Toertocht (15-25-35-40-55 km) van de Peltercrossers te Overpelt op zaterdag 18-02-2012.

Omdat ik ’s ochtends nog een punt wilde zetten achter een aantal werkzaamheden, mijn werkplek toch een beetje toonbaar wilde achterlaten en dan thuis mijn bike nog diende te gaan ophalen, was ik pas zeer laat aan de start in Overpelt-Holheide om de toer van De Peltercrossers te komen rijden. Me eerst nog ingeschreven alvorens mijn bike af te laden en m’n schoenen aan te trekken, kwestie van me zeker nog voor sluitingstijd te kunnen aanmelden. Toen ik me dan stond klaar te maken, kwam er nog een late starter toe met zijn wagen en deze mens zou ik weer te zien krijgen na afloop toen ik weer aan de auto toekwam. Het was ruim 14.35 u toen ik de bossen achter de voetbalvelden van Holheide in kon duiken. De man die met een doos de inschrijvingsformulieren in ontvangst nam had net het hazenpad gekozen!

We doken zoals bij alle tochten vanuit Holheide al onmiddellijk de bossen achter de voetbalterreinen in om via een goed van wortels voorzien pad uit te komen in een straat. De hoofdstraat over om dan even verderop rechtsaf een veldweg in te slaan die er in het begin bij nat weer altijd wel wat zompig bij ligt, zodat fiets en kleding niet lang de kans hadden gekregen om proper te blijven. De toer van De Bokkerijders van 14 januari dit jaar vertrok ook langs hier. Na 5,5 km volgde de afsplitsing van de kidstoer en 1 km verder ging ook de korte toer van 25 km zijn eigen weg op. Een vader en zijn zoontje dat voor hem reed, sneden er een kleine lus op een bochtige track door het bos af, zodat ik het duo even later weer voorbij reed. Altijd leuk om zien hoe jonge vaders hun kleine kinderen meenemen op hun ritten om ze warm te maken voor een bezigheid waaraan ze misschien een leven lang plezier zullen beleven. Boswegen en singletracks brachten ons doorheen de bossen van Hobos naar de Groenstraat, doch nu kwamen we een eind voorbij de brug over de ringweg na 8,5 km weer uit de bossen tevoorschijn. De straat over om de smalle tracks in de “dunne dennenbossen” in te rijden, door mij zo genoemd omdat de bomen hier dunne stammen hebben en het bos daardoor een fragiel uitzicht geven. De gevallen boom die de vorige keer het paadje versperde was weggeruimd, tenzij het een ander paadje betrof. Want er lopen hier wel een aantal lange paden evenwijdig met elkaar door deze bossen. En die zien er allemaal eender uit!

Na 10 km kwamen we weer even uit de bossen tevoorschijn in een straatje waarin een grenspaal uit 1770 staat te pronken op het grondgebied van de gemeente Eksel om even verderop rechtsaf de Diestersebaan in te rijden. Na dit verwaarloosbare verhard intermezzo volgden tot 12 km mooie singletracks doorheen de lokale bossen. Hier splitsten de 40 en de 55 km zich van elkaar af. Even getwijfeld of ik voor de lange toer zou gaan, maar omdat ik laat vertrokken was en geen snelle rijder ben, deze keer dan toch maar niet het onderste uit de kan gehaald en voor de 40 gekozen. Door het sombere weer zou het immers al snel donker worden, ook al beginnen de dagen al merkbaar te lengen! Genietbare paadjes die me altijd weer met plezier naar deze streek doen komen werden me voor de wielen geworpen. Tot 14 km volgden bredere boswegen en werd mijn aandacht getrokken door een aanzwellend geluid. Aan een kruispunt van wegen, aan de rand van een bos, veiligheidshalve even stil gehouden om een aantal kerels op hun motoren te laten passeren. De mannen gaven teken dat er nog enkelen op komst waren. Had ik tot dan toe volledig alleen gereden, de drie mannen kort na de start niet meegeteld, nu staken me dan toch nog één biker en een groepje van twee voorbij. Na het bospad ging het een asfaltbaantje over om via een onopvallende track weer de bossen in te duiken en gedurende ruim een kilometer te kunnen genieten van de mooie singletracks die deze streek rijk is.

Nog een eenzame biker haalde me in en na 17 km volgde een goed van wortels voorziene en bultige singletrack die naast een prikkeldraad in het bos liep. Een kilometer verder voegde de lange route van 55 km zich weer bij de 40, althans zo vermoed ik, vermits er verder op het pad ook pijltjes stonden die bedoeld waren voor bikers die uit de andere richting kwamen. Een bosweg voerde ons dan verder in de richting van de grote baan Hasselt-Eindhoven die we omstreeks 19,5 km dienden te kruisen. Het was toen exact 16.00 u. Aan die oversteken zijn sinds kort nieuwe “poortjes” gemaakt uit boomstammen om te verhinderen dat bikers onverhoeds de drukke weg op zouden rijden. Dan ging het de nieuw aangelegde track op die er vaster bij lag dan in de zomer, maar minder vast dan tijdens de toer van De Bokkerijders. Het smeltwater na de recente dooi had het zand wak gemaakt. Het zanderige steile korte klimmetje had me weer liggen. Maar verder was het een plezier om nog eens over deze mooie glooiende track met zijn bultjes op en af te kunnen rijden.

Een jonge knul in een rood-met-wit pak op een cyclocrossfiets vloog me na 21 km voorbij en in zijn zog slaagde ik er deze keer tot mijn vreugde ook weer in om langs deze kant van de Witte Berg boven te geraken. Deze keer werden we er niet via de zanderige achterkant weer naar beneden gestuurd, maar deden een aantal opgespannen linten ons rechtsomkeer maken en langs dezelfde kant weer naar beneden rijden. Eens de heuvel om troffen we de bevoorrading na 22 km. Daar waren nog vijf andere bikers, waaronder de jonge kerel en het groepje van drie dat me daarstraks had ingehaald. Er lagen nog bananen, appelsienen en koeken om te eten. Er was sportdrank en er stond een pot soep op een vuurtje. De twee Peltercrossers die instonden voor de stop waren al in de weer met het opruimen van de spandoeken.

Na de stop werden we via een rondje de andere kant van de Witte Berg op gestuurd, langsheen het paadje met dat paar dikke wortels waarvan ik nu stilaan begin te kennen langs welke kant ik ze het gemakkelijkst kan overwinnen. Dat lukte met een extra krachtinspanning. Spijtig genoeg werden we nu door linten gedwongen om de afdaling aan te vatten doorheen het mulle zand waarin ik bleef steken! Dan weer naar boven via het paadje dat haast ongemerkt tussen de bomen ligt om dan weer het mulle zand in gestuurd te worden en het voor mij onmogelijke paadje steil naar boven te moeten nemen. Dat is daar voor mij even te voet! Toen ik daar puffend boven was gearriveerd hoorde ik het onzalige geluid van een valpartij. De langste kerel van het trio, degene met de blauwe outfit, was bij het afdalen in het mulle zand ten val gekomen en bleef even versuft in het zand zitten! Even blijven wachten tot hij weer terug overeind krabbelde, ook al waren zijn twee makkers gestopt. Het zal minder erg geweest zijn dan het er uit zag, vermits het drietal me later weer gezwind voorbijstak. Zo’n jonge gasten zijn nog kwiek en kunnen wel tegen een stootje.

Dan ging het weer de bossen in over bredere wegen om zo omstreeks 25 km en 27 km mooie singletracks mee te kunnen pikken en even later uit te komen aan de afsluiting omheen de Ford testbaan. Omstreeks 29 km volgde dan de iets meer technische track in een bos. Deze bestaat uit een opeenvolging van korte bochtjes rond boomstammen, vaak dan nog gecombineerd met korte klimmetjes. Op 31 km passeerde ik de track naast de grote met water gevulde put aan een zandwinning, waaruit ik besloot dat we in de buurt van Lommel-Kattenbos waren, vermits de toer van 28 januari hier toen vrij snel na de start passeerde. Eens de zandgroeve voorbij vond ik aan het volgende kruispunt geen pijlen meer, terwijl er vlak na de groeve nog twee hingen. Maar ik trof er een biker aan die gemerkt had dat ik er reed te zoeken. Waarschijnlijk waren die mannen al begonnen met de opruim. Hij toonde me hoe weer op het traject te geraken. Ik kon ook rechtstreeks via een asfaltbaantje weer naar af rijden, maar daar had ik nog geen zin voor! Die asfaltbaan was de weg die door Lommelzand loopt en even verder hingen effectief opnieuw de pijltjes, zodat ik enkel een kleine lus gemist had. Al goed, want er wachtten me nog mooie kilometers in de bossen!

Op 33 km bereikte ik de gekende spoorlijn en arriveerde er aan de overweg in de buurt van het kruispunt van de drukke wegen Hasselt-Eindhoven en Lommel-Overpelt. Om zo weer terecht te komen op de bekende paadjes in de eindeloze bossen van Lommelzand. Op 36 km meende ik tussen de bomen de bevoorrading weer te zien staan. Ik had tijdens de rust inderdaad bikers opgemerkt die een bocht namen in het bos even verderop op een plek waar een lint gespannen was. Die hadden de toer toen dus bijna achter de wielen! Ik had er geen benul van dat de stop zo dicht bij de start was gelegen. Dat betekent dus ook dat die Witte Berg eigenlijk vrij dicht bij Holheide ligt. Want even verder ging het weer de drukke baan Hasselt-Eindhoven over om de bossen in de buurt van Holheide te bereiken. Daar liggen zodanig veel paadjes dat men op die kleine oppervlakte al een toer op zich kan uitstippelen! We kregen inderdaad nog voor een kilometer of vijf mooie tracks en paadjes voor de wielen om te eindigen met een bochtige singletrack die de indruk geeft recent te zijn aangelegd of weer opengemaakt. Om dan weer uit te komen in de straat richting zaal Holheide. Ik had tijdens de toer verschillende plaatsen herkend van de tochten uit Kattenbos en Overpelt van enkele weken geleden, maar deze streek is zo rijk aan paden dat het nooit gaat vervelen en dat geen twee tochten ooit dezelfde zijn! Spijtig dat ik de streek onvoldoende ken om op eigen houtje in deze speeltuin te komen rijden.

De bikewash was nog beschikbaar, ik zal de laatste gebruiker geweest zijn, en ook al houd ik niet zo van hogedruk, ik heb er toch gebruik van gemaakt omdat mijn fietske er toch redelijk vuil uit zag. Dat was te verwachten na de dooi na een stevige veertiendaagse vorstperiode met een bodem die nu vol smeltwater zit. Nochtans was het parcours overal goed te berijden. Een mooi tochtje van de Peltercrossers in deze bosrijke streek. Spijtig dat ik nog weinig andere rijders te zien heb gekregen en dat het een vrij eenzame rit is geworden. Maar dat kwam door mijn late start!

Het verslag van deze toertocht is al te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Toertocht van de Peltercrossers te Overpelt op 18-02-2012 door Rony Rabijns van De Dabbers uit Neerpelt

Toertocht (15-25-45 km) van School Berkenbeek te Wuustwezel op 12-02-2012.

De koude die ik buiten voelde toen ik op zaterdagavond huiswaarts keerde was eerder van aard om mij te doen besluiten van op zondagochtend in mijn warme bed te blijven liggen en eens uit te slapen. Maar toen ik op het forum las dat Rubber-12 en SilverFokske vast van plan waren om te komen, kon ik mij niet permitteren van de koude aan te grijpen als argument om thuis te blijven, teneinde nadien niet als watje te zullen versleten worden! En achteraf bekeken heeft het me deugd gedaan nog eens buiten te komen nadat het vorige weekend ook al zonder bike gepasseerd was! Dus na een korte nacht op tijd weer uit de veren en met de auto richting Wuustwezel. Er was nog ruim plaats op de parking, zodat ik dicht bij de start stond. Aan de inschrijving stond een korte rij wachtenden. Je kreeg er een noodnummer mee en een briefje waarop je uw naam en gsm-nummer kon zetten om het in de doos te droppen die naast de te winnen mountainbike was geplaatst! Na een berichtje naar Rubber-12 om m’n vertrek te melden, kon ik om 9.00 u van start gaan in de bittere koude. Maar met een korte broek onder m’n lange aangetrokken kon ik er goed tegen en had ik bovendien een ultra zacht kussentje om op te zitten! Alleen m’n handen hadden het bij momenten koud.

De toer voerde ons vanaf het schooldomein richting het bos dat achter Berkenbeek ligt met als opener een lange en bochtige singletrack die zich tussen de bomen slingerde. De eerste 2 km konden dus al niet meer stuk! De singletrack gaf uit op een breed bospad dat we linksaf op gestuurd werden. Daar ging het geruime rijd gewoon rechtdoor over het smalle spoor dat de voorgangers in de sneeuw gebaand hadden. De bevroren sneeuw kraakte onder de banden, maar er was weinig risico op een partijtje glijden of vallen. Eens het bos uit ging het verder over de landelijke betonwegen in Wuustwezel en dat gedurende ettelijke kilometers. Ik herinnerde mij de plek waar twee jaren geleden de sporen van glijd- en valpartijen zichtbaar waren in de sneeuw. Want het is niet de eerste keer dat deze toer plaatsvindt in winterse omstandigheden. Na 6,5 km bereikten we het domeinbos Noordheuvel alwaar we een paar leuke tracks voor de wielen kregen. Om dan tot 12 km weer boerenwegen en betonbaantjes op gestuurd te worden. Op één van die wegen werd ik staande gehouden door een biker die met een leegloper te maken had gekregen en wiens pompje niet meer bleek te werken. Maar mijn pompje is enkel geschikt voor dunnen ventielen, zodat ik de man niet kon helpen. Vermits er nog andere bikers in aantocht waren, veronderstel ik dat er allicht iemand zal geweest zijn die deze mens kon verder helpen.

Intussen was ik tot de vaststelling gekomen dat het slurfje van m’n lurkzak bevroren was, een probleem waarvan ik verwacht had ermee geconfronteerd te worden. Ik heb het dan gewoon onder m’n windvest verstopt om het door m’n eigen lichaamswarmte weer te laten ontdooien. Want niets is meer vervelend dan een stijf bevroren slurfje in het geval van dorst! Op 13 km arriveerden we aan een straat die Beersgat heette om daar het bos in te duiken en de eerste splitsing van de 25 en de 45 km te treffen. De kidstoer had zich al eerder van de andere afstanden gescheiden. Volgde een lang stuk off-road over een pad tussen twee stroken bos en altijd rechtdoor op de rand van het militair domein op de grens van Wuustwezel en Brecht. We kregen er een mengeling van sneeuw en kiezelstenen onder de wielen. Op 16 km kregen we een bevoorradingspost in het vizier, maar door een opgespannen lint werden we eerst nog naar rechts het bos in gestuurd. Eerst een brede dreef in om via een poortje het bos in te duiken en de tracks te kunnen berijden in het domein, een kruising tussen een bos en een park, dat gelegen is achter het klooster van de zogenaamde “witte nonnen”. Deze nonnen zullen zich indertijd niet bewust geweest zijn van het feit dat vele jaren later bikers zich in hun toenmalige achtertuin zouden komen vermaken. We reden zelfs tot pal naast de kerk en ik verwonderde mij er over het feit dat het klooster zo enorm groot is. Ik rijd er zeer vaak voorbij op weg naar of van m’n werk, omdat dit klooster langsheen de Bredabaan in Gooreind is gelegen, maar vanaf de straat krijgt men slechts een peulschil ervan te zien! Een mooie geste van de eigenaars om hun bos open te stellen voor de rijders van deze toer. Of er nog nonnen huizen is zeer de vraag, ook al verwees er een pijl naar “zusters”!

Eens deze leuke paadjes achter de rug waren, arriveerden we aan een kleine drankpost waar twee medewerkers de koude trotseerden om er te zorgen voor flesjes drinken en koeken. Het tellertje klokte 19 km af en de klok halfelf. Ik was nauwelijks gestopt of ik voelde de hete adem van Rubber-12 en SilverFokske in m’n door een bivakmuts aan de koude onttrokken nek. Met daar nog een tweede muts en helm overheen kon de koude mij niet deren. Me te goed gedaan aan een flesje drinken en een paar koeken. Er arriveerden nog bikers, dus er waren er toch redelijk wat onderweg. Na de stop ging het dan verder over het militaire domein. Eerst de witte open vlakte in zodat je neus leek te bevriezen in de ijzige lucht. We passeerden een op een heuvel gelegen barak. Even verderop ging het dan weer de bossen in over een pad dat ons eerst in de buurt van Overbroek bracht en ons nadien leidde in de richting van de baan van Brecht naar Wuustwezel, waarlangs ik vanochtend op de heenweg nog gepasseerd was. De merkwaardige metalen bruggen voor militaire voertuigen boezemden me niet veel vertrouwen in wat eventuele gladheid betrof, maar ik voelde m’n bike toch niet schuiven!

Op 23 km bereikten we tenslotte het pad dat naast de weg van Brecht naar Wuustwezel loopt. Daar stond een bordje dat de rijders waarschuwde voor mogelijke gladheid. Daar lagen onder een laag sneeuw inderdaad een aantal grote bevroren plassen verborgen. Losgekomen of losgereden en nadien weer vastgevroren ijsbrokken staken hier en daar boven een laagje sneeuw uit. En soms was het oppassen voor ijzige sporen. Wie het niet vertrouwde kon uitwijken naar het fietspad naast de rijweg. Naar het einde toe boog het pad naar links af en bereikten we na 26 km de singletrack die vlak naast een vijver ligt in het militair domein. Volgde een leuke, lange en hobbelige singletrack doorheen het zogenaamde Uilenbos waarvan ik vorige zomer ontdekt heb dat het zeer dicht bij het centrum van Wuustwezel ligt, op een boogscheut van de Bredabaan! Vanuit het Uilenbos brachten enkele paadjes ons naar het domeinbos ’t Marum (28 km) , naast de gelijknamige hoeve. Daar ging het links het bos in over een mooie maar korte track, waarna een veldweg ons naar een woonwijk vol witte huizen bracht. Nu lagen ook de straten er wit en ijzig bij. Enkele servitudepaadjes, waaronder een asfalten naast enkele uit de kluiten gewassen oude bomen, leidden ons door het centrum van Wuustwezel. Volgde de oversteek van de Bredabaan. We bereikten een brede dreef in een bosrijk gebied dat het midden hield tussen een park en een bos. Ik hoorde dat bikers me op de hielen zaten en omdat het niet normaal is dat ze me niet voorbij staken, wist ik al snel wie het waren! Daarom misgunde ik hen een blik achterwaarts en het vermoeden dat ik me opgejaagd voelde! In een bocht moesten we naar links een metalen poortje door en hield ik even halt. Mijn achtervolgers stopten ook met veel remmengeknars en mijn vermoeden werd bevestigd! Rubber en Fokske zaten me op de hielen! De Rubber heeft me dat nog ooit eens gelapt met alle bikers van Noord-Antwerpen in zijn gezelschap, maar een tweede keer lukt dat bij mij niet! Dat ze weer achterop geraakt waren, lag aan het feit dat ze de track naast de vijver drie keer hadden gereden en het Uilenbos twee keren! De leuke stukjes kon je inderdaad gemakkelijk nog eens over doen, vermits je meestal weer in de buurt van de plek waar ze begonnen passeerde. Het tellertje toonde 32 km. “Hop naar de soep”, riep Rubber toen hij het oude poortje binnen reed en in de bossen verdween.

De eigenlijke bevoorrading kwam na 34 km en was buiten opgesteld naast een paar gloednieuwe moderne chirolokalen in de buurt van nieuwgebouwde huizen. Daar was keuze genoeg uit bananen, verschillende soorten wafels, cake en sportdrank. Maar het meeste deugd deed nog een kommetje lekkere hete soep. Als poolreizigers ingepakte bikers troepten er samen rond een vuurkorf. Niemand kon toen vermoeden dat er nog een leuk stukje van de route op ons lag te wachten! Want we bereikten de plek die ik sinds de vorige editie van deze tocht vermoedelijk niet meer te zien heb gekregen. Het begint met een paadje dat een door aarden wallen omzoomde put in duikt onder een lage omgevallen boomstam, waarna je enkele heuveltjes over kan wippen om via de andere kant op de aarden wal de put weer te verlaten. Volgens mij heeft bij een eerdere editie de bevoorrading zelfs in deze buurt gestaan. Maar op 36 km ging de speeltuin pas echt open toen we het crossparcours op gingen. Het paadje loopt daar over een aantal aangelegde heuvels en bulten om zich ook gedeeltelijk door het lokale bos te slingeren. Dat alles goed voor een dikke 2 km plezier! En het bewijs te leveren dat ik in de loop der jaren toch wat bijgeleerd heb en aan de hoogste heuvel niet de chickenway er omheen hoefde te kiezen zoals destijds, maar er gewoon los over ging! Het was een mooi gezicht van deze plek ingenomen te zien door de bikers die er zich kwamen amuseren. Met de gedachte dat mijn twee kompanen daarstraks de track naast de baggerput drie keer hadden bereden, bekroop me de lust om dit amusante parcours nog eens een tweede keer over te doen. Dus ruim 2 km extra in de prijs begrepen! De tweede keer hing ik achter een vrij jong meisje dat ondanks verdienstelijke pogingen op sommige plekken net niet boven geraakte en aan de grootste berg ook voor de chickenway koos. Na 41 km was ik weer rond en leidde een mooie draaiende en kerende track ons doorheen een stukje bos naar de Koekoeksdreef. Daarna volgden een aantal zandwegen in met buitenverblijven bebouwde bossen.

Dan ging het naar links een straatje in en werden we door een goed ingeduffelde seingeefster de Nieuwmoersesteenweg nabij Berkenbeek over geholpen om even verder aan de baan van Wuustwezel naar Kalmthout naar rechts het fietspad op gestuurd te worden. Ik herinnerde me nog van vroeger dat we even verderop de singletrack in gestuurd werden die zich draaiend en kerend en bijna parallel met de rijbaan door deze bossen slingert. Via een dreef en een paar veldwegen arriveerden we tenslotte weer tot vlak tegenover de school waar we door een laatste seingever de baan over werden geholpen om na ruim 48 km weer toe te komen.

De sporthal zat nog goed vol zodat het me wat moeite kostte om mijn twee kompanen te spotten. En terwijl er een foto genomen werd van de winnaar van de mountainbike naast zijn prijs, sloten wij deze rit af met een glas of twee en een hotdog met mosterd. Kwestie van weer wat op te warmen. Er zijn uiteraard toertochten waartegen deze van vandaag in dit vlakke land niet kan optornen, maar er werd voor de deelnemers toch een tocht uitgestippeld met een aantal plezante tracks en amusante stukjes waarvan het leuk is dat je er elk jaar nog eens kunt passeren. Het is bovendien geen evidentie om in zulke barre weersomstandigheden een tocht uit te pijlen. Een woord van waardering voor de uitpijlers, de vele seingevers en de mensen aan de twee stops die hun zondag opofferden om voor het plezier van de bikers en ten voordele van de schoolkinderen in de barre kou te komen staan is dus zeker op zijn plaats! Verder een vlekkeloze organisatie, uitgebreide bevoorrading en après in een ruime zaal. Ik meen dat het de vierde keer is dat deze toer werd georganiseerd. Ik heb de eerste editie in 2008 en de derde in 2010 gereden. De andere twee heb ik laten voorbijgaan omwille van de marathon in Bergen-op-Zoom. Een mens moet nu eenmaal keuzes maken! De uitgave 2010 heeft ook plaatsgevonden in barre weersomstandigheden met veel sneeuw en ijs en toen ben ik van thuis uit met de bike vertrokken. Door de afgelasting van de toer in Bergen-op-Zoom ben ik nog eens naar hier afgezakt en ik heb er geen spijt van dat ik daarvoor mijn warme nest zo vroegtijdig uit moest. Allicht tot een volgende keer!

Prijsvraag van deze week. De bevoorrading stond nabij de lokalen van de chiro. Wat betekent “chiro” eigenlijk? Uw prijs: een gratis bevoorrading bij uw volgende toertocht!

Het verslag van deze toertocht kan je ook lezen op mtb-you, op mountainbike.be en op mountainbike.nl!

Het filmpje over deze toer hieronder is van de hand van Berchembikeservice.

Toertocht te Wuustwezel-Berkenbeek op 12-02-2012 by Berchembikeservice

Tom Meeusen wint Superprestige veldrijden in Hoogstraten!



Tom Meeusen bleef tot zaterdag zonder zege dit seizoen, maar de 23-jarige uit Essen mag er na dit weekend meteen twee op zijn palmares bijschrijven. Nadat hij zaterdag in Lille de wedstrijd voor de GVA Trofee won, was de renner van Telenet-Fidea zondag in Hoogstraten ook de beste in de voorlaatste manche van de Superprestige. Hij haalde het met een kleine voorsprong op Kevin Pauwels en Sven Nys, die leider blijft in de stand.

Na drie ronden vormde zich een kopgroep met acht: Vantornout, Meeusen, Pauwels, Stybar, Nys, Sven en Dieter Vanthourenhout en Simunek. Niels Albert had de boot gemist en fietste op een bepaald moment op twintig seconden, maar halfweg koers vond de wereldkampioen met hulp van Mourey en Taramarcaz opnieuw aansluiting vooraan.

In de achtste ronde liet Sven Vanthourenhout slim het gaatje voor Nys, die meteen fors doortrok. Toen Pauwels en Meeusen Vanthourenhout voorbij waren, was de Belgische kampioen al enkele seconden los. Het bleek echter onvoldoende, en de Antwerpenaren kwamen terug. Het trio ging samen de laatste ronde in, en net als zaterdag in Lille zocht en vond Meeusen het gaatje. Na een knappe inspanning reed hij solo over de meet, met een tweetal seconden voorsprong op Pauwels die Nys klopte in de sprint.

In de stand komt Pauwels 1 puntje dichter op Nys. De renner van Sunweb telt nu 87 punten, Nys 91. Zaterdag 11 februari volgt de ontknoping met de achtste en laatste Superprestigemanche in Middelkerke.

Bron: Gazet Van Antwerpen

Geen toertocht voor mij dit weekend, want ik was hier!

Toertocht (15-25-45 km) te Hoogerheide van Roparunteam “Door dik en dun” Steenbergen op 29-01-2012.

Na een korte nacht liep de wekker weer veel te vroeg af. De laatste tijd sta ik tijdens het weekend vroeger op dan tijdens de week! Me snel klaargemaakt en enkele boterhammen achter de kiezen gestoken, zodat ik om 8.10 u thuis met de bike kon vertrekken richting het Nederlandse Hoogerheide. Twee weken geleden was er ook een toer vanuit Hoogerheide, maar aangezien deze streek zo dicht bij huis ligt en nooit gaat vervelen, ging het weer die richting uit. De opbrengst was ook voor een goed doel, ter sponsoring van een RoParunteam dat meedoet aan een estafetteloop tussen Rotterdam en Parijs, ten voordele van het kankeronderzoek. Het was bitter koud tijdens mijn eenzame rit over de autovrije binnenwegeltjes richting Stabroek en het Nederlandse Putte. De koude wind woei in mijn gezicht en ik had het knap lastig om vooruit te komen. Dat beloofde weinig goeds, gezien we met grote kans de Nootjesberg straks op onze weg zouden treffen! Het smalle paadje ter hoogte van het Elzenbos lag er nog zeer vochtig bij. Ik had gedacht dat het hier al meer opgedroogd zou zijn! Op de Putseweg kwam ik slechts twee bikers tegen die me tegen hoge snelheid voorbij reden en me zo het nakijken gaven, terwijl ik reed te stompen met pijn in de billen! Na 18 km en een klein uur later, was ik aan de Sports and Pleasure, een plek waaraan nare herinneringen zijn verbonden, vermits na deze toer vorig jaar mijn nieuwe bike op laffe wijze werd gestolen, terwijl ik hem zelfs met een slot had vastgelegd!

SilverFokske stond binnen in de cafetaria en nadat ik mijn inschrijvingsgeld betaald had, zagen we Rubber-12 met zijn bike arriveren. Op dat moment werd ik aangesproken door twee mannen van wie één zich herkend had in mijn schrijfseltje over de toer van veertien dagen geleden, eveneens vanuit Hoogerheide! Ik herkende hem eerst niet, omdat ik hem toen eerst slechts van ver en nadien enkel zijn rug gezien had, toen ik hem enkele kilometers kon blijven volgen! Om 9.30 u van start gegaan met Fokske en Rubber. Het ging de Sportlaan uit en het rondpunt aan de Putseweg over om na luttele kilometers de bossen te bereiken. De eerste paden lagen er bijzonder modderig bij, maar dat was slechts van korte duur. Ik meende me te herinneren dat de vorige editie ook zo modderig begon!

We bereikten het in de bossen gelegen Mollercollege. Een weinig verder diende zich weer een modderstrook aan. Bovendien werd dit blubberpad op een drietal plaatsen doorsneden door afwateringsbeekjes die telkens zorgden voor een diepe put vol water. Daardoor ontstond file. Ik betrouw zo’n plekken evenmin, omdat ik vrees om over de kop te gaan, maar stap dan direct af en spring er over. Andere bikers wrongen zich tussen de file door, alsof hun leven ervan af hing! Omdat SilverFokske daarnet achter mij hing en ik hem niet meer zag, dacht ik dat hij in de problemen was gekomen. Op dat moment zag ik hem voor mij met een stevige splash door het water rijden. Hij was mij in het tumult en gewriemel voorbij gegaan, keek nog eens om, om te zien of ik volgde, maar in de drukte ben ik hem en Rubber, die al van bij de start als een pijl vooruit vloog, kwijtgespeeld. Hun tempo kan ik toch niet blijven volhouden! Vrij snel dienden de eerste heuvels zich na een viertal kilometers aan. Ik was verplicht voet aan de grond te zetten omdat de man voor me ineens voor de klim stopte nadat hij de indruk had gegeven zijn aanloop te nemen. Zijn kompaan was intussen ook afgestapt op de helling. Ze maakten zich beiden snel uit de voeten om langs een chickenway de elkaar opvolgende heuvels te omzeilen. Ik vermoed dat het beginnelingen waren die zich een beetje opgejaagd voelden door de vele rijders die zich likkebaarden op deze heuvels stortten. De eerste heuvels werden gevolgd door beslijkte singletracks die zich tussen de bomen en naast een bosvijvertje slingerden. Ik vertrouwde op m’n superbanden om niet te veel te schuiven. Het was ook uitkijken voor de vele kleine wortels die boven de grond uit staken. Die kunnen oorzaak zijn van glijpartijen, zeker als ze al door vele wielen bereden zijn geworden geweest!

Tot 7 km volgde een aaneenschakeling van bospaadjes. Een breed pad kwam me bekend voor, en inderdaad, even verder reden we voorbij de bizarre gebouwen van de Stichting De Luchtballon, een vakantieoord voor astmatische kinderen. Daar ging het deze keer eens naar links. Verrek, dat is een helling, meende ik me te herinneren van vroeger. Inderdaad, maar nu raakte ik er zonder moeite op, ze was minder stevig dan gevreesd. Of misschien kwam ze toen aan het einde van een tocht. Of misschien heb ik in de loop der jaren dan toch wat bijgeleerd. Leuke paadjes dienden zich aan. Dat kan ook niet anders. Hier liggen enkel leuke paadjes, en dat geldt voor heel deze streek.

Tot 12 km reed ik op en af over de tracks doorheen de bossen, in het zog van drie vrouwen en een man in wiens buurt ik sinds die eerste heuvels had gereden en wiens tempo aan mij gewaagd was. Op een gegeven moment werd ik met m’n schuilnaam begroet door een biker die ik niet ken en waarvan ik vermoed dat hij me ook slechts voor de eerste keer in levenden lijve te zien kreeg. Hij viel op door de twee duivelshoorntjes op z’n helm die ik tijdens die luttele seconden van zijn passage te zien kreeg. Ik vraag me nog steeds af wie het was! Het moet wel een kei geweest zijn, want hij was even snel weer uit het zicht verdwenen! Smalle bochtige paadjes tussen lage bomen en berken deden me na 14 km vermoeden dat we in de richting van de zandgroeve van Ossendrecht reden. Even verder passeerden we inderdaad de vijver die in de zomer vol waterlelies ligt en arriveerden we op de open plek van de groeve. Dat alles nadat ik mijn uiterste best gedaan had om de vele bochtjes behendig te nemen nadat ik de hete adem van een jonge kerel in mijn nek had gevoeld, zijn kans om voorbij te gaan afwachtend. Het viertal hield even halt en ik ook. Op dat ogenblik kwam Josk voorbij gereden. Hij was gisteren net als ik ook op pad in Lommel-Kattenbos.

We werden een vochtig, aanzuigend, klimmend zandpad op gestuurd dat er in de zomer als een zandbak bij ligt om dan rechtsomkeer te maken over een singletrack. Die track loopt parallel met het zandpad en kronkelt tussen de bomen, waartussen je de klimmers die het zandpad nog voor zich hadden, kon zien zwoegen. Deze mooie track gaat over in een stevige halfcirkelvormige klim die ik nog nooit tot boven heb kunnen uit rijden. Josk wist dat ook, want daarnet vertelde hij dat hij er de vorige keer in geslaagd was hem tot boven te rijden en dat hij hoopte dat het nu ondanks de natte ondergrond en de mogelijke drukte nog eens zou lukken. Ik was niet de enige die er van de fiets moest! Een moedige, die zich onderaan schrap zette voor de aanval, viel bij de eerste wortel al gewoon om! Dat is het nadeel van de zwaartekracht. De klim gaat over in een zacht klimmende track waar je moet uitkijken voor een wortel die je bij een schuivertje de dieperik ernaast in kan helpen! Pas als ik deze wortel achter me heb, ben ik weer gerust! Na het klimmetje komt dan een vochtige track tussen de rododendrons met op bepaalde plaatsen enkele putten vol slijk. Deze plek droogt altijd veel trager op dan de omgeving. Eens weer van tussen de rododendrons, geeft het pad uit op de weiden in het zicht van de Putseweg, waar de twee seingevers stonden die ik al had opgemerkt tijdens de heenrit. Toen kwamen er nog slechts weinig bikers uit de bossen tevoorschijn, thans was het al ruim anderhalf uur later. Het tellertje toonde 17 km.

We dienden de Putseweg te kruisen en aan de overzijde in de richting van Huijbergen te rijden. Even verder ging het naar rechts een breed zompig bospad in om de bossen van de Groote Meer te bereiken. Daar stond na 20 km de bevoorrading. Het aanbod van dranken was er ruim genoeg: sportdrank, thee, bouillon en soep. Als hongerstiller werden er muffins aangeboden, vermoedelijk met een speciaal voor bikers bedacht recept! Zware kost! Ik heb er twee opgegeten, maar een derde zou niet meer gelukt zijn! Twee jonge vrouwen namen m’n helmlamp weer voor een camera. Ik heb hen verteld dat ze niet te veel moeite dienden te doen om te zoeken op YouTube. Het duo dat ik aan de start had gezien bleek nu een trio te zijn, want de twee mannen hadden blijkbaar ook een vrouw in hun gezelschap. Wat tijd gemaakt voor een babbeltje in de drukte van de vele bikers die er aan de zware muffins knabbelden of soep stonden te lurken in de koude winterlucht.

Weer op pad over de vele bospaadjes. De meer zanderige ondergrond en de wandelbordjes met de afbeelding van een konijntje, waren het bewijs dat we in het gebied van de Staartse Duinen reden. Van 22 tot 23,5 km diende zich een zeer mooie singletrack aan over heuveltjes op en af. Een zeer mooi paadje dat ik jammer genoeg niet op eigen houtje zou weten terug te vinden, ook al heb ik van sommige plekjes in de loop der jaren al ontdekt waar ze zich ongeveer situeren. Ik kreeg plots te maken met een déjà-vue-gevoel! Ik was er zeker van dat ik het drietal mensen van aan de start en de bevoorrading nog al eens gezien en gesproken had! We kwamen weer uit de bossen tevoorschijn ter hoogte van de manege De Wolf of Wolfshoek in de Staartsestraat te Huijbergen, om even verder het “groene poortje” aan het beeld van de Heilige Theresia te treffen, de plek waar ik de biker van deze ochtend aan de inschrijving veertien dagen geleden op mijn weg ontmoette. Intussen reed ik trouwens in het zog van het trio waartoe hij behoorde. Zij hadden mij kort voor het groene poortje weer bijgebeend nadat ik hen even na de stop was voorbijgestoken toen ze aan de kant stonden. Groene poortje! Dat betekende dat we niet ver van de Nootjesberg en de Tiestenberg waren! De te overwinnen heuvels werden inderdaad steeds hoger en hoger, tot we tenslotte de zanderige helling van de Tiestenberg over werden gejaagd! In de afdaling ligt daar een raar bultje op een door boswerken recent gehavend pad. Even verder ging het de Weg naar Wouw over, ter hoogte van Grondwerken Van Gastel, om weer de bossen in te duiken. Via het Vijverstraatje doken we de bossen in ter hoogte van een hoeve, en na een korte klim reden we over de singletrack op de flanken van de Nootjesberg. Het tellertje toonde 26,5 km. Op 30 km troffen we een splitsing tussen de afstanden van 25 en 45 km. Het had me al een hele tijd verwonderd nog geen splitsing te zien te hebben gekregen. Als er al een geweest was, dan was die in ieder geval slecht aangeduid! Je zag bikers uit een pad tegenover komen en het traject van de 25 km op gaan. Dat waren kerels die de extra lus al achter de wielen hadden! Aan het einde van het bospad waarop we reden stond een eenzaam huis tussen de bomen. Het bospad heette Walsestraat, in Huijbergen.

Vanaf de Tiestenberg heb ik de rest van de rit het gezelschap genoten van het trio uit Hoboken. Mijn indruk van daarstraks was juist geweest! Ik had deze mensen ooit eens vermeld in een verslagje van een tocht in deze streek toen ik ze naar het einde van de rit toe op mijn pad had ontmoet. Gewoonlijk rijd ik na de bevoorrading en naar het einde van ritten toe vaak helemaal alleen omdat al wie sneller is, iedereen dus, dan al lang gepasseerd is! En toen kwam ik hen tegen na lang niemand meer gezien te hebben! Zij hadden zich in het verslag herkend en mij aangesproken toen ze me bij een volgende gelegenheid ontmoetten! En zie, nu, een dik jaar later, rijd ik in hun gezelschap. Enig opzoekwerk in al m’n verslagen die ik samen met de kilometerstanden en andere ritgegevens in een document bewaar sinds ik met biken begon, leert me dat ik deze mensen voor het eerst ontmoette op 2 januari 2011 aan het einde van een tocht vanuit Huijbergen. Met de zoekfunctie is dat een fluitje van een cent! Ik schreef toen dit. “Naar het einde van de tocht toe moesten we de Abdijlaan kruisen, net voor de bebouwde kom van Huijbergen, en werden we nog vergast op een prachtig stukje met een track over allerlei bulten en heuveltjes, de ene al wat hoger dan de andere (de Tiestenberg volgens VanBiLL.com). Twee keer voetje aan de grond moeten zetten omdat ik even in het zog beland was van een trio, twee mannen en een vrouw, die traag reden (nog trager dan ik!), duidelijk nog behendigheid misten, en zich moeten gevoeld hebben zoals ik wanneer er op zo’n plek een snelle in uw wiel hangt!” Op 6 maart 2011 spraken de twee mannen me aan nadat ik toekwam na de Van Trier-Bosduin-Classic te Kalmthout! “Ik werd bij het binnenkomen aangesproken door twee mannen uit Hoboken die zich in een beschrijving in één van m’n eerdere schrijfseltjes hadden herkend. Of hoe het internet mensen samen brengt!”

Zanderige paadjes brachten ons in de richting van de militaire vlieghaven van Woensdrecht. Toen ik een zompig stuk weide in het vizier kreeg, zonk de moed me even in de mountainbikeschoenen. Enkele weken geleden waren we hier ook over gejaagd en toen was mijn pijp al zodanig uit en de ondergrond zodanig nat dat ik het stompen toen had opgegeven en deels te voet verder ben gewandeld. Nu lukte het gelukkig wel er al rijdend over te geraken. In de verte stond een seingever die mijn helmlamp weer voor een camera hield. We kwamen uit op de Huijbergsebaan in de gelijknamige gemeente. Het trio had weer voorsprong weten op te bouwen nadat ik even gestopt was. Ik zag ze in de verte op het fietspad rijden. Dit stukje asfalt van een 2 km was veruit het enige verharde dat we tijdens de hele rit onder de wielen gevoeld hebben! Op 34 km doken we vanaf het fietspad weer de bossen in. Daar stond ook een seingever aan wie ik de straatnaam gevraagd heb. Even later trof ik weer het Hobokens trio dat zich even aan de kant had gezet.

Het laatste stuk van de tocht voerde ons doorheen de bossen die zich omheen de militaire vlieghaven van Woensdrecht uitstrekken, maar nu in een richting tegengesteld aan die van twee weken geleden. De bekende tracks die vlak naast de omheining lopen met zijsprongetjes in de bossen. Langsheen de vliegschool, de radars en de andere installaties, waaronder ook de ferm van putten voorziene gehavende singletrack. Daar kregen we op de koop toe te maken met een tegenligger die ons vriendelijk liet passeren en even aan de kant ging. Volgde nog een stuk doorheen het losse zand op een open plek waar de lichten die de landingsbaan aankondigen tot in de heide staan. Het zanderige pad gaat over in een track die even verder weer de bossen in duikt en de biker vergast op een paar uit de kluiten gewassen heuvels met korte klimmetjes en afdalingen, enkele stevige te overwinnen wortels inclusief. Hier was de enige vrouw in het gezelschap een weinig onzeker en liet haar drie mannelijke metgezellen passeren. Verder moest zij er niet voor onderdoen, want ik moest bij momenten verdorie stevig trappen om het trio bij te kunnen blijven! Uiteindelijk bereikten we een klinkerweg aan de rand van Huijbergen, van waar je de molen Johanna in de verte kon zien staan. Een zucht van verlichting, want het was toch vermoeiend geweest, werd al snel onderdrukt toen we nogmaals de bossen in werden gejaagd, terwijl we het einde hadden verwacht! De laatste tracks voerden ons dan toch naar de Sportlaan. De toer was in elk geval een stuk langer dan de voorziene 45 km, want ik kwam aan ruim 54,5 km. Rekening houdend met een fout, want het tellertje is afgesteld op m’n andere bike, moet de toer toch zo’n dikke 50 km lang geweest zijn! Afscheid genomen van “The Hoboken Triplet” Sonja, Joachim en François. Het was leuk van eens wat gezelschap gehad te hebben en een babbel onderweg. Hopelijk kruisen onze paden elkaar nogmaals! En hopelijk herken ik jullie dan meteen, want wat dat betreft kan ik soms wel een oen zijn!

Den Rubber zijn stalen ros stond nog buiten en binnen trof ik hem en SilverFokske nog aan. Het was vriendelijk dat ze toch nog op deze trage gewacht hadden. Niet dat ik het anders kwalijk zou nemen! Samen het keelgat nog gespoeld met een donkere. Met Rubber via de Putseweg weer huiswaarts, Fokske stak ons nog met de wagen voorbij, tot aan de grens onze wegen scheidden. Daar kwamen de warme dampen uit het kippenkraam dat er op zondag altijd staat, uitnodigend naar buiten. Zoals naar gewoonte ter plekke op een bankje achter geparkeerde wagens, een halve kip verslonden. Een petitie getekend! Mijn gebraden halve kip op zondag wordt bedreigd! Het plein gaat heraangelegd worden en de gemeente garandeert geen standplaats meer voor het kraam! En vijftig meter verder deze keer ook Mieke eer aan gedaan met een klein pakje frieten met mayonaise! Kieken met frieten, wat is er beter om een toer zoals deze af te sluiten. Het enige nadeel was dat ik ferm afkoelde in de koude buitenlucht! Nog een tiental kilometers huiswaarts. Het leek kouder dan vanochtend! Toch de moed gehad om na aankomst m’n tweewieler nog een poetsbeurt te geven. Na een warme douche, konijn met pruimen uit de microgolf (handig, die zakjes uit het warenhuis) en een kleine afwas, na Witse voor de tv in slaap gevallen! Samengevat in één regel: een prachtige tocht en een leuke zondag beleefd!

Het verslag van deze tocht is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be en op mountainbike.nl!

Toertocht (12-20-30-40 km) te Lommel-Kattenbos van MTB Kattenbos op zaterdag 28-01-2012.

Op deze zaterdag recht vanaf m’n werkplek in Hoogstraten afgereisd naar Lommel-Kattenbos voor de toer van MTB Kattenbos en het zou al snel duidelijk worden dat ik geen spijt hoefde te hebben van mijn keuze en de verplaatsing naar ginder. De startplaats was me bekend, want het is niet de eerste keer dat ik hier ben komen rijden. Na de inschrijving om 12.30 u in de voetbalkantine ging het het paadje op naast de toegang tot de voetbalvelden om na 2,5 km uit te komen aan een recent gebouwd huis met grote schuur. Die plek kwam me bekend voor, omdat ik het er over gehad heb in m’n verhaaltje over de toer van De Bokkerijders vanuit Overpelt veertien dagen geleden. Die passeerde hier ook. Als ik hier nog eens voorbij kom, dan zal ik me weer beter kunnen oriënteren! Het begin van deze toer kwam trouwens voor een groot deel overeen met het laatste gedeelte van de toertocht van De Bokkerijders. Zo passeerden we even later de zandgroeve en bereikten zo de singeltrack die evenwijdig loopt met de spoorweg, alwaar net een trein passeerde. Op 3,75 km reeds troffen we de eerste splitsing ter hoogte van een overweg midden een reeks zandwegen om daar een bospaadje op te gaan. Voor de lange toer ging het naar rechts, de korte toer links over de spoorweg.

Zeer snel volgde dan na 5 km een technisch stukje over een amusante bochtige singletrack doorheen de bossen. Omdat dit nu in het begin van de toer kwam, ging het hier nu een stuk vlotter dan tijdens de rit vanuit Overpelt. Want dat er daar velen reden te knoeien was een feit! Op 6 km reden we een zeer kort stukje rakelings naast de afsluiting van de Ford testbaan om dan weer de bossen in te duiken. Volgden een reeks tweesporige brede bospaden, die door het feit dat er twee sporen gevormd werden, de allure hebben van een singletrack. Op 9 km bereikten we de recent aangelegde singletrack met leuke bochtjes en heuveltjes. Enkel een kort zanderig klimmetje wist me te vloeren. Moet net daar op de top een biker staan wachten op zijn maat. Maar het is er leuk rijden over de bultjes op en af, zeker nu de bodem er al wat meer aangereden is.

Omdat ik in deze mooie en bosrijke streek toch al wat toertochten achter de wielen heb, kan ik soms aan de omgeving zien waar er gereden wordt en wat ik dadelijk voor mijn wielen mag verwachten. Zo verried de zanderige ondergrond dat de Witte Berg in aantocht was. Daar gaat het eerst naar boven over een fikse klim. Tijdens de toer van twee weken terug heb ik geleerd dat wanneer ik er links houd, ik zonder problemen boven geraak, terwijl ik vroeger altijd tot afstappen werd gedwongen. Eens boven naar rechts uitwijken om via het paadje en niet door het losse zand weer naar beneden te rijden. Het lukte nu weer zonder veel problemen. Even later word je dan weer naar links voor een tweede keer een heuvel op gestuurd. Daar ligt halverwege een venijnige wortel. Eens boven gaat het door het losse zand weer naar beneden en naar rechts. Door de vochtigheid lag het zand nu goed vast. In de zomer is het er andere koek. Hiermee was het hoogste punt van deze toer overwonnen en doken we vanaf de open plek naar rechts weer de dennenbossen in. Het tellertje toonde 11 km.

Paadjes voerden ons doorheen de bossen in de richting van Lommelzand waar we na 13 km arriveerden om er de track te nemen die evenwijdig met de baan Hasselt-Eindhoven loopt ter hoogte van het grote kruispunt met de baan richting Lommel en in de nabijheid van Overpelt-Holheide. We dienden de spoorweg die net voor dat kruispunt ligt over te steken en werden direct naar links gestuurd over de kale vlakte naast de spoorlijn. Vroeger stonden hier vele dennenbomen en reed je door een bos dat in een recent verleden werd platgelegd omwille van de hoogspanningslijn die er loopt. Een brede strook bomen werd daarvoor gerooid. Aan dezelfde spoorwegovergang van daarnet, maar nu aan de andere kant, werden we na 15 km rechts de bossen in gestuurd die tussen de spoorweg en de baan Lommel-Overpelt in liggen. Net voor die grote baan ging het naar links mooie singletracks op om op 17 km weer de spoorweg te bereiken. Even door de steentjes over de berm naast het spoor om uit te komen tussen enkele huizen in de bewoonde wereld. Daar ging het een grote baan over ter hoogte van het Mariaziekenhuis. Ik herinnerde mij nog van eerdere edities en vanuit de marathon van de Eijsbikers dat er in de omgeving van dit ziekenhuis een speeltuin ligt met mooie paadjes en tracks op en af. Van 19 tot 23 km kregen we effectief vele leuke paadjes met bultjes op en af voor de wielen. Ik genoot hoe langer hoe meer van de rit en de beslommeringen van de voorbije week verdwenen als sneeuw voor de zon. Fotografe Connie had zich kort na het Mariaziekenhuis in een paadje opgesteld om kiekjes te maken. Omstreeks 12.00 u werd ik op de gevoelige plaat vastgelegd. Ik kom haar de laatste tijd vaak tegen, vorige zondag nog in Wechelderzande!

Vanuit de bossen bereikten we het treinstation van Lommel dat niet ver van Kattenbos is gelegen. Het spoor over en weer naar rechts in de richting vanwaar we kwamen. Zo zag je de bikers rijden aan de andere zijde van het spoor. Er waren nog heel wat deelnemers onderweg, snellen en tragen, groot en klein. Zo reed ik even achter een groepje die met vrouw en kinderen onderweg waren. Na het stukje langsheen de spoorweg ging het naar links de bossen in om op onze stappen terug te keren over een mooie singletrack. Aan het einde ervan was het even aanzetten voor twee heuveltjes om na 26,5 km omstreeks 14.30 u de bevoorrading te bereiken. Bij het zien van de plek waar ze opgesteld stond, de parkeerplaats voor een schoolgebouw, kwamen de herinneringen van vorige edities weer boven. Want het is zeker al de derde keer dat ik deze toer rijd, misschien zelfs al meer.

Er was nog heel wat beweging aan de stop en er bleven nog bikers toekomen. Ze konden zich tegoed doen aan lekkere soep, die met het nodige enthousiasme werd aangeprezen, bananen, appelsienen, wafels, koeken en sportdrank. Keuze genoeg! Wie daar niks naar zijn zin kon vinden is een moeilijke mens! Van alles eens geproefd en even uitgerust. Na de bevoorrading wachtte ons een prachtig stukje dat aanving met een stevig klimmetje, inclusief venijnige wortel. Die wortel bracht een Nederlandse dame, en daardoor mij die volgde, tot stilstand. Ook omdat het zonlicht er recht in de ogen scheen, waardoor je niet zag waar je reed! Nog een Nederlandse dame probeerde de wortel te bedwingen, maar dat lukte niet en ze viel om! Ze excuseerde zich voor de vloek die met haar val gepaard ging! Een derde dame stond hen op te wachten en even verder stond het trio kwetterend aan de volgende splitsing voor de kidstoer!

We bereden mooie paden in de bossen, de rit was één en al amusement. Na 30 km bereikten we de heide en kwam er iemand in m’n wiel hangen die me niet meer zou lossen tot even voor de finish, zodat ik zelfs niet heb kunnen zien wie het was! Dat had wel zo zijn voordelen, want daardoor probeerde ik er een stevig tempo in te houden en ondernam ik pogingen om de volger af te schudden. Dat lukte soms aan de heuveltjes, maar hij/zij wist me altijd weer bij te benen. Toen ik bij aanvang van de laatste kilometers achterom keek was m’n belager ineens spoorloos verdwenen! Gedurende de laatste tien kilometer van de tocht kregen we nog vele paadjes door de bossen en over de heide voor de wielen geschoven en leuke tracks à volonté, een lust voor elke biker. Er waren er nog steeds veel onderweg. Ik hoorde ook regelmatig de taal van over de grens spreken. Nederlandse mannen hebben onderweg meer lawaai bij dan Vlamingen, zij kwebbelen meer of roepen elkaar toe.

Op 37 km reden we langsheen de terreinen en de hoofdingang van Camping De Blauwe Meer en volgden een paar uit de kluiten gewassen heuvels. Van 36 tot 42 km volgden niets dan singletracks doorheen de bossen, afgesloten met een paar stevige klimmetjes. Zoals gezegd was aan het einde van de toer de wieltjeszuiger ineens weg toen we het bos uitkwamen en naar links toe een zandweg naast de weiden dienden op te gaan. Dan ging het nog even de bossen in om korte tijd later uit te komen in de Oude Diestersebaan in Kattenbos. Om 15.30 u kwam daarmee voor mij een einde aan deze niet te versmaden rit. Na nog een drankje in de kantine huiswaarts gereden omdat ik ’s avonds nog elders verwacht werd.

Slotsom. Een zeer mooi parcours, veel tracks en bos, zorgzaam en duidelijk afgepijld, bewaakte bikeparking, afspuitstand (niet gebruikt) en degelijk georganiseerd. Ondanks de toeren die in deze streek veelvuldig georganiseerd worden, toch weer andere stukjes gezien en bereden. Een aanrader!

Het verslag van deze toertocht kan je ook lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Hieronder staan twee filmpjes over deze toertocht.  Als je op de link onder de filmpjes klikt, dan krijg je het origineel te zien!

MTB Lommel-Kattenbos op 28-01-2012 from frits motaar on Vimeo

Toertocht (25-35-45 km) van Liever Bergaf te Wechelderzande op 22-01-2012.

Zoals elke zondag weer vroeg uit de veren om omstreeks 09.15 u toe te komen in Wechelderzande om deel te nemen aan de toertocht van Liever Bergaf. Het is niet de eerste keer dat ik een tocht rijd die vanaf de voetbalterreinen start. Mijn gebruikelijke parkeerplek bleek reeds ingenomen, maar ik vond in de buurt al snel een andere plaats. Aan de inschrijving trof ik SilverFokske en van Jinba Ittai, die mee instond voor de bewaakte fietsparking, kreeg ik te horen dat Rubber-12 al een half uur geleden vertrokken was. Samen met SilverFokske gestart.

Het feest kon al van bij aanvang beginnen, want na het passeren van het kerkhof en het oversteken van hoofdweg door Wechel, gemarkeerd door een zwaailicht op een olievat, doken we schier onmiddellijk de bossen in. Gedurende de eerste kilometers volgde een drietal zeer mooie singletracks door kale loofbossen. De paadjes lagen goed vrij en redelijk droog ondanks de natte week die we achter de rug hadden. Het was alsof ze zelfs voor de gelegenheid proper gemaakt waren! Het was enkel wat uitkijken voor kleine stukjes wortel die hier en daar boven de grond uit staken. Want die kunnen bij vochtig weer wel eens voor een uitschuiver zorgen. Na deze leuke tracks kregen we een aantal bospaden voor de wielen geschoven. Na drie kilometer passeerden we De Zevende Hemel, een gerestaureerde schuur, aan de rand van de bossen, die een soort cultureel centrum is geworden. Na 6 km kwamen we in de buurt van de snelweg. Voorlopig afscheid genomen van SilverFokske die er tegen zijn eigen snellere tempo vandoor ging.

Bos- en veldwegen voerden ons na 8 km naar een bosweg waarlangs een bord stond met de melding “brug in slechte staat” en doken we een privédomein in dat zich uitstrekte vanaf de snelweg. Motorengeronk verried immers dat we in de buurt van de E34 reden waarbij we op een gegeven moment inderdaad korte tijd de auto’s naast ons zagen passeren, terwijl we toch tussen de bomen reden. Zompige tracks voerden ons langsheen lussen doorheen private bossen. Midden een brandgang stond een imposante boom eenzaam en alleen te wezen! Op 12 km ging het een geïmproviseerd bruggetje over en werden de meesten tot afstappen gedwongen omwille van een fikse modderstrook. Ik stap dan ook liever af dan mijn energie te verspelen door te stompen. Enkele gespierde kerels raakten er langs de zijkanten toch doorheen met het risico kennis te maken met de prikkeldraad die naast het pad stond. Bospaadjes brachten ons na 13 km tot een asfaltbaantje ter hoogte van een wit huis dat de kruising is tussen een oude villa en een kasteeltje met aan de overzijde van de weg een wit kapelletje. Intussen was mijn eurocent gevallen en had ik gemerkt dat het niet de eerste keer was dat ik deze toer had uitgekozen voor mijn zondagse uitstap.

Van 14 tot 18 km volgde het asfaltbaantje wat overging in een aantal lange verharde veldwegen. Na 15,5 km kwamen we op dat asfaltbaantje aan een kruispunt waar je in de verte in het bos een groot kruisbeeld kon zien staan. Daar passeren ook andere toeren in deze streek. Ik vermoed dat dit in de buurt van Zoersel is. De weg waarop we reden was de Kluisbaan en de weg naar het kruisbeeld toe heette toepasselijk Kruisdreef. Drie kinderen reden er tegen een stevig tempo in het gezelschap van twee mannen. Deze laatsten heb ik nadien nog teruggezien in de buurt waar Connie post had gevat met haar camera. Ik vermoed dat ze de kleine toer gereden hebben met de kinderen en daarna nog stukken van het parcours zonder afgelegd hebben.

Na 19 km passeerde de verharde veldweg doorheen een kort stukje bos met imposante bomen en arriveerden we op een baantje waar kwistig zavel was gestrooid omwille van wegenwerken. Eens de zavel voorbij werd het duidelijk dat we het militaire vliegveld van Malle hadden bereikt, getuige daarvan de asfalt landingsbaan die voor ons te zien was. Op 20 km volgde dan een splitsing tussen de verschillende afstanden. Bijna iedereen reed rechtdoor naast de bosrand voor de 25-35 km, slechts enkelingen doken de bossen in voor de route van 45 km. Dat laatste was geen slechte keuze, want we kregen smalle kronkelende bospaadjes voor de wielen op het terrein van de vlieghaven. Eens het bos weer uit stonden we oog in oog met de bevoorrading omstreeks 22 km. De wijze waarop de wafels met chocolade, met en zonder suiker, en de appelsienen waren uitgestald, maakten duidelijk dat ik deze toer vroeger nog al gereden had. Een legertje kleine vrachtwagens had alle materiaal aangevoerd. Een Liever Bergaffer promootte er de tomatensoep met ballen op zijn eigen wijze! Afgekookt met varkenskop en dito poten! “Als ze dat horen, moet ik minder scheppen”, voegde de schalkse grapjas er nog aan toe! Dat brengt mij niet van de wijs! Ik heb enkel ooit met lange tanden gegeten in Tunesië toen de vrouw des huizes me een schapenkop had getoond waarvan het haar afgebrand was geworden geweest en die ’s avonds mee in het overigens lekkere stoofpotje bleek afgekookt! Er kwam een biker toe waarvan ik me afvroeg “is hij het of is hij het niet”! Hij was het! Josk. Na elkaar lange tijd niet meer gezien te hebben was het de derde keer op korte tijd dat we elkaar op de bike ontmoetten. Hij vertelde dat zijn vrouwke ook onderweg was. Ik meende inderdaad niet zo lang geleden op een asfaltbaantje een vrouw gezien te hebben waarvan ik vermoedde ze nog al op tochten te hebben zien rijden. In Nederland? In Limburg? Maar dat kan, want zij kiezen ook die streken uit om te gaan rijden. Er arriveerde ook een delegatie Bierbikers. Ik had even tevoren al een jongen zien staan waarvan ik vermoedde dat hij een broek van de Bierbikers aan had. Maar zijn trui was drie maten te groot en verhulde het logo op de broekspijpen!

Samen met Josk weer op pad en na nog een korte babbel raakte ik al snel weer achterop. Het was genieten geblazen, want kort na de rust volgden, exclusief voor de 45 km, de mooiste tracks van de hele tocht. Zanderige paadjes door bos en heide, met bultjes op en af tussen de dennenbomen. Een plezier om ze te berijden. En dit nog steeds op het terrein van de vlieghaven. Ze werden gevolgd door iets zwaardere paadjes, weliswaar vlak, maar over een aanzuigende natte ondergrond. En dat feestje duurde maar liefst tot 28 km! We kwamen weer uit de bossen tevoorschijn op een grote open plek, in de nabijheid van een aantal hangars en niet ver van de plek van de rust. De fotografe Connie zat er op een open plek in het zand. Vanaf een betonbaantje werden we eerst het zand in gestuurd om er weer een splitsing te treffen. De route van 45 km deed ons op onze stappen terugkeren in de richting van Connie voor een plaatje en daarna de bossen in duiken over een aantal amusante lusjes op en af. Daardoor kreeg je de bikers voor en achter een aantal keren te zien. Niets zo mooi om zien dan een biker die sierlijk over de bospaadjes rijdt, bij gebrek aan rijdend vrouwelijk schoon welteverstaan. Het tellertje toonde 30 km. Na de lussen doorheen het bos werden we een zompig paadje op gestuurd dat verstopt lag tussen zeer jonge dennenboompjes en rakelings voorbij een soort ven of moeras voerde. Uitglijden over een worteltje had een nat pak kunnen opleveren. Eén boompje toonde de sporen van te brede fietssturen! We werden nog een zandheuveltje over gejaagd en arriveerden opnieuw aan de plek van de splitsing.

Ik heb dat leuke lusje nog twee keren over gedaan. De tweede keer was Connie aan het opkramen maar legde ze me nog samen met een paar snelle jongens vast op de gevoelige plaat. De derde keer stond ze haar laarzen uit te doen aan haar wagen en toen ik dat rondje achter de rug had was de wagen weg. Toen ik het lusje voor de derde keer aanvatte reed ik achter een biker aan en dat was de laatste die ik zou te zien krijgen. De rit vervolgde over het pad evenwijdig met de landingsbaan met op een drie tot viertal plaatsen extra lusjes doorheen de mooie bossen voor de grootste afstand. De kerels van Liever Bergaf hebben heel wat splitsingsborden op hun route moeten uitzetten! Allemaal voorzien van grappige cartoons! Ik ben er hier en daar zelfs even voor gestopt! Om naar de prentjes te kijken! Eigenlijk kan je tijdens deze toer gemakkelijk tussenafstanden rijden door één of meerdere van die lusjes mee te nemen of te laten liggen. Op 39 km volgde na een splitsing een lange track over een bosdreef en voorbij een boom met een reuzengroot kankergezwel onderaan de stam. Die boom heb ik ooit nog gezien. Zelfs als boom kan een ziek leven je mogelijk niet bespaard blijven! Bochtje om en via een ander smal paadje doorheen de eenzame bossen weer terug.

Aan een metalen poortje volgde weer een splitsing voor de 45 km en werden we over een omheind terrein over een aantal half ingegraven bunkers en zandhopen gejaagd. Korte steile klimmetjes en balanceren over de smalle richeltjes die over de rug van de zandhopen voerden. De rijders voor de langste afstand werden nog over twee lussen doorheen woeste ongerepte bossen gestuurd. Het viel mij op dat daar een aantal stevige met bomen begroeide heuvels lagen waarbij van sommige bomen de grillige wortels op de flanken bloot waren komen te liggen. Er liepen geen paadjes over de heuvels. Een waterzonnetje brak door de grijze hemel. Op 43,5 km kondigde een bordje aan dat we het privéterrein verlieten via een betonwegeltje dat buiten de omheining weer naast het terrein met de bunkers liep om uit te komen aan een straat waar een vervallen in onbruik geraakt wachthuis stond. Veel militaire activiteit zal hier niet meer zijn!

We vervolgden onze weg over een track evenwijdig met de rijweg die bij mij nog vage herinneringen van een eerdere editie opriep. Na 45 km arriveerden we aan het einde van deze track aan de grens tussen Wechelderzande en Malle op een kruispunt van de straten Bruul (Malle), Blommerschot (Malle) en Blommerschotsestraat (Wechel). Een mountainbike stond er eenzaam zonder baasje tegen een paal!? Na een bruggetje over een beek kondigde een bordje de laatste drie kilometers aan. Maar nog niet het einde van het plezier! We volgden een zeer kort stukje van de vaste route Haarlebeekpad in tegengestelde richting over een hobbelige draaiende track. Daarna ging het door een aantal woonstraten met recent gebouwde huizen. Aan een reeks in onbruik geraakte buitenverblijven met annex koterijen, door bomen en struiken aan het oog onttrokken rommel en een afgedankte auto werden we nog over een smalle S-vormige track tussen dicht op elkaar staande bomen gestuurd! En na een paar woonstraten werden we in het zicht van het voetbalveld nog eens de bossen in gestuurd over een paar draaiende en kerende tracks alsof men geen punt wilde zetten achter deze rit!

Bij het toekomen Wardje nog gespot die me wist te vertellen dat Rubber-12 en SilverFokske al op het punt stonden de reddingshelikopter te laten uitrukken! De weinig bereden tracks over de private domeinen hadden mijn gemiddelde fel naar beneden gehaald en het drie keer rijden van de Connie-lus had mij aankomst enigszins verlaat! Ik zal weer de laatste geweest zijn! Ik was nog net op tijd om afscheid te nemen van Rubber-12 die stond te klappertanden van de kou en van SilverFokske die nog 20 km huiswaarts voor de boeg had. De Bierbikers zaten proper gewassen nog in de kantine en na een drankje heb ik de auto weer opgezocht.

Een mooie tocht over een aantal domeinen die anders voor het publiek gesloten zijn, weg van de vaste routes in deze streek (die trouwens ook de moeite waard zijn om eens te rijden). Een hoofdroute met een aantal extra lussen voor de grotere afstanden. De rest van de organisatie was keurig in orde: bewaakte fietsparking, duidelijke afpijling met humoristische gevarenborden (er werd op geen bordje gekeken), ruime bevoorrading, afspuitstand zonder natte voeten (waar ik geen gebruik van heb gemaakt). Kortom, een tocht waarvoor tijd noch moeite werden bespaard! Op de terugweg had ik minder mazzel toen m’n fietske van de drager viel, maar dat is een ander verhaal dat gelukkig al bij al nog goed afliep! Ik word de laatste tijd echt door pech achtervolgd!

Het verslag van deze rit is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Onderstaande foto’s uit "Blommerschot" vind je hier!

Toertocht (30-45-60 km) van Roparunteam “14 in ’t uur” te Hoogerheide op 15-01-2012.

Eigenlijk kan ik nooit nog uitslapen, want tijdens de week moet je vroeg opstaan om te gaan werken en tijdens het weekend om te gaan fietsen!  Zo begon de wekkerradio deze zondag weer om 6.30 u van katoen te geven!  Alles lag al klaar of hing nog van gisteren op het droogrek na de toer in Overpelt, zodat ik om 7.40 u op pad was om van thuis uit met de fiets tot Hoogerheide te rijden, goed voor 20 km enkel.  De helmlamp die ik meevoerde omwille van m’n vertrek in het duister zorgde nadien weer voor de nodige verwarring.  Ofwel flauwe Vlaamse Antwerpse opmerkingen van “hij gaat het vandaag lang trekken” ofwel de vraag van Nederlanders “wanneer het filmpje op YouTube komt”!  Wellicht zijn er die nog vruchteloos op zoek zijn naar de opname!  Aan de bevoorrading was het welletjes toen de tiende biker de vraag stelde naar het filmpje!  Alles was nog donker, stil en koud, zelfs geen wandelaars die in de vroegte hun viervoeter buiten lieten.  Mijn enige gezelschap tussen De Neus in Stabroek en het Ravenhof in Putte was het laatste kwartier van de maan!

Even voor 9.00 u was ik ter plekke.  Reeds van ver stonden de auto’s geparkeerd en de plaats van inschrijven voor de manege Stevenshof werd overspoeld door een zondvloed van gehelmde mensen.  Daar moet voor een fortuin aan fietskes gestaan hebben!  Ik zou vandaag ook bijna iedereen uit m’n streek of die ik heb leren kennen via de fora in België en Nederland op mijn weg ontmoeten.  De eerste die ik voor het eerst in levende lijven tegenkwam was Peter Willeboordse, tot dan toe enkel een naam achter de site waarop diens mountainbikebelevenissen de wereld kond gedaan worden.  Ondanks de overrompeling verliep het inschrijven van een leien dakje.  Van SilverFokske was het een tijd geleden dat ik hem nog gezien had en terwijl ik hem een berichtje wilde sturen kwam Rubber-12 daar ook al toe.  Richard en Lies, met eigen website, hadden mij ook gespot.  Enkel de clubgenoten Papegaaien ontbraken op het appel.  Omdat ik toch traag van snelheid ben, maar meteen vertrokken om klokslag 9.00 u, om dan toch twee Papegaaien te zien die naar de inschrijving reden.

We werden naar het rondpunt gestuurd aan de rand van de industriezone De Kooi en door enkele straten van Hoogerheide om dan na 4 km het zogenaamde Fokkerbos in te duiken en reeds een eerste echte singletrack voor de wielen geworpen te krijgen.  Ik voelde mij danig opgejaagd door de vele rijders.  Aan een diepe put doorheen een slijkplas was er oponthoud.  Daar even aan de kant gaan staan was geen slimme zet, want er volgde één lange keten van bikers zodat ik geen kans kreeg om weer in te voegen.  Gewoonlijk vertrek ik later om de drukte te ontlopen, maar omdat ik anders de anderen niet meer tref na afloop, was ik vroeger op pad.  De reden dat er zo veel mensen op deze tocht afkomen zou al snel duidelijk worden, alsof ik dat al niet wist, want deze rit is een parel aan de kroon van de toertochten in eigen streek, ook al is het dan over de grens!

Eens het bos weer uit volgde een kort stukje langsheen een asfaltbaantje.  Ik hoorde stemgeluiden van mannen die afkomstig waren van mijn kant van de landsgrens met als concluderende opmerking “goed tempo zo, mannen”.  Even nors omgekeken naar de persoon die zich smalend uitliet over mijn slakkentempo om tot mijn afgrijzen vast te stellen dat de hele meute streekgenoten die ik de afgelopen jaren tijdens het fietsend deel van m’n leven ontmoet heb, in mijn wiel bleek te hangen!  Er werd gedreigd mij zo te blijven volgen en opjagen, tenzij ieder een vermelding zou krijgen in dit verslag!  Ik voelde mij weer even in de tijd van de plagerijen van collega’s, een episode waaraan jammer genoeg een einde is gekomen door de veranderde omstandigheden op het werk.  MTBiker from Berendrecht, Rubber-12, Enigma (mooi hé, eerst mijn multitool komen schooien en mij daarna opjagen!), er is een Dennis bij, de Jan, samengevat het Blackberry Mobistar Team, zonder dat ze een club zijn!  Hiermee moet de belofte ingelost zijn!  Na 6 km kregen we van dichtbij vliegtuigen te zien op de militaire luchthaven van Woensdrecht en reden we op de track die naast de afsluiting van het domein loopt.  Eén van de ingangen van de luchthaven ligt trouwens vlak tegenover de manege Stevenshof.  Vermits de groep mij nog niet had ingehaald, bleef die hele Blackberrybende gedurende die volledige track in mijn wiel hangen.  En in het slechte stuk zaten toch enkele verraderlijke putten waarvan ik nu genoodzaakt was ze “te nemen” met de hoop op een goede afloop.  Eens het bos weer in stoof de hele bende voorbij, waarmee een einde kwam aan het grappige intermezzo tijdens deze rit.

Een goed van wortels voorziene track bracht ons over bultjes op en neer doorheen de bossen van het domein Mattenburgh en zorgde voor een feestelijke noot en bikersplezier tot de kaap van 10 km.  Toen we de rit vervolgden over een asfalt fietspad midden de bossen, stak SilverFokske me groetend voorbij, meegezogen door een sliert andere bikers.  Volgde een reeks verharde brede zandwegen door de bossen die ons langsheen een camping voerden.  Om daarna te arriveren in het gehucht Molenheide van Bergen-op-Zoom.  Amusante tracks brachten ons naar een door seingevers bewaakte oversteek van een drukkere weg, om onmiddellijk daarna op 14 km de eerste splitsing te treffen tussen enerzijds de route van 30 km en de routes van 45 en 60 km anderzijds.  Vermoedelijk was dat in de buurt van de Stayokay, de uitvalsbasis van de nieuwe vaste routes.  Daar was veel drukte omwille van een loopwedstrijd.  Een leuke glooiende track voerde ons via een bosrand over het talud van de snelweg.  Daar staken de vier andere clubmakkers me voorbij.  Van 15 tot 20 km reden we door de prachtige speeltuin van tracks met kuitenbijters op en af en kregen we nog meer dan in andere tochten de genietbare paadjes in Zoomland voor de wielen!  Altijd prettig rijden daar over de megabangelijke superpaadjes!  Een keten van tracks voerde ons dan naar het boerenhof aan de Balsedreef in Bergen-op-Zoom waar onder anderen de tocht vanuit Halsteren haar stopplaats heeft.  Die plek ligt niet ver van De Zoom, de waterloop waaraan de stad haar naam ontleent.  Het tellertje klokte 22 km af en de klok 10.30 u!  Terwijl ik even halt hield voor een stevige trek aan de lurkzak stak Josk me voorbij.  Blijkbaar wilde niemand deze rit missen!  Na de hoeve gaat het naar links de Balsedreef op en daarna weer onmiddellijk rechts een bospaadje op.

Tracks brachten ons doorheen de bossen in de buurt van Zoomland en over open plekken van de zanderige heide in de richting van de bevoorrading.  Een biker begroette me en ik was in staat deze enkele kilometers te blijven volgen.  Tot aan een oversteekplaats, waar we even staande werden gehouden door de seingevers, duidelijk werd dat het Gerard Butter was!  De stop kwam na 27 km en stond opgesteld vlak bij Feestzalen De Nieuwe Kloof, gelegen midden de bossen.  Het was er druk, het wemelde er van de bikers.  Even aangeschoven voor een bekertje lekkere hete soep, sportdrank, een stuk banaan en een soort taai koekje met chocolade.  Toen ook boterkoeken en wafels werden aangevoerd, opende dat weer andere perspectieven!  Lekker!  Benieuwde blikken keken naar m’n helmlamp en deden de hoop naar een filmpje koesteren!  Door de drukte Gerard Butter pas laat gespot en evenmin gezien dat de clubgenoten Papegaaien verderop vertrekkenklaar stonden!  Een verharde bosweg bracht ons naar de splitsing tussen 30 en 45-60 km, ter hoogte van een straat die Zurenhoek heet.  De naam opgeschreven om die later eens op kaart op te sporen.

We kwamen weer op de groene route om Bergen-op-Zoom en waarvan we voor de stop ook al enkele stukken bereden hadden.  Leuke en iets vlakkere paden passeerden onder onze wielen.  En nog steeds waren we de bossen niet uitgekomen.  Ook al heb ik nu toch al vaak toertochten in deze streek gereden, toch verwonder ik me nog steeds over de prachtige bossen die de Brabantse Wal rijk is.  Omstreeks 35 km was het even wat zwaarder trappen over zompige paadjes met aanzuigende ondergrond, alsof een onzichtbare hand m’n fiets probeerde tegen te houden.  Daarna naderden we weer een stuk van de omheining omheen de luchthaven van Woensdrecht om er over een natte track naast de draad te rijden.  Verderop twijfelde ik even over de te volgen richting, vermits er ook een groepje bikers op eigen houtje rondreed en rechtdoor ging in plaats van linksaf te slaan.  Er zijn immers andere tochten die daar rechtdoor gaan of daar vanuit de tegengestelde richting passeren.  Op 37 km ging het dan over de zanderige heide naast de plekken waarop grote lampen de landingsbanen markeren.  Volgden nog een aantal leuke hoge bultjes op de groene route om na 38 km nog een splitsing 30 en 45-60 km te treffen.  Nog 2 km verder splitste de 60 km zich dan van de 45 af.  Het viertal jonge snaken in blauwe pakken, dat met twee oudere begeleiders voor mij had staan aanschuiven aan de stop, had me intussen weer bijgebeend en sloeg af naar de route van 45 km.  “Het zijn de echten die nu rechtdoor rijden”, riep de enige biker die mee de lange toer op ging me toe.  Hij zal zich niet gerealiseerd hebben zich tot een pannenkoek gericht te hebben!  Het was intussen ook middag geworden, dus ik was al drie uren onderweg!

De biker van daarnet had gelijk, want een paar honderd meter verder doemde de voet van de Nootjesberg op.  Deze uit de kluiten gewassen heuvel is niet van de poes nadat men reeds 40 km in de benen heeft zitten.  Aangezet, maar ik kwam net dat kleine beetje te kort om het laatste extra knikje van deze ferme zandhoop mee te kunnen overwinnen!  Lekker weer naar beneden!  Volgden nog twee dergelijke klimmetjes en dito afdalingen om via het bos aan Grondwerken Van Gastel te arriveren aan een drukkere baan, beveiligd door seingevers.  Ik heb aan één van die mensen dan gevraagd waar ik me ergens bevond.  Om bij het oversteken van de straat de plek te herkennen, meer bepaald de Weg Naar Wouw, aan de rand van Huijbergen.  Rechts kon je de molen Johanna zien staan.  Ik passeer hier jaarlijks twee keren per fiets op weg naar Wouwse Plantage en Wouw, nog twee parels aan de kroon van de Brabantse Wal.  Goed om weten.  Ik zal tijdens een volgende vakantie eens naar hier komen om die Nootjesberg figuurlijk plat te krijgen!  Even verderop grenst Huijbergen trouwens aan het Belgische Essen.

Het feestje ging nog verder aan de andere kant van de baan, want daar ging het weer enkele stevige heuvels op en af.  Een grote werd ons blijkbaar bespaard, want toen ik even achterom keek zag ik een hoge zanderige afdaling.  Achteraf zou duidelijk worden dat we langsheen de Tiestenberg geloodst werden, blijkbaar genoemd naar de bewoner van de hoeve die men van tussen de bomen aan de voet van deze zanderige heuvel kan zien staan.  Beneden aan de hoeve even gemist en terechtgekomen achter de draad omheen een grasveld.  Jammer genoeg is de hoeve enkel bereikbaar via zandwegen zodat ik geen straatnaam kon noteren om de plek later weer te vinden.  We werden dan door de doodlopende Vijverstraat in Huijbergen gestuurd naar het bekende groene poortje in de buurt van het voormalige klooster.  Enkele jaren geleden waren daar tijdens een tocht metsers aan het werk om de steunpijlers van dat poortje te herstellen.  Er zijn wel meer tochten die hier passeren.  Even gestopt en gekeken welk bouwwerkje daar nu eigenlijk staat.  Het is de achterkant van een muurtje dat fungeert als sokkel voor een beeld van de Heilige Teresia.  Het heilig Trezeke van Lisieux!  Het paadje er naartoe geeft uit achter een paar identieke huizen.  Een eenzame biker zal zich afgevraagd hebben waarom ik uit dat paadje kwam!  Terwijl uit zijn opmerkingen bleek dat hij de stevige heuvels van daarnet niet op zijn pad verwacht had!

Een tijdje in diens spoor gereden doorheen een prachtig bos met hier een daar een bultje.  Op 46 km kwamen we een biker tegen die op zijn stappen terugkeerde!  Geen pijltje meer gevonden!  Inderdaad, aan een T-kruising hing niks!  Mijn oog ontwaarde een pijltje in het gras!  Van de boom gevallen.  Intussen waren er nog twee anderen toegekomen, waarvan ene het pijltje weer ophing.  Rechtsaf om aan het volgende kruispunt niets te vinden.  De biker van de Heilige Teresia zag in de verte een pijltje hangen en ging die richting uit, maar de twee betrouwden dat niet!  Dat hing te ver!  Dan had er hier ook eentje moeten hangen!  Dus mee met het tweetal de andere kant uit, het gevallen pijltje omgedraaid, en dat was bingo!  Verderop troffen we weer pijltjes aan.  Het tweetal stoof ervandoor en de biker die daarnet op zijn stappen was teruggekeerd was intussen ook weer op het rechte pad geraakt.  Tot 48 km volgde weer een prachtige singletrack over een smal richeltje door het bos.  Om duimen en vingers van af te likken!  Wat lastig was met handschoenen aan!

De aard van de paadjes die we voor de wielen kregen en het zien van paaltjes waarop een wandelweg aangeduid werd met plaatjes van een konijntje, deden me vermoeden dat we in de omgeving van de Staartse Duinen waren beland.  Dit gebied van het Markiezaat Brabantse Wal ligt op de grens met Essen en Kalmthout.  Toen ik even halt hield voor een minuut rust, staken me nog andere mannen voorbij.  Ik was dus niet de enige die nog onderweg was.  Maar waarschijnlijk wel de traagste!  Even verderop gaf het pad inderdaad uit aan de rand van de camping Staartse Duinen.  In deze omgeving liggen bossen die ontelbare paadjes rijk zijn.  En waarvan er ook een deel waren uitgekozen voor deze rit.  Het terrein is hier weer wat vlakker, wat welgekomen was na zovele kilometers en vermits de heenrit ook al in mijn benen zat!  We kwamen weer op een asfaltbaantje terecht om zo het rondpunt voor het dorpscentrum van Huijbergen te bereiken.

Daar werden we half rond gestuurd en de Westerstraat in.  Even verder naar rechts een paadje op waar de toer vanuit Huijbergen op oudejaar ook passeerde.  Even verder kwamen we toen ook rakelings voorbij het terrein van de basis Woensdrecht, maar nu ging het een veldweg op om te arriveren aan een nieuwgebouwd huis annex grote schuur.  Van recessie hier duidelijk geen sprake!  Daar rechtsaf om na een volgend paadje door de velden uit te komen in een straat.  In de verte zag ik geparkeerde auto’s staan!  Ik was terug bij af, ook al toonde mijn tellertje 73 km en niet de verwachte 80!  Gelukkig niet verkeerd gereden, want de toer bleek iets korter dan voorzien.  Drie Papegaaien stonden nog buiten met een belangrijke vraag!  Of het hier was dat vorig jaar mijn geliefde vehikel gestolen werd!  Neen dus!  Dat was ook in Hoogerheide, maar niet na deze toer!  Het heeft den Leslie alvast twee bakken Leffe opgeleverd en den deze een uitnodiging om een fleske te komen drinken!  Het peloton streekgenoten trok eveneens huiswaarts, maar binnen in de nog drukke cafetaria trof ik nog Rubber-12, SilverFokske en Wardje aan.  Aan de reactie van een binnenkomend kind te zien moet er een zweetluchtje binnen gehangen hebben van bikers die na de rit in hun pakken zaten te stinken!  Men had het venster dat uitgaf op de ruiterhal kunnen openen, maar dat kon men die paarden niet aandoen!  Aan de bevoorrading was het me ook al opgevallen dat de rijders door de koude buitenlucht tijdens het aanschuiven letterlijk in hun pakken stonden te dampen!

Het feestje kon niet blijven duren en het vroeg zowel moet als moed om de rit huiswaarts weer aan te vatten.  Een knorrende maag voerde mij langsheen de Putseweg weer naar mijn vaderland.  Deze keer aan het Joodse kerkhof niet richting Moretusbos, maar doorheen het centrum van Putte!  Want aan de grens staat daar op zondag een kraam met gebraden kippen!  Het is daar altijd druk op zondag vermits de winkels hier dan ook open zijn en op koopjes beluste mensen hun rooftocht kunnen combineren met een wandeling in het Moretusbos of een glaasje in één van de vele cafeetjes!  Om enigszins aan het oog der winkelende voorbijgangers onttrokken te worden, mij verstopt op een bank achter enkele geparkeerde wagens om mijn halve kip ter plekke te verslinden!  Sinds Café Toerist en intussen blijkbaar ook twee naastliggende woningen met de grond gelijk zijn gemaakt, kan men vanaf de parking het frietkraam van Mieke zien staan!  Ik heb mij toch kunnen bedwingen, karakter getoond en de puntzak friet aan mij laten voorbijgaan.  Eens benieuwd welke nieuwe gebouwen hier zullen verrijzen.  Want Putte is een schoolvoorbeeld van de urbanistische miskleunen die België rijk is.  Afgrijselijk lelijk en uitgedijd op Nederlandse bodem!  De vettige handjes weer in de handschoenen om de laatste etappe richting thuis aan te vatten.  En na het wassen van de fiets en de kleren en een warme douche had ik nog enkel de moet (en dat is geen taalfout) om mijn werk voor maandag nog voor te bereiden en Witse te zien op tv.  Na 95 km was het welletjes geweest!  En dan knus in mijn nestje om vijf minuten later te liggen knorren!  Samenvatting van dit verhaal: een megabangelijke rit, af van in het begin tot aan het einde, want ik heb beslist mijn duimen en vingers niet enkel afgelikt vanwege de halve gebraden kip!  Nog van dat!  Laat maar komen!  De rit werd georganiseerd door het Roparunteam “14 in ’t uur” om zo fondsen te verzamelen voor hun deelname aan een loopwedstrijd estafette Rotterdam-Parijs (RoPa) waarbij de deelnemende teams geld inzamelen voor het kankerfonds onder het motto “Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven".  Een zondag plezier beleven en tegelijk de minder fortuinlijke medemens steunen.

Het verslag van deze rit kan je ook lezen op mtb-you en op mountainbike.be en op mountainbike.nl en tenslotte op Stander.info!

Op de foto's: het monument voor de Heilige Teresia en bikers op de Tiestenberg.

 

Toertocht (10-25-40 km) van De Bokkerijders te Overpelt op zaterdag 14-01-2012.

Op deze frisse zaterdag met eindelijk nog eens wat droog weer naar Overpelt afgezakt om er de toer van De Bokkerijders te komen rijden vanuit de mij nu stilaan vertrouwde Zaal Holheide.  Lekker doorgesjeesd met de auto, want op een uur tijd was ik ter plekke!  Toen ik me ging inschrijven stond er zelfs een rij aan te schuiven van bikers die allen in hetzelfde blauwe pak waren gestoken.  De mannen aan de bewaakte fietsparking hadden hun handen vol met fietsen aannemen en terugbezorgen!  Om 13.15 u was ik op pad en doken we al direct de bossen naast de voetbalvelden in om de daar gelegen tracks mee te pikken.  De bodem was vochtig maar van slijk was geen sprake meer.  Een heel verschil met de vorige weken!  Na 2 km kwamen we weer de bossen uit om enkele asfaltstraten mee te pikken op de plaats waar de kidstoer zijn eigen weg op ging.  De hoofdbaan overgestoken en even verder ging het dan naar rechts een veldweg in.  De omgeving kwam me nog bekend voor van een eerdere editie en bij nader toezien ben ik deze toer ook vorig jaar komen rijden.

Vrij rechte bosdreven werden ons deel en deze werden na 5 km afgewisseld met een leuke track die zich tussen een bos en een weide door het landschap slingerde.  Halverwege liep er dwars over het pad een diepe voor waarin nog een stuk betonnen afvoerbuis zat.  Dat betrouwde ik daar toch niet goed.  Ik had toen ik stopte niet gemerkt dat een andere biker me op de hielen zat.  Maar die werd daardoor niet van de wijs gebracht, stond zo goed als stil op zijn fiets om daarna gezwind over de buis te gaan en zonder voet aan de grond te moeten zetten.  Op 5,75 km kwam de splitsing tussen de 25 en de 40 km.  Gekozen voor de grootste afstand, anders loont de lange autorit niet!  Leuke bospaden volgden en ondanks mijn vrij late start genoot ik nog het gezelschap van andere deelnemers, vaak in groepjes onderweg.  Na 7 km kwamen we uit de bossen tevoorschijn ter hoogte van de straat Het Hobos die er naast de ringweg naar Lommel loopt.

Naar het einde toe klimt Het Hobos naar de verkeersarme Groenstraat toe, alwaar er een brug over de ringweg is.  Even naar rechts en dan de Groenstraat over om aan de andere zijde de bossen in te duiken.  Ik herinnerde me dat van de vorige keer en wist nog dat er in deze bossen met lage bomen lange rechte smalle paadjes lopen.  Een duo in blauw zat me op de hielen en een dwars over het pad gevallen boom met dikke stam noopte ons tot afstappen.  De track ging over in een bospaadje dat uitkwam in een woonstraat.  Naar links en weer naar rechts de Diestersebaan in op het grondgebied van Hechtel-Eksel.  Het tellertje toonde toen 10 km.

Tot 15 km volgden zeer leuke tracks doorheen statige dennenbossen met bultjes op en af.  Ik genoot er met volle teugen van.  Zulke leuke paadjes in de bossen doen me altijd likkebaarden.  De tracks ruimden weer plaats voor bospaadjes en wegen op de grens tussen bos en weiden om na 19 km uit te komen aan een onverzorgd terrein van een boomkwekerij.  Het landschap was hier weer meer open.  Terug de bossen in om na 20 km weer toe te komen op de plek waar de eerste splitsing tussen de beide afstanden was en daar het traject van de 25 km weer te vervoegen.  Het was toen 14.30 u.  Van uit de bossen kwamen we weer op meer open terrein en zag je in de verte de tentjes van de bevoorrading staan naast een zandweg, geflankeerd door een fietspad in asfalt.  De rust kwam na 23 km.  Een tractor diende er over het fietspad uit te wijken omdat bikers, bikes en een vuurkorf de zandweg hadden ingenomen!  Maar de kerel die achter het stuur zat loodste zijn machine probleemloos overal voorbij.  Er was nog redelijk wat beweging aan de tussenstop.  Er waren lekkere hete soep, suikerwafels en wafels met chocolade, partjes appelsien en sportdrank om de inwendige mens te versterken.  Het was welgekomen, want ik had ’s middags niet de tijd gehad om te eten, eigenlijk was ik het gewoon vergeten, vermits ik nog van elders was gekomen en m’n bike thuis nog was moeten gaan oppikken.  Er ging een gsm af met dezelfde toon als de mijne.  Ja, die man had net hetzelfde toestelletje!  Hij riep zo hard en enthousiast door zijn telefoon dat men het net zo goed zo had kunnen horen!

Na de stop ging de speeltuin pas echt open en doken we de prachtige bossen in over tracks en bospaden waarop de smalle sporen ook de allure hadden van singletracks.  We deden ook recent aangelegde tracks aan die er nu toch al vaster bij lagen.  Tijdens de afgelopen zomer ben ik hier een toer komen rijden en die liep gedeeltelijk over tracks die de indruk gaven speciaal voor die gelegenheid te zijn aangelegd.  Gloednieuw waren ze toen!  Ik kon een tijdje in het spoor blijven van een trio iets oudere bikers.  Plots doemde ze links op, de voor mij onmogelijke helling die de eerste aanloop is naar de Witte Berg.  Nog nooit ben ik hier fietsend op geraakt, maar in het spoor van twee anderen ben ik er wonderwel tot boven op gereden.  We hielden ons links van de middelste zandstrook.  Misschien zat er in de soep hetzelfde product als wat de slagersgast uit Van Vlees en Bloed in zijn banaan gespoten kreeg!  Aan de andere kant gaat het er via overvloedig los zand weer naar beneden, maar ik weet intussen dat er tussen de bomen een smal paadje loopt waar het beter fietsen is.  De twee voorgangers wisten dat ook en zo konden we de zandstrook probleemloos ontwijken.  Weer naar beneden om de plek te bereiken waar de Peltercrossers tijdens hun toertocht hun bevoorrading neerpoten om dan naar links weer de berg op te rijden.  Daar is het me wel al gelukt om zonder voet aan de grond boven te geraken over het paar nijdige wortels dat er ligt, en dat was nu ook het geval!  Zelfs weer naar beneden door het mulle zand lukte zonder voet aan de grond in het spoor van de twee anderen.  Een kinderhand is gauw gevuld, maar ik was toch blij met m’n prestatie!  Dan ging het naar rechts de brede bosweg op.

Even verder stak ik een vrouw en een man voorbij.  Deze laatste reed moeizaam.  Ik denk dat bij die mens het vat al af was!  Het deed me denken aan mijn eerste ritjes met de bike waar ik ook na 10 km bekaf was!  Ik werd al snel weer met beide voeten op de grond gezet en de euforie van er in geslaagd te zijn de Witte Berg zonder voet aan de grond bedwongen te hebben, was van korte duur.  Want op 27 km volgde een technisch stukje over tracks in de bossen met vele opeenvolgende korte bochtjes rond stammen van bomen.  Vaak nog gevolgd door een kort klimmetje!  Dat was toch niet zo mijn ding.  De vermoeide biker van daarnet liep met z’n fiets tussen de bomen.  Toen ik na het bochtenwerk even halt hield aan de kant van de weg, volgde hij even later zwaar hijgend mijn voorbeeld!  De vrouw die bij hem was had meer energie in haar mars.  Op 29,50 km kwam er weer een splitsing tussen de 25 en de 40 km en werden we een paadje naast een zandgroeve op gestuurd.  Ik herinnerde mij vaag de plek van vorige keer of misschien uit andere tochten.  Aan een open plek doemde de afsluiting op rond het terrein van de Ford testbaan en doken we even de bossen in om dan weer uit te komen in de buurt van de draad.  Daar ging het de bekende track op tussen een bos en een veld met een lage prikkeldraad en voorbij een metalen uitkijktorentje.

Aan de omgeving en de verlaten asfaltweg die we een tweetal keren te zien kregen tussen de bomen in de bossen, vermoedde ik dat we de omgeving van Lommelzand genaderd waren en dus weer in de richting van Holheide reden.  We arriveerden na 32 km aan een gloednieuwe kolossale villa met bijhorende schuur alwaar een biker me gezwind voorbijstak.  Een weidepaadje voerde ons naar de track die naast de spoorlijn loopt.  Terwijl ik onderweg was op deze lange rechte singletrack kreeg ik zelfs een voorbijrijdende trein te zien.  We passeerden de overweg aan de grote zandvlakte om kort het fietspad op te gaan en weer de bossen in te duiken.  En nog was het niet gedaan, want gedurende de laatste kilometers kregen we nog een deel van de vele paadjes en tracks voor de wielen geschoven in de bossen achter de voetbalvelden van Holheide.  Daarbij passeerden we de midden de bossen gelegen parkeerplaatsen waarvan het nut me ontgaat!  Als afsluiter volgde nog een draaiende en kerende track die zich tussen de bomen slingerde en waar het wat opletten was voor wortels in de bochtjes.  Ik heb daar alles moeten bovenhalen wat er aan stuurmanskunsten in mijn mars zat omdat ik op de hielen gezeten werd door een drietal waarvoor ik niet wilde onderdoen!  Om dan uit de bossen tevoorschijn te komen in de straten van de woonwijk rond de zaal Holheide.

De fiets was niet zo heel vuil, dus geen gebruik gemaakt van de bikewash.  Wel van de douches met lekker warm water.  En omdat zelfs na m’n douche de mannen van de bewaakte fietsparking nog present waren, heb ik binnen in de zaal nog even kunnen genieten van een drankje en een broodje kaas om er de zon te zien ondergaan.  Samen met de laatste mensen in de zaal opgestapt zodat het doek kon vallen over deze mooie tocht van De Bokkerijders.

Mooie toer met een parcours dat bijna voor de volle honderd procent door de bossen loopt.  Een aantal langere rechte stukken die afwisselen met mooie singletracks.  Duidelijk afgepijld, de splitsingen waren goed aangegeven en gevaarlijke oversteken degelijk aangeduid met gevarenbordjes.  Bewaakte fietsparking aanwezig.  Verzorgde bevoorrading.  Tussen de vele toeren die jaarlijks vanuit Holheide vertrekken heeft deze zijn eigen charme.

Het verslag van deze tocht kan je ook lezen op mtb-you of op mountainbike.be!

Toertocht te Overpelt op 14-01-2012 door Phille81

Toertocht 19^de Adrie van der Poel Classic (28-42 km) van WTC De Spartaan te Putte (NL) op zondag 08-01-2012.

Om 7.00 u uit de veren om na een stevig ontbijt omstreeks 8.30 u met de bike naar het Nederlandse Putte te vertrekken. Dat is een kort ritje van 10 km via de Parijseweg in Hoevenen en het autovrije lange betonbaantje vanaf De Neus in de richting van het Moretusbos en het Ravenhof in Stabroek. Op dat baantje zag ik in de verte een samenscholing. Ik had het even tevoren dus wel degelijk goed gehoord, dat motorengeronk. Een tiental mannen stond daar gehelmd naast hun crossmotoren. Hun ogen keken me vanuit de opening in hun valhelm onderzoekend aan! Eens ik gepasseerd was, kwamen ze achter me aan en staken me langs alle kanten voorbij, zelfs over het gras in de zijkanten. Misschien wilden zij mij wat imponeren met hun machientjes? Een half uur later was ik aan de start in Putte, vijf minuutjes later dan afgesproken met de clubmakkers! Een echte exodus was het vandaag, want we waren met z’n zessen en later tijdens de rit zou ik er nog drie ontmoeten! Ik had ter hoogte van het Ravenhof ook een berichtje ontvangen. Ik vermoed van Rubber-12, want bij aankomst hoorde ik luidkeels m’n schuilnaam roepen. Rubber stond daar in het gezelschap dat ook de rit vanuit Huijbergen op oudejaar gereden had, waaronder MTBiker from Berendrecht en Enigma. Er stonden nog andere bekenden “van ziens”, zoals een aantal mannen van V’lox Kapellen die zich verwonderden over mijn vroege startuur. Me snel ingeschreven en samen met de clubmakkers vertrokken omstreeks 9.10 u.

De eerste kilometers kon ik de anderen bijhouden, maar zoals steeds is dat van korte duur. Gewoonlijk vertrek ik iets later, zodat ik niet zoals nu als trage het gevoelen heb opgejaagd te worden door de andere bikers! Nu moest ik wel mee met de stroom. Na een straat doken we het bos in over een brede verharde weg met enkele plassen en volgden gedurende een tweetal kilometers reeds de eerste leuke tracks in de bossen. Na 4 km reden we over een aantal bredere paden midden het gebied van de Groote Meer om er even later enkele stevige heuvels op en af te rijden. Van 8 tot 10 km kwamen we uit de bossen tevoorschijn om een heidegebied te doorkruisen waar in een recent verleden nog bossen stonden die helaas gekapt zijn, getuige de stompjes stronken die er overal nog staan. Dat alles om de landduinen weer in ere te herstellen, aldus een inderhaast opgehangen plakkaat. Zo’n kale vlakte kan misschien ook haar charmes hebben, maar geef mij toch maar de bossen! Ik hoop dat er in deze prachtige streek toch niet te veel dergelijke ingrepen gaan gebeuren! Laatst op de terugweg van de toertocht in Wouwse Plantage kwam ik ook een plek tegen waar een prachtig bos tegen de grond werd gelegd! Op een duinentop stond een groepje bikers te wachten op achterblijvers. En van daar zag je de vele deelnemers rijden over de zandpaadjes, de plassen ontwijkend, om weer het volgende bos te bereiken. Op 12 km volgde een zeer leuke track met heuveltjes op en af door de bossen en ik was duidelijk niet de enige die daarvan genoot, te horen aan de commentaren van het duo dat me op de hielen zat.

Vanuit het bos ging het weer even de heide in tot het volgende bos. Ook al lag het parcours er verwonderlijk droog bij na de vele regen van de afgelopen twee weken, hier lag in een bocht een stevige portie slijk. Er voorzichtig doorheen, want ik merkte tussen het slijk een opstekende wortel die op de loer lag om een biker letterlijk liggen te hebben! Toen ik de bocht om was hoorde ik een bangelijk gekletter van iemand die tegen een redelijke snelheid rijdend, in de modderstrook onderuit ging! Even later passeerden me twee mannen op een crossfiets. Die cyclocrossers razen maar door met het gekende gevolg! Want er waren toch weer redelijk wat deelnemers onderweg met de crossfiets. Een breder pad voerde ons omstreeks km 16 naar een uitgang van de Groote Meer op de Putseweg ter hoogte van Het Puts Meuleke, op het kruispunt met de weg naar Ossendrecht. Aan dat kruispunt was ook de splitsing. De rijders voor de kleine toer werden de baan over gestuurd richting Ossendrecht. Voor mij ging het verder langsheen de Putseweg over het fietspad dat apart ligt van de rijweg in de richting van Hoogerheide. Volgde zo 2 km asfalt tot aan het rondpunt aan het Restaurant Jagersrust aan de afslag richting Huijbergen. We werden door seingevers het rondpunt rondgeleid om de Putseweg over te steken. Even verder ging het vanaf de weg dan weer de bossen in die zich uitstrekken rondom de Volksabdij Onze-Lieve-Vrouw-Ter-Duinen.

Daar kregen we een drietal stevige en zanderige heuvels voor de wielen geworpen. Ik was er achter twee vrouwen van middelbare leeftijd komen te hangen, zodat ik er hen de schuld van kan geven dat ik niet tot boven geraakte! Ik heb daarna een hele tijd in het kielzog van het duo gereden over mooie lange tracks die ons doorheen de prachtige bossen leidden. Op 22 km volgde een amusante track vol wortels, eerst in de bossen, daarna op rand van de bossen langsheen een met prikkeldraad afgespannen weide. Ik heb op sommige plaatsen toch maar bedenkelijk in de richting van die prikkeldraad gekeken! Als je daar op een wortel onderuit zou gaan, zou je er wel eens op een onaangename wijze kennis mee kunnen maken! Nog steeds reed ik achter de twee vrouwen aan en omdat voorbijsteken er niet mogelijk was, voelde ik de hete adem van een sliert bikers in m’n nek die hun kans afwachtten om voorbij te kunnen steken! Bovendien liep er nog een wandelaar met twee loslopende honden, een piepkleine die veel lawaai bij had en een groter exemplaar dat met een dennenappel in z’n muil rondliep! Later tijdens de tocht zou ik nog enkele keren belaagd worden door luidkeels blaffende viervoetertjes! Een kilometer verder passeerden we het vakantieverblijf De Luchtballon voor kinderen met astma. Bizarre gebouwen op een voormalig militair terrein. Ook hier was het droog! Ooit was hier bij een toertocht vanuit De Luchtballon de hele weg overstroomd door een naastgelegen beek en zie je in een filmpje van de lokale televisie een biker kopje onder gaan bij het willen passeren van de plas. Wie de toestand daar niet kent zag immers niet dat er naast de weg een beek loopt! En laat nu net daar schijnbaar het minste water gestaan hebben!

Op 23 km worden we geconfronteerd met een schuin over het pad hellende boomstam. Diep buigen is de boodschap! Even halt gehouden om op adem te komen. Een biker stopt en wacht er op een vrouw die in aantocht is. Respect, want zij was niet meer van de jongste. Na de oversteek van een bospad volgt een modderiger stukje. De vrouw blijft in de modder steken, terwijl ik, die achter haar aan rijd, nog net genoeg kracht heb om de pedalen nog eens rond te krijgen om er doorheen te gaan. Het tellertje toont 23 km. Ik blijf rijden in het zog van de man die daarnet op de vrouw wachtte. Op 26 km passeren we een midden de bossen gelegen vijver. Dan gaat het een door seingevers bewaakte grotere baan over en rechtdoor over een track tussen de bomen. Sommige stukjes liggen er iets vettiger bij. Aan de draadafsluiting en de borden te zien passeren we de voormalige zandwinning van Ossendrecht. Dan zal de stevige klim hier in de buurt er ook wel in zitten! Het zandpad ligt er nu goed vast bij. In de zomer is het hier duwen geblazen door het losse zand. We krijgen enkele klimmetjes voor de wielen, gevolgd door een mooie track tussen de bomen, met wortels, enkele putten en bulten en wat draai- en keerwerk! En ja, daar komt hij dan, de stevige klim in een wijde bocht op een smalle track. Het laatste stuk is dan toch even te voet, maar ik ben er niet de enige! Boven even aan de kant. De oudere vrouw van daarnet steekt me weer voorbij en verdwijnt voorgoed uit m’n leven. Na de stevige klim volgt de bekende track tussen de rododendrons. Hij ligt er wat zompig bij, maar is goed te berijden. Halverwege passeren we nog een open plek in het bos om even verder dan weer uit het bos tevoorschijn te komen op de Putseweg na 28,5 km.

Na een kort stukje over het fietspad bereiken we de afslag naar Ossendrecht en vervoegen we de kleine afstand. Even verder is de bevoorrading in en voor de loods van een bedrijf op het industrieterrein Driehoeven. Op het menu staan soep met vermicelli, suikerwafels en zoete sportdrank. Een massa gevulde bekertjes siert de tafels. De bananen zullen al verslonden geweest zijn door de bikers die eerder passeerden! Een kommetje soep, een wafel en twee bekertjes drinken gaan vlot naar binnen. Een biker herstelt er de gebroken ketting van de fiets van z’n maat. Er komt nog een clubmakker toe in het gezelschap van z’n vrienden. Hij weet me te zeggen dat er nog ene op komst is. Het is nog vrij druk aan de start, maar wanneer ik om 11.30 u weer op pad ga, zijn de meesten ook al weer weg.

We worden verder de straat op gestuurd, waarna het linksaf gaat. Daar valt me op dat in een tuintje nog een bloem open staat, en dat midden de winter! Maar ja, echt gevroren heeft het eigenlijk nog niet. Begin december stonden er zelfs nog rozen in bloei. We passeren een toegang tot de politieschool. In tegenstelling tot wat ik verwacht had, worden we niet de track in de bossen naast de school op gestuurd, maar gaat het even verder naar links een zandweg op die er evenwijdig mee loopt aan de rand van het bos. Waarschijnlijk ligt de track er te modderig bij en wordt ons een partijtje ploeteren bespaard! De zandweg tussen bos en veld is ook best genietbaar en op een paar verloren gelopen plassen na ligt hij er goed droog bij. Hij brengt ons naar de prachtige speelbossen in het domein Stoppelbergen, gelegen op de grens tussen het Nederlandse Ossendrecht en het Belgische Zandvliet. Deze bossen herbergen oneindig veel leuke paadjes en boswegen waar elke biker naar uitkijkt. Ik heb er ooit eens in het wilde weg rondgereden, mijn materiaalbus verloren en ze twee dagen later gaan zoeken. Net toen ik het wilde opgeven lag ze aan mijn voeten op de grond, als manna uit de hemel gevallen! De zandpaden die in de zomer moeilijk te berijden zijn omwille van het mulle zand, liggen er nu goed vast bij. Dit gebied is me beter bekend omdat ik er al wel eens op eigen houtje kom rijden, vertrekkend vanaf het Ravenhof in Stabroek. Maar bekende paadjes werden afgewisseld met ongekende en het valt me nog meer dan anders op hoe leuk rijden het hier is. We worden de brede boswegen op gestuurd, afgewisseld met smalle funpaadjes op en af. Er volgt nog een splitsing tussen de beide afstanden aan een zitbank die staat op het kruispunt van zandwegen in het bos.

We passeren de betonnen afsluiting rond de camping Athena. Paadjes loodsen ons naar het fietspad dat naast de zandweg Grote Stoppelbergen loopt, en dat is pal op de grens, getuige daarvan de grenspaal die staat aan het achterpoortje van De Ruige Heide. Daar gaat het naar links, waaruit ik besluit dat er nog leuke paadjes gaan komen! Hier komt ook de nightride van m’n eigenste Papegaai Bike Team voorbij. De constructie van tegen elkaar geplaatste boomstammetjes waaraan we op een kruispuntje van zandwegeltjes toen een pijl hadden gehangen blijkt intussen uit elkaar te zijn gevallen. Ik was even gestopt en word aangesproken door een biker met de vraag of alles in orde is! Deze keer liet mijn geheugen me dan toch niet in de steek, want het bleek Josk te zijn! Afgelopen week was ik nog aan het denken dat ik een aantal mensen al zo lang niet meer gezien had en hun namen niet meer was tegengekomen op het forum. Blij dat ik hem nog eens op mijn pad ontmoet heb! Het tellertje toonde 37 km, dus het einde kwam in zicht.

Eventjes in het spoor van Josk gereden over een paadje doorheen een diepe put met klimmetje dat ook door onze nightride wordt aangedaan. Vroeger geraakte ik hier niet boven en nu lijkt het een fluitje van een cent! Een mens leert dus toch bij! Aan een volgend klimmetje een pijltje gemist, zo gewend van daar naar links te gaan! En alzo Josk kwijtgespeeld. Even verder merk ik aan de manier waarop de pijlen zijn opgehangen dat ik van de andere kant verwacht werd! Dus op mijn stappen teruggekeerd. Wanneer ik dan de goede richting uitga, komt daar nog een clubmakker voorbijgereden waarvan achteraf zou blijken dat hij de kleine en de grote toer na elkaar gereden heeft. Goed dat ik op m’n stappen terugkeerde, want anders had ik nog een mooi stukje gemist! Een stukje over een open plek op de heide en dan weer de bossen in om de volgende leuke paadjes te bedwingen. Na een kort klimmetje gaat het naar rechts en word ik voorbijgestoken door drie bikers. Dan gaat het weer in de richting van de zitbank waar de splitsing was tussen de beide afstanden om weer aansluiting te vinden met de hoofdlus. Ik slaag er in van de laatste biker die me daarnet voorbijstak weer bij te benen en hem zelfs het gevoel te geven dat ik zo vaak heb wanneer ik de hete adem van snelleren in mijn nek voel. De kerel draagt een broek van P-magazine. Hij kijkt een paar keren snel achterom en zegt dat ik voorbij mag als ik wil. Neen, hoeft niet, het gaat lekker zo. Ik verlies even terrein op een modderig stuk, maar kan daarna weer aansluiten en ik zal samen met hem de eindmeet bereiken. De kerel kunnen blijven volgen was de beste motivatie om tijdens de laatste kilometers nog een tandje bij te steken. En ondertussen passeert een ware speeltuin van wegeltjes onder onze wielen.

Leuke paadjes op en af brengen ons doorheen de bossen, ook al zegt het tellertje me dat we er al hadden moeten zijn! We komen een paadje uit naast een houten beeldhouwwerkje aan een huis en rijden zo het Moretusbos in dat gedeeltelijk in België en in Nederland gelegen is. In dit bos staat het kasteel Ravenhof op Belgische bodem, terwijl de Gloriètte of zomerhuisje op Nederlands grondgebied staat. We duiken de straten in die aan de rand van het Moretusbos liggen en worden de drukke hoofdstraat van Putte over geholpen door seingevers. Na nog twee straatjes zijn we weer bij af. Daar tref ik nog een clubmakker aan. Dus met negen op pad geweest vandaag! Een unicum! MTBiker from Berendrecht en Enigma maken al aanstalten om weer naar huis te vertrekken. Binnen in de zaal is het nog vrij druk. Het tombolalootje levert me zoals meestal geen prijs op! De vroege clubmakkers vertrekken vrij spoedig huiswaarts, maar de twee late vertrekkers hebben nog zin in een glas. Ondertussen vergapen we ons aan de uitgestalde fietsen en wielsets die zo veel kosten als mijn volledige bike! Dat is voor een gewone sterveling niet weggelegd! Rubber komt nog even bij ons staan wanneer zijn gezelschap vertrokken is. Van één van de organisatoren krijgen we nog een lunchpakketje dat niet door de medewerkers werd verorberd. De sandwiches smaken na zo’n rit. Om 14.00 u afscheid genomen van de bikevrienden en huiswaarts, alles goed voor een rit van 65 km. Mijn tellertje geeft tien kilometer meer, maar dat kan zijn omdat ik het maar net uit de wasmachine had kunnen redden! Ook al controleer ik eerst alle zakken van jas en truitje!

Mooie toer, een prachtig parcours dat bijna volledig off-road is in de bossen op de Belgisch-Nederlandse grens. Duidelijk afgepijld en met seingevers aan de enkele oversteken van drukkere wegen. Bikewash aanwezig, met hogedruklansen en gewone slangen, maar geen gebruik van gemaakt. Het enige minpunt is het ontbreken van een bewaakte fietsparking, zoals meestal bij tochten in Nederland. Zoals alle vorige edities is de Adrie van der Poel Classic van WTC De Spartaan vanuit de grensgemeente Putte (NL) een tocht om van te snoepen! Een aanrader! En volgende keer is het de twintigste uitgave! Prijsvraag van deze week: waarom staat er omheen Athena een betonnen afsluiting?

Het verslag van deze mooie rit kan je ook lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbike.be en op mountainbike.nl!

Op de foto's: het Puts Meuleke en het gebied van De Groote Meer.

Toertocht te Calfven op 29-11-2009 waarbij op 1:19 een biker een duik neemt in een beek!