Archief

Toertocht (45-60 km) Rit van de Gouverneur van WTC De Leierenners te Zulte op zaterdag 07-04-2012.  Tijdens deze fietshappening zijn er ook uitgestippelde tochten voor wielertoeristen op de weg en familietochten met de gewone fiets.

Na een stevige rit, eigenlijk altijd rechtdoor over de snelweg, toegekomen in de Waalstraat, midden een KMO-zone.  Het zekere voor het onzekere genomen en m’n auto geparkeerd op een ideaal plekje op anderhalve kilometer van de start.  Even moeten zoeken naar die startplaats.  M’n fiets in de bewaakte stalling geplaatst en na ingeschreven te zijn kon ik omstreeks 11.45 u vertrekken in het kielzog van nog een andere biker voor de Rit van de Gouverneur van WTC De Leierenners.  Gedurende de eerste kilometer werden we over een smal paadje in een omgeploegd veld gestuurd.  Over de eerste tien kilometers valt weinig te vertellen.  We reden over asfaltwegen, meestal rustige baantjes, met ter hoogte van de snelweg een intermezzo van honderd meter over een grindpaadje.  Dit alles op de grens met Waregem en Kruishoutem.

Na 10 km reden we door de landelijke Bredestraat in Kruishoutem en bereikten een schilderachtig plekje aan gerestaureerde huizen op het kruispunt met de Oude Molenweg.  Eens deze Molenweg achter de rug kregen we een kasteeltoren te zien die moederziel alleen in een bos stond van één of ander domein waarvan de woning aan het gezicht onttrokken werd.  Dat was in de rustige Waregemsestraat waar we een eerste zachte helling op moesten.  Twee kilometer verder doken we een verharde weg in die ons een eindje door een mooi bos voerde.  Dat was van korte duur, want dra voelden we weer asfalt onder onze wielen.  Even verder reden we voorbij een groot wit kasteel, gelegen in een grote tuin met een dubbele slotgracht en waterpartijen.  Na 13,5 km troffen we de eerste splitsing tussen de toeren van 45 en van 60 km.  Voor de langste afstand ging het dan voorbij enkele mooie oude huizen met in blauw en geel geschilderde luiken.  Druk was het niet.  Op dit eerste deel had ik vijf bikers me weten inhalen.

Die huizen met die kleurige luiken kwamen me bekend voor.  Even later werd me duidelijk van waar!  Want toen we even later de Kasteelstraat dienden te beklimmen, herkende ik die plek van tijdens de Lozerbosveldtoertocht vanuit Kruishoutem die ik al een paar keren gereden heb.  Dan kom je van de andere kant en rijd je in die straat naar beneden tot aan die kleurrijke huizen.  Ik ben daar toen zelfs even van het parcours afgeweken omdat ik wou zien wat zich boven achter de bocht in die bosrijke omgeving bevond.  Nu werden we naar rechts in die richting gestuurd en ze stond er nog, die villa in de hoogte, links van de weg.  In plaats van de straat weer naar beneden toe te volgen, werden we over een klim in het bos gejaagd.  Deze mooie track bevond zich op privaat terrein.  Zo zouden we er nog tegenkomen.  Het is een zegen dat vele mensen hier hun privéterreinen openstellen voor deze gelegenheid, want daarin zaten ook meestal de mooiste stukken!

Asfalt en betonbaantjes brachten ons in de richting van Nokere en Wortegem-Petegem.  Op 17 km troffen we een paadje door de velden waar twee bikers me voorbij gingen.  Van km 20 tot 21 konden we genieten van een mooi privébos met leuke paden.  Een groepje van vier stak me voorbij en toen we het bos uitkwamen bleef één biker in m’n wiel hangen.  Net voor een brug moesten we de baan over en links een paadje in slaan.  De biker die in m’n zog reed ging rechtdoor de brug over.  Volgde een veldweg waarna we een track op moesten die op de zijflank van het bruggenhoofd gelegen was.  Daar was het wat keren en draaien tot we op een parkeerplaats uitkwamen.  Daar stond na 24 km de eerste bevoorrading.  Even later kwam de kerel die in m’n wiel was komen hangen ook toe.  Hij was gewoon te ver gereden.  Ik vond het al raar dat hij gewoon rechtdoor reed terwijl hij toch zag dat ik aanstalten maakte om de weg te kruisen.

Aan de stop was allerlei lekkers om te eten: bananen, appelsienen, wafels, honingwafels, rozijnen, granenkoeken, tot zelfs paaseitjes toe!  Wie daar niets naar zijn zin vond is een moeilijke mens!  Er stonden ook mensen, groot en klein, die de familietocht reden met gewone fietsen.  De kleine jongen in het fietskarretje kwam er het beste van af.  Hij hoefde niet te trappen!  Even later werd ik aangesproken door een man en een vrouw in zwart-oranje pakken die net waren gearriveerd.  Die pakken kwamen me bekend voor!  Of ik het was die zij vorige zondag een paar keren gezien hadden tijdens de toertocht in Anderlues!  Toen hadden ze een kleine jongen in hun gezelschap.  Ja, dat was ik.  Ik heb het in m’n verhaaltje over de tocht van Anderlues trouwens over dit trio bikers van het Waasland Mountainbiketeam gehad.  Zij reden gezwind rond en mijn helm af voor de jongen die daar de route van 60 km uitreed!  Zij hadden het verhaal niet gelezen.  Dus dat was de kans om wat publiciteit te maken voor mtb-you!  Het gebeurt niet vaak dat men dezelfde mensen op een volgende tocht tegenkomt.  Het is me nog eens overkomen met een vader en zijn zoontje die ik eerst in Mol had zien rijden, hen vermeld had in m’n schrijfseltje, en hen nadien weer ontmoette op een toertocht in Wiekevorst.

Na van alle lekkers geproefd te hebben, weer op weg.  Eerst kregen we een veldweg voor de wielen geschoven.  Tot 27 km konden we ons hart ophalen op de paadjes die zich doorheen een mooi bos op privaat terrein slingerden.  Volgens de kaart is dat het Spitaalbos.  Ik werd weer ingehaald door de twee Waaslanders en ter hoogte van een boskapelletje door nog een snelle jongen.  Even later kwamen we ter hoogte van enkele mooie huizen weer uit het bos tevoorschijn in de Tjammelsstraat in Wortegem-Petegem.  Na een aantal asfaltwegen volgden meer off-road-paden, vaak over private domeinen met een kort maar stevig bosklimmetje op 32 km.  De omgeving was intussen ook landelijker geworden.  We reden dan nog steeds in Wortegem-Petegem.  Twee bikers staken me voorbij, kort voor een kruispunt waar een tot woonhuis omgebouwde molenromp staat.  Omstreeks 34 km reden we Nokere (Kruishoutem) binnen en rond 36 km volgde een stukje baan waarop we ook de groepen wielertoeristen te zien kregen die aan de Rit van de Gouverneur deelnemen op de weg.  Eén kerel keek even bedenkelijk opzij toen hij me het paadje tussen de weiden in zag rijden.

Verder ging het de Ooikestraat in en passeerden we een oude hoeve waarvan een hangar op instorten staat.  Ook de Lozerbosveldtoertocht passeert hier.  Ik meen me te herinneren dat bij één van mijn eerste deelnames deze plek nog bezaaid lag met oud landbouwgetuig en onnoemlijk veel rommel.  Dat is nu allemaal opgeruimd.  Mij eens tot op de binnenplaats achter de vervallen stallen gewaagd om daar een nog in redelijke staat verkerend verlaten woonhuis te treffen.  Op dit deel van het traject was het wat drukker, want ik kreeg er een deelnemer of 11 te zien.  Eens de oude hoeve voorbij reden we een track op tussen de weiden en troffen op 37,5 km een splitsing tussen de beide afstanden in de Galgestraat in Kruishoutem.  Voor de route van 60 km ging het dan de Nokerepontweg op en verder naar rechts de drukkere Oudenaardsesteenweg op.  Even verder reden we Ooike (Wortegem-Petegem) binnen en verlieten de drukke weg door links de overdadig met keien bezaaide Duytstraat op de grens met Oudenaarde in te slaan.  Een weidepaadje brengt ons naast een beek tot aan een schilderachtig gelegen oud gerenoveerd huis en een grote nieuwe villa inclusief schuur.  Ik meen dat de Lozerbosveldtoertocht deze plek ook passeert.  Ik krijg er even het gezelschap van twee andere bikers.

Een stevig klimmetje over een smalle geplaveide kerkwegel brengt ons tot in de Wannegem-Ledestraat van waaruit ik rechts een groot wit kasteel kan zien staan en recht voor me een molen.  Een plek me bekend uit de Lozerbosveldtoertocht.  Even tot aan de molen gereden, niet wetend dat de tocht daar dra toch zal passeren.  En daar krijg ik de Huisepontweg te zien waarlangs de Schietsjampettermolen gelegen is.  Ik meen hier ooit eens een bord te hebben zien staan dat vermeldde dat de Ronde Van Vlaanderen hier passeerde.  In de TV-reeks die daarover gemaakt werd is deze molen eventjes te zien in een slecht getrukeerde sequens, zoals in oude films een bewegende achtergrond de indruk moest wekken dat een wagen aan het rijden is.  Ik meen me ook vaag te herinneren dat bij mijn eerste deelname aan de Lozerbosveldtoertocht deze straat nog niet voorzien was van de huidige kasseitjes.  Op mijn stappen teruggekeerd en het parcours weer gevolgd.  We worden over een verhard pad om het domein van het witte kasteel en nog andere gebouwen heen gestuurd, beneden ligt een vijver met bouwwerk er in, om dan naar links de Huisepontweg op te rijden en voorbij de molen te komen.  Even verder vinden we in deze straat de tweede bevoorrading voor een schoolgebouw in het midden van nergens.  Of toch aan de rand van een dorpje met kerktoren.  Ik had wat te doen met de mannen die daar voor de bevoorrading moesten zorgen, want het woei daar redelijk hard en het was er koud.  Ook hier kon je kiezen uit een groot aanbod van fruit en lekkernijen.  Er waren nog een vijftal andere bikers aanwezig en er kwamen er nog enkelen toe.  Ook twee wandelaars die ik daarnet tijdens de klim op de kerkwegel had zien lopen, mochten genieten van het aanbod.  Het tellertje toonde 44 km.

Na de stop ging het aan een kruispunt de drukkere Kasteelstraat op richting Zingem.  Aan dat kruispunt stond ook een groot kasteel met een aantal ajuintorens.  In een zoldervenster brandde licht.  Dan heeft men zo een groot verblijf en gaat men op de zolder zitten!  Daarna volgde een mooi stukje off-road met eerst een klimmetje en dan een plezante afdaling.  Asfaltbaantjes leidden ons door het centrum van Kruishoutem zo omstreeks km 50.  We moesten een drukkere baan op zonder fietspaden.  Daar bemerkte ik een bordje dat verwees naar het bekende Hof Van Cleve.  Even tot daar gereden om dat eens met eigen ogen te zien!  Daarvoor moest ik wel een ferme klim in de Riemegemstraat overwinnen!  Aan het restaurant zelf was geen beweging.  Ik had verwacht dat het er groter zou zijn.  Ook het bord aan de ingang is van een bescheiden kaliber, wat van de eigenaar niet kan gezegd worden!

Op mijn stappen teruggekeerd en het uitgestippelde parcours weer vervoegd.  Intussen had ik 55 km achter de rug.  Via een grote brug op een afgescheiden fietspad naast een drukke weg ging het de snelweg over.  Dan naar links op een paadje naast een beek met eenden.  Daar werd ik bijna uit mijn sokken gereden door een auto die een carpoolparking verliet.  Wat dan volgde was een echte afknapper.  Zo’n afgrijselijk lelijk landschap met kris kras door elkaar neergepote gebouwen en huizen.  Daar stonden koterijen tussen die nog bewoond bleken te zijn ook, te zien aan het buiten liggende kinderspeelgoed.  Of een oud huis met daarnaast een kanjer van een hoogspanningsmast!  We arriveerden in Zulte-Olsene en passeerden het huis van een verwoed duivenmelker, te merken aan het aantal duivenhokken.  Ze stonden wel vlak bij de spoorweg!  Die vogels moeten zich de pleuris schrikken, elke keer als er een trein passeert!  Naast de spoorweg een heel eind tot aan de overweg om er de sporen te kruisen.  Langs de andere kant dienden we op onze stappen terug te keren zodat we de duivenhokken ook aan de achterzijde nog eens te zien kregen!  Het tellertje toonde 59 km.  Dan volgden woonstraten met huizen tot ik na 66 km weer bij af was.  De laatste tien kilometer waren een dooddoener.  Daar zou men een alternatief voor moeten kunnen bedenken, zo dat mogelijk is.  Het laatste stuk blijft immers vaak in het geheugen van de bikers hangen!

M’n fiets in de bewaakte stalling gezet en direct een broodje hamburger gekocht aan het kraampje dat buiten stond.  Die twee mannen moeten een gouden dag beleefd hebben met de verkoop van hun hotdogs, hamburgers en braadworsten!  Daar stonden constant hongerigen aan te schuiven!  Binnen nog een rijsttaartje gegeten en twee ice tea gedronken, alles aan de ondenkbare prijs van één euro!  Deze toer was niet mijn ding!  Redelijk wat asfalt!  Ik houd meer van bossen en de natuur.  Het was wel tof van de schilderachtige plekjes die ik tijdens de Lozerbosveldtoertochten had leren kennen nog eens te zien.  Toevallig heb ik de editie van september 2011 gemist door vast te zitten in de file van m’n werk naar huis, waardoor het te laat was om nog naar Kruishoutem te rijden.  Ik had er ook geen benul van dat Zulte zo dicht bij Kruishoutem ligt en dat een groot deel van de tocht over die gemeente zou lopen!  Je moet alle streken eens aandoen en niet overal heeft men dezelfde mogelijkheden, maar geef mij toch maar de tochten in de Kempen, Limburg, Vlaams en Waals Brabant!  Het was toch een plezante dag en de voorspelde buien bleven ons bespaard!

Dit verslag is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Op de foto’s: de Huisepontweg in Kruishoutem (Wannegem-Lede) met een kapelletje, de Schietsjampettermolen en het Kasteel van Wannegem-Lede!  Klik op de links om de originele foto’s te zien.

Toertocht 18ième Rando Verte (20-35-50-60 km) van de Crazy Bikers te Anderlues op zondag 01-04-2012.

Na vroeg opstaan en een lange rit en het passeren van ettelijke verkeerswisselaars op de snelwegen, kwam ik omstreeks 9.15 u toe in het straatje in Anderlues van waaruit de achttiende editie van de Rando Verte van de Crazy Bikers vertrok. Ik denk niet dat ik ooit al in deze streek geweest ben, vermoedelijk zelfs nog nooit in Henegouwen, en zeker niet om te komen biken. Niettemin klonk de naam van het stadje Morlanwelz, over wiens grondgebied een deel van de toertocht liep, me niet onbekend in de oren. Doelstelling: de toer van 50 km rond maken. De rit van 35 km vond ik wat kort in verhouding tot de verre verplaatsing en de langste afstand van 60 km wat veel vermits ik de streek hier niet kende. Ik moet in ieder geval aan de inschrijving opgevallen zijn, want een man kwam me vragen van waar ik afkomstig was en stond me zelfs in het Nederlands te woord! Hij wist me te vertellen dat er nog al Vlamingen vertrokken waren.

Om 9.30 u van start gegaan in het gezelschap van een viertal anderen. Er diende al snel een keuze gemaakt te worden tussen de verschillende afstanden. Het viertal overlegde welke afstand ze zouden nemen en versperde aldus de toegang tot een servitudepaadje. Twee kozen voor de korte toer van 35 km en van de twee anderen maakte één aan het einde van het paadje toch nog rechtsomkeer! Na nog enkele smalle servitudes dook ik dan in het gezelschap van één rijder na 2,5 km asfaltbaantjes de bossen in over een goed van dikke wortels voorziene pad! De aanblik van dit bos en het prachtige weer beloofden een mooie tocht. Het ging een smal beekje door om daarna geconfronteerd te worden met een slijkerige strook die weer overging in een bospad. Even verder moesten we weer een dieper uitgesneden beek oversteken. Daar ben ik toch maar afgestapt teneinde niet het risico te lopen op een onaangename of voormalig pauselijke wijze kennis te moeten maken met de Henegouwse bodem, lees op mijn bakkes te gaan! Net voor de beek stond een biker te prutsen aan z’n fiets. Het bos begon al tekenen van fris groen te vertonen in de ochtendzon, terwijl de wilde witte bosanemonen in bloei stonden. Op 5 km kwamen we weer uit het bos tevoorschijn.

Daar moesten we een baan kruisen om een asfaltbaantje te nemen richting Rouveroy en Bienne-Lez-Happart. Joost mag weten waar deze oorden ergens gelegen zijn. Terwijl ik even aan de kant stond staken 6 Franstalige bikers de baan over. In het zog rijdend van dit zestal volgden 2 km langsheen een asfaltbaan die op dit ogenblik druk bereden werd door een aantal tot racewagen omgebouwde voertuigen die met veel lawaai en show voorbij kwamen. We sloegen naar rechts een fietspaadje in dat door het bos liep en bereikten de grens met een deelgemeente van Binche. Het viel me al direct op dat de bikers hier rustiger rijden en er niet zoals bij ons een koers van maken! Tijdens een zachte doch stevige klim doorheen een weide in een open vlakte, over een hobbelig paadje van keihard opgedroogde aarde, zag ik het zestal dan toch tussen de bomen verderop verdwijnen. De omgeving was er mooi om zien en een genietbaar paadje bracht ons doorheen een bos na 8,5 km weer tot een plek waar een aantal huizen stonden.

We reden een straatje in en over het schilderachtige dorpsplein waar een kerk en een kiosk stonden. Spijtig genoeg vond ik geen aanwijzingen over de naam van het dorpje. Servitudepaadjes naast eigendommen en veldwegen brachten ons tot aan een open plek midden de velden tot aan een kruispunt met een asfaltbaantje. Daar kon je een grote pyloon zien staan. Het tellertje toonde 10 km en een eenzame biker stak me voorbij. Het baantje over, waarna een goed van steenbrokken voorziene veldweg diende bereden te worden tot die weer uitgaf op een volgende asfaltbaantje. Ik zag de biker van daarnet in het zonovergoten landschap naar beneden bollen over dat baantje. Geen mooier zicht dan een mens op een bike in de lentezon. Om daarna zelf linksaf te slaan en begroet en voorbijgestoken te worden door een vermoedelijke deelnemer van de kortere afstanden die van rechts op het baantje toekwam. Even verder volgde een amusante off-road-afdaling. Aan het begin ervan stond een groepje van een man of zes die ik later nog ettelijke keren op mijn pad zou ontmoeten. De afdaling ging over een paadje vol stenen waar we halverwege weer een beekje door moesten, gevolgd door een zwaar klimmetje over een goed van keien voorzien paadje en een bosweg. Eens boven volgde weer een afdaling over een soort holle weg midden de prachtige bossen. Ik kreeg er het gezelschap van drie anderen.

Omstreeks kilometer 13 kregen we in het bos een moeilijker en technischer pad voor de wielen geworpen, goed voorzien van bochtjes en wortels. Het bospad ging over in een afdaling over een asfaltbaantje om na een kruispunt weer naar boven gestuurd te worden over de Rue de Binche, een weg in slechte staat en vol met opgestopte putten. We volgden deze lange straat doorheen het open veld. In de verte kregen we een toren van een mijnlift en een drietal terrils te zien. Hier moet dus ooit steenkool gevonden geweest zijn! De toren zouden we later nog van dichtbij te zien krijgen! We werden in ieder geval getrakteerd op mooie vergezichten en toen vier bikers me inhaalden op een kiezelpad, zag ik in de verte een tentje en de wapperende vlaggen van de eerste bevoorrading naast een oud huis staan. Die kwam na dik 17 km en een uur rijden. Er was van alles te eten: stukken wafels, peperkoek, cake met een soort crèmevulling, rozijnen en stukjes chocolade. Ook appelsienen en wel erg profijtig gesneden stukjes banaan! Er was ook een standje dat publiciteit maakte voor één of andere sportdrank in poedervorm. Er kwamen nog bikers toe, waarvan een gezin waarbij de vader zijn zoontje meevoerde op een aanhangfiets met één wiel, vastgemaakt aan zijn mountainbike. Zo bleef ook de kleinste niet verstoken van het genot van deze toertocht. Direct na de stop volgde de eerste splitsing waar de 60 km volledig afzonderlijk ging. Even getwijfeld, maar met het gedacht van “je ne connais pas cet endroit, alors il ne faut pas pendre dehors le grand Jean ici”, toch maar gekozen voor de vooropgestelde afstand van 50 km.

Een mooi servitudepaadje voerde me voorbij enkele uit de kluiten gewassen knotwilgen met aan de linkerkant een mooi vergezicht over de omgeving. Even verder ging de toer van 20 km weer apart en kort daarna, op een track tussen de weiden, ging de 35 km naar rechts haar eigen richting uit. Voor de 50 en de 60 ging het naar links tussen de weiden verder. We arriveerden in Morlanwelz en er volgde een snelle afdaling over een smal gekasseid paadje midden de weiden. De soms grote spleten tussen de kasseisteentjes boezemden mij weinig vertrouwen in. Ik zag de groep van zes die ik daarstraks al gezien had, achter me naderen. De afdaling ging over in een klim over een zeer smal paadje, zodat ik halverwege in een inham even aan de kant ging om uit te hijgen en het zestal te laten voorbijsteken. Daarvan waren er toch ook twee die even te voet gingen. Er kwamen nog een biker en een tweetal naar boven gekropen, waarvan de magerste en de kleinste met een pikzwart kroezelbaardje het ook knap lastig had en soms aan de kant ging, terwijl zijn zwaardere makker probleemloos naar boven trapte. En het was nog niet gedaan, want na eerst een zachte klim kregen we daarna nog twee stevige beklimmingen te overwinnen die telkens afgesloten werden met een zeer steil einde. Kroezelbaardje meldde aan zijn kompaan dat het “les cailloux” waren die hem de das omdeden. De klim lag inderdaad bovendien nog bezaaid met keien en steentjes. We reden voorbij een soort zandgroeve, waar ook een put achter huizen volgestort werd met zand. Een groezelige plek om te wonen. Servitudepaadjes voerden ons naar de bewoonde wereld.

Na 25 km doken we met z’n allen de drukkere straten in het centrum van het stadje Morlanwelz in, werden we vergast op een stevige klim over asfalt en kreeg ik het zestal weer achter me die uit een andere straat tevoorschijn kwamen. Om daarna op een track het bos weer in te duiken. Daar was weer een splitsing tussen de 35 km en de 50-60 km. De langste afstanden werden een klim op gestuurd over een paadje dat zich naast de spoorweg de hoogte in werkte. Het zestal moet weer een ommetje in Morlanwelz gemaakt hebben, want zij zaten ineens weer achter mij aan! Er kwamen er nog toe, waaronder twee jonge gasten. Het paadje naast de spoorweg steeg naar het einde toe steil naar boven naar een brug toe. De boordstenen aan het einde waren voor één biker te veel zodat deze een duik maakte in het naastliggende struikgewas tot jolijt van zijn vrienden. Hun gelach klinkt me nog in de oren! Anderen deden de laatste meters te voet en iedereen stond op de brug even uit te hijgen. Dan ging het de brug over de spoorweg over en naar rechts de trappen op tot aan een gerestaureerde en wit bepleisterde toren en enkele muren met ramen in. Een tekst op de toren liet zien dat hier een weeshuis was, genaamd naar een zekere R. Warocqué. Even verder stonden inderdaad imposante gebouwen die uitkeken over het stadje. Via trappen ging het weer naar beneden. Ik hoorde de twee jonge kerels achter me de trappen af dokkeren, terwijl ik halverwege gestopt was teneinde een casse-gueulle te vermijden. Een pad door het bos liep achter een woonwijk. Jammer genoeg blijken niet alle bewoners het bos achter hun huis te respecteren, te zien aan de rotzooi die er gestort was! Er volgde een zware klim over een pad in een groot bos die ik wel tot boven gehaald heb door halverwege even te stoppen en uit te hijgen. Twee die me voorbijstaken haalden het net niet tot boven. Kroezelbaardje zag ook sterretjes. We arriveerden op een baan aan een groot nieuw gebouwd asielcentrum.

Via de weg ging het weer naar beneden. De echten reden over het paadje dat zich op de berm naast de baan had gevormd. We arriveerden aan de grote poorten die de toegang tot het Domaine De Mariemont vormden op de grens tussen Morlanwelz en La Hestre (Manage). Tussen de bomen door zagen we links de grote kerktoren van La Hestre staan. Enig zoeken op internet levert me de volgende informatie. Het kasteel en domein van Mariemont waren het bezit van de familie Warocqué, die haar rijkdom haalde uit de steenkoolindustrie in de streek. De laatste erfgenaam Raoul Warocqué vermaakte bij zijn dood in 1917 dit bezit aan de Belgische staat. Het kasteel zelf is in 1960 afgebrand. In de plaats is een Museum gekomen, gewijd aan de sierkunsten. Het wordt thans beheerd door de Franse Gemeenschap van België. Dat verklaart de terrils in de omgeving. En blijkbaar is Elio Di Rupo in Morlanwelz geboren. Samen met de twee jonge gasten duik ik de imposante Beukendreef van Mariemont in en die tegenover het domein gelegen is. Het tellertje klokt dan 30 km af.

Aan het einde van de dreef was er weer een splitsing tussen de 35 en de 50-60 km. Voor ons ging het naar rechts over een bultje het bos in. Daar wees de pijl een beetje twijfelachtig naar rechts een groot bos in. In een lange dreef geen pijlen meer, er reed een biker rechtdoor, terwijl Kroezelbaardje en z’n maat halt hadden gehouden, niet goed wetend waar naartoe. Ik rechtdoor lekker naar beneden tot aan een smalle brug waarover ooit een trein moet gereden hebben. Daar wandelde een jonge kerel met z’n fiets aan de hand me tegemoet. Aan de brug trof ik pijlen die duidelijk bedoeld waren voor wie van de andere kant kwamen! Op mijn stappen teruggekeerd waardoor ik nu naar boven moest kruipen. Kroezelbaardje en z’n maat zagen me terugkomen en sloegen af in een dreef waar inderdaad een pijl hing! Maar daardoor hebben ze een heel stuk gemist, waaronder ook de tweede stop! En heb ik hen van toen af niet meer gezien.

Want ik vertrouwde het zaakje niet en heb nog eens goed rondgekeken. Want rechts van de weg hing ook een pijl die mogelijk verdraaid was, vermits je de witte rug ervan te zien kreeg. Toen merkte ik op de grond in het grind met verf gespoten aanwijzingen, de vermelding “RV” met een pijl naar rechts, zoals op zovele andere plaatsen. Het was de moeite waard om even gezocht te hebben, want er volgden een aantal zeer mooie singletracks op en af doorheen het bos. Ik kwam na enige tijd weer uit aan de brug. Het pad over en een beek door, gevolgd door een moeilijke klim over wortels. Een trio bikers van het Waasland Mountainbiketeam, man, vrouw en kind, staken me voorbij. Pluimgewichten die schijnbaar geen moeite moeten doen! Er volgde nog een biker in een oranje trui die net als ik het laatste stuk over de wortels te voet moest doen. Hij vroeg me in het Frans of ik aan de tocht bezig was en welke afstand ik volgde. Ik denk dat hij moe was. Achter hem aan door dit mooie stukje bos. Volgde een steile afdaling waar ik even panikeerde omdat het pad omheen een dikke boomstam zwenkte. Een verkeerde handeling had een onaangename kennismaking met deze bejaarde uit de kluiten gewassen telg in het Park van Mariemont als gevolg kunnen hebben! En remmen was schuiven! Maar ik ben heelhuids beneden geraakt.

Op 33 km volgde een tweede stop. Daar stonden enkele Crazy Bikers met twee auto’s. Je kreeg er een koek en een bekertje water. De drie bikers van het Waasland Mountainbiketeam en de biker met het oranje truitje stonden er ook. Tussen de twee in vertrokken. Even verder stonden de Waaslanders aan de kant voor een sanitaire stop. Even later passeerde ik weer de plek op het kruispunt van assenwegen waar Kroezelbaardje en z’n makker daarstraks stonden te twijfelen. Zij hadden dus ook de tweede stop gemist! De kiezelweg kroop gezwind naar boven en het vet was van de soep. Dus maar even te voet, terwijl de drie Waaslanders met hun geledigde blazen tot boven geraakten. Daarna volgde een singletrack doorheen het bos. Aan de rand ervan werden we naar rechts gestuurd en kwam ik weer aan een splitsing. Maar ik was ervan overtuigd dat ik hier al gepasseerd was! Even gewacht op de biker met het oranje truitje die ik daarnet nog achter mij had gezien, maar die bleek ineens in het niets te zijn verdwenen. Er stonden ook pijlen die bedoeld waren voor bikers uit de tegenovergestelde richting. Ik vertrouwde het niet en ben dan de richting van de 35 km op gegaan, want eenzelfde lus nog eens, dat zagen mijn vermoeide benen niet zitten.

Een paadje leidde ons tussen enkele huizen en voorbij een slagboom met “Acces interdit” over een terrein vol industriële archeologie. Eeuwenoude vervallen gebouwen met gebroken ruiten en overwoekerde muren, roestige machines en oude silo’s. Eens daar voorbij was er weer een splitsing. Enerzijds de 35-50 en anderzijds de 60 km. Gekozen voor het eerste. Ik reed voorbij een transportbedrijf dat gevestigd was naast een stokoud vervallen industriële gebouw en een grote watertoren. Ik had toen 40 km gereden. Dan ging het over een betonbaan van recentere datum en stuurden de gele pijlen me over de parking van de plaatselijke Delhaize om een zeer mooi bos te bereiken. Het eerste groen was er ontloken en op de bodem stonden vele blauwe bloemen en witte bosanemonen in al hun glorie mooi te wezen. De track slingerde zich naast een diep uitgesneden beek doorheen het bos en daarna langsheen de bosrand zodat men een mooi vergezicht kreeg over de naastgelegen vallei. Dit was de mooiste kilometer van deze tocht, in schril contrast met de bouwval en verwaarloosde omgeving die we daarnet gepasseerd waren.

We doken weer het bos in en tussen de bomen door meende ik een tentje en bikers te zien. Maar eerst werd er nog een lus doorheen het bos gereden om enkele mooie paden op en af mee te kunnen pikken. En na 42 km arriveerde ik aan de derde stop. Er stonden nog een vader en een moeder met hun zoon. Dit trio zou ik tijdens het verdere verloop van de tocht nog ettelijke keren te zien krijgen. Een praatje gemaakt met één van de mannen die zorgden voor de bevoorrading. Of ik al ooit de Transsambrienne had gereden? Ook een organisatie van de Crazy Bikers uit Anderlues. Neen dus! Moest ik beslist eens doen! Niet te zwaar voor mij? Je kan kiezen uit verschillende afstanden! Weer op pad. Even later ging het pijlsnel naar beneden over een straatje tot aan het stationnetje van Carnières. Geen pijlen meer te zien! Ergens gemist? Terug naar boven gestrompeld! Halverwege inderdaad gemist. Een aanduiding op de grond en een pijltje dat door een geparkeerde wagen aan het oog werd onttrokken. We moesten naar links een uiterst smal paadje in tussen twee huizen en dit dan nog steil naar beneden over kleine kasseitjes. Een beproeving voor de sluitspier na 44 km rijden! Eens beneden ging het weer de bossen in.

Vanaf dan tot omstreeks 50 km voerde de tocht ons over veldwegen en bizarre servitudepaadjes die wegen kruisten of zich tussen huizen en tuinen slingerden. Het ene al merkwaardiger dan het andere, soms bezaaid met dikke wortels, dan weer met grote stenen en spijtig genoeg soms ook met glasresten en afval. Eén zo’n smal paadje voerde ons tijdens een stevig klimmetje onder een kleine brug van de voormalige spoorwegbedding. Even verder moesten we rechtsaf de spoorwegbedding op en reden we over datzelfde bruggetje. Vermits mijn tellertje reeds 50 km toonde en ik nog steeds niet de indruk had het einde te naderen, begon ik toch ongerust te worden. Soms had ik ook het gevoel plaatsen te passeren die ik al gezien had. Alhoewel we nu dichter bij een terril reden, zodat je de zwarte flanken goed te zien kreeg. En dat zou ik me zeker nog herinnerd hebben indien ik er al voorbij zou gefietst zijn! Ik was pas weer gerust toen ik het ouderpaar met hun kind van aan de derde stop weer in het vizier kreeg tussen de velden. We reden nu vlak naast de toren van de mijnlift die ik in het begin van de tocht in de verte had opgemorken. Ernaast lag een bizarre hoeve. Het trio Waaslanders stak me weer voorbij. Zij volgden waarschijnlijk het traject van de grootste toer zodat ik ze telkens weer inhaalde. Mijn hoed af voor de jongen die er bij was om zo een rit in deze streek te rijden.

Voor mij mocht er zo stilaan een einde aan komen. Ik begon echt moe te worden en het landschap had ik nu wel zo stilaan gehad! Toch steeds de route van 50 km blijven volgen. Soms was het wat uitkijken naar de vermeldingen op het asfalt, bijvoorbeeld aan splitsingen, want dat ben ik niet gewend. De laatste kilometers voerden ons over asfaltbaantjes en servitudewegeltjes langs weiden. Het was alsof er geen einde kwam aan deze tocht en de Crazy Bikers ons niet meer wilden loslaten! Tot ik weer het duo met kind bemerkte. Een laatste afdaling over een asfaltbaantje en dan naar links om het bordje aan de start weer te zien! Achter mij volgde het duo met kind en kwamen ook de drie Waaslanders toe. Deze hadden hun wagen voor de mijne geparkeerd, zo bleek nadien. Op de startplaats weerklonk nog de luide muziek, maar bleek het meeste intussen al opgeruimd. Maar gelukkig laat men in Wallonië de pijltjes lang genoeg hangen zodat ik mij niet zoals in Vlaanderen te pletter moet rijden om als traagrijder en late starter de bikers die de pijlen weer ophalen voor te blijven!

Ik was niet in vorm, ik had er weer tergend lang over gedaan! Nochtans heb ik wat hoogteverschillen betreft al zwaardere tochten gereden. De fysieke inspanning van deze toer was zeker niet te onderschatten. Het was niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Er zaten redelijk wat asfaltbaantjes in de tocht. Indien natuurlijk alle klimmetjes off-road hadden geweest, dan had ik aan deze toer niet eens hoeven beginnen! Want deze dwongen me vaak tot afstappen, zeker deze met een steil einde. Het was voor mij een aangename kennismaking met een streek die tot nu een gesloten boek was gebleven. Een streek met vele contrasten. Schilderachtige plekken, mooie huizen, maar ook armoedige huizen die achter elkaar gebouwd staan naast een helling en waar jonge mensen wonen. Oude koten die nog gerenoveerd worden, terwijl ze mij eerder rijp lijken voor de sloop! De organisatie was in orde, met drie stops met knabbeltjes en drinken en over het algemeen een duidelijke afpijling, op het stukje in het bos van Mariemont na. Achter m’n ruitenwisser zat een klein blaadje in het Frans en gebroken Nederlands dat een toer in Leernes aankondigt voor 6 mei aanstaande. Volgens de berichten op het forum moet deze toer de moeite waard zijn. Misschien een reden om nog eens naar hier te komen of eens mee te doen aan de Transsambrienne op 26 augustus. Het enige minpunt is de lange verplaatsing: 135 km enkel! Eigenaardig dat de gps mij op de terugweg langs de andere kant om Brussel stuurde. Maar daardoor zag ik de Leeuw van Waterloo staan. Ik denk niet dat ik dat beest ooit al van dichtbij gezien heb!

Het verslag van deze toertocht kan je ook lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Op de foto's: de Dreef van Mariemont en de kerk van La Hestre.

Foto's van Jean-Pol Grandmont (te zien op Wikipedia: Dreef van Mariemont en Kerk van La Hestre).

Op de derde foto: het Atheneum Warocqué te Morlanwelz.

Op de vierde foto: het kasteel van Morlanwelz.

Toertocht (25-35-45-55 km) van Joggingclub Ganshoren te Ganshoren op zondag 25-03-2012.

Na een rit naar Ganshoren (Corne d’Oie pour les phrancophones sans doute) en het even zoeken naar een parkeerplekje, kon ik me omstreeks 09.30 u inschrijven en vertrekken voor de toertocht van de Joggingclub Ganshoren vanuit hun clublokaal aan de Bosstraat. Dat lokaal ligt tussen twee spoorlijnen in en in de nabijheid van het Laarbeekbos. We werden dus na de spoorwegovergang naar rechts gestuurd richting de dreven en paden in dat bewuste bos en voorbij de grote villa die daar middenin gebouwd staat. Vermits het voor mij de eerste tocht was na de winterperiode met veel vlakke tochten in de eigen streek, viel dat klimwerk in dit bos toch wel even tegen! Want vlak kan je het hier toch niet noemen! Vele paden op en af voerden ons gedurende 2,5 km doorheen het Laarbeekbos en in de richting van de snelweg, waarvan je het geluid kon horen aanzwellen.

Daarmee lieten we meteen de verstedelijkte kern van Ganshoren achter ons en werd de omgeving landelijker. Ook al werden de open ruimten aan de horizon omzoomd door bebouwing. Hier gaat de stad hand in hand met de natuur en de landbouw. Op 3,75 km ging het nogmaals de spoorweg over, maar nu via een fietspad dat als een spiraal omheen een centrale paal naar boven kronkelde. Daarmee bevonden we ons intussen op het grondgebied van Asse waar we het schilderachtige kerkje van Sint-Bavo passeerden. Meteen werd de omgeving nog landelijker en werden we over een pad vol steenpuin gevoerd. Op 6 km ging het steenpad over in een wegeltje dat glooiend doorheen de weiden liep zodat je de bikers voor je naar boven kon zien kruipen tot ze tussen de struiken verdwenen.

Aan het einde van dit pad ging het naar links over een brug om de snelweg te kunnen kruisen. Aan de andere kant lag het Hotel Waerboom aan onze linkerzijde. Een nog redelijk nieuw imposant gebouw. De gasten zullen er het geluid van de snelweg bij moeten nemen. Voor ons volgde de eerste langere afdaling over een veldweg richting Bekkerzeel (Asse). Na 7,5 km passeerden we de Sint-Godarduskerk, waarna landelijke wegen en smalle paden kennis maakten met m’n fietsbanden. Een groepje van drie snelle rakkers van diverse leeftijden stak me voorbij. Ik kon ze weer bijbenen omdat ze op het smalle hobbelige paadje tussen groen niet voorbij twee dames geraakten die het wat lastig hadden op die bultjes. Of om van het uitzicht te kunnen genieten, natuurlijk. Eens het pad ten einde, zetten de twee dames zich aan de kant om op adem te komen en het sliertje achtervolgende mannen te laten passeren. Op 11 km ging het het Kerselaarspad op. Want in Asse hebben alle paadjes of buurtwegen hun eigen naam. Dat pad lag er vrij vettig bij en voor het eerst maakten we kennis met wat slijk. We zouden tijdens de rit nog een vijftal plaatsen passeren waar het wat vettiger was. Verder lag de bodem er beenhard bij. Ik was verwonderd over het feit van op 12 km reeds de eerste stop te treffen.

Daar kon je je te goed doen aan brokjes chocolade, stukken wafels, frangipanegebakjes en bananen. Het viel me op dat ik meer dan gewone belangstelling genoot van een deelneemster ter plaatse. Omwille van mijn sexappeal, als ik dat ooit al gehad zou hebben, kon dat niet zijn! Het bleek een dame te zijn die tot een groepje behoorde wat ik ooit in een verhaaltje vermeld had als het Fereyn-kwartet omwille van een val op een singletrack en in wiens zog ik de rest van de toer had gereden! Zij herinnerde zich nog dat verhaaltje. Enig opzoekwerk in mijn elektronisch geschiedenisboek en het gebruik van de zoekfunctie met het woord “lama” leert me dat dit tijdens de toertocht in Waasmunster was op 24 juli 2011. Ik herinnerde me namelijk dat we toen een zeer bizarre plek gepasseerd waren, meer bepaald de Kennel van Rialfo, een vreemdsoortig kasteel waar allerlei dieren, vooral lama’s, graasden. Als ik het bij het rechte eind heb, moet één van de dames uit het gezelschap dan Catwomen zijn. Catman (?) was ook present, alhoewel hij niet weer samen met de twee dames vertrok. Misschien kregen ze wat voorsprong?

Na de stop splitste de 25 km zich af van de rest, ging het voor ons de brug over de snelweg over en doken we het mooie en heuvelachtige Sint-Ulriks-Kapelle (Dilbeek) in. Over veldwegen op en af, soms tussen twee prikkeldraden die weiden afsloten en klimmend over een kasseiwegeltje. We deden ook een klein stukje van een lokale vaste route aan. Na 18 km volgde de splitsing tussen enerzijds de 35 km en anderzijds de routes van 45 en 55 km. Dat was vlak voor de plek waar al die kleine witte kapelletjes staan. Het was toen 10.50 u, dus ik was al een hele tijd op pad aan mijn gebruikelijke slakkentempo. Mijn vermoeden werd snel bevestigd, want dra volgde de korte maar nijdige klim aan het Kruis van Sjat. Waarom Sjat zijn kruis daar vereerd wordt, is me een raadsel. De smalle track eindigde in de Kruisborrestraat op het grondgebied van Asse. In die buurt kan je Sjat dus vinden! Tegenover de Kruisborrestraat is een grote parking van een café dat langsheen een drukke weg is gelegen.

We doken een singletrack op naast de parking om omstreeks 20 km de doortocht van Asbeek aan te vatten en er te kunnen genieten van een mooie en schilderachtige streek. De tweede stop diende zich na 22 km op een al even idyllische plek aan, tegenover een gerestaureerde hoeve die luistert naar de naam “De Hoge Bomen”. De bevoorrading stond opgesteld naast een vijvertje. In de verte stond nog een gerestaureerde boerderij. Het aanbod was identiek als aan de eerste stop en ook hier werden de twee voertalen gesproken en hoorde ik bikers praten in een dialect dat uit mijn contreien komt. De rit werd verder gezet over een stoffige veldweg tussen de weiden om aan het einde ervan de splitsing tussen de 45 en de 55 km te vinden. Het duo voor mij sloeg af voor de 45 km en ik rechtdoor voor de lange afstand, beer die ik ben!

Het begon al goed, want er volgde al snel een stukje langsheen een weide dat er vettig en zompig bij lag. Dat was de vorige keer, al twee jaar geleden, ook zo. Er waren daar toen een vader en zijn zoontje aan het werk in een boomgaard. Daarna volgde de doortocht van Meldert (Aalst), nog enkele wegen die er wat vettiger bij lagen, beenharde veldwegen en een stukje bos in een schilderachtige streek. We arriveerden na 27,5 km in de Huizekensstraat te Meldert en terwijl ik even aan de kant stond, werd ik voorbijgestoken door een man en een vrouw die aan de tweede stop waren toegekomen toen ik er vertrok. Het waren wellicht de laatste deelnemende bikers die ik tegenkwam. De Huizekensstraat heeft haar naam niet gestolen! Alle maten en soorten stonden er, van kleine vervallen en gerestaureerde, tot kasten van villa’s! En geen twee op dezelfde rooilijn! Een typischer Vlaams landschap kan men niet bedenken!

Een veldweg, aanvankelijk met grote stukken bouwpuin en overgaand in grote keien, leidde ons naar Baardegem. De landbouwwegen verharden met steenpuin is blijkbaar een Brabantse gewoonte. Ik begrijp er het nut niet van, tenzij om van het puin verlost te zijn. We reden er vermoedelijk over de resten van wat eens huizen waren geweest! We sloegen een brede veldweg in, een keihard biljartlaken waar met wat wind in de rug snelheid kon gemaakt worden. Het tellertje klokte 30 km af. Het deel van de tocht tussen de 30 en de 40 km was het mooiste stuk wat het landschap betreft. Met als opener een mooi stuk statig beukenbos waar je een vals plat diende te beklimmen om dan linksaf te slaan naar een zachte wortelklim, waar ik af te rekenen kreeg met een tegenligger. Tot 35 km reed ik door godverlaten velden met bitter weinig sporen van bebouwing. Het ging zelfs over een vers omgeploegd en bemest stuk landbouwgrond. Boeren ploegen hier vaak de servitudewegen mee om! Om dan geconfronteerd te worden met een kort technisch stukje vol putten en boomwortels. Hier ben ik nog ooit gepasseerd, vermoedelijk tijdens tochten vanuit Opwijk, Droeshout of Asse.

Maar de bewoonde wereld is nooit veraf en een veldweg ging over in een woonstraat. Op die veldweg kreeg ik te maken met vier mensen te paard om in te halen. In de straat vond ik geen pijl. Omdat er daar mensen waren en spelende kinderen hoopte ik dat deze het niet in hun peer gehaald hadden om een pijl weg te nemen! Even terug gereden en de paardrijders daardoor nog eens moeten lastigvallen! Gewoon het pijltje niet zien hangen! Het wees naar rechts naar een servitudepaadje tussen twee huizen. Dergelijke servitudes naast huizen en tuinen, afgewisseld met buurtwegen met naam, werden ons deel. Ik vermoed dat de routes van 45 en 55 km zich na 39 km weer samenvoegden.

Van 40 tot 42,5 km volgden leuke tracks tussen bomen in een glooiend landschap, om uit te komen aan twee kastelen. Even de asfaltweg naar rechts genomen. Aan de andere kant van de weg stond nog een derde kasteel! Hier wordt geen armoede geleden! Ik hoorde roepen! Toch geen pijlenophalers die mij de verkeerde kant hadden zien uitgaan! Neen, het waren wielertoeristen die even stopten! Rechtsomkeer gemaakt om vast te stellen dat het ene kasteel de naam “Putberg” droeg en in de gelijknamige straat in Asse was gelegen. Tegenover het kasteel werden we de heuvel op en het bos ingejaagd over een steile track tussen wilde bosanemonen in bloei. De lente is uitgebroken! Volgde een zware off-road klim over een aangereden pad naast een eenzaam huis in het bos. Hier had ik nog al gereden.

Intussen was de streek weer heuvelachtiger geworden op een ogenblik dat de vermoeidheid zich begon te laten voelen! Ik werd over servitudepaadjes gestuurd die boven tussen twee huizen doken, dan de velden in om dan onderaan weer tussen twee huizen uit te komen in een straat. Omstreeks 45 km genoot ik van een bospad tussen bomen op een door draad afgesloten terrein waarvan de bodem begroeid was met meiklokjes die nog niet in bloei stonden. Dat moet er daar over een paar weken prachtig uit zien. Een zware klim over een paadje tussen de velden gaf me even de doodsteek! Ik kreeg af te rekenen met een dipje! Ik raakte niet meer vooruit! Even gestopt om een energiereep achter de kiezen te steken. Twee Franstalige tegenliggers stopten om te informeren of alles in orde was. De klim ging over in een lange afdaling zodat ik een drietal kilometers gratis kreeg zonder er moeite voor te moeten doen. Want tussen de 45 km en de 55 km kreeg ik het toch zwaar!

Omstreeks 50 km volgde een meer bewoonde wereld met smalle paadjes tussen huizen en langsheen tuinen en velden. Na 52 km bereikte ik de derde rustplaats. Het verwonderde mij dat de twee dames ter plekke nog niet opgekraamd hadden. Buiten het duo in de Huizekensstraat en tegenliggers, had ik niemand meer gezien, zodat ik vermoedelijk de laatste was. De in de zon half gesmolten chocolade kon dus opgeruimd worden en ik kon me zonder blozen te goed doen aan de stukken koek die er nog lagen. De taalverhoudingen waren ook hier fifty-fifty! Ik had nog een 8 km voor de boeg, vermits de tocht 60 km was in plaats van de aangekondigde 55! Ondanks de vermoeidheid moest dat nog haalbaar zijn.

Even verderop passeerde ik een schuur alwaar de bevoorrading van de Boerenbike vanuit Droeshout ooit stond. Aan een grote open plek onder knetterende hoogspanningslijnen aan een straat die Heerveld heet op de grens van Asse en Kobbegem. Er staat een filmpje op YouTube waarop ik aan die stop te zien ben! Een biker met een tas op z’n rug kwam me op de brede zandweg vanuit de andere richting tegemoet. Dat zou later een pijlenophaler blijken te zijn! Vanuit het bos doken we een straat in. Daar stond twee jaar terug de bevoorrading op de oprit van een huis. Toen ging de toer in de andere richting. Tijdens een lange zachte klim over eerst asfalt en daarna verhard zand, doemden aan de horizon plots de bollen van het Atomium op. Een grotere tegenstelling kan men niet bedenken! De hoofdstad zien liggen vanuit zo’n landelijke omgeving! Ik vergeet nooit dat ene beeld aan het begin van de editie in 2010 die ik ook ben komen rijden. Ik zag een boer met z’n tractor in de weer op z’n veld, keerde me om en keek recht op de basiliek van Koekelberg! Onwezenlijk. Het tellertje toonde 55,84 km. We reden over het 13-bunders wandelpad, een naam me bekend van de Boerenbike. Op 57 km passeerden we het Sint-Gudulakerkje te Hamme-Merchtem, op de grens met Relegem (Aalst) dat ik in m’n verslag over de Boerenbike van vorig jaar vermeld heb. Nu stond het in de steigers voor restauratie. Die was ook nodig.

De bollen van het Atomium werden groter, het silhouet van de grootstad doemde hoe langer hoe meer op en het vat was leeg toen ik het Laarbeekbos weer bereikte. Daar vond ik geen pijlen meer toen ik de grote open plek aan de villa bereikte! Deze ochtend lag deze plek er verlaten bij, nu krioelde het er van de wandelaars die genoten van de warme lentezon. Ik heb wel tien keren gevraagd naar de Bosstraat en niemand kon me helpen. Ik wist dat ik de spoorwegen diende te kruisen, wat ik dan ook gedaan heb. Ik werd te woord gestaan in het Frans, door een Duitstalige dame en zelfs in het Engels, mais on m’a envoyé de l’armoir jusqu’au mur! Paniek sloeg toe! Niet zozeer omwille van het niet vinden van de plek, maar omdat ik doodmoe was! De laatste inboorlinge kon me dan toch verder helpen en stuurde me in de richting van de bontgekleurde wolkenkrabbers. Groot was mijn opluchting toen ik herkende waar ik wezen moest! Ik had er 70 km op zitten! Aan de chalet van de jogging waren geen bikers meer. Toen ik even stond uit te blazen aan de spoorwegovergang en de laatste energiereep verslond, kwam de ontpijler er met zijn kniptang langs om de laatste sporen van de toertocht uit te wissen!

Wat ik zeer sympathiek vond aan deze toer is dat ik ondanks mijn trage tempo en latere start toch nog heb kunnen genieten van de drie bevoorradingen, maar vooral dat ik mij niet te pletter moest trappen om de pijlenophalers voor te blijven en de hele rit heb kunnen rijden zoals ik dat graag doe. Mede omwille van het mooie weer beleefde ik een mooie, maar vermoeiende zondag! Of hoe men zelfs aan de rand van de hoofdstad een genietbare toer uit de hoge hoed kan toveren!

Het verslag van deze toertocht kan je ook lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Op de foto: het Laarbeekbos nabij Ganshoren.

Toertocht (10-25-45 km) van het Technisch Atheneum "Het Spoor" te Mol op zaterdag 24-03-2012.

Recht van m’n werk vanuit Hoogstraten huiswaarts gereden, m’n bike opgeladen, voor het eerst m’n korte broek weer aangetrokken en weer op weg richting Mol. Daar was het omwille van wegeniswerken even zoeken naar de start in het Technisch Atheneum “Het Spoor” en reed ik me vast in het verkeer in het centrum van de stad! Daardoor wat tijd verloren, zodat ik me slechts op de valreep nog kon inschrijven voor de tocht. Ik was nochtans niet alleen om zo laat nog te vertrekken, want een heel huishouden Resibikers, vader, moeder en twee kinderen, waren er ook nog bezig hun formuliertjes in te vullen. Om 14.30 u op pad. Eerst even door het drukke centrum van de stad in de buurt van de spoorweg. Ter hoogte van het station stak ik het viertal van daarnet voorbij om na 3 km de sporthal Den Uyt te passeren en een nieuw aangelegd betonnen fietspaadje te nemen naast een sloot. We arriveerden aan een drukke baan die we over moesten om dan richting Heidehuizen te rijden. Toen het tellertje 5 km afklokte, hadden we nog weinig anders dan asfalt en verhard onder de wielen gekregen en doken we dan toch het bos in. Een groepje van drie in hetzelfde pak gehulde sneller bikers stak me voorbij en even verder dook ik met het groepje mee de track door de bossen in.

Tot even over 7 km volgden leuke off-road-paadjes en tracks op en af door de bossen over het parcours van de vaste route. We arriveerden in de Spinstersstraat aan de rand van het bos en waar enkele kasten van huizen staan van mensen die beslist geen armoede lijden! De moeder en een kind van de Resibikers staken me voorbij, de twee anderen waren er niet meer bij, en ik zou ze niet meer te zien krijgen, net zo min als de vader met het tweede kind. Asfaltbaantjes brachten ons op 9 km naar een straat die Manheuvels heet. Die naam klonk me bekend in de oren, in die omgeving was ik nog al gepasseerd. We reden door Geel-Bel en konden de kenmerkende stompe kerktoren boven de huizen zien uitsteken! Tot dan hadden we al redelijk wat asfalt onder de wielen gekregen en slechts enkele stukken bos. We reden intussen over de rode vaste route voorbij de in de bossen gelegen kampplaats De Kievit. Even verder trof ik op 9,5 km de splitsing van de routes van 25 km en 45 km even voorbij de open plek in de heide ter hoogte van de Kapucienenberg in de Belse Bossen.

Spijtig genoeg liet men daar links voorbij het huisje een aantal mooie tracks liggen. Indien ik geweten had dat de vaste route zou gevolgd worden, dan was ik er toch in gereden, vermits ik ongeveer weet waar die track weer op het vaste parcours komt. We bleven op het brede zandpad door de bossen rijden om uit te komen aan de Kruiskwacht. Daar reed een grote groep te paard. Even verder ging het de baan van Geel naar Meerhout over om het sportcentrum De Lissenvijver voorbij te rijden. Ik had toen 13,5 km afgelegd. Een assenweg bracht ons door de bossen vanaf de Lissenvijver naar het domein Scherpenbergen-De Hutten waar we over de groene vaste route reden in een meer open landschap. Na 16 km ging het ter hoogte van een huisje weer de bossen in. Volgde een kort funstukje over een track op en af in de buurt van de Meerhoutse Bredestraat die daar als een zandweg door de bossen loopt. We passeerden het kruispunt van zandwegen midden de bossen. Een kilometer verder kwamen we weer uit het bos tevoorschijn ter hoogte van restaurant De Luihoeve in Meerhout.

Op 20 km volgde een leuk stukje over een iets moeilijkere zandweg met een paar opeenvolgende klimmetjes en afdalingen in bochten. Het viel me op dat de bodem er hier nog droger bij lag dan tot hiertoe reeds het geval geweest was. In de afdaling waren de boomwortels bloot gereden door de vaste routerijders. Een man wandelde er met zijn hond terwijl hij aan z’n gsm liep te prutsen zoals zo veel mensen tegenwoordig. We arriveerden aan een visvijver en reden het zandpad naast, ik vermoed, de Grote Nete op. Een stoffige en zanderige assenweg bracht ons voorbij de Grote Hoeve die in een bocht van de weg en voor een bruggetje op de oever van de Grote Nete ligt en die er dwars doorheen het domein vloeit. De metalen toegangspoort bleek nu netjes geschilderd te zijn. Van hieruit gezien ziet de oude hoeve er eerder uit als een klein kasteeltje. Het gebouw ligt in een straat die Hoevendijk heet op het grondgebied van Lil-Meerhout. We reden er nog steeds over de groene route en het tellertje klokte bijna 22 km af.

Op 24 km en om 16.00 u trof ik de bevoorrading die ik al van op afstand kon zien staan vermits er op die plek een heel bos gerooid was. Enkel nog stompjes stammen stonden er op een stoffig maanlandschap. Na een bocht in het zandpad arriveerde ik aan de stop. Drie vrouwen en een man namen er de honneurs waar. Eentje was al in de weer met het proper maken van de plastiek vaten waarin de sportdrank had gezeten. Me tegoed gedaan aan een banaan en stukken lekkere energierepen. Ik zal de laatste passant geweest zijn. Toen ik zei dat de laatsten die ik te zien had gekregen een moeder en kind waren, kreeg ik te horen dat dit tweetal zonet hier gestaan had. Dat ik de vader en het tweede kind niet meer te zien had gekregen, was te wijten aan het feit dat deze de korte route hadden gekozen, voegde men er nog aan toe. Eens weer op pad en de bocht naar rechts om, reed ik korte tijd later voorbij de chalet van de Kempense Modelclub aan de Volmolenweg op de grens van Meerhout en Balen. Geen modellenbureau voor catwalk-wandelingen, doch een vereniging voor modelvliegtuigbouw. Een viertal volwassen mannen waren er met hun miniatuurhelikopters aan het spelen. Hun speelgoed stond er uitgestald op de vaste tafeltjes en één was duchtig aan het stuntvliegen!

Zandwegen leidden me door de bossen. Na het oversteken van een drukke baan even voorbij de helikopters volgden van 26 tot 30 km zeer mooie tracks op en af en waarvan sommigen zich over heuvelruggen door de bossen slingerden. Hier en daar werd zelfs even van de vaste rode route afgeweken om een extraatje mee te pikken. Dit was het mooiste stukje van de tocht. We passeerden het kleine kapelletje dat tegen een boom hangt aan de rand van een open plek in het bos. Tijdens een andere tocht werd hier omheen die open plek een mooie lus gemaakt via een track die er over een heuvel loopt. Dat was een tocht op een donderdag toen ik toevallig vrij was. Die toer vertrok toen vanaf de Tennisclub Mol. Aan het kapelletje zat toen een groep rare snuiters. Nu niets van dat! Geen extraatje. Jammer! Indien het niet al zo laat was geweest had ik de lus proberen terug te vinden en te rijden. Even voorbij het kapelletje ging de zandweg over in een straat die Kopberg heet en in Balen gelegen is. Dat zal de naam zijn van de plaatselijke heuvel.

Aan Greesveld in Balen volgde het enige natte stukje van de tocht. We dienden er over een vettig paadje naast een weide te rijden, waardoor de fietsbanden dan toch vuil werden. Dit paadje gaf uit op de drukkere Borgerhoutsedijk in Mol. De vaste route en deze toer doken er even verder naast het vervallen uitgebrande huisje de recent met beton verharde Bremdoornstraat in. Ook daar liet men een lusje door het bos, wat door de meeste toertochten hier wordt meegepikt, figuurlijk links en letterlijk rechts liggen. Het tellertje klokte 32 km af. De Bremdoornstraat ging over in een brede bruinkleurige zandweg alwaar dan als verrassing toch een zijsprongetje gemaakt werd over een stukje singletrack doorheen de bossen. Om dan weer de zandweg te volgen tot aan de Tennisclub Mol in Heidehuizen op de grens tussen Mol en Balen. Dat schiep verwachtingen, want ik herinnerde me nog de mooie aanvang van de tocht die hier toen vertrok. We doken inderdaad een mooie track in die ons over de plaatselijke heide voerde. Ik vermoed dat men op deze plek meer uit de bossen had kunnen halen, getuige de tocht van indertijd. Na 37 km reden we voorbij de gemeentelijke opslagplaats van Mol waar de aanvang van de laatste vijf kilometers werd aangekondigd. Nadat we de tennisterreinen langs de achterzijde weer voorbijgereden waren. We waren dus in een lus doorheen dit bos gereden.

In plaats van de rode route naar links mee te volgen, moesten we naar rechts afslaan om verder voorbij de afsluiting van de opslagplaats te rijden. Even verder kwamen we uit in een straat en reden het Technische Sint-Paulusinstituut voorbij dat aan de rand van de bossen van Heidehuizen is gelegen en waarlangs menige toertocht passeert. Ook hier bleef het paadje achter de school onbenut. We werden naar het drukke kruispunt gestuurd om er de gloednieuwe ondergrondse fietsrotonde te benutten om aan de andere zijde van de drukke weg te geraken. Volgde een stukje over een weg die parallel met de grote baan loopt. Om dan enkele schilderachtig gelegen plekjes te passeren toen we naast vermoedelijk de Grote Nete reden. We kwamen uit op een weg naast de spoorweg. Het oversteken van een straat was een koud kunstje omdat de auto’s er moesten stoppen voor de gesloten slagbomen. Volgde een naast de spoorweg gelegen fietspad achter de huizen en voorbij grote oude slecht onderhouden schoolgebouwen. Rechts afslaan om de spoorweg te kruisen. Daar rechtdoor gereden in plaats van onmiddellijk na het kruisen van de sporen weer rechtsaf te slaan. Pijltje niet zien hangen! Omdat ik wist dat de school niet ver van de spoorweg was gelegen, vertrouwde ik het zaakje niet en ben op m’n stappen teruggekeerd. Even later was ik weer bij af.

Volgde nog een babbeltje met het viertal Resibikers dat vanuit Sint-Niklaas naar hier was afgezakt. Toen de vader de laatste van de vier fietsen op de drager zette, viel mijn eurocent. Die wagen was me even voorbij Wommelgem op de snelweg voorbijgestoken! Toch leuk dat het hele gezin dezelfde passie deelt. Zelfs onze nightride in december waren deze mensen komen rijden en de mooie toeren in de streek van Woensdrecht en Huijbergen waren hen niet onbekend. Zelf moest ik nog even zoeken naar m’n wagen die ik buiten het domein van de school ter hoogte van de bikewash had geparkeerd. Een bordje op de terugweg verried dat er in het Atheneum “Het Spoor” vandaag ook opendeurdag was. De rit weer naar huis verliep rustig en vlot. Gekozen voor de E34, ook al zijn er werken ter hoogte van Lille.

De tocht op zich was genietbaar, maar bij de aanvang zat er redelijk wat asfalt in en het is jammer dat de vaste routes bijna klakkeloos worden gevolgd. Vier euro vragen en de mensen dan over de vaste route sturen is eigenlijk niet netjes. Het feit dat ik na een uur als traagrijder al halverwege was, zegt veel. Maar het weer was mooi, de korte broek en korte mouwen zaten lekker en het was plezant om buiten te kunnen komen nadat de bike vorig weekend op stal had moeten blijven.

Het verslag van deze toertocht kan je ook lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Op de foto's: de kerk van Geel-Bel en de Kapucienenberg in de Belse Bossen.

Toertocht (25-35-45-55 km) van WTC-MTB Den Eel te Ravels-Eel op zondag 11-03-2012.

Of hoe een Papegaai achtervolgd wordt door kanaries! Omdat ik op zaterdagavond had deelgenomen aan een dropping met fikse nachtwandeling, was het weer een korte nacht geweest toen de zondagochtend de wekker afliep. Zoals gewoonlijk had ik weer meer tijd dan verwacht nodig om me klaar te maken en wakker te worden en was het al ruim 10.00 u toen ik voor de rit van WTC-MTB Den Eel kon vertrekken, een rit die ik enkele jaren geleden nog al gereden had. We verlieten het terrein over het zompige gras rondom de voetbalvelden van Eel. De vermoeidheid van gisteren zat nog duidelijk in mijn benen! Eens van het voetbalterrein af kregen we landelijke betonpaadjes voor de wielen. Na 3,5 km doken we dan van een asfaltbaantje zo goed als definitief de bossen in, want we zouden er nauwelijks nog uit tevoorschijn komen! Mijn vermoeide leden werden al direct weer op de proef gesteld, want het bospad lag er zeer zompig bij zodat het ferm stompen geblazen was gedurende de 1,5 km dat dit pad lang was! Daarna ging het tot 6 km over een brede bosweg. Wat me opviel was dat je de bossen hier nog echt kunt ruiken. De kruidige geur van dennenhout. Na een vochtiger paadje passeerden we op 7,5 km een grenspaal die in een veld op de rand van de Gewestbossen van Ravels stond. Ik heb hem ooit eens vermeld in een ander verslagje over een toertocht in deze streek, maar toen kwamen we van de andere kant en kwam hij meer naar het einde van de tocht toe. Even opzoeken leert me dat dit tijdens de toer van De Rappe Wielen uit Weelde was, op de zonnige eerste november van vorig jaar, toen we een prachtig najaar beleefden! Geen wonder dat het witte kapelletje van daarnet me bekend voorkwam! Aan de grenspaal troffen we ook de afsplitsing van de kidstoer.

Na 7 km zag ik vanaf een open veld aan de rand van het bos in de verte de fotograaf zitten die zich aan de andere kant van de open plek aan de bosrand had gezet met zijn toestel in de aanslag. Even gestopt omdat onze wegen elkaar zowel op internet als in de realiteit recentelijk al een paar keren gekruist hadden! Dus kon ik het niet maken van niet even te stoppen. Bovendien zou ik zo evenmin de foto van anderen vergallen, vermits men van daar alle bikers al van ver zag afkomen. Wat tijd gemaakt voor een babbel over mountainbike en natuurbehoud, twee niet altijd in vrede te verenigen zaken. Toch maar weer op pad, vermits ik al redelijk laat vertrokken was en graag de lange afstand had uitgereden.

Zompige paden doorheen de bossen dienden zich aan. Hier en daar dienden nog plassen en natte plekken ontweken te worden. Omstreeks 11,5 km volgde een mooie singletrack, gevolgd door veldwegen en bredere paden in het bos. Om een halve kilometer verder aan het einde van een smal paadje dat uitgaf op een asfaltbaantje de splitsing te treffen tussen enerzijds de 35 km en anderzijds de 45 en 55 km. Drie mannen in rode pakken stonden er langsheen de kant te wachten. Ik had hen daarstraks ook al de fotograaf zien passeren toen ik daar halt had gehouden. Ik werd er aangesproken door een man in een fluogeelgroen pak met de vraag of ik zinnens was de 55 km te rijden. Ach neen, dacht ik, toch niemand van de club die al in de aanslag staat om de pijlen op te ruimen! Het was inderdaad de bezembiker die als opdracht had na te gaan of niemand zich nog op de route van 55 km bevond! Ik zou me dus weer mogen reppen nadat ik nog geen kwart van de toer had afgelegd!

Op 15 km trof ik de splitsing tussen de routes van 45 en van 55 km. De route voerde ons op dat ogenblik door een soort heidelandschap met dennenbomen waartussen je een met hoog gras begroeide open plek kon ontwaren. Lange en vrij zompige wegen leidden me doorheen deze schier eindeloze bossen. Na 19 km was er een kleine bevoorrading met wafels en waar me door mannen in dezelfde fluogele pakken een flesje sportdrank werd aangereikt. De bevoorrading stond er verstopt onder de bomen naast een drukke baan. Er stond nog een late vertrekker en na mijn aankomst konden twee fluomannen die ook hun bike bij hadden, beginnen met het opruimen van de pijlen op dit deel van het parcours. De grote baan over en na een zompige aanloop volgden gelukkig drogere wegen. Via een bruggetje staken we het riviertje de Reusel over en kreeg ik er het gezelschap van vele wandelaars die er rondliepen op deze zonnige zondag met aangename temperaturen. Blij dat ik m’n windvest had thuis gelaten, want daarin zou ik me nu te pletter gezweet hebben!

Even later doken we een donker dennenbos in waar de lage takken in je gezicht gezwiept werden, om uit te komen op een plek in een bos met imposante dennenbomen. We moesten er van de fiets om via een versmalling de merkwaardige houten Koevoirtbrug over de Reusel op te kunnen gaan. Deze zou liggen op de grens van Esbeek en Hooge Mierde. Een viertal jonge Nederlandse kerels die met hun bikes aan de brug staan, vragen me welke toer ik aan het volgen ben. Ik kan hun dialect moeilijk verstaan. Vanuit Ravels ben ik gekomen! Dat is duidelijk geen optie voor hen. Eens de brug over even halt gehouden om eens te kijken naar het grote infobord naast de brug. Er staat een Nederlands echtpaar met twee kleine dreumesen die van onder moeders vleugels enigszins wantrouwig kijken naar die rare man op die fiets! Waar is de tijd dat ik met m’n zusje aan de hand door het Stadspark wandelde. Er bestaat nog een filmopname van, wat voor die tijd zeer uitzonderlijk was! Nog eens gezwaaid naar de jongen en het meisje die zullen opgroeien zonder mijn levensweg ooit nog te kruisen. Maar enkele meters verder wordt mijn pad wel plots gekruist door een wegvluchtende ree die het bos in duikt! Het gebeurt niet gauw dat ik ze van zo dichtbij te zien krijg! Het tellertje klokt een 22 km af.

Het stukje van de route vanaf de Koevoirtbrug kan me in ieder geval bekoren. Want we worden er over een zanderig paadje gestuurd met een aantal opeenvolgende stevige heuveltjes om te overwinnen. En met de gedachte dat fluobiker me dra weer op de hielen zal zitten gaat het eens zo goed na een tandje te hebben bij gestoken. Eens dit funstukje achter de rug, volgt een breder bospad en zie ik in de verte twee mannen in fluojasjes staan. We moeten er na 24 km weer dezelfde grote baan van daarnet over om na deze lus over de heuveltjes onze weg verder te zetten. Een bospad brengt ons na 25 km voorbij een kampeerterrein met vaste chalets waar mannen in hun tuintjes staan te koteren. Er staan grote bouwsels tussen die nog amper de naam chalet waardig zijn. Eerder luxe buitenverblijven! Na 27 km krijgen we nog een mooie zanderige track voor de wielen en op 28 km een track doorheen het bos die uitgeeft op een asfaltbaantje aan pechpunt nummer negen. Want op diverse plaatsen waren bordjes geplaatst voor mogelijke pechvogels. Omstreeks 30 km, tussen de pechpunten negen en tien, leidt de route ons over een smal pad dat deel uitmaakt van de wandelroute Pannenven. Ik merk voor me een biker of drie die reeds gezwind met hun kniptang pijlen aan het weghalen zijn. Even wachten daarmee, want er is hier nog ene onderweg! Daar waar het pad wat breder wordt, komt me een grote groep wandelaars tegemoet! En een vriendelijke groet wordt dan altijd insgelijks beantwoord. Het paadje geeft uit op een asfaltbaantje en even verderop tref ik de tweede bevoorrading op 34 km van de start. Daar wordt al volop opgeruimd. Een stuk banaan, een wafel en een bekertje drank achter de kiezen gestoken en snel weer op pad!

Na de stop duiken we de bossen in van een domein dat luistert naar de naam “De Mierden” op het grondgebied van Reusel. Ik kom plaatsen tegen met oefeningen van een fit-o-meter. Het is intussen 12.30 u geworden. Enkele kilometers verder rijd ik voorbij een soort van zwemvijver met een grote betonnen sokkel midden in het water. Ik ben ooit nog al voorbij deze plek gefietst. Van km 35 tot 37 volgt een zeer mooie singletrack die vanaf de zwemvijver door het bos evenwijdig loopt met een wandelpad. Ik meen me te herinneren dat men hier ooit tijdens een toertocht bezig was met het rooien van bomen. Maar intussen is alles al weer begroeid geraakt. Tenzij ik verwar met een andere plek. Intussen zie ik fluobiker weer dichterbij komen en deze keer heeft hij zelfs zijn fluo-maatje meegebracht! Ik stomp me te pletter, opgejaagd door deze twee gele kanaries van de inrichtende club!

Het parcours volgt de schijnbaar onuitputtelijke paadjes in de bossen, soms met een aantal lange stroken, dan weer afgewisseld met stroken door losser zand in heidelandschappen. Omstreeks 40 km rijden we doorheen bossen die luisteren naar de naam Zwarteven. Te zien aan de aard van de bordjes bevinden we ons nog steeds op Nederlandse bodem, ik vermoed in de omgeving van Hooge Mierde. Ik merk ook dat de twee fluoboys, die zich onderweg blijkbaar verstoppen tot ik weer gepasseerd ben, intussen het gezelschap hebben gekregen van een derde clubmakker, doch deze keer niet in een fluopak gehuld, maar in een pak met publiciteit voor de sponsorende fietsenhandel “De Tweewieler”! En deze biker zal me tot op het einde blijven vergezellen. In de vlucht zie ik een bordje voorbij schieten met de vermelding “Landgoed Den Utrecht”. Nog niet zo heel lang geleden ben ik hier nog doorheen komen rijden tijdens een toertocht. Vele bospaden worden ons deel.

Vanaf 45 km volgt een gloednieuwe pas aangelegde singletrack die door m’n begeleider aangekondigd wordt met de mededeling “nu wordt het technisch”. De track loopt evenwijdig met een wandelpad. Het is goed te zien dat het paadje nog niet lang bestaat en door anderen smalend het “everzwijnenpaadje” wordt genoemd. Het geeft inderdaad de indruk van omgewoeld te zijn door varkens en het resultaat te zijn van een everzwijnelijke zoektocht naar lekker voedsel. Veel draaien en keren en oppassen voor wortels, putten en stroken slijk. Het tweede deel van het paadje wordt me door m’n begeleider bespaard. “Het loopt gewoon nog even verder door en dan moet je op je stappen terugkeren”, zegt de man.

Maar alsof ik nog niet moe genoeg ben, wordt er toch nog een laatste krachtinspanning gevraagd. En wat voor een! Want de laatste singletrack slingert zich gedurende enkele kilometers doorheen de bossen. Het is eveneens een in het recente verleden aangelegde track. Waarschijnlijk daarom is hij nog niet zo eenvoudig te berijden en zit hij nog vol putten en bulten. Ik neem aan dat dit zal beteren eens de track meer ingereden zal zijn. Ik meen trouwens dat ik er tijdens de afgelopen winter tijdens een andere toertocht ook over gestuurd werd! Volgens m’n begeleider maakt deze track deel uit van het PiereLiereBinkenpad, bestaande uit drie vaste routes in de omgeving van Turnhout. En meteen onthult hij voor mij de betekenis van de bizarre naam die aan dit pad werd gegeven. Het is een samenvoeging van de bijnamen van de inwoners van de drie gemeenten waarin deze route gelegen is: de Pieren (inwoners van Ravels), de Lieren (inwoners van Oud-Turnhout) en de Binken (inwoners van Turnhout). Dat deze laatsten Binken werden genoemd, dat wist ik. Ook het allerlaatste stukje bleef me bespaard met de melding dat dit er door boswerkzaamheden zeer lastig bij lag.

Een bospad en enkele asfaltbaantjes brachten ons weer naar de tent. Afscheid genomen van m’n gelegenheidsmakker. Binnen in de tent werd al volop opgeruimd en ook al was de tap eigenlijk al gesloten, ik heb er van een goedhartige ziel toch nog twee cola’s kunnen bekomen. Vermits ik kon passen hoefde men het geldkoffertje niet weer boven te halen! Dan weer naar de auto die geparkeerd stond op een toegangspaadje naar een weide naast de tent. Er stonden nog vier auto’s. Toen ik m’n fiets weer op de drager zette kwam de biker van de auto die voor me stond toe. Een jonge vader in het gezelschap van zijn twee zoontjes, beiden gehuld in een echt fietspak. Of hoe de microbe overgaat van vader op zoon. Eén van de twee werd wel aangesproken met de vraag of hij toch niet zinnens was van zo vuil in de auto te kruipen en werd terstond onder handen genomen. De koeien in de naastgelegen weide keken maar bedenkelijk toen ze twee wagens met fietsdragers zagen vertrekken, terwijl ze verveeld hun maaginhoud lagen te herkauwen.

Langs binnenwegen over Weelde-Statie en Hoogstraten weer naar huis gereden om daar het zondagse ritueel verder te zetten: fiets kuisen, de auto maar meteen mee onder handen genomen, wat doorgaans sneller gaat dan de fiets en de wasmachine aan het werk gezet. Na de zaterdagse dropping en vandaag achtervolgd te zijn geweest door knalgele kanaries die exponentieel in aantal toenamen, heeft het geen vijf minuten geduurd eer ik lag te knorren!

Besluit: de organisatie was zeker in orde. In het parcours kwamen vele rechte stukken voor, trouwens een beetje eigen aan tochten in deze streek. Bredere paadjes die door spoorvorming toch de allure hadden van een singletrack. Een belangrijk pluspunt is dat men de bossen in duikt en er gedurende de hele rit niet meer uit komt. Een paar mooie stukken op Nederlands grondgebied. De tocht was ook voorzien van een aantal lastiger passages die voor anderen dan misschien net amusant zijn. Met het goed weer er bovenop was dit een amusante, maar vermoeiende zondag!

Het verslag van deze toertocht kan je al lezen op mtb-you en op mountainbike.be en op VTT & Toertochten!

Inrijden tracks Pierelierebinkenpad (maart 2012) door Rawepo

Toertocht te Ravels-Eel op 11-03-2012 door VTT & Toertochten

Cross for the Crocus te Oosterhout (NL) op zondag 04-03-2012.

’s Morgens vroeg uit de veren om met de auto vanuit Antwerpen naar Oosterhout nabij Breda te rijden. De mooie foto op de site met een in een kleurrijk pak gehulde biker tegen de achtergrond van een donker bos had de doorslag gegeven voor mijn keuze voor de “Cross for the Crocus”. Een deels bekende route richting Breda, vermits ik werkzaam ben in een plaats nabij de grens. Ik had wat moeite om de inschrijving te kunnen vinden, vermits ik langsheen de Bredaseweg op diverse plaatsen bikers zag rijden. De twee mannen die er als seingever de oversteek van deze drukke weg bewaakten, zag je in hun opvallende fluojassen al van zeer ver staan. Omdat ik de indruk had dat ze me naar links verwezen, naar een straat waar de bikers uit kwamen, vermoedde ik dat de start daar ergens was, doch die bleek een eindje verder langsheen de hoofdweg te zijn. Wat tijd verloren met het zoeken naar de start. Mijn eigen schuld, ik had wel de straat, maar niet het huisnummer genoteerd. Een eerste parkeerplek aan de andere kant van de weg werd me ontzegd wegens privéterrein, zodat het even zoeken was om achterom onder de brug door te rijden. Daar was nog parkeerplaats op de parking van De Warande naast het Wilhelminakanaal.

Me op de valreep nog kunnen inschrijven, vermits de start voor de route van 75 km om 10.00 u werd gesloten. Daardoor was ik vermoedelijk ook de laatste die voor de lange afstand vertrok, wat me achteraf toch wat in de problemen zou brengen. Ik was namelijk niet enkel de laatste, maar bovendien ook de traagste! We vertrokken achter de Warande over een stukje fietspad langsheen het kanaal om reeds na amper 600 m de bossen in te duiken om er te kunnen genieten van de smalle paadjes op en af. Een mooie opener die u de smaak te pakken deed krijgen. Na 3 km maakten de paadjes plaats voor een track doorheen dichte bossen die er nog vrij vochtig bij lag, echter zonder dat de modder je om de oren vloog. Het was er ook wat uitkijken voor gladde wortels die door de passage van de vorige rijders bloot waren komen te liggen. We vervolgden onze weg over een breed zandpad dat naast een volgens mij indertijd uitgegraven grote vijver lag en passeerden na 5 km een groot golfterrein. Tijdens de intro van deze rit hadden we op deze korte afstand al veel moois voor de wielen gekregen.

We kwamen weer uit in een geasfalteerde wereld ter hoogte van een brug over het Wilhelminakanaal en werden er door een seingever verwezen naar een zanderig pad langsheen het kanaal op je linkerzijde. Een eerder saai stukje dat toch een tweetal kilometer bedroeg. Gelukkig kon je op een spoor links rijden, want het zand in het midden van het pad was al vrij mul geworden. Dan werden we toch naar rechts gestuurd en doken een geoogst maïsveld in en reden tussen het woonhuis en de stallen van een hoeve. Een bordje meldde dat we privéterrein betraden, een mooie geste van de eigenaar, omdat daardoor de eentonigheid van het pad naast het kanaal werd doorbroken. We konden onze route vervolgen over leuke tracks op de grens van bossen en velden om weer naast het kanaal uit te komen. Aan een brug over het kanaal troffen we op 8 km de eerste splitsing tussen enerzijds de route van 25 km en anderzijds de 45 en de 75 km. Volgde een lusje van ongeveer 1 km over een singletrack tussen lage struiken en een paadje langsheen het kanaal. Een brug over om langs de andere kant van het kanaal het talud van de brug af te duiken en onze weg te vervolgen in de tegenovergestelde richting over een fietspad naast een zanderig pad. Even verder werden we naar rechts de bossen in gestuurd om een track te berijden die evenwijdig liep met de zandweg. Het tellertje klokte een 12 km af.

Na deze bochtige track konden we weer even op adem komen terwijl we gedurende 2,5 km over grotendeels verharde paden reden die het golfterrein van daarnet doorkruisten. Al de golfspelers met hun caddies en in hun zondags pak, het is toch een gek gezicht! Deze sport zou aan mij niet besteed zijn. Zo rond 16 km diende zich een prachtige singletrack aan die zich vanaf een chalet over uit de kluiten gewassen heuvels en naast een imposante rij bomen over een heuvelrug slingerde. Omdat we het begin ervan weer voorbijreden heb ik deze nog eens een tweede keer bereden, goed voor 1 km extra. Mooie bossen werden ons deel tot aan een splitsing tussen de korte route en de toeren van 45 en 75 km, ongeveer op 18 km na de start. Tot 23 km konden we ons hartje ophalen op de vele paadjes door dennenbossen en langsheen zandvlakten op de Vrachelse Heide. Een feest voor elke mountainbiker. De doortocht van de heide eindigde aan de grote manege Hoeveneind, gevolgd door een asfaltbaantje dat ons op 25 km naar Oosterhout voerde. We doken weer de heide in en kregen een mengeling van bospaadjes en zanderige wegen voor de wielen geworpen. Op 28 km hadden zich twee fotografen in de open vlakte naast het pad geïnstalleerd. Ik vrees dat mijn foto wel eens mislukt zou kunnen zijn door de chaos van het ogenblik. Want door wandelaars die uit de tegenovergestelde richting kwamen kon de man mij moeilijk in zijn lens vangen, terwijl hij daarna bijna uit zijn schoenen werd gereden door een groepje bikers die me net daar voorbij kwamen gevlogen nadat ik al zo lang alleen op pad was geweest! Hij moest echt opzij springen om zijn hachje te redden! Als de foto al gelukt is, moeten deze snelle en niets ontziende kerels zeker op de achtergrond te zien zijn! Noot: de foto is gelukt en zoals verwacht zie je de snelheidsduivels voorbij vliegen. Ik had wel wat vriendelijker kunnen kijken!

Onmiddellijk na de foto moesten we een grote zandvlakte kruisen. Niet genoeg power om er door te geraken. Gepauzeerd onder de enige boom op een heuveltje. Daar kreeg ik het gezelschap van een groep sympathieke mannen van alle leeftijden: ouder, jonger en jong, ik vermoed een man met zijn vader en zijn zonen. Hij toonde belangstelling voor de plek waar ik m’n bike gekocht had, een Lapierre, een merk dat je hier niet zo courant vindt. Uiteraard bij de enige echte BikeAholic in Stabroek, op luttele kilometers van de Nederlandse grens, nabij Bergen-op-Zoom. De mannen haalden net iets te vroeg hun koeken boven water, want eens de zandvlakte nog een tweede keer overwonnen, arriveerden we na 29 km aan de pauze. Daar kon je genoeg vinden om te knabbelen en te drinken: bananen, appels, peperkoek, wafeltjes met honing, warme en koude chocomelk en sportdrank. Een biker die af en toe m’n schrijfseltjes op de sites leest, sprak me aan. Dat heb je met een opvallend clublogo! Hij raadde me aan van stevig te eten, want zo dadelijk kwam er een mooi, maar technisch zwaarder stuk van de tocht. De oudste van de groep van daarnet kwam me hetzelfde vertellen. Intussen kwamen er ook vele bikers uit de andere richting die achter de bevoorrading het bos in reden.

Zo maakte ik na de pauze kennis met het vaste parcours van Dorst. Dat technische viel eigenlijk zeer goed mee, alhoewel je hier en daar een tandje bij mocht steken als er heuveltjes in het vizier kwamen. Maar wat een lust om door alle opeenvolgende kombochtjes te kunnen rijden. Ik vermoed wel dat dit parcours veelvuldig bereden wordt, te zien aan de goed vast gereden bodem, hier en daar verstevigd met matten metalen gaas. Wat me opviel was dat sommige paadjes verboden toegang waren voor wandelaars. Iedereen vindt in Dorst dus zijn plekje. Want het parcours kruiste geregeld wandelwegen die ook druk bezocht werden op deze sombere maar droge zondag. Van kilometer 29 tot 35 konden we genieten van de vaste route van Dorst.

We kwamen weer uit de bossen ter hoogte van een kruispunt van asfaltbaantjes. Daar stonden groepjes bikers. Het ging er naar links over een lusje om weer op dezelfde plek te arriveren. Het werd duidelijk waarom daar een aantal bikers stonden. Vermoedelijk wachtend op kameraden. Hier was namelijk de splitsing tussen de routes van 45 km en van 75 km. Ik was wel laat vertrokken, maar kiezen voor de 45 km zou betekenen dat mijn plezier nog slechts tien kilometer zou duren. In het andere geval nog 30! Dus heel gezwind de lange afstand op. En dat was achteraf gezien op een bepaalde manier misschien niet zo’n goede keuze. Tot 44 km volgden veel bos en snelle paadjes. Eerder saai en eentonig en om kilometers te maken, wat onvermijdelijk is als je een tocht van die lengte op de kaart zet. Men kan niet eindeloos singletracks verwachten. Dus even de automatische piloot op om wat voort te maken en wat tijd te winnen. Want bij aanvang was ik vrij goed gevorderd, maar tussen de 30 en de 40 km wou het minder goed opschieten! Zo omstreeks de 41 km dienden zich vele bultjes aan, net toen ik even een dipje doormaakte en vermoeidheid begon toe te slaan.

Eens deze heuveltjes achter de rug zag ik twee mannen in hun paarse krokusjasjes in het gezelschap van een jongen. Zij hadden daar al een deel van de pijlen opgeruimd omdat de vorige rijder al veertig minuten geleden gepasseerd was! Even geduveld over het feit dat tegenwoordig alles zo snel opgeruimd wordt terwijl ik niet meer de fysiek heb van een vijfentwintigjarige! Geen nood, ik werd diets gemaakt hoe weer op het parcours te geraken en kon mijn weg vervolgen. Boswegen werden mijn deel, tot ik weer een biker in de weer zag met een kniptang aan een boom! Die jonge knullen rijden natuurlijk heel wat sneller en houden geen rekening met een pannenkoek zoals deze op hun parcours! Met een duidelijke uitleg tot het volgende punt geraakt en het bos uitgekomen aan een grote baan. Daar stond een biker uit te leggen hoe een andere late starter weer naar af kon geraken. Gewoon het fietspad langsheen de grote baan volgen! Daar had ik nog geen zin voor. Het alternatief was 2 km verder doorrijden en het eerste het beste verharde paadje naar rechts inslaan tot aan een wildrooster in het bos. Daar zou ik weer pijlen aantreffen. Inderdaad, wildrooster en pijlen gevonden! Het tellertje klokte 48 km af toen ik weer de bossen in dook.

Op 51 km trof ik de tweede pauze aan. Waarschijnlijk waren het vijftal mensen daar al getipt over mijn komst en waren ze blijven wachten naast de auto waarin reeds alle opgeruimde materiaal gestouwd was. Ik werd er verwend met een bekertje cola, peperkoek en ik kreeg nog sultanakoekjes mee voor onderweg. Ik ben nog nooit op een toertocht door zoveel mensen tegelijk in de watten gelegd. Alhoewel men in Halsteren en Woensdrecht ook al “de Belg” kent die elk jaar weer paraat is en als één van de laatsten de stop op de lange route aandoet! Toch maar vlug weer op pad. Al snel dook de route het vrij toegankelijke deel van het militaire domein De Vijf Eiken in. Goed dat ik daarstraks niet linea recta weer naar af gereden was, anders had ik dit mooie stuk van de tocht gemist. Vele en lange paadjes leidden me door dit mooie heide- en duinengebied en doorheen dennenbossen om omstreeks 57 km uit te komen in een woonwijk in Dorst.

Na enkele straten zag ik een biker in de weer met het verwijderen van een pijl van een lantaarnpaal. Hij zette me weer op de goede weg, waarbij ik dan wel een kort stukje van de route zou missen. Aan de zitbank naar rechts, dan de spoorweg over en aan een stel nadarhekkens zou ik weer toekomen op de plek waar daarstraks de 45 en de 75 km van elkaar splitsten. Probleemloos tot daar geraakt. Het bordje “tweede passage 75 km” hing er nog. Het traject vervoegde nu de route van 45 km en dook terug de vaste route van Dorst op. Die heb ik dan gevolgd tot ik 65 km op het tellertje zag verschijnen. Nog twee grote witte pijlen zien hangen en vanaf dan niets meer. Vermoedelijk had ik de plek van de eerste stop weer moeten passeren, maar niets daarvan. Ik vertrouwde het zaakje niet meer, merkte dat ik plekken te zien kreeg die ik daarstraks al gehad had, en nadat twee jongens in mijn kielzog hadden gehangen, bij het kruisen van een asfalten wandelweg in een open vlakte, aan de eerste de beste wandelaar de weg terug naar Oosterhout gevraagd. Ik had twee alternatieven, waarvan het tweede volgens de man het mooiste was om te rijden. Even verder naar rechts afslaan op een smal asfalten paadje. Het paadje aan de hand van de beschrijving van de wandelaar gevonden. Het kwam na enkele haakse bochten uit op een rijbaan. Naar links of rechts? Een gokje gewaagd op links. De weg maakte een bocht naar links over een brug en eens de bocht voorbij trof ik een fietspad in rode asfalt. Nogmaals de weg naar De Jonge Renner gevraagd aan een ouder echtpaar. Ik bleek goed gegokt te hebben. Verder tot aan de verkeerslichten en dan rechtsaf. Na 74 km stond ik terug op de parking naast m’n wagen die daar nog moederziel alleen was achtergebleven!

Het begon lichtjes te regenen en hoe meer ik de grens naderde, hoe grijzer de hemel werd. En hoe meer ik België binnen reed, hoe harder het regende en hoe dikker het gordijn van opspattend water. Ik had dus geluk gehad van de tocht droog uit te kunnen rijden. Mijn plezier was enigszins vergald door de ongerustheid omtrent de reeds weggehaalde pijlen. Een zware werkweek en bovendien uitzonderlijk op zaterdag van 7 uur ’s ochtends tot 7 uur ’s avonds moeten opdraven, zal er ook wel wat mee te maken gehad hebben. Dank zij de aanwijzingen van de bikers die bezig waren met de opruim toch nog het grootste gedeelte van de tocht uit kunnen rijden. Ik ben ooit eens per wagen vanuit Hoogstraten naar Breda gereden via de lokale wegen en stond versteld van het grote bos dat ik net voor het naderen van de stad doorkruiste. Deze toer was dan ook een kans om eens van naderbij kennis te maken met deze streek. Een volgende keer proberen om wat vroeger te vertrekken. Het inschrijvingsgeld ligt wel wat hoger dan normaal, maar wordt besteed aan een nobel doel. Warm aanbevolen en op luttele afstand van de Belgische grens, dus gemakkelijk te bereiken.

Het verslag van deze tocht kan je ook lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbike.nl en op mountainbike.be en op VTT & Toertochten!

Voor een verslag van MTB-Peter: klik hier!

Toertocht (15-30-40 km) van WTC 't Pedalleke te Essen-Wildert op zondag 26-02-2012.

Na een korte nacht weer zeer vroeg uit de veren, want ik was zinnens van met de bike van thuis uit naar Essen te rijden en wist dat een aantal clubgenoten ter plekke om 8.30 u zouden starten. Ik was toch weer pas goed en wel om 7.30 u op pad, een half uur later dan gepland, om naar Wildert te rijden en dat betekent gewoon de spoorlijn Antwerpen-Roosendaal volgen. In Kalmthout wel even moeten zoeken omdat je daar niet overal naast de spoorweg kan fietsen. De halte Kijkuit en het arboretum aan de stopplaats Kalmthout voorbij, de brug onder de viaduct genomen en korte tijd later was ik in Wildert, exact om 8.30 u en na 21 km. Er stonden al twee clubmakkers te wachten en er zouden er later nog vier opdagen! Zeven leden van De Papegaai Bike Team, dat gebeurt niet zo snel! Aan de start nog een kort woordje gewisseld met Josk en op weg voor de toertocht om 8.50 u.

De tocht voerde ons weer richting spoorweg waar het net voor de overweg naar rechts ging over een verhard fietspad. Weer onder een brug van een viaduct en dan naar rechts een straat in waar in een onoverzichtelijke bocht een seingever stond. Een kort stukje over het fietspad langsheen de hoofdweg alwaar ik Lies en Richard in het gezelschap van een hele meute rijders uit Roosendaal als tegenliggers kreeg, allen nog onderweg naar de inschrijving. Van km 2 tot km 4 kregen we een mooie opener onder de vorm van een parcours dat uitgezet was in de Wildertse Duintjes. Smalle tracks op en af met wat draai- en keerwerk en uitkijken voor wortels hier en daar. Door al dat draaien en keren kreeg je vele andere bikers te zien waarvan je niet kon zeggen of ze voor dan wel achter waren op het parcours. Want blijkbaar waren er, ondanks de concurrentie van een zeer bekende tocht in Mol-Wezel, toch heel wat bikers naar hier afgezakt, waaronder ook heel wat Nederlanders, te horen aan de spraak van wie me voorbijreden.

Eens de Wildertse Duintjes achter de wielen brachten een veldweg en een asfaltbaantje ons op 7 km voorbij het College van het Eucharistisch Hart aan de Rouwmoer. Waar ze de namen voor de scholen indertijd toch allemaal gingen zoeken! Ik miszag iets aan de top van de toren, maar bij nader toezien bleken daar een groot heiligenbeeld en een kruisbeeld op te staan, van ver gezien een vormloze massa. Een kilometer verder kregen we een splitsing tussen enerzijds de kidstoer en anderzijds de routes van 30 en 40 km. Nog een kilometer verder me even aan de kant gezet voor een flinke slok uit m’n lurkzak. Ik hoorde m’n naam roepen en trof achter me drie clubmakkers die waren gestopt. Onze voorzitter was een biker aan het helpen om z’n band op te pompen. Ik had die man daarnet wel aan de kant zien staan en me afgevraagd of hij op een maat stond te wachten. En na mijn passage was hij blijkbaar te voet verder gewandeld in plaats van een andere biker aan te spreken met de vraag naar een pompje omdat hij het zijne vergeten was. Onze voorzitter had dat opgemerkt en laat een mens in nood niet aan zijn lot over! Papegaaien helpen altijd pechvogels! Eens weer op pad bereikten we al snel de kerk van Essen-Hoek, een godvergeten gat nabij de grens. Daar ging het links- en rechtsaf de velden in.

Luttele tijd later overschreden we de Belgisch-Nederlandse grens in de buurt van de Moerkantsebaan en de Weg naar Wouw. Twee grote groepen wielertoeristen reden er ons tegemoet. Na het kruisen van de Weg naar Wouw ging het de Walsestraat in om er halverwege deze landelijke weg de splitsing tussen de 30 en de 40 km te treffen. Er kozen er toch redelijk wat voor de toer van 30 km, ook al kan je in deze omgeving die tien extra er gerust bij nemen! Het tellertje klokte toen 15 km af. Aan het einde van de Walsestraat ging asfalt over in verhard zand en doken we mooie tracks in die ons over bulten op en af voerden doorheen de zanderige dennenbossen. Deze kleine speeltuin deed ons in een lus weer tot aan de Weg naar Wouw rijden die we kruisten vanuit de Overbergseweg. Op deze plek staat de pauze van de Sirocco-toertocht vanuit Woensdrecht, één van geliefde Nederlandse toeren in deze streek van de Brabantse Wal. We doken weer de bossen in over een smalle track langs dewelke zich een fotograaf had opgesteld om de deelnemers op de gevoelige plaat vast te leggen. Hij herkende me en riep m’n schuilnaam, maar met dat grote toestel voor z’n gezicht kon ik niet zien wie het was! Op dat ogenblik had ik 19 km afgelegd en was het 10.10 u. Het asfaltbaantje dat we op werden gestuurd bleek het Vijverstraatje te zijn dat uitkomt tegenover het bekende groene poortje naast een beeld van de Heilige Theresia, waar vele tochten in deze streek passeren, niet ver van het voormalige klooster in Huijbergen. Dat veroorzaakte enige teleurstelling, want hoe mooi het stukje dat net gepasseerd was ook was, het had nog veel mooier kunnen zijn. Want het betekende dat we niet over de Nootjes- en de Tiestenberg waren gereden, maar er langsheen over de lagere bultjes. Geen wonder dat de hoeve die we net gepasseerd waren me bekend voorkwam, ze ligt aan de voet van deze heuvels.

Aan het groene poortje ging het linksaf, met Huijbergen in de rug, om onmiddellijk daarna de bevoorrading te treffen die op dezelfde plek stond als bij de voorgaande edities en op 20 km van de start. Over het aanbod geen kwaad woord, integendeel: sultanakoeken, lekkere kleinere losse koeken, wafels, peperkoek, partjes appelsien, sportdrank en zeer lekkere tomatensoep. De mensen onder de tent hadden hun handen vol, want een grote groep bikers stond er op de beperkte oppervlakte samengetroept. Het was even in het rijtje wachten alvorens te kunnen knabbelen en lurken, maar het ging vlot vooruit. Geen bekende gezichten gespot, tenzij de mannen van Vleeshal Van Gool (WTC Achter d’Hei) in hun mooie kleurige pakken en die vorige zondag hun tocht hadden vanuit Kalmthout-Achterbroek. Ik tref deze mensen al wel eens op m’n pad gedurende tochten in onze heimat.

Onmiddellijk na de stop diende zich weer een splitsing tussen de routes van 30 en de 40 km aan. De lange toer voerde ons naar rechts over een baantje tot aan het bos. Volgde een zeer mooi parcours dat ons over amusante paden doorheen de bossen van de Brabantse Wal voerde, waaronder een heuvelachtige track op de flank van een kleine helling. Een trio bikers van Sporthotel Van der Valk hield m’n helmlamp weer voor een camera! Het wordt vermoeiend om telkens te moeten zeggen dat het maar een lamp is! Alhoewel, ik werk eigenlijk undercover voor Google, maar dat mag niet geweten zijn! Over afzienbare tijd zal er naast Google Street View immers ook Google Singletrack View op het net verschijnen! Dan kan iedereen de toer al op voorhand beleven. Kwestie van de juiste bandenkeuze te kunnen maken! Hoe dan ook, van km 20 tot km 30 volgt een zeer mooi stuk doorheen de bossen, wat mij betreft het mooiste stuk met de leukste paden van de gehele toertocht en wat toch een vierde van de hele rit beslaat! Tijdens het doorkruisen van dit gebied op de grens van de Brabantse Wal en de Kalmthoutse Heide passeren we ook de camping De Staartse Duinen. Jammer genoeg blijft ook hier de kans om de eerder genoemde bergen te bestijgen via de track links onbenut.

Na 30 km komen de beide routes weer samen wanneer we de rand van het bos naderen op een plek die luistert naar de naam Groenendriesstraat en duiken we de open velden in. Een asfaltbaantje brengt ons naar Kalmthout-Hoek, een stukje dat door de heide van de eigenlijke gemeente zelf wordt gescheiden. Een collega uit Essen-Hoek die vorig jaar overleed wist me ooit te vertellen dat Kalmthout deze morzel grond aan Essen kwijt wilde, maar er geld voor vroeg, zodat Essen feestelijk weigerde! Spijtig genoeg zal ik m’n belevenissen van vandaag niet meer aan hem kunnen vertellen. Hoe dan ook, van 31 tot 35 km rijden we langsheen de heide over de asfalten Verbindingsstraat. Natuurbeheer is nu bezig met het verwijderen van de bomen die vorig jaar stierven in de grote heidebrand, waardoor één van de meest bekende plekken van de heide thans herschapen wordt in een troosteloze kaalheid. Het zal enkele jaren duren eer deze omgeving opnieuw in haar oude glorie zal te bewonderen zijn! Jammer! Nochtans laten de wandelaars en wielertoeristen het niet aan hun hart komen en blijven ze naar hier komen.

Aan het einde van de Verbindingsstraat gaat het naar links een mooi en lang bospad op dat ons naar het Stappersven leidt. Grote stapels snoeihout liggen er langs de zijkanten. En dan wordt het raadsel opgelost. Ik ben hier ooit eens komen zoeken naar een boswachtershuisje, maar heb het toen niet gevonden. Om de eenvoudige reden dat je op een bepaald punt nog eens naar rechts dient af te slaan. In een brede dreef met imposante bomen hebben zich daar langs de zijkanten smalle tracks ontwikkeld om de vochtige dreef zelf te kunnen vermijden. Deze dreef passeert het boswachtershuis (of jachthuis) op een plek waar ze een bocht naar rechts maakt. Het tellertje klokt 39 km af. We arriveren weer in een meer bewoonde wereld, maar krijgen als afsluiter van deze tocht nog een mooi stukje met leuke tracks in de Wildertse Duintjes. Even voor de middag arriveer ik na 44 km weer aan de te kleine en daardoor overvolle bikeparking, zodat ik m’n fietske buiten de parking aan een nadarhekken vlak bij de parkingbewaker met een slot vastleg.

Volgt een gezellige après met enkele clubmakkers. Het gezelschap uit Roosendaal is ook nog present. En weer spot ik de biker in het pak van Foto Dali. De terugweg huiswaarts aangevat via het fietspad naast het spoor. Na het stukje fietspad vanaf Wildert tot de grens met Kalmthout ergens rechtdoor gereden in plaats van links af te slaan en aan het begin van de Verbindingsstraat gekomen (die hadden we tijdens de toer helemaal gehad). Daar vanaf de Canadalaan het traject van de Grensparkroute gevolgd tot in Heide en Putte-Kapellen. Met een dubbel doel: een andere route hebben dan vanochtend en een halve kip kunnen verslinden aan m’n vertrouwde kraam op de grens! M’n halve kip soldaat gemaakt op een bank in het aanschijn van de gepensioneerden die in Taverne Hollands Hof genoten van de zondagnamiddag. Toen m'n kip opgepeuzeld was, was het halfdrie. Nog geen zin om al naar huis te gaan en de "groene route" in de bossen vanaf het Ravenhof gereden. Ik heb daar nog nooit zoveel mensen op mijn weg ontmoet als vandaag. Andere bikers en vooral veel wandelaars, zelfs met honden en een pony aan de lijn en een hele groep van de chiro aan de bekende put! Het was wel nationale wandeldag vandaag, maar daar zal het niets mee te maken gehad hebben! De Antwerpse editie vond plaats in Hoogstraten. Ter hoogte van Camping De Watertoren overschreed mijn tellertje de 100 km.

En toen ik de "groene route" reed werd ik staande gehouden door twee wandelaars ter hoogte van Athena met de vraag waar het Ravenhof ergens was! Zij hadden rondgewandeld in de bossen zonder te weten waar! Kwam daar net een biker aan die ons toeriep omdat we het paadje versperden. Ik heb de biker doen stoppen met de hoop dat hij de weg zou kennen. Toen hij alles dichtsmeet zag ik "Secret Trails" vanachter op z'n broek staan. En dan het opvallende groene logo op z'n truitje! En zo kwam ik de kerel tegen waarvan ik me al zo lang heb afgevraagd of ik hem ooit eens zou te zien krijgen! De enige echte Zombiker op z'n Sandman met dikke banden, rijdend in zijn lokale speeltuin. Hij kent er zelfs de paadjes die bijna geen paadjes zijn, want een tijd later kruiste hij nog eens m'n pad en zag ik hem gezwind naar boven rijden over een heuvel omdat het pad beneden versperd werd door gevallen bomen (die er volgens mij toch bewust gelegd zijn)! Blij dat ik de Zombiker eens te zien heb gekregen. En de wandelaars, zij zaten dus nog een heel eind van het Ravenhof af! Na een rit van 114 km was ik om 17.00 u weer thuis na een plezante zondag. De toertocht haalde misschien niet overal het beste uit deze streek, maar WTC ’t Pedalleke heeft in ieder geval de verdienste om voor een aangename rit gezorgd te hebben voor 1250 mountainbikers.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be en op Stander-info!

De foto’s van deze tocht kunt u bekijken achter deze link.

Via deze link zijn er een aantal sfeer- en actiefoto’s gratis te downloaden voor eigen gebruik.

Voor een verslag van deze rit op VTT en Toertochten: klik hier!

Voor een mooi filmpje over deze tocht van VTT & Toertochten: klik hier of kijk hieronder!

Bezoek ook eens http://vttentoertochten.com/website/

 

Toertocht (17-25-35-40 km) van WTC Achter d’Hei te Kalmthout-Achterbroek op zondag 19-02-2012.

Op tijd uit de veren om na enkele sandwiches en koffiekoeken achter de kiezen te hebben gestoken, een half uur later dan voorzien, om 8.30 u van thuis uit met de bike naar Kalmthout-Achterbroek te vertrekken om daar deel te nemen aan de toertocht. De volgens de routeplanner voorspelde 12 km naar ginder bleken er uiteindelijk 17 te zijn. Mijn tochtje naar ginds langsheen de spoorlijn Antwerpen-Roosendaal werd een koude en eenzame rit, enkel gekleurd door twee voorbijrijdende treinen waarvan de tweede de slagbomen in Heide voor mijn neus deed dichtgaan. Eens aan de Molenbaan stootte ik op twee seingevers in een fluojasje en kwam ik groepen bikers tegen die reeds aan de toertocht begonnen waren en me vanuit “Het Scheel” tegemoet kwamen gereden. Enkele straten verder arriveerde ik aan de start in Achterbroek en kon ik me inschrijven. De startplaats aan Vleeshal Van Gool kwam me niet bekend voor! Dus ik vermoed dat het de eerste keer is dat ik deze toer rijd! Zo niet, dan is het in elk geval al lang geleden! Weer buiten zag ik Rubber-12 ook vertrekkenklaar staan. Samen op weg om 9.30 u, maar den Rubber reed weer veel te snel voor mij, ook al zou hij het rustig aan doen, zodat ik na enkele kilometers al weer alleen reed tussen de andere deelnemers.

De eerste 3 km brachten betonnen landbouwwegen ons weer naar De Molenbaan om aan de Beauvoislaan naast Taverne Den Bosduin, de bossen van Kapellenbos in te duiken, alwaar we gedurende 4 km een aantal vettige tracks voor de wielen geschoven kregen. Het smeltwater van de fikse sneeuwbui die ons tijdens de afgelopen ijzige veertien dagen te beurt was gevallen en zo lang is blijven liggen, was na een week dooi nog niet de grond in getrokken. Op sommige grotere plassen lagen trouwens nog flinke ijskorsten die nog niet volledig waren weggesmolten. Dat zouden we vandaag nog op diverse plaatsen kunnen vaststellen. De zompige toestand van de bodem zou van deze rit een redelijk zwaar tochtje maken! Tot 8 km volgden enkele zware bospaden om daarna uit te komen op een open vlakte in de heide. Zanderige paadjes werden na 10,5 km gevolgd door een hobbelige track op en af, midden de bossen, zelfs over een aantal stevige graspollen. Dat paadje kwam uit op een asfaltbaantje dat luisterde naar de naam Kolibriedreef op het grondgebied van Kapellen en vlak bij het militair domein van Brasschaat gelegen. Daar werden we via een poortje weer de bossen in gestuurd om weer uit te komen midden de heide op een open vlakte. Daar stond op 12 km na de start een verzuringsmeetpunt van de Vlaamse Milieu Maatschappij met statistieken over de zure regen. Een aantal jaren geleden was daar veel over te doen, maar de laatste tijd horen we daar nog weinig van! Leuke draaiende en kerende paadjes op de heide in de buurt van het militair domein werden ons deel.

Op 15 km konden we een zeer mooi stuk berijden dat ons doorheen de bossen en over de heide voerde. De ondergrond lag er zeer zompig bij zodat het er zwaar fietsen was. Naar het einde toe was het echt stompen geblazen over een van water verzadigde bosgrond om dan uit te komen aan de in onbruik geraakte spoorweg naast de betonbaan die langsheen de militaire vlieghaven van Brasschaat loopt. Daar stond al na 17 km de bevoorrading opgesteld, te merken aan de grote groep bikers die er samentroepten. Terwijl ik naast het spoor reed, werd ik samen met twee andere rijders op de gevoelige plaat vastgelegd door iemand van de organiserende club. Een warme kop soep was welgekomen in de koude en er lagen bananen, sultanakoeken en ander lekkers om te knabbelen. Een gesuikerde sportdrank was goed om weer wat energie op te doen. De tragere rijder, ik schatte hem iets ouder dan mezelf, en die ik vandaag nog ettelijke keren op zijn cyclocrossfiets zou tegenkomen, kwam er ook toe. Hij was een Nederlander en droeg een zwart-rood pak met reclame voor Rabobank op de rug. Daarstraks had ik samen met hem nog achter een echtpaar met kinderen gehangen en was ik hem voorbijgegaan nadat hij even halt had gehouden na een toch wel erg gehavend stuk in het bos waar grote bulten, modder, water en dood hout ons noopten tot stoppen en even stappen. Er was nog redelijk wat drukte aan de stopplaats en je zag de bikers langs de spoorweg toekomen en in beide richtingen op de betonbaan weer vertrekken, want op deze plek was meteen de splitsing tussen enerzijds de 25 km en anderzijds de toeren van 35 en 40 km.

Voor de langste ritten werden we naar rechts de betonbaan op gestuurd om naast de vlieghaven geleid te worden en even verder het bos in gestuurd te worden na een aantal in onbruik geraakte militaire gebouwen te zijn gepasseerd. Na 19 km volgde dan de splitsing tussen de routes van 35 en van 40 km. Gekozen voor de lange toer, vermits die vijf extra kilometers het verschil niet zouden maken! Een mooie track voerde ons naast een grote vijver en ik vermoed het antitankkanaal. Daar lag ook een soort van crossparcours met enkele plezante diepe putten en kuilen om doorheen te rijden. Doorheen de bomen zag je een kolossale villa staan, eerder al een klein kasteel! Daar passeerden we later vlak bij toen we over een zompig paadje naast het antitankkanaal werden geleid. Het tellertje klokte toen 21 km af.

We kwamen uit in een straat met betonnen wegbedekking alwaar om de twee lantaarnpalen een sticker was bevestigd die meldde dat de gemeente energie bespaarde, waarschijnlijk door de helft van de verlichting vanaf een bepaald uur te doven! De aanblik van de in het groen verstopte kolossale huizen, de cirkelvormige straat en de omgeving deden me vermoeden dat we in de buurt van de Sion Kloosterlaan waren beland, de plek waar veruit de rijkste mensen van Brasschaat moeten wonen, getuige daarvan het nieuwe kasteel van daarnet! Twee kilometer verder passeerden we het in 1912 gebouwde Fort van Brasschaat op een plek waar de betonnen straat een hoek van 90° maakt om over te gaan in een kasseiwegeltje. Je kunt niet tot bij het fort, vermits de brug er naartoe verdwenen is. Er werd trouwens gewaarschuwd voor instortingsgevaar, gevaar op verdrinking en de aanwezigheid van ratten! Geen leuke plek zo te zien! We werden er over een track in een bosje gestuurd om uit te komen op het kasseiwegeltje en voorbij de Romanshoeve geleid te worden. Ik ben daar ooit eens wat wezen drinken na een wandeling in het natuurgebied De Uitlegger, maar ik weet niet meer wanneer en met wie! In ieder geval al lang geleden! Wat opzoekwerk op internet leerde me dat we daarnet dus vermoedelijk de bossen van De Oude Gracht hadden doorkruist, een gebied waarop de oorlogen hun stempel hebben gedrukt onder de vorm van de bunkers en de antitankgracht die er werden aangelegd. Mijn vermoeden was correct, want de Romanshoeve is gelegen in de Sion Kloosterlaan. Aan het einde van deze straat werden we nogmaals over een klein crossparcours geleid met leuke paadjes over bulten en doorheen putten! Om zo uit te komen in een straat die Mishagen heet. Langs de ene kant gaat die straat over in een verharde brede bosweg die ik ooit eens tijdens het nachtelijke duister met de auto bereden heb, wat eigenlijk niet mag, omdat ik absoluut wilde weten waar ze uitkwam. En dat was in Kapellen-Hoogboom, eigenlijk niet zo ver van m’n woonplaats. Maar die bosweg is wel ettelijke kilometers lang! Daar staat inderdaad nog ergens een oude poort met de vermelding “De Oude Gracht”!

Wij werden de andere kant van Mishagen op gestuurd en tot 28,5 km volgden na een aantal straten met villa’s van zeer rijke mensen, bospaden, wegen en vettige tracks in de omgeving van het militaire domein Kamp Van Brasschaat. We passeerden er ook de in de bossen gelegen wijk met de oude statige militaire woningen die thans waarschijnlijk in privébezit zijn gekomen. We reden door de Luikstraat en de Antwerpenstraat de bossen tegemoet over een paadje dat in den beginne evenwijdig loopt met de grote baan die vanaf Brasschaat Maria-Ter-Heide naar Kalmthout en Essen leidt. Om na 31 km weer op de heide te arriveren en geleid te worden over paden in een afwisselend landschap met heide en bos. Drie kilometer verder kwamen we uit in een brede, zanderige dreef waar je ettelijke enorme plassen diende te ontwijken die de hele breedte van het pad innamen. Of je toevlucht diende te zoeken op de smalle tracks die zich naast de eigenlijke paden hadden gevormd om de grote putten vol water te kunnen ontwijken. Putten die er in de loop der tijden vermoedelijk door de passage van tanks zijn ontstaan. Waarbij men zich dan de vraag kan stellen of er in deze regio, buiten op het vliegplein, nog veel militaire activiteit is. Want zelfs de grote legergebouwen langsheen de Sint-Jobsteenweg hebben intussen een andere bestemming gekregen na mooi te zijn opgeknapt.

Aan het einde van die weg vol plassen werd ik na een lusje in het bos, ingehaald door twee Nederlanders die ofwel een stukje hadden afgesneden, ofwel enkele pijlen hadden gemist. Ik kwam weer achter de trage Nederlander op de cyclocrossfiets te hangen die langzaam maar zeker verder reed over een moeilijke zompige track. Tot hij er even de brui aan gaf toen hij het tweetal van daarnet langs de kant zag staan op een modderige plek. Dat bleken ook Nederlanders te zijn. En het zou de laatste keer zijn dat ik de cyclocrosser vandaag zou tegenkomen. Mijn snelheid toch wat opgedreven vermits ik al een hele tijd onderweg was! Tijdens de laatste kilometers volgden nog een aantal zware stukken, inclusief een pad met uit de kluiten gewassen bulten en diepe putten om doorheen te rijden. Nadat we dit vermoeiende stuk achter de rug hadden kreeg ik het gezelschap van een jongedame waarvan ik vermoed dat ze me eerder nog al eens had ingehaald in het gezelschap van een kerel waarmee ze aan de praat was op een moment dat ik me even opzij had gezet om op adem te komen. Dat was voor mij de kans om wat publiciteit te maken voor de mountainbikesites, want het meisje wist duidelijk nog niet hoe je aan de weet kon komen waar er dergelijke tochten te beleven zijn.

Eens de bossen weer uit reden we opnieuw over de landelijke betonbaantjes, maar kregen we te maken met felle en koude tegenwind! Over het laatste betonbaantje had ik vanochtend bikers uit de tegenovergestelde richting zien rijden, dus dat waren mannen die de rit toen al achter de rug hadden. Hiermee wist ik dat het einde niet ver meer kon zijn. Mijn tellertje toonde na afloop 42 km voor de toertocht zelf. Ik had niet kunnen denken dat men op deze plek en in de uitgekozen richting een toertocht met zo veel off-road stukken kon uitzetten! Dat was echt een verrassing! Het meisje wou haar fiets nog schoonmaken, maar omdat er bijna niks van water uit de spuiten kwam en ik toch nog per bike huiswaarts moest, heb ik dat al snel opgegeven. Binnen in de zaal trof ik Richard en Lies uit Roosendaal nog aan in het gezelschap van een sympathieke mederijder. Dus was er nog tijd voor een glas terwijl een duo bekende liedjes ten gehore bracht. Een duo dat ik ooit bezig hoorde in de VIP-tent na de Superprestige Hoogstraten. De jongedame van daarnet vond ook nog bekend gezelschap in de keet. Nadat Richard en de zijnen vertrokken waren nog tot 14.00 u daar blijven zitten, geen zin om al naar huis te gaan. Dan toch vertrokken na een korte hagelbui en op de terugweg de Rubber even doen opschrikken toen ik van op de straat had gezien dat hij enkele houtblokken naar binnen zeulde. Hij toonde me een grote stapel snoeihout van gisteren, waarvan hij beweerde hem straks nog met de kettingzaag te lijf te gaan om afgevoerd te worden. Maar ik durf er op wedden dat daar niets van in huis is gekomen!

Terug thuis na een lange rit van ruim 75 km en ondanks een zonnetje in de koude m’n op zaterdag en zondag gebruikte bikes nog schoongemaakt. Na een hete douche nog een boterham gegeten, naar Witse gekeken en na het ophangen van m’n gewassen kleren was ik murw genoeg om direct in slaap te vallen! Met m’n groeten aan de jongedame uit Antwerpen. Want ik had haar een verhaaltje beloofd en net nu heeft het even op zich laten wachten!

Het verslag van deze toertocht is al te lezen op mtb-you en op mountainbike.be en op Stander.info!

Net voor de stop op de gevoelige plaat vastgelegd, samen met een sympathieke biker van La Pipe, een andere club uit Stabroek!