht met de mountainbike te gaan rijden. Omdat de andere tochten te ver rijden waren, was mijn keuze op de tocht van MBC ’t Zonhoekje in Zele gevallen, ook al is Oost-Vlaanderen niet mijn favoriete regio. En na Zulte vorige zaterdag zou dit de tweede rit zijn in deze provincie gedurende dit verlengd weekend van Pasen. Een dikke drie kwartier rijden met de auto en ik was ter plekke. Aan het aantal geparkeerde wagens te zien kon de tocht blijkbaar toch rekenen op heel wat deelnemers. Gelukkig was de start buiten het centrum van de gemeente, in tegenstelling tot de Halloween-nightride van afgelopen november (Brigand Bikers). Het feit dat er naast de grote tent een kraampje stond waar frieten, hamburgers en braadworsten verkocht werden, stemde me hoopvol om na de tocht iets te kunnen knabbelen. Want op het aangeboden gratis paasei hoefde ik waarschijnlijk niet te rekenen. Tot de voorraad strekt! Tegen dat ik weer bij af zou zijn, zou de paashaas zijn mandje waarschijnlijk toch al uitgedeeld hebben en de voorraad uitgestrekt zijn! Het bonnetje dat ik daarvoor bij de inschrijving kreeg zou inderdaad een maat voor niets blijken te zijn. Ik had trouwens liever een briefje met een noodnummer gekregen voor in geval van ernstige pech! Misschien waren ze wel beschikbaar, want na afloop meende ik er eentje in het gras te hebben zien liggen.

De kans dat je een willekeurige onbekende deelnemer op een volgende tocht nog eens ontmoet is quasi nihil! En toch kwam ik hier voor de derde keer op rij drie bikers tegen van het Waasland Mountainbiketeam en de dito school: een man, een vrouw en een jongen. Na Anderlues op 3 april en Zulte op 7 april kruisten hier voor de derde keer onze wegen! Zij waren vertrekkenklaar toen ik me nog moest gaan inschrijven. Met hun scholing ben ik toch geen partij om hen te kunnen volgen! Om 9.40 u kon ik van start gaan voor de route van 50 km, vermits de route van 60 km noodgedwongen met tien kilometer ingekort was omwille van werken in verband met het Sigmaplan.

Gedurende de eerste 3,5 km werden we over asfaltbaantjes doorheen de velden gestuurd en daarna nog een dikke kilometer over een dijk langs de Schelde. Daar was het ferm stompen tegen de wind in. Toen we de dijk weer af reden hadden we de wind in de rug en dat was een wereld van verschil! Kwestie van wat hoogtemeters te maken, ging het weer de dijk op en direct weer af over een paadje door het gras om de Dijkstraat te bereiken. Even verder passeerden we Café-Taverne Het Veerhuis in het midden van nergens. Maar er is toch een bushalte en er stonden zelfs twee mensen te wachten! Even verder was de dijkhelling afgesloten met draad waarachter schapen liepen. Zij hadden in het gras hun eigen singletracks gemaakt om over te lopen! Na 5 km ging het de dijk weer af en de velden in. Na een reeks veldwegen die er allemaal eender uitzagen, bereikten we na 7 km de eerste splitsing tussen de routes van 30 en 40-50 km op een plaats waar een veldweg uitgaf op een asfaltbaantje. Ik hield er even halt en een paard in de wei kwam me gezelschap houden. Misschien had het gehoopt iets lekkers te krijgen!

Vanaf het restaurant Den Draver in de Quote te Berlare, een buurgemeente van Zele, ging het parcours over veldwegen en betonbaantjes. Mijn vreugde kon niet op toen we na 10 km, net voor de dorpskom van Berlare, naar rechts een bos in doken! Eindelijk af van die saaie veldwegen! Maar de vreugde was van korte duur. De strook, met een haakse bocht er in, was amper honderd meter lang en bovendien was het privé! De vele bordjes die er aan die enkele buitenhuisjes hingen maakten dat meer dan duidelijk! We volgden op dat ogenblik even het traject van een blauwe vaste route. Het bospad maakte plaats voor een smal weidepaadje en daar waar de vaste route afweek naar rechts toe, moesten wij naar links om te arriveren in een straat van Berlare.

Even verder wees een pijltje naar links, maar reed ik een straat in, in plaats van een smal wegeltje tussen de huizen te nemen. In de verte zag ik bikers van de andere kant afkomen. Omdat ik het zaakje niet vertrouwde op m’n stappen teruggekeerd. Al goed, anders had ik het grootste deel van de toer gemist! Via dat wegeltje bereikten we na 13 km het achter de huizen gelegen natuurdomein Berlarebroek. Dit natuurgebied is het van vocht verzadigd restant van gronden die vroeger in aanmerking kwamen voor turfontginning van 1696 tot 1840. Turf werd toen gebruikt als brandstof voor de verwarming van de huizen. Ook het Donkmeer is eigenlijk het restant van zo’n voormalige turfput. Er liepen veel joggers te sporten. Jammer genoeg reden we, uitgezonderd op de brede toegangsweg, niet door, maar eerder omheen het domein, en dat over smalle tracks op de rand van bos en weiden. We maakten er bovendien een grote lus rond een omgeploegd veld, de boeren waren er met drie tractoren in de weer, zodat we de bikers die nog op komst waren, konden zien rijden. Want we raakten bijna hetzelfde punt als waarlangs we daarnet Berlarebroek hadden verlaten.

Eens de velden voorbij kwamen we na 15 km in een woonwijk met mooie villa’s van rijke mensen, gevolgd door de doortocht van het centrum van Berlare, door straten en via servitudes die ons langs huizen en krochten voerden. Je houdt soms niet voor mogelijk wat mensen nog willen renoveren! Een brede private dreef voerde ons voorbij een merkwaardige gerestaureerde hoeve waar voor de stallingen ook nog een soort van huis gebouwd is. Na nog een dreef (links en rechts zag je huizen staan) tussen twee poorten en enkele straten, doken we na 20 km weer de velden in. Op 22 km volgde een kort maar plezant stukje over enkele zandpaadjes en heuvels op een terrein naast een basisschool, gekend als de Konijnenberg. Laat nu net daar op de weinige te overwinnen hoogtemeters voor mijn neus een koppel bikers stilvallen op het enige lastige zanderige klimmetje!

De paadjes werden vanaf dan weer landelijker en liepen rakend langsheen woonwijken, tot we na 23 km Berlare weer uit reden, te merken aan het bord met in het rood doorstreept “Berlare-City”. Dat laatste had een onverlaat er met een spuitbus aan toegevoegd. We kregen vanaf hier een lange weg van goed aangereden aarde die zich langsheen stukken bos en voorbij visvijvers slingerde om op 27 km weer de bewoonde wereld van Berlare te naderen. We reden voorbij een gerestaureerd gebouw dat luistert naar de naam Riekend Rustpunt aan het Sluis in Berlare. Dit is de gerestaureerde losplaats voor mest die indertijd aangevoerd werd uit de steden toen er een mestoverschot was. Het gebouwtje doet thans dienst als een piepklein museum. Het Riekend Rustpunt is een klein museum, uniek in Vlaanderen, dat een totaal onbekend en weinig bestudeerd aspect van de geschiedenis belicht: mesttransport over water van de stad naar het platteland. Onder de titel Van stadsstront naar zandgrond is er een permanente tentoonstelling, gewijd aan de beer- en mesthandel van de 17de eeuw tot ergens in de jaren ’30 van vorige eeuw. De steden hadden grote afval- en mestproblemen en de buiten kon die producten goed gebruiken voor de bemesting van de landbouwgrond. Overal langs de waterwegen ontstond dan ook een drukke handel tussen de stad en de buiten. De plek is thans een rustpunt op fietsroutes en waarom het riekend wordt genoemd moet met de uitleg van hierboven duidelijk zijn!

Door anderen te volgen rijd ik verkeerdelijk voor de dijk naar links en naar beneden een heel eind door de grasvelden. Omdat ik bij het weer op de dijk komen geen pijlen bemerk, en in de verte rechts van me andere bikers zie rijden, vertrouw ik het zaakje niet en keer op m’n stappen terug. Bedoeling was van rechtdoor op een track de dijk af te rijden en het pad te volgen naast het water. We vervolgen onze weg over een paadje en fietspad op de dijk, waar we na 30 km rechts een straat ingestuurd worden. Een bordje vermeldt, ook voor andere fietsers, dat het pad verder onderbroken is voor werken in verband met het Sigmaplan. Verder in de straat staat de bevoorrading, verzorgd door een drietal vrouwen. De partjes appelsienen die ze gesneden hadden smaakten lekker en daar heb ik dan ook goed m’n best aan gedaan. Er lagen ook koekjes en peperkoek. Er was een zoete sportdrank en cola om te drinken. Er stonden nog andere rijders waarvan ik sommigen later nog op mijn pad zou ontmoeten. Op die plaats was ook de splitsing waar de 50 km haar eigen weg op ging.

Via een servitudepaadje werden we naar verharde paden door bos en natuurgebied geleid tot aan de grens tussen Berlare-Uitbergen en Schellebelle (Wichelen), enkele mooie kilometers tijdens deze tocht. Op dit schilderachtige plekje klokte het tellertje 34,5 km af. Na een gerestaureerde hoeve naar rechts over een veldweg. Daarna volgen lange saaie kilometers over landelijke betonbaantjes in een vlakke omgeving omzoomd door bomenrijen. Opvallend waren de vele knotwilgen en de afwezigheid van bebouwing. Buiten kilometers vreten heeft de extra lus voor de lange afstand weinig te bieden! Via de lange Uitbergsestraat (we hebben geen bergen gezien, hoe kunnen we er dan uit komen?) rijden we Kalken (Laarne) binnen en worden we door de straten van een nieuwgebouwde wijk gevoerd. Op 40 km eindigt daarmee een saai stukje van deze tocht.

Veldwegen brachten ons daarna tot in Overmere (Berlare) waarna we de toegangsweg tot het Recreatieoord Nieuwdonk (44 km) op rijden. Een dikke kilometer verder passeren we het Donkmeer met fontein. Waar is de tijd dat ik hier als kind op een mooie zondag in een watertrapper op het meer voer toen ik met m’n ouders naar dit toeristische pleisterplaatsje afzakte? Zo vele jaren dat er sindsdien van m’n leven zijn vervlogen! Of hoe de mountainbike mij terugvoert naar een vage herinnering uit m’n kindertijd. Ik zou er geld voor geven om nog eens een dag van toen te kunnen herbeleven! We rijden de tavernen en restaurants die langs het meer staan voorbij en slaan het leuke Bareldonkpad in dat ons doorheen een natuurgebied leidt. De parcoursbouwers hebben er voor gezorgd om de toer met een mooi stuk off-road te beëindigen. Want we slaan het Kamershoekpad in, waarna enkele mooie veldwegen ons weer naar de grote baan, de Keltenlaan, brengen. Na die overgestoken te zijn brengen enkele straten ons na 50 km weer naar de tent in Veldeken.

Nog een praatje gemaakt met de drie bikers van het Waasland Mountainbiketeam die op het punt stonden huiswaarts te keren na een lange après met een vriend die ze er ontmoet hadden. Mijn fiets vastgelegd en het kraampje alle eer aangedaan met een hamburger en een zakje frieten. Alsof de kwijtgespeelde calorieën er direct weer bij moesten! Het geheel doorgespoeld met een frisse ice tea. Het werd donker en begon te regenen. Na mij kwamen een trio jonge mensen van aan de stop en nog slechts twee oudere bikers toe, zodat bijna iedereen zijn rit droog had kunnen rijden, ondanks de voorspelde regen. Spijtig genoeg thuis mijn fiets wel in de regen moeten schoonmaken.

Het parcours kon me niet zo bekoren, maar dat weet ik op voorhand als ik naar Oost-Vlaanderen kom. Nu heb ik de streek ook eens bij daglicht gezien. De organisatie was in orde, de stop verzorgd, de afpijling duidelijk en in orde en er stond een grote warme tent waarin je na afloop even kon uitblazen. De pijltjes hadden op sommige plaatsen wel de neiging ondersteboven te waaien in de wind. Van de bikewash en de douches heb ik geen gebruik gemaakt.

Het verslag van deze toertocht kan je ook lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Op de foto's: het Riekend Rustpunt boven de oude sluis te Berlare met de permanente tentoonstelling Van stadsstront naar zandgrond, de fontein in het Donkmeer te Overmere-Donk en de Kalkense Meersen.

 

Toertocht (25-32-46 km) van de Olmense Volleybalclub OVC te Balen-Olmen op paaszondag 08-04-2012.

Vroeg uit de veren en na een stevig ontbijt op weg naar Balen-Olmen. De fiets stond nog van gisteren op de auto. Me geparkeerd op een veilig en ideaal plekje in het begin van de Polderstraat, een zijstraat van de grote baan naar Meerhout. Het parcours volgde een stukje van die baan zodat ik heel wat bikers zag vertrekken toen ik me stond klaar te maken, ook al was het al ruim over negen uur. Me ingeschreven in de tent op de Olmense Markt zodat ik om klokslag 9.30 u kon vertrekken voor de toertocht van de Olmense Volleybalclub OVC.

Via een straatje in de buurt van de kerk het dorp uit en het kanaal Kwaadmechelen-Dessel over via de brug op de grote baan richting Meerhout. Op die brug kwam ik de broer van m’n clubvoorzitter tegen! Hij had zijn toer na 20 km moeten staken omwille van een lekke band, terwijl z’n gereedschap in de auto was achtergebleven. Hij voegde er nog aan toe dat ik een mooi parcours kon verwachten. Reeds na 1 km troffen we een mooi bos waar we een toertje van anderhalve kilometer voor de wielen kregen om daarna via de grote baan Meerhout binnen te rijden. Vanaf 3 km voerden bos- en veldwegen ons door een knappe omgeving om zo de Grote Nete te bereiken die er door het landschap kronkelt met vele bochtjes die wij evenzo dienden te maken, vermits we van 5 tot 6 km het paadje naast de rivier volgden. Leuke paadjes voerden ons weer richting de bossen.

Vanaf de zevende kilometer ging er een ware speeltuin open in het bosgebied Volsbergen en werden we over megabangelijke singletracks gestuurd die op en af door de bossen kronkelden. Alleen al hierdoor kon deze toer niet meer stuk. Soms moest ik me wel reppen omdat ik op de tracks achternagezeten werd door anderen. Het was dus overal er op en er over! Het verwonderde mij wel van rode bordjes van een vaste route te zien. Dat moet dan de Landduinenroute geweest zijn die de gemeenten Meerhout, Mol en Balen aandoet. Ondanks het feit dat ik deze route al een aantal keren gereden heb, kwam dit stuk met niet bekend voor! In ieder geval had de organiserende vereniging er de mooiste stukjes van deze route uitgekozen! Na 10 km trof ik de fotografe Connie, zittend in een put, om de bikers die daar naar beneden kwamen in haar lens te vangen. Onlangs had ze me een foto opgestuurd voor in m’n blog, zodat ik even gestopt ben om met haar in levenden lijve kennis te maken. Ik ben er een tijdje blijven staan praten en toen kwam ook SilverFokske het bergje afgesjeesd. Het was intussen een tijd geleden dat we elkaar nog gedurende een toertocht hadden gezien. Om niet het risico te lopen dat de pijlenophalers me vroeg of laat zouden inhalen, moest ik toch weer op pad. En bikers, vergeet niet van uw fotootje van deze rit te bestellen!

Het bergje met de nijdige wortel dat na de foto volgde had me liggen, maar dat had ik verwacht. Tijdens de babbel met Connie had ik al mannen gezien die op hun stappen terugkeerden om er kost wat kost op te geraken. Eén ervan viel zelfs om voor de heuvel, in al zijn ijver om een tweede poging te wagen! Er stonden een aantal deelnemers te wachten op maten of anders om na te gaan wie er dan wel zonder problemen boven geraakte! De fun ging verder op de tracks en omstreeks 13 km volgde een zanderige strook met een korte zware klim aan een boom met grillige takken. Alles gegeven om er op te geraken, want er hingen net een aantal jonge snaken in mijn wiel. Dat moet een bergje zijn dat gelegen is op een lus rond een zandvlakte in de buurt van een kapelletje dat aan een boom hangt op de vaste route in Hulsen (Balen) waar de Kopbergstraat overgaat in een zandweg. Een toertocht van de Belgische Politiesportbond op 3 oktober 2011 vanuit Mol Tennis in Heidehuizen heeft me daar ook ooit over gestuurd. De parcoursbouwers van de volleybal kennen dus blijkbaar ook de mooie stukjes die er in de buurt van de vaste rode route te vinden zijn!

Tot 14,5 km kregen we plezante paadjes voor de wielen tot we uiteindelijk uitkomen in de Schommelstraat in Balen op de plek waar ook de rode vaste route uit de bossen tevoorschijn komt. Even verder duiken we het paadje Greesveld in tussen een bos en een veld. Bij een vorige tocht vanuit Mol lag het er hier nog zeer modderig bij, maar nu had zich op de natte strook al een paadje gevormd. Bovendien kregen we hier af te rekenen met brokken steenpuin die in de grond zitten. We kwamen uit op de Borgerhoutsedijk in Mol om er na 16 km de splitsing te treffen tussen de tochten van 32 km en van 46 km. Voor de langste route wordt de rode vaste route verlaten om de baan over te steken en de straat tegenover de Bremdoornstraat in te rijden aan het afgebrande oude huis. Wat dieper in de straat ging het naar rechts opnieuw de bossen in om er te kunnen genieten van de singletracks. Hiermee ging voor de tweede keer een echte speeltuin open vol leuke paadjes op en af in de bossen tot aan de speelzone Volmolen. Daar werden we weer naar de Borgerhoutsedijk gestuurd ter hoogte van goktent Magic Dice. Even verder weer de baan over om tot mijn verbazing na een bospad weer uit te komen in de Bremdoornstraat waar ook de rode vaste route passeert. Daar werd toch weer even van afgeweken om een singletrack rechts mee te kunnen pikken. De volleyballers kennen duidelijk hun streek! Het tellertje toonde dan 21 km.

Na het paadje ging het een track in het bos over om uit te komen op een bruin zanderig pad. In de verte was veel beweging te zien en troffen we na 23 km de plek van de bevoorrading. Een partje appelsien, een halve wafel en een halve appel achter de kiezen gestoken en doorgespoeld met een beker water. Net toen ik aanstalten maakte om weer te vertrekken kwam Bruce Wayne daar toe! Na blijkbaar lang geïntrigeerd te zijn geweest door elkaars boodschappen op het forum, stonden we op een goede dag aan de stop van de nightride in Rillaar oog in oog in de duisternis. En sindsdien kruisen onze paden elkaar al wel eens tijdens toertochten. Altijd leuk van deze joviale mens tegen te komen. Na een babbeltje en eens goed te hebben gelachen konden we er weer tegen voor het vervolg van de rit. Bruce beweerde niet goed in vorm te zijn, maar hij schoot weg als een pijl uit een boog en verdween al snel in de bossen. Aan de stop ook een drietal Slijkfretters, waarvan één vrouw, gespot. Zullen zij net als Bruce volgende zaterdag ook present zijn voor de nachtrit in Rillaar? Ik had verwacht dat ze me weer zouden inhalen, maar ik heb geen Slijkfretter meer te zien gekegen!

We komen het bos weer uit aan de gemeentelijke opslagplaats in Mol tegenover de voetbalvelden en volgen er even de vaste route achter de terreinen van de Tennisclub Mol, maar dan in tegengestelde richting, wat ik niet zo’n goed idee vind! Na enkele tracks kwamen we uit in de straat (Belsebaan) van de Tennisclub op grondgebied Balen in Heidehuizen om er na 25 km de splitsing te treffen tussen de routes van 32 en van 46 km. Voor de lange afstand ging het daar naar links een straat in en dan weer naar rechts om uit te komen op de drukke baan van Balen naar Mol-Gompel tegenover ik vermoed een jeugdgevangenis. Daar de verkeerde richting uitgegaan, want het volgende pijltje stond aan de overzijde van de baan naar links toe. We doken na 29 km een track door de bossen in achter de magazijnen van Meubelen Odrada waar andere tochten ook al wel eens passeren. Leuke tracks werden ons deel tot we uit het bos tevoorschijn kwamen over een steil klimmetje ter hoogte van een spoorwegovergang. Andere tochten duiken hier gewoonlijk de bossen in. Even verder stond in de Modderloopstraat het perpetuüm mobile nog altijd lustig heen en weer te zwieren achter het raam van één van de weinige huizen. In wat volgde kregen we een track doorheen het open veld en langsheen bomen naast een beek om na 33 km uit te komen op het jaagpad naast het kanaal. Andere tochten doen dit paadje vaak in de omgekeerde richting. Als je de richting omkeert ziet de toer er meteen helemaal anders uit. Misschien was dat net een goede zet om er op die manier een boeiende tocht van te maken.

Het jaagpad over tot aan de brug in Gompel om het kanaal te kruisen en de fabriek te passeren om na 35 km één van de meest intrigerende plekken van deze streek nog eens aan te doen. Meer bepaald het voormalige casino van Mol-Gompel en de omringende arbeiderswoningen. Een even bizar als imposant gebouw met de merkwaardige torentjes, dat ten prooi gevallen is aan verwaarlozing en vandalisme. Helaas! Dan ging het via het pad naast en achter de voetbalterreinen dat langsheen een eigenaardige beek en enkele vijvers passeert om uit te komen aan de met betonplaten ommuurde plek midden de bossen. Nu viel het me op dat deze plek ook vlak naast het kanaal ligt. We rijden er langs en rond over enkele mooie tracks om een eenzaam huis te passeren en dieper de bossen in te duiken over even mooie paadjes. Voor mij werd de tocht nu interessant omdat ik een gebied binnen reed dat mij niet bekend is vanuit andere tochten. Hier kregen we nogmaals een aantal leuke wegeltjes voor de wielen. Echt een mooi stukje waar ik ingehaald werd door vier bikers, de enigen die ik na de splitsing sinds de bevoorrading nog te zien heb gekregen! Om op 39 km uit te komen aan een aantal mooi gelegen villa’s in een straat die Wildenest (Balen) genoemd wordt. Welke wilde zijn nest daar gemaakt heeft mag Joost weten.

Na 40 km reden we weer door Balense straten en passeren er Café ’t Hoekske waar ik in het voorbijrijden begroet wordt door een vrouw die het terras veegt, rijden door een straat die Wolfsvennen heet en komen weer uit op het jaagpad naast het kanaal. Andere tochten passeren hier vaak in de andere richting. Ik stop even om een lekkere energiereep te verslinden. Er passeert een biker met “Fizik” op z’n broek en volgens mij had ik die kerel kort na de start ook al gezien. Tegen het tempo dat hij reed kan het best zijn dat hij de toer nog eens een tweede keer aan het rijden was. De brug over, de brug weer onder en via een weg naast het kanaal bereiken we Rosselaar. Aan een volgende kiezelweg wijst een pijltje naar rechts. Verder geen pijlen meer te zien. Aan het einde van de straat kom ik weer op de plek waar ik daarstraks kort na de bevoorrading gepasseerd was. Daar stond toen de splitsing in de Belsebaan. De pijltjes waren er weg, maar de splitsingsbordjes lagen uitgetrokken op de grond. Teruggekeerd en gemerkt dat er in de zijstraat Wouwerstraat halverwege een pijl hing. Aan het einde van de straat niets. Links achter de hoek een pijl. Verderop een track door het bos ingereden, dat leek me het meest logisch, en toegekomen op een kruispunt van boswegen. Gegokt op links. Geen pijlen meer te zien. Ik vertrouwde het zaakje niet en ben teruggekeerd. Ik trof er ook twee vrouwen die een uitgestippelde wandeltocht maakten en evenmin nog pijlen vonden. Ik vermoed dat daar een saboteur aan het werk geweest is. Indien de pijlen al zouden opgehaald geweest zijn, had ik helemaal niets meer gevonden. Even paniek, vermits de naam van het Balense gehucht waar ik vertrokken was me niet meer te binnen schoot. Wezel was het niet!

Vermits de tocht er bijna op zat aan een plaatselijke duivenmelker in de Wouwerstraat de weg naar Olmen gevraagd. Hij had de bikers daarstraks zien rijden over het pad dat ik daarnet ingeslagen was. We zagen daar nu de twee vrouwen wandelen. Ik had dus wel goed gegokt. Maar ik ben dan, zoals de man het me uitgelegd heeft, via de kerk van Rosselaar en de grote baan weer naar Olmen gereden. Een brug over het kanaal over en nog een oude watermolen gepasseerd om de tent op de Olmense Markt weer in het vizier te krijgen. Daar was niet veel leven meer te bespeuren, er stonden geen fietsen meer. Ik heb nadien wel in de flyer gelezen dat de fietsparking binnen in de tent was! Maar vermits ik ook al wat tijd verloren had bij het zoeken in Rosselaar, vermoed ik dat de meesten al weer naar huis waren en heb ik m’n auto weer opgezocht. Er kwamen bekende stukken in de tocht, maar op een heel andere manier aan elkaar gebreid, zodat er een heel nieuwe toer ontstond. Ik heb me geamuseerd op deze paaszondag en ben content dat ik na lange tijd eindelijk nog eens een paar bekenden te zien heb gekregen.

Het verslag van deze toer is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!