Archief

Toertocht (25-45-55-65 km) van Meerdaal 2000 in Bierbeek op 30-10-2011.

Het vroeg toch wel wat moed om deze zondagochtend op te staan na vrijdagavond al te zijn gaan rijden in Wiekvorst en de dag nadien zowel de tocht in Merksplas als ’s avonds deze in Bonheiden gereden te hebben!  Maar toch geen spijt gehad van mijn keuze nadien!  Het was in Bierbeek even zoeken naar een parkeerplek die ik uiteindelijk vond op ruim 1 km van de start in de Opvelpsestraat op een stukje gras voor een weide waar naast een stapel kreupelhout ook twee dode ratten bleken te liggen!  Daar stond m’n auto veilig, want ik wist al op voorhand dat hij er als één van de laatsten zou blijven staan.  Ik kreeg al direct het gezelschap van een andere rijder die naast me kwam parkeren.  Ondanks de verre afstand tot het vertrek staken er na afloop toch flyers onder de ruitenwisser!

Na een vlotte inschrijving omstreeks 9.45 u vertrokken, waarbij we na de start al direct een afdaling over kasseitjes voor de wielen kregen, gevolgd door een idem dito klim!  De eerste 5 km werden we vergast op paden die ons door statige beukenbossen in herfstkleuren voerden.  Na de eerste splitsing tussen de kleinste en de grotere afstanden, op 6 km na het vertrek, werden we een zware klim in het bos op gejaagd.  Dat was puffen geblazen!  Als beloning kregen we nadien een plezante afdaling te verwerken, waarna het weer naar boven kruipen was om uit te komen in de bekende smalle dreef, gelegen in de velden en tussen twee rijen statige beuken, om daarna uit te komen in de open velden aan een eenzaam huis.  Ik vermoed dat ook de vaste Meerdaalwoudroute hier passeert.

Op 11 km volgde de doortocht van Mille-Beauvechain met de nodige klimmetjes.  Voor vele bikers zal het eerder Mille-Dju geweest zijn, want er stonden er op diverse plekken langs de kant van de wegen om hun lekke banden te herstellen!  Sabotage?  Dat kon toch geen toeval zijn!  Na 12 km bereikten we een volgende deelgemeente van Beauvechain, meer bepaald het schilderachtige Nodebais.  We waren dus al vrij kort na de start aan de andere kant van de taalgrens beland.  Een klim doorheen een holle weg bracht ons tot boven in een open landschap en voorbij een boomgaard aan een mooi gloednieuw huis met een gevel die de indruk gaf in hout te zijn opgetrokken.  Vrij kort daarna werden we vergast op een megabangelijke afdaling over kasseitjes, nog steeds in Nodebais en 14 km na het vertrek.  Daarna volgden een aantal zeer lange brede veldwegen in een open landschap zodat je de bikers voor en achter je goed kon zien rijden.  Een groepje van vijf, allemaal in dezelfde pakken gestoken, stak me voorbij.  Het moet leuk zijn van zo samen te kunnen rijden, maar het is mij wegens te traag niet gegund!  Even later zag ik deze mannen aan de bevoorrading staan op 17 km van de start nadat we een plezante en snelle afdaling over keien en steentjes hadden moeten nemen.  Daar was ook de splitsing tussen de twee grootste en de kleinere afstanden.  Ik was van mening dat ik hier straks weer zou passeren, maar dat bleek nadien niet het geval te zijn.  Dat zal dan tijdens een andere toertocht in deze streek geweest zijn.  Aan de stop kon je bananen, partjes appelsien, peperkoek en cake eten.  Na van alles geproefd te hebben gelijktijdig met het vijftal weer vertrokken.  Twee ervan sloegen plagerig de richting van de 55-65 in, maar werden door hun makkers teruggeroepen!  Zelf kroop ik wel naar boven de lange route tegemoet en ik zou alvorens de splitsing tussen de 55 en de 65 km te bereiken nog slechts twee deelnemers treffen die hetzelfde deden.  Na de afsplitsing van de 65 km zou ik er weer meer te zien krijgen die me voorbijstaken.

Het was de moeite waard, want we kregen een zeer mooi stuk voor de wielen doorheen een prachtig golvend landschap, waarin de koeien graasden tegen de hellingen in een zonovergoten omgeving.  Ook de kinderen van de plaatselijke chiro brachten er hun zondag door met een tocht in kleine groepjes en opdrachten.  Zo hing er iemand aan een touw dat opgetrokken werd over een dikke boomtak om kratten te stapelen en er op te gaan staan.  Na mijn passage verried een kletterend geluid dat de poging afgelopen was!  Afdalingen en klimmetjes, off-road en over kasseitjes, brachten ons naar Hèze (Grez-Doiceau).  Op 27 km volgde weer een mooie te pruimen afdaling over een lang pad doorheen de bossen, om beneden een in het roze geschilderde kapel te treffen die blijkbaar hoorde bij het grote huis achter je en wat in dezelfde afzichtelijke kleuren was geverfd en vanaf een hoogte uitkeek over de omgeving.  Daarna reden we voorbij enkele mooi gelegen schilderachtige huizen van Bonlez (Chaumont-Gistoux).

Toen ik even halt hield voor een stevige trek aan m’n lurkzak en na een klim even uit te blazen, hoorde ik m’n schuilnaam roepen en maakte ik tijdens een kort gesprekje kennis met Phille81, één van de mensen die na een tocht ook altijd de moeite doet om zijn wedervaren kond te doen met meer dan alleen “het was goed” of “het was niet goed”!  Ik denk dat ik het wel best naar mijn zin zou hebben in het gezelschap van deze vriendelijke man, maar met het leeftijdsverschil en mijn gebrek aan snelheid kan ik het wel vergeten van hem lang te kunnen blijven volgen.  Hopelijk spreekt hij me weer aan als onze paden elkaar nog eens kruisen, want ik heb natuurlijk niet het voordeel van een herkenbaar symbool op het fietspak zoals de mega-papegaai op het mijne!  Nauwelijks was hij vertrokken of er arriveerde een jong echtpaar met kinderen!  Zij zullen op eigen houtje onderweg geweest zijn op de bike!  Mijn hoedje af voor die kleine die deze klim overwonnen had!

Voor mij zware en soms lange klimmetjes, maar die steeds beloond werden met het vooruit jagen van de kilometers over lange leuke afdalingen, brachten ons naar het prachtig gelegen Biez (Grez-Doiceau) alwaar het de moeite loonde van eens tot achter de op de rand van een heuvel gelegen kerk te rijden en te genieten van het vergezicht over de bossen op deze mooie herfstdag.  Beneden enkele grote nieuwe huizen waar we kort daarna zouden passeren.  Op de extra lus voor de lange afstanden lagen veruit de mooiste paden van deze tocht.

Schitterend gelegen paden en zware beklimmingen brachten mij tot aan een grote baan die van Waver naar Archennes voert, te zien aan de wegwijzers, en waar ik al meer gepasseerd ben tijdens tochten in deze regio, zowel vanuit Vlaams als Waals Brabant!  Even verder was er veel bedrijvigheid in een weide waar jeugdbewegingen waren neergestreken en hun rugzakken en kampgerief hadden neergelegd!  Een mini-jamboree!  Nog een weinig verder trof ik drie bikers die langs de kant genoten van de warme zon.  Het waren de mannen die zaten te wachten om de pijlen weer weg te nemen!  Verdorie, dan zou ik me mogen beginnen haasten!  Een tandje bij gestoken en vanuit de velden ging het weer de bossen in!

Tussen de 40 en de 45 km volgden een aantal stukken doorheen de open velden, zacht klimmend soms, en twee megabangelijke afdalingen tot aan het stationnetje van Gastuche alwaar de rinkelende bellen aan de aparte overgang voor fietsers en voetgangers de komst van een trein meldden!  Een andere eenzame biker stak me voorbij.  Even gestopt naast de spoorweg om te drinken.  Ik maakte me wel wat zorgen, want begon moe te worden en ik weet dat er op deze plek een voor mij moeilijke klim volgt over wortels op een stukje vaste route naast een gedenksteen voor burgerlijke oorlogsslachtoffers die omkwamen tijdens een bombardement in Gastuche.  Vermoeidheid, een dikke wortel en de passage van twee tegenliggers, noopten me halverwege tot afstappen.  Op een rechter stukje weer aangezet en dan in één ruk naar boven gekropen!

Op 47 km hoorde ik de naaf en voelde ik de hete adem van een biker in mijn nek!  Of ik de toer van Bierbeek reed?  Hij was de bezemrijder die het parcours controleerde op achterblijvers!  Ik had het intussen bedenkelijk gevonden dat ik nog steeds de bevoorrading niet gepasseerd was, in de mening dat deze dezelfde was als de eerste, waarvan ik vermoedde dat ze ongeveer halverwege de 45 km zou gestaan hebben!  Ik begon al te vrezen dat ik met de 50 km die ik nu reeds had er nog dik 22 zou moeten bij nemen!  Dus aan de bezemrijder gevraagd of het nog lang was tot de stop!  Nog een vijf kilometer!  Volgde nog een zware klim en verder nog eentje naar Nethen toe, alwaar ik toch even aan de kant ben gaan staan om naar adem te happen.  De tweede stop kwam op 52 km en ik heb er kunnen drinken en een hele banaan naar binnen gespeeld.

Afscheid genomen van de bezemrijder en snel weer vertrokken om de ontpijlers voor te blijven.  Vermits er niet zo heel kwistig pijlen waren gehangen, zouden ze ook snel weer verwijderd zijn.  Na de stop volgde een mooie afdaling door de statige bossen richting De Zoete Waters.  Dat opende perspectieven voor mijn persoonlijke après!  Want na een toer in deze regio breng ik getrouw een bezoekje aan het frietkot naast de speeltuin tegenover de vijver, een toeristisch pleisterplaatsje.  Toen ik even halt hield, merkte ik dat een andere bezemrijder me had gevolgd en discreet wachtte!  Na een stuk de betonbaan gevolgd te hebben, doken we weer de bossen in en ging het de grote baan op de grens tussen Haasrode en Blanden over en weer de bossen in aan de overzijde van deze weg.

Op 60 km werden we nog vergast op de mooie dreven in ik vermoed het Meerdaalwoud, waarbij we zelfs een plaatselijke wijnbouwer passeerden, de Chardonnay Meerdael!  Er liepen heel wat wandelaars te genieten van deze uitzonderlijk mooie herfstdag.  Bij het passeren van een groepje maakte iemand me duidelijk dat de eerste wandelaars doven waren!  Maar ik rijd altijd voorzichtig voorbij.  Zo ook de paarden die hier geregeld lopen.  Nadat ik de groep voorbij was volgde nog een korte, maar stevige klim.  Omdat ik voor de doven niet als een gieter wilde afgaan heb ik het met m’n laatste krachten toch tot boven gehaald!

Ook tijdens de laatste kilometers kregen we nog mooie paadjes voor de wielen geschoven in stukken bos en doorheen de velden.  Ook hier liepen wandelaars rond.  In de verte ontwaarde ik de mannen die de pijlen wegnamen.  Nog maar een tandje bij gestoken dus!  Volgde nog een lang stuk langsheen de velden.  Hopelijk had ik in mijn haast geen pijl over het hoofd gezien!  Een herinneringspijltje tussenin had hier goed geweest.  Even later arriveerde ik aan het domein De Bremberg en had ik de ontpijlers weten af te schudden.  Tijdens de laatste stuiptrekkingen van deze rit reed ik nog door de bossen en verkeerdelijk de steile oprit naar een huis op, om daarnaast dan weer aan de voetbalvelden toe te komen!  Het was toen al 14.30 u!

Er stonden nog bikes in de bewaakte parking.  De geur van versgebakken ajuin streelde mijn reukorgaan.  Een drankje en een hamburger gingen vlot naar binnen, zo ook bij de ontpijlers die kort na mij arriveerden.  Het was vriendelijk van één van hen me te zeggen dat ik hen er gedurende de laatste kilometers nog afgereden had!  Dat zou Freaky wel eens kunnen geweest zijn!  Ik heb in ieder geval met volle teugen genoten van deze rit die voor mij op de grens ligt van “goed te doen” en “te zwaar”!  Ik was in ieder geval goed moe na afloop!  Zoals gezegd nadien nog langs de Zoete Waters gereden om de verloren calorieën weer op peil te krijgen met een lekkere zak frieten, een kwak mayonaise en een satéke en daar de zon te zien ondergaan.  Om daarna content weer naar Antwerpen te bollen.  Thuis m’n fietske nog proper gemaakt in de duisternis nu het een uur eerder donker is!  En toen ik te bed ging lag ik na vijf minuten al te knorren!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Op de foto's: de omgeving van Nodebais en het kerkje te Biez.

 

Een filmpje van deze toertocht door Philippe Duthoit

Halloweentocht (28 km) van MTB De Wandelaars te Bonheiden op 29-10-2011.

Wie niet gelooft dat er een bike-microbe bestaat moet zelf maar eens op de bike kruipen en beginnen rijden!  Nu is het al zover gekomen dat ik twee ritten op een dag rijd!  Want op deze zaterdag voor Allerheiligen ben ik ’s namiddags gaan toeren in Merksplas om van daaruit, het fietspak nog aan, in rechte lijn naar Bonheiden te rijden om daar de eerste Halloweentocht van MTB De Wandelaars mee te pikken.  Vermits De Wiekers ons gisterenavond in Wiekevorst hadden weten te bekoren met een parcours vol verlichte pompoenen, was ik wel eens benieuwd wat de mensen in Bonheiden voor ons in hun petto hadden!  Onderweg diende ik door Mechelen te rijden.  Het gebeurt niet vaak dat ik op de heenrit naar een toertocht een grote stad dien te doorkruisen!  De eerste keer trouwens dat ik in deze regio kom fietsen.

Het was ook de eerste keer dat ik voor de opening van de inschrijvingen ter plaatse was aan de Krankhoeve naast de sporthal.  Patje2, de Belgische kampioen nachttochtrijden, want hij pikt bijna alle nachttochten mee en rijdt de parcours vaak twee maal, stond al paraat en ingeschreven klaar om te vertrekken!  Hij wist me te vertellen dat het parcours grotendeels de lokale vaste route volgde, voor mij onbekend terrein en voor de locals toch een andere belevenis in de duisternis.  Voor hem de plek waar hij zijn eerste rondjes reed op de mountainbike nadat hij de draad van het fietsen weer opnam, na de koersfiets gedurende jaren aan de haak te hebben gehangen!  De inschrijving werd er waargenomen door een tovenaar met hoed, of was het een she-male-heks, Joost mag het weten, in het gezelschap van een bevallige heks!  Kwestie van in de sfeer te komen.  Iedere deelnemer kreeg er een klein plastieken zakje met een noodnummer, bonnetjes voor consumpties en een nummer voor in de fietsparking, waarvan de werking pas nadien duidelijk zou worden!  Over de organisatie van één en ander was dus nagedacht!

Het begin van de tocht voerde me bij het invallen van de duisternis langsheen een haag van theelichtjes in bokalen over de sportterreinen richting bos.  Wat me direct opviel waren de duidelijke pijlen die al van ver oplichtten in het schijnsel van m’n helmlamp.  Ik heb, buiten op de nachttocht van de Mellowbikers in Bergen-op-Zoom (NL), zelden zulke goed zichtbare pijlen voor nachttochten gezien!  Het moet heel wat werk gekost hebben om al die pijlen van reflecterende strips te voorzien.  Weidepaadjes, boswegeltjes en woonstraten met keurige villa’s, werden ons voor de wielen geworpen.  Daarna ging het door een stuk bos langsheen een beek over de vaste route om dan over het jaagpad langsheen de Dijle gestuurd te worden.  Toen ik op 7 km de waterloop via een bruggetje kruiste zag ik in een auto met open koffer een geluidsinstallatie staan.  Ik hoorde een kreet en zag uit een boom een aangeklede aap vallen!  Maar ik vermoed dat de act enigszins mislukt was!  Ik had eigenlijk moeten stoppen om te zien wat daar naast de boomstam in het gras viel!  Maar grote schrik voor geesten deed me verder rijden!  Luttele afstand verder bereikten we het einde van de Heidijkstraat.

Enkele asfaltbaantjes brachten ons tot aan de “bevoorrading” op 8,5 km na de start.  Ze stond opgesteld voor Café De Wandeling, de uitvalsbasis van De Wandelaars.  Je kon er het bonnetje voor pompoensoep en/of het bonnetje voor jenever of glühwein inleveren.  Een vader kwam er toe met zijn klein zoontje terwijl ik m’n bekertje glühwein stond uit te lurken.  Ondanks het warme weer, want ik zweette me te pletter in m’n lange broek en vestje, was de warme wijn toch welkom.  Voor een aantal bikers was de voorzetting van de route wat onduidelijk, er waren er die verder langs de baan wilden doorrijden, maar ik had bij aankomst al gemerkt dat het de bedoeling was dat je enkele meters op je stappen diende terug te keren om dan links af te slaan.  Volgde weer een afwisselend geheel van paadjes door weiden, stukken bos en door woonstraten.  Een tijdje in het zog van vader en zoontje gereden nadat ik ter hoogte van het kerkhof, ik kon geen betere locatie uitkiezen, nieuwe batterijen in m’n lampen had gestoken.  Beiden vielen goed op door hun mega-flikkerende achterlichten.  Toch een hele prestatie voor zo’n klein ventje om op basis van de richtlijnen en de aanmoedigingen van z’n vader zo’n rit in het donker uit te rijden!  Hopelijk slaagt z’n vader er in hem voor het biken te winnen, zodat hij niet zoals ik vele jaren van mogelijk plezier aan z’n neus moet zien voorbijgaan!  Ik miste wel wat de sfeer die in Wiekevorst gecreëerd was door op diverse plekken lichtjes en verlichte pompoenen te plaatsen.  Met het risico op saboteurs natuurlijk!  Of anders misschien bekenden die langsheen het parcours wonen aansporen om voor wat “versiering” en sfeer te zorgen!

Na de stop ging het langs een waterloop weer verder en kregen we een stuk donker bos te verwerken, waarbij we naast de blinde muur van een groot gebouw, één of andere fabriek, passeerden.  Omstreeks 15 km kregen we een aantal plezante tracks op de rode route die zich daar doorheen donkere bossen slingerden.  Een hoop lawaai in de verte deed me op m’n hoede zijn!  En inderdaad, even verderop kregen we twee spoken te zien, waarvan één de zegen gaf met water dat uitgestrooid werd met een wc-borstel!  Hopelijk was die borstel nog niet gebruikt geweest voor de doeleinden waarvoor hij ontworpen is!

Op 21 km volgde een zeer plezant stukje tijdens de doortocht van een crossparcours op de grens van Peulis en Rijmenam, nadat we de Peulisbaan voor de wielen hadden gekregen.  Een track slingerde zich daar over en weer door de bossen, waarbij men een aantal heuveltjes diende te overwinnen.  In het donker gaf dat soms een eng gevoel, omdat je lichten bij het klimmen naar boven schenen en er achter elk heuveltje enkel een zwart en onbekend gat gaapte!  Ik hoorde wat tumult achter me en zag door het heen en weer slingeren een treintje bikers met vele lichten herhaaldelijk langs me passeren, waarbij mijn helmlamp het licht op de reflecterende stroken van hun fluojasjes weerkaatste, totdat deze mannen me inhaalden.  Vurig opgezweept door hun aanvoerder die met veel tamtam riep van “overal over hé mannen, alles hier meepakken”!  Ik denk dat er in het zakje van die kerel meer dan één bonnetje voor jenever moet gezeten hebben!

Paadjes door weiden en stukjes bos brachten ons na de beloofde 28 km, maar toch een stevig ritje, weer tot bij de Krankhoeve, waar geïmproviseerde spoken aan draden tussen de bomen hingen en er twee echten ons nog bang probeerden te maken, alvorens weer tussen de haag van theelichtjes toe te komen.  In het plastieken zakje dat je bij de inschrijving meekreeg zat een klevertje met een nummer dat je op je fietszadel kon kleven.  Het zakje zelf droeg hetzelfde nummer.  Daarna kon je uw fiets in de parking zetten.  Dat nummertje op je zadel kon je niet heimelijk verwisselen zonder scheuren!  Uit een gesprekje met de man aan de parking bleek dat er een 160 rijders waren voor de mtb-tocht en een 60 voor de familietocht.  En dat ze ook last hadden gehad van mensen die pijlen hadden weggenomen, tot zelfs een heel splitsingsbord toe door een onverdraagzame bewoner.

Terwijl ik een kommetje soep stond te lurken, werd ik aangesproken door Koppigaard!  En meteen was het raadsel van de onbekende man, die me na een toertocht vanuit Heverlee aansprak toen ik daar bij Offshore aan een tafeltje een donkere Leffe zat te lurken, opgelost!  Dat was de “bionische” man waarover ik het in één van m’n schrijfseltjes over nog een andere toertocht ooit had gehad en die de toen de metgezel van Koppigaard bleek te zijn.  Geen van beiden kende ik toen, maar Koppigaard reageerde op m’n verhaaltje op het forum.  Toen de bionische man op die toertocht in het slijk kwam vast te zitten, heb ik nog gevraagd of “het ging” en riep hij me toe dat het één van z’n eerste ritjes was sinds zijn knieprothese!  Waarna ik tegen Koppigaard, die verderop stond te wachten, zei dat z’n metgezel op komst was!  En vele toeren later krijg ik Koppigaard dan toch eens te zien en vallen de stukjes van de puzzel netjes op hun plaats.  Of hoe het wereldwijde web mensen elkaars pad doet kruisen!

Nog op Patje2 gewacht die vanaf de bevoorrading een aantal andere rijders in het licht van zijn schijnwerpers mee op sleeptouw had genomen nadat hij de toer voor de tweede keer aflegde.  Het was me ook al opgevallen dat er redelijk wat gelegenheidsrijders bij waren die niet uitgerust waren met degelijke verlichting die voor nachttochten toch wel aangewezen is.  Na een babbeltje huiswaarts om op een redelijk uur toch weer terug thuis te zijn!  Een plezant ritje en prima georganiseerd voor deze eerste uitgave, met de eigen sfeer die dit soort tochten met zich draagt.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

 

Fotoreportage

Toertocht (16-25-32-40-50) van de Midweek Specials te Merksplas op 29-10-2011.

Voor deze zaterdag was het een moeilijke keuze tussen de toertochten in Leopoldsburg en Merksplas.  Het is de tweede geworden, wegens dichter bij huis, zodat ik iets later kon vertrekken na een korte nacht na de Halloweentocht in Wiekevorst de avond voordien!  Het was trouwens ook nog eens plezant van te biken in de streek waar ik een jaar of vijf mijn eerste lokale ritten reed en mijn tong op de tenen hing als ik van Hoogstraten naar Wortel bolde!  De locatie van de start was nog steeds aan het Gildelokaal waarnaast nu de gloednieuwe sporthal staat.  Er zijn nu blijkbaar ook een degelijke toegangsweg en parking aangelegd, evenals nieuwe paden en afsluitingen, zodat niet meer dient geparkeerd te worden in een stoppelveld even verderop.  Dit stoppelveld en de oude toegangsweg waren voor de getrouwe deelnemers afgesloten met linten!  De auto toch maar op mijn klassieke plekje voor een huis in de straat gezet.  Wegens de vernieuwingen was het voor mij even zoeken naar de start op het sportterrein!

Na het inschrijven een kennis van de inrichtende club gegroet die achter de toog stond te tappen en om 12.45 u van start gegaan na m’n bike opgehaald te hebben uit de bewaakte parking die evenmin nog op dezelfde plek stond.  Zoals gebruikelijk voerde de tocht ons over het bruggetje in het park van Merksplas en over een singletrack door een grasstrook naast bossen richting de Lochtenberg en werden we door seingevers de gevaarlijke baan Merksplas-Hoogstraten over geholpen.  Daarna bereikten we de bossen in de buurt van de camping en KMO-zone Molenzijdse Heide en werden we via het privéterrein van een firma naar het park en de bossen geleid die achter de waterloop “De Gracht” gelegen zijn.  Ook hier was het parcours gewijzigd, de oude afslag door een lint afgesloten, en werden we nu over zandhopen gestuurd die er al van vroeger op een privéterrein liggen, maar waar men met een bulldozer een pad had over uitgegraven.  Daarna volgde een mooie track met draai- en keerwerk door de bossen, waardoor je de achteropkomende bikers een aantal keren te zien kreeg!  Het tellertje klokte 5 km af.

Van 5 tot 10 km kregen we een stuk van de mooie singeltrack naast “De Gracht” voor de wielen.  Die maakt deel uit van de vaste route die naast deze waterloop ligt en de grens vormt van de bossen van Merksplas-Kolonie.  De bossen droegen hun prachtige herfstkleuren.  Het parcours lag er zeer droog bij, zelfs de klassieke natte stukken.  De heuveltjes die aan de andere kant van de gracht liggen, een voormalig crossparcourtje, werden niet geschuwd.  De grootste bult werd zelfs twee keren meegenomen, daarna ging het de grote vijver voorbij en volgde de eerste splitsing.  Voor de langere afstanden ging het de baan Merksplas-Rijkevorsel over, met nogmaals dank aan de seingevers die daar vele uren gestaan hebben, en pikten we het volgende stuk van de track naast De Gracht mee.  Ook daar alles superdroog!  Een snel kereltje voorbij laten steken op het smalle paadje.  De track geeft uit op de brede dreven die door de uitlopers van Merksplas-Kolonie gaan tussen de plantvakken van een boomkwekerij op de grens met Beerse.

Van 10 tot 12 km deden we het uiterste tipje van de Blakheide op de grens van Rijkevorsel en Beerse aan waar de paadjes zich door de dennenbossen slingeren.  Ik weet hier nog leuke paden verscholen liggen waarvan sommigen eigenlijk niet mogen bereden worden, maar als local kan je de verbodbordjes omzeilen!  We passeerden de manege Blakheide over een pad in de bossen dat jammer genoeg recentelijk geasfalteerd werd zodat de paardrijders de manege met propere wielen kunnen bereiken!  Daarna weer door twee mannen voor een tweede keer de baan Merksplas-Rijkevorsel over geholpen om de track op een heuvelrug op gestuurd te worden en even verderop de vaste route weer te vervoegen.  De wortel die me altijd de das om doet, deed dat nu weer, en laat net op dat moment een treintje snelheidsduivels achter me hangen, hetgeen me al zenuwachtig had gemaakt!  Hun denigrerende opmerkingen hadden ze voor zich kunnen houden!  De mooie track voerde ons door de prachtige bossen en ook hier lagen de klassiek natte stukken er uitzonderlijk opgedroogd bij.  Ei zo na had ik een collega die er op eigen houtje aan het biken was niet gezien, want het ging lekker snel vandaag op de mij bekende paden.  Aan de slagboom werd ik voorbijgestoken door een treintje snelle jonge gasten.

Van 12 tot 17 km ging het dan over een brede assenweg, de Zandweg, richting Bolk te Rijkevorsel om daar naar rechts de Papenvoort in gestuurd te worden, eerst asfalt, overgaand in zand.  Ook daar weet ik enkele mooie alternatieven liggen die vroeger al wel eens door “natuurliefhebbers” met afgezaagde boomstammen werden gesaboteerd om de toegang te bemoeilijken.  De plaatselijke veehouder is bezig met de bouw van een derde grote stalling!  Vroeger stond daar langs die kant helemaal niets van gebouwen!  Helaas!  We werden nogmaals door vriendelijke mensen de baan Merksplas-Hoogstraten over geholpen om aan De Diepte richting Wortel-Kolonie te worden gestuurd over assenwegen die zich doorheen een open landschap van weiden en velden slingeren.

Aan de toegang tot de bossen van de Kolonie ging het dan rechts de singletrack op die verscholen ligt in het groen om via de brede dreven waarop zich in de loop der jaren tracks hebben gevormd, richting een stuk van de groene vaste route te rijden.  Op deze tracks zit wel wat oud steenpuin in de grond waarover het dokkeren geblazen is.  De beloning is het mooiste en technische stukje op de groene route, met smalle tracks die de biker met veel bochtjes door een mooi stuk dennenbos voeren.  Dat bos is intussen toch wat hersteld na de vreselijke ravage die er enkele jaren geleden door een storm werd aangericht.  Midden dit bos stond de bevoorrading, op 22,5 km na de start!  Wafels, koeken, bananen en sportdrank stonden er op het menu.

Na de stop konden we nogmaals draaien en keren over het tweede stukje op de vaste groene route om via een pad vol stenen uit te komen aan Staakheuvel, een gehavend klinkerpaadje, om zo richting de dreven in de buurt van Bootjesven gestuurd te worden.  Aan het begin van zo’n dreef  was een splitsing voor de 40 en de 50 km.  De kleinere afstanden werden naar rechts in rechte lijn naar het Grenspad gestuurd, de grotere afstanden reden voorbij het mooie Bootjesven, naast de mangroven van een indertijd onder water gezet bos, om aan het Grenspad een tweede splitsing te treffen tussen de 40 en de 50 km.  De lange toer op en het immer zanderige Grenspad bedwongen op de grens van het Belgische Minderhout en het Nederlandse Castelré.  Het bekende trackje naar rechts op en dan een zandweg in, richting de Rode Weg, om daar weer de bossen in te gaan op Nederlands grondgebied, overgaand in open veld.  Om daarna via een lusje tussen de Rode Weg en het Grenspad, doorheen enkele jaren geleden herverkavelde natuurgebieden, weer aan de plek van de tweede splitsing te arriveren en het parcours van de 40 km te vervoegen.  Vervolgens ging het langsheen het mooiste stukje van het bosrijke Grenspad, achter Bootjesven, en waarover ook de vaste route loopt, om tenslotte de route van de kleinere afstanden weer te vervoegen op de plaats waar enkele zandwegen uitkomen op de Rode Weg, de baan die Minderhout met Baarle-Hertog verbindt.

Een stukje via de Rode Weg en langs een boom op een plek waar autocrosser Erik Kokx uit Baarle-Nassau, op 20 september 2011 is verongelukt, om dan naar rechts een zandweg in te gaan richting de Achtenrijthoeve op de grens van Merksplas en Zondereigen.  Deze zandweg lag er zeer droog en zanderig bij.  Bij slechte weersomstandigheden is het hier echt ploeteren en sukkelen geblazen.  Ik ben hier ooit komen rijden bij slecht weer en hoor nog altijd een andere biker roepen “dat het precies een echte veldrit was”!  In de Achtenrijthoeve ging ik vroeger al wel eens een boerenijsje eten toen ik hier met een kameraad lokale ritjes kwam rijden.  Door het feit dat hij nu kleine kinderen heeft en ik hier niet meer tijdens de weekends verblijf, behoort dit deel van ons leven intussen helaas tot de geschiedenis.  Maar ik blijf hem dankbaar dat hij me indertijd bijna letterlijk bij het nekvel naar de fietsenwinkel gesleept heeft en zo voor mij een nieuwe wereld deed opengaan!  Aan het kruispuntje verderop ging het de betonbaantjes op richting de verffabriek Reva om in de bossen om de Reva weer een mooi stukje op te pikken van de groene vaste route.  Enkele andere bikers staken me op de paadjes voorbij.  Intussen was na een grijze start de zon beginnen schijnen en kwamen de bomen in hun herfsttooi pas goed tot hun recht.

Assenwegen in een winderig open veld voerden ons dan tegen de richting van de vaste groene route in weer richting Merksplas waar we na 40 km de streek rond Kromven bereikten om aldaar weer de bossen in te duiken met als enige gezelschap sporadische wandelaars met hun hond.  Voor mij begon dan het meest interessante stukje van de rit, vermits de paadjes die ik tot dan toe gereden had, voor mij bekend terrein waren.  Tussen de 40 en de 48 km deden we de prachtige bossen in de omgeving van het Zwart Goor aan, waar we soms vrij lange paadjes voor de wielen kregen en dit aan de beide kanten van de drukke baan Merksplas-Weelde alwaar twee seingevers hadden postgevat om de bikers veilig te doen oversteken.  Met nogmaals dank om daar een hele dag te komen staan!  Nu begon de vermoeidheid zich toch te laten gevoelen.

We kwamen weer uit de bossen tevoorschijn op een asfaltbaantje, om de laatste twee kilometers aan te vatten die ons weer door het park naar de sporthal voerden.  Er waren nog heel wat deelnemers in de zaal die na de rit genoten van een drankje en een babbel, maar ik kon geen bekenden spotten.  Zelf nog even uitgerust.  Van de bikewash en de douches geen gebruik gemaakt na een propere rit.  Ik was immers zinnens om ’s avonds de Halloweentocht in Bonheiden nog te gaan rijden!  Daar kon ik nog ruim op tijd rechtstreeks vanuit Merksplas geraken!  Na een leven zonder sport is het nu toch wel ver gekomen van twee ritten op een dag te doen!  Ik heb immers nog heel wat verloren jaren zonder bike goed te maken zo lang ik nog in staat ben om te rijden!  Ik heb met volle teugen genoten van nog eens een toer in de bakermat van mijn bikend leven, in de streek waar ik door een kameraad op sleeptouw werd genomen en waar ik mijn eerste lokale ritjes reed alvorens aan toertochten te beginnen deelnemen.  De organisatie in Merksplas was weer af tot in de puntjes met een mooi parcours, seingevers aan de drukke oversteken, bewaakte parking, bikewash en après.  En dat voor slechts 2,50 euro!  De man die elk jaar aan de bikewash staat en aan de watertank aan het morrelen was toen ik weer naar huis reed, riep me zoals steeds in het voorbijrijden “bedankt voor te komen” toe!  Ik had even moeten stoppen om een woordje te wisselen!  Spijt dat ik dat niet gedaan heb!  Alleen al die vriendelijke man is een reden om elke keer weer naar hier te komen!  Bij het opladen van m’n fiets nog schaapachtig “goedendag” gezegd tegen een vrouw die met een gezelschap op wandel was en me lachend aankeek!  Pas later viel m’n eurocent!  Ze was een collega die ik slechts zeer zelden te zien krijg!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Tweede Halloweentocht nightride (17-30 km) van MTB De Wiekers te Wiekevorst op 28-10-2011.

Na de dagtaak en het afronden van de werkweek snel een boterham achter de kiezen gestoken en dan linea recta huiswaarts om de bike en de fietsspullen op te halen en naar Wiekevorst te vertrekken.  Alles viel mee deze avond, want overal kalm verkeer en geen files.  Het is ooit anders op een vrijdagavond.

Om 19.45 u was ik ter plaatse en vond ik een parkeerplaatsje voor een huis en onder een straatlantaarn.  Licht genoeg dus om de lampen op m’n fiets te monteren.  Me ingeschreven en aangesproken door een biker uit een delegatie van een club die nog op andere ploegmakkers stond te wachten.  Ik had al gemerkt dat ik hun aandacht had getrokken.  Van zodra ik “Suskewiet” op hun pakken zag staan, wist ik direct hoe laat het was, buiten vijf voor acht!  Dat kon niet anders dan Dirty Daddy zijn van de Slijkfretters uit Westerlo.  Spijtig dat ze hun mooie blauwe pakken van destijds ingeruild hebben voor een lichtere kleur!  Er was ook een Slijkfretster in hun midden!  Dat moet Vickster geweest zijn.  Na een kort babbeltje een berichtje gestuurd naar rubber-12 om m’n vertrek te melden, omdat hij misschien ook ging rijden, maar ik kreeg direct antwoord dat hij er niet in geslaagd was van nog te komen.  Misschien maar beter zo, want stel dat hij nog één of ander zou voorhebben de avond voor zijn afreis naar Afrika voor zijn deelname aan een tocht in Burkina Fasso ten voordele van broederlijk delen!

Om klokslag 20.00 u m’n fietske opgehaald bij de bewaakte parking en op pad, benieuwd naar wat De Wiekers voor ons uit hun hoge hoed getoverd hadden met hun tweede Halloweentocht.  De juiste weg werd al direct aangewezen door een met kaarsjes van binnenuit verlichte pompoen.  Zulke pompoenen zouden ons verder tijdens de rit nog op andere cruciale punten de juiste weg wijzen, terwijl ze op andere plaatsen opdoken in donkere bossen.  Het pad over een gemaaid maïsveld werd aangegeven door theelichtjes in glazen bokalen.  Enkele wortels en gevaarlijke stronkjes waren gemarkeerd met reflecterende verf.  Een met een oliejekker aangeklede pompoen stond naast het pad te spoken.  De eerste vijf kilometers bereden we tracks door weiden en enkele plezante stukken bos, afgewisseld met veldwegen en asfaltbaantjes.  Zo ging het richting Morkhoven.

Geregeld werd ik nog ingehaald door groepjes bikers, waaronder zelfs een groep van meer dan twintig rijders.  Als je zo’n groep ziet aankomen, dan heb je met al die sterke lampen de indruk dat er een vrachtwagen of trein op je afkomt!  Lagen de paden er tot dan toe lekker droog bij, ter hoogte van Heist-op-den-Berg werden we door de vettige en slijkerige Glazenstraat gestuurd.  Ik denk dat de pap afkomstig was van bouwwerken aan een huis in het begin van die zandweg.

Mijn kilometertellertje had het weer laten afweten na een kilometer of vijf, het batterijtje zal dan toch ten einde zijn, maar ik had het vervangen door een tweede exemplaar dat ik op zak had gestoken.  Ik vermoed dus dat enkele kilometers niet geregistreerd zullen geweest zijn!  Een tiental kilometer na de start werden we over een singeltrack gestuurd die zich met vele bochten door een loofbos slingerde.  De stammen stonden wel heel dicht tegen elkaar, zodat je op bepaalde plaatsen weinig ruimte had om je met je fiets door te wurmen.  Even verder stond een ruime bevoorrading met lekkere soep, sportdrank, bananen, cake en suikerwafels.  Een generator zorgde er voor de nodige energie om er de lampen te doen branden.  De groep Slijkfretters arriveerde toen ik mij aan het lekkers te goed had gedaan en zo kwam ik Vickster nog eens tegen.  De club viel wel op met in hun midden een kerel die voor de gelegenheid een pompoen over z’n helm had getrokken, deze zag er betrekkelijk zwaar uit, en dan heb ik het over de pompoen, en een collega die zijn helm en rug getooid had met kerstboomverlichting!  Wat mensen al niet uitvinden om opgemerkt te worden!

De soep van De Wiekers, een halve banaan, een stuk cake en een bekertje sportdrank hadden amper kennis gemaakt met mijn maag, of wij werden een maïsveld opgestuurd waar de zachte ondergrond er voor zorgde dat je er stevig diende te trappen om vooruit te komen.  De twee bikers die me ingehaald hadden gingen plots iets minder snel vooruit en een “oeps” van één hunner liet zien dat hier een tandje diende bij gestoken te worden!  Wie dacht dat het na de bocht gedaan was, werd al snel duidelijk gemaakt dat dit bijlange nog niet het geval was!  Zwaar naar adem happend bereikte ik dan toch weer de weg.  Maar niet voor lang!  Nauwelijks was de ademhaling weer wat tot rust gekomen, of we werden een dennenbos in gestuurd waar de track weer danig smal was en zich rond de boomstammen slingerde.  Aan het begin van het pad hingen een paar spoken in de bomen.  Jammer genoeg beschik ik niet over de nodige techniek om daar zonder voet aan de grond doorheen te komen!  Zo kort waren de bochtjes!  Een verlichte pompoen stond weer wat te spoken.  En het is de eerste keer dat ik tijdens een mountainbiketocht geconfronteerd word met matrassen op het parcours!  Enkele diepere putten op de track waren immers opgevuld met matrassen!  Daarover rijden gaf wel een vreemd gevoel!  En je ging toch de dieperik in als je er over reed!  Een plots vanuit het niets blaffende hond achter een draadafsluiting van een tuin deed de haren op m’n rug recht naar boven veren!  Na een plaspauze al m’n lampen eens gedoofd om vast te stellen dat het daar zonder licht verrekt donker was!  Ik was nochtans eerder op de tocht twee rijders gepasseerd die maar weinig licht mee hadden!

Verder vonden we op ons pad asfaltbaantjes en kregen we aantal tracks door weiden, velden en stukjes bos voor de wielen geschoven, waaronder een aantal leuke paadjes.  En steeds doken ze weer op, die vele verlichte pompoenen.  Toen ik in een straat met winkels in een dorpscentrum de batterijen van m’n lampen aan het vervangen was, vermits ik er voldoende bij heb kan ik ze even goed eens vervangen, stak de groep Slijkfretters met pompoen en kerstboom, me voorbij.  De weg was gemarkeerd met pijltjes waarop reflecterende strips waren aangebracht, bijwijlen met strips op bomen of palen.  Gevaarlijke punten of punten waar je diende af te slaan, werden gemarkeerd met een pompoen of met rode flikkerende lampjes.  Ik kwam op 27 kilometer, maar door het uitvallen van m’n tellertje heb ik er vermoedelijk een aantal niet geregistreerd, zodat we de beloofde 30 km gekregen hebben.  Er zou een splitsing geweest zijn, maar die heb ik niet opgemerkt!

Bij aankomst m’n lampen en spullen in de auto gelegd, m’n fiets toevertrouwd aan de mannen van de bewaakte parking en in de kantine aangesproken door een biker die op jinba ittai stond te wachten, ten einde zijn na de nightride in Bergen-op-Zoom vergeten schoenen te recupereren.  Me bij deze mens aan tafel gezet en luttele ogenblikken later kwamen jinba en patje2 binnen.  Zij hadden de grote en aansluitend de kleine toer gereden.  Heroïsche verhalen over buitenlands trips kwamen samen met glazen edel vocht op tafel.  De mannen van een club die naast ons zaten waren al goed boven hun theewater, maar konden toch nog de link leggen tussen de papegaai op m’n trui en de verhaaltjes op het web!  Toen het aantal decibels van dit groepje rechtevenredig met de inhoud van de geledigde glazen begon te stijgen en de klok genadeloos het laatste uur van deze vrijdag in ging, heb ik afscheid genomen en was het tijd om weer huiswaarts te rijden.

Het was een leuk ritje dat het mee moet hebben van de sfeer die er gecreëerd werd.  Al die pompoenen uithollen, klaarleggen en doen branden moet toch wel wat tijd gekost hebben.  In ieder geval een plezante manier om op een vrijdagavond een lang weekend met een groot aanbod aan toertochten in te zetten!

Het verhaaltje over deze nightride kan je ook lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Eerste MTB-You en Guadal Classic (35-55-80 km) te Harelbeke op 23-10-2011.

Zondag 23 oktober 2011 was een historische dag, want het was de eerste keer dat ik een toertocht kwam rijden in West-Vlaanderen en zelfs de eerste keer in m’n leven dat ik zo dicht bij Kortrijk ben geweest!  Ik merkte wel dat Harelbeke uiteindelijk niet zo heel ver van de grens met Oost-Vlaanderen gelegen is en vrij dicht bij Kruishoutem, waar ik een trouwe deelnemer ben van de Lozerbosveldtoertocht begin september.  Het noodlot wil dat ik dit jaar niet in Kruishoutem aanwezig was omwille van fileproblemen tijdens mijn verplaatsing huiswaarts en het te laat was om nog naar ginds te rijden.

Me geparkeerd op een plek over de spoorweg, in een straat waar ik wagens met fietsdragers zag staan en dat bleek een goede gok wegens enerzijds plaats zat en anderzijds vlak bij de start staande!  Een andere toegekomen biker gevolgd en aan het einde van de straat kwam het domein De Gavers in zicht.  Reeds bij aankomst zag ik dat de toer veel belangstelling genoot, want ook al was het al over halftien, de plek zag er zwart van de gehelmde mannen en vrouwen.  De mannen aan de fietsparking hadden hun handen vol, want de nummerbordjes werden er met een colsonbandje aan je remkabels bevestigd en nadien met een tangetje weer afgeknipt.  Dat vraagt veel handelingen.  Anderzijds was dit wel een extra veiligheidsmaatregel, vermits het nummertje niet zo maar snel te wisselen is.  Je moest je fiets namelijk wel zelf binnen de parking stallen.  Even aanschuiven aan de inschrijving en om 9.50 u kon ik vertrekken, wat vrij laat is om nog aan de lange tocht van 80 km te beginnen, zeker tegen mijn immer trage tempo!  Misschien een tip voor de sponsor Telenet: sleutelhangers laten maken met nummers die gemakkelijk aan en van een fiets kunnen geklikt worden.  Een verslagje van de rit heb ik geschreven in etappes van 5 km!

Van 0 tot 5 km.  De tocht voert ons vanaf De Gavers naast de zeilvijver, waar veel bedrijvigheid heerst, over een track die door een bos loopt.  De track is door een haag afgescheiden van een wandelpad.  Hier staan ook pijltjes van een vaste route.  We worden over een paadje gestuurd waarop enkele bultjes zijn aangelegd zoals dat gebeurt op een crossparcours en waar je lekker over kan wippen.  Gedurende de eerste kilometers krijgen we zeer leuke tracks door de bossen voor de wielen en waarover het lekker bollen is!  Daarna worden we gedurende een kilometer over de zijflanken van het talud naast de snelweg gestuurd die er hoger ligt dan het omliggende landschap.  De passage wordt er bemoeilijkt door groepjes met kinderen die wat trager rijden, evenals door enkele afvoergeulen die plots in het gras opdoemen.  Daardoor is het voetje aan de grond zetten.  De biker voor me heeft pech, want had één van die geulen opgemerkt, maar valt bij het afstappen toch nog gewoon om en duikt gedeeltelijk de goot in!  Maar als een echte man verbijt hij de pijn.  Aan een brug moet iedereen het talud af over een steil stukje tot op de straat.  Alleen de echten blijven hier op hun fiets zitten.

Van 5 tot 10 km.  Asfaltbaantjes wisselen af met veldwegen.  We krijgen ook een technisch stukje voor de wielen geworpen.  Daar is het in een dichtbegroeid bosje keren en draaien rond boomstammetjes.  Ook op deze plek is er wat oponthoud door een opeenhoping van bikers die wiel aan wiel als een slang door het bos trekken.  Wanneer ik het bos uitkom, zie ik een vrouw met de bike aan de hand wandelen.  Wanneer ik nog eens omkijk, bemerk ik haar met slijk besmeurde fietspak!  Gevallen in een plas op dit beslijkte stukje van de route!  Het technische paadje gaat over in een gehavend pad tussen de rand van een bos en een fabrieksterrein.  Ook hier enkele geulen die jong en oud weinig vertrouwen inboezemen zodat er al snel een kleine file ontstaat.  Eens dit bosje weer uit volgen een aantal asfaltbaantjes tot aan een fabriek en een hoeve.

Van 10 tot 15 km.  Na 11 km afgelegd te hebben, volgt een splitsing voor de route van 80 km die ons over een lus van ongeveer drie kilometer door Sint-Lodewijk (Deerlijk) voert.  We rijden er zelfs door een automatische koeiensluis!  Daar wordt de servitudenweg afgesloten door uitschuifbare hekkens wanneer de koeien van de weide naar de stal keren of omgekeerd.  Na een aantal asfalt- en kerkwegels met betonnen tegels vervoegen we weer de route van de hoofdlus tot in Zwevegem-Heestert om er weer een splitsing te treffen.  Voor mij is het rechtdoor over de grote weg om even verderop een lang recht pad naast een bos in te moeten.  Ik krijg er te maken met een groepje tegenliggers.  Aan het einde van het pad  vervoeg ik weer de bikers van de kortere afstanden.  Na enkele veldwegen ontwaar ik in de verte een gele vlag van Telenet!

Van 15 tot 20 km.  Het verwondert mij van al na 16 km een bevoorrading te treffen!  Toch maar eens geïnformeerd hoeveel kilometers ik hier zou moeten hebben.  Eén van de mensen spreekt van rond de 20 km!  Zou ik dan toch ergens gemist hebben?  Me tegoed gedaan aan stukken banaan, koeken en cake.  Het was duidelijk dat de twee tot drie mensen die er aan het werk waren, het zeer druk hadden, want het afval stapelde zich naast de vuilzakken op.  Ofwel geen tijd om ze te vervangen, ofwel niet genoeg zakken bij!  Er is nog heel wat gewemel van mensen in kleurrijke pakken.  Na de stop gaat het over een helling naar boven.  Bovendien moeten we er optornen tegen een stevige wind.  Een veldweg voert ons in de richting van een drukke baan.  Daar volgt de splitsing tussen de route van 80 en die van 55 km, op 19 km na het vertrek.  Goed dat de bikers voor me even twijfelden, zodat ik ook op m’n stappen ben teruggekeerd.  Ik had de splitsing namelijk niet gezien!  De twee pijlen met vermelding van de afstanden waren boven een opvallend geel bord met een gevaarsteken aangebracht, zodat dit gele bord alle aandacht naar zich toe trok!  De bikers die voor de langste toer kozen worden er naar links, evenwijdig met de drukke baan, over een gemaaid maïsveld gestuurd.  De drukke baan overgestoken om daarna vast te stellen dat ik toch weer naar de andere kant moet!  Omdat er niet echt een pad te zien is, is de juiste richting hier en daar aangeduid door linten.  De afpijling was voor mij tot hiertoe vrij summier en niet altijd even duidelijk, maar ik ken natuurlijk de West-Vlaamse gewoontes niet!  Na enige tijd was ik er aan gewend geraakt.  Toch twijfelde ik op sommige langere stukken of ik nog wel goed zat, vermits er geen herinneringspijlen aangebracht waren tussenin.  En niet aan elke zijweg waren pijlen aangebracht.  Geen pijl betekende dus gewoon rechtdoor!  Eens de maïsstoppels voorbij gaat het naar links een kerkwegel op richting Zwevegem, alwaar we na 20 km in Moen toekomen.

Van 20 tot 25 km.  De rit voert ons over betonnen kerkwegels, naast velden en tuinen, alwaar een trio spelende kleine kinderen zich smal maakt in een inham om me te laten passeren.  Vanaf een voormalige spoorwegbedding krijgen we een goed zicht op de gehele landelijke en open omgeving die baadt in het licht van de middagzon.  Dat hier in vroegere tijden ooit een treintje reed, was te zien aan een gerenoveerd witgeschilderd huis dat ooit een stationnetje moet geweest zijn.  Na enkele bochtjes gaat het een bruggetje over en keren we op onze stappen terug over een pad dat we daarstraks in de andere richting hadden bereden alvorens af te slaan en waarop ik op de heenweg in de verte bikers had zien naderen.

Van 25 tot 30 km.  Een hobbelig paadje voert ons over een pas geoogst en omgeploegd veld in de richting van een eenzame, witgeschilderde kapel met blauwe deur, zich aftekenend tegen een staalblauwe hemel.  Met die zon en deze kleuren krijg je het gevoel van in Griekenland te zijn!  Daarna weer tussen de stoppels van waar eens maïs had gestaan.  Dat was zwaar trappen geblazen door de aanzuigende bodem!  En dan nog tegen de wind in!  Ik was bekaf toen dat veld achter mij lag!  Om even verderop weer op hetzelfde getrakteerd te worden!  Op een moeilijk paadje in een grasveld met wat struikgewas, steken twee jongens me voorbij.  Veel andere bikers krijg ik op m’n eenzame tocht niet meer te zien!

Van 30 tot 35 km.  Veldwegen, baantjes en paadjes voeren ons door een landelijke omgeving in een overwegend open landschap.  Deze exclusieve lus voor de 80 km voert ons daarbij over de gemeente Heestert.  Na nogmaals een stoppelveld doorworsteld te hebben, doemt in de verte een gele vlag op als teken van een rustplaats op 34 km.  Blijkt dat dezelfde plek te zijn als de eerste stop!  En ik kom er toe op het juiste ogenblik, vermits er een grote schaal met stukken rijsttaart wordt klaargezet!  De twee jongens van daarnet laten de rijsttaart evenmin aan hun neus voorbijgaan!  En net zoals ik vragen ze zich af hoe het nu verder moet!  Dus even te rade bij één van de mensen ter plekke!  Blijkt dat we weer een stukje dezelfde weg op moeten als daarstraks, maar dan aan de splitsing net voor de drukke baan dienen te kiezen voor de route van 55 km.  Een tip voor volgende keer: aan de splitsing een pijl plaatsen met de vermelding 80 km (eerste passage) en 80 km (tweede passage) en ook aan de bevoorrading goed aanduiden welke kant men op moet bij een eerste en tweede passage!  Dus weer die korte, zachte helling op, beukend tegen de wind in!

Van 35 tot 40 km.  Nu gaat het naar rechts de drukke baan over om even verder het kanaal te moeten kruisen over de smalspoorbrug van Zwevegem.  Veldwegen en asfaltbaantjes worden ons deel voor de komende kilometers tot aan de splitsing tussen de 80 en de 55 km op 38 km na de start.  Geregeld passeren we daarbij schilderachtige oude hoeven in een landelijke omgeving.  Een mooi gelegen track brengt ons over een zachte, maar niettemin zware want lange helling naar boven, om daarna lekker naar beneden te kunnen razen.  Op korte tijd krijgen we twee splitsingen te nemen.  Aan de eerste daarvan zie ik een vrouw die sinds de stop in m’n zog hangt, de 35 km op gaan.

Van 40 tot 45 km.  Ik rijd al een hele tijd alleen, wanneer twee mannen me voorbijsteken.  Boerenwegen en kerkwegels met de klassieke betontegels maken kennis met onze wielen die op 43 km geconfronteerd worden met een zwaar hobbelig en uitputtend stuk door de velden.  Op 45 km naderen we een fraai dorpscentrum en rijden we door de Kerkestraat naast de grote kerk van Sint-Denijs.

Van 45 tot 50 km.  Kerkwegels en veldwegen voeren ons tot de derde stop op 49 km.  Deze rustplaats is ondergebracht op de binnenkoer van de IJshoeve.  Maar deze lekkernij is er aan de stop niet te bekomen!  De plek, in de zon en uit de wind, nodigt uit tot een gemoedelijke babbel tussen mensen die elkaar van elders kennen en elkaar hier tegenkomen.  De kans dat ik hier bekenden tegen het lijf loop is zo goed als nihil.  Ik help er twee mannen voort met m’n pompje waarmee ze hun daarnet lek gelopen banden weer op punt kunnen stellen.

Van 50 tot 55 km.  Na de stop op de binnenkoer volgt een mooi stuk over een assenweg en een grindpad, zacht klimmend naar boven, om te genieten van prachtige vergezichten.  Ons pad raakt de grens met Spiere-Helkijn en Zomergem, waar we een kort stukje naast een grote baan fietsen.  Spiere-Helkijn wordt zelfs in het Frans vermeld!  Zitten we dan zo dicht bij de taalgrens?  De bikers die ik aan de derde bevoorrading heb gezien steken me één na één weer voorbij.

Van 55 tot 60 km.  Nadat ik een wandelend gezinnetje heb ingehaald op een veldweg, stop ik aan een straatnaambord, in de hoop te kunnen lezen waar ik me ergens bevind!  Het laatste trio van aan de derde stop rijdt voorbij.  “Verkeerd gereden”, hoor ik één van de kinderen zeggen!  Neen, gewoon even naar het bord kijken!  Geen vermelding van de gemeente!  Dus die mensen even aangesproken.  Ik ben in Kooigem, zo wordt me duidelijk gemaakt.  Na een babbeltje weer verder op pad.  Ik ben op m’n weg al heel wat kapelletjes tegengekomen, maar nu zie ik één van de grootsten staan.  Een bord ernaast draagt de vermelding “Kapelhoeve”.  Die staat iets meer achterin, maar geeft maar een vervallen indruk.  Verlaten?  Grintwegen voeren ons langsheen andere hoeven in een open landschap.  Op 59 km, na het zoveelste stoppelveld te hebben doorworsteld, zie ik een groep mannen met grote kijkers en fototoestellen staan!  Zou hier ook een foto van ons gemaakt worden?  Zoals daarstraks na een halfuur rijden?  Ik zal er dan mooi op staan, vloekend op de zuigende ondergrond!  Even gestopt om te informeren naar hun doen!  Het zijn vogelspotters die het gedrag van roofvogels en kleinere soorten gadeslaan.  Een bak bier is niet ver af!  Die mannen houden dus ook een après-bird!  In de verte zie ik nog twee kompanen op hun bikes naderen.  Op 59 km springt mijn hart op van vreugde!  Want we duiken het Bellegembos in.  Een Franssprekend gezin raapt er kastanjes.  De vreugde bij het zien van mijn favoriete begroeiing, bomen, en mijn favoriete ondergrond, singletracks, wordt al snel getemperd door het feit dat ik geen meter meer vooruitkom!  Het stompen over de stoppelvelden heeft de kracht uit m’n benen weggezogen!  Ik raak zelfs het kleinste bultje niet meer op!  Ik merk ook aan de ondergrond dat sommige stukken van de track voor de gelegenheid zijn vrijgemaakt, te zien aan de bodem die uit losgewoelde bladgrond bestaat.  Het ziet er niet goed uit voor den Strammer!  Uitgeteld, geen fut meer in de benen, met nog 20 km voor de boeg!  In het bos een rustpauze ingelast, de blaas geledigd, evenals een zakje gel en twee meegebrachte granny’s opgegeten om weer op krachten te komen!  Na een krachtinspanning rijd ik even later het bos weer uit.

Van 60 tot 65 km.  Eens het bos weer uit voert de route ons door open velden waarbij ik even later de zoveelste passage van een pas omgeploegd veld naar de hel verwens!  Daar heb ik nu zo stilaan genoeg van!  Een servitudenweg voert ons letterlijk door de tuin van een mooi gerenoveerd oud huisje, alwaar ik aan de bewoners vraag of het wel degelijk hier is dat ik moet wezen!  De vrouw, die de bloemen aan het gieten is, zal zelden zoveel mensen zo dicht voorbij haar deur hebben weten passeren!

Van 65 tot 70 km.  Een smal asfaltpaadje voert ons door de weiden tot aan een hoeve uit 1762 die luistert naar de naam “Ter Twee”.  Een hemel op aarde voor wie er zo rustig kunnen wonen.  Pompoenen en ander fruit sieren er de tuintafel.  Van 68 tot 70 km volgt de doortocht van Zedelgem met twee oude windmolens.  Even van de route afgeweken om één ervan van dichtbij te gaan bekijken.  We treffen een aantal verkeerslichten op onze route en passeren een grote fabriek, ik vermoed Beckaert, om te arriveren aan een groot sluizencomplex.  Intussen ben ik het dipje van daarnet toch weer te boven gekomen.

Van 70 tot 75 km.  We worden een paadje op gestuurd dat op een berm tussen het kanaal en een straat gelegen is.  Dan gaat het verder naast het kanaal met hier en daar een zijsprongetje over naastliggende paadjes.  Ik hoor het geluid van een snelweg, en even later rijden we weer over een talud ernaast.  Het gras is er voor de gelegenheid wat gemaaid.  Ook hier weer een aantal afvoergeulen, verstopt onder het gras.  Verderop zie ik een spoorweg liggen, het teken dat ik bijna weer bij af ben!  Eens het talud af, gaat het de spoorweg over.  Een zak sluikafval aan de kant doet me de wenkbrauwen fronsen!  Hier klopt iets niet!  Deze zak heb ik vanochtend ook zien liggen!  Even verder zie ik de plek waar we het talud waren opgereden, maar de pijlen zijn weg!  Ik keer op m’n stappen terug en kom een jonge kerel met z’n bike tegen.  Hij zou de route nog willen gaan fietsen, want wist niet dat er zo dicht bij zijn woonst een toer was vandaag!  Het duurt even voor hij mijn verhaal begrijpt.  Dat ik bijna rond ben en weer op het begintraject ben gesukkeld en dat de pijlen verderop al weggenomen zijn.  Hij was eerst van mening dat ik er ook nog aan wou beginnen!  “Dan heb je de pijl na de spoorweg gemist”, weet hij me te vertellen.  Inderdaad, die wijst daar naar links!

Van 75 tot 80 km.  Ik kom weer in de bossen waar ik vanochtend vertrokken ben en zie pijltjes staan van een vaste route.  Luttele kilometers verder ben ik weer aan de startplaats.  Er is nog veel drukte, maar niet meer van bikers.  Achtergelaten lege glazen verraden dat hier een wervelwind van bikers gepasseerd is vandaag!  Kennis gemaakt met de breinen achter de site van MTB-You, ook al was de ontmoeting maar van korte duur.  Begrijpelijk, vermits deze mensen nog heel wat opruim voor de boeg hadden en het ook voor hen morgen weer werken geblazen is.  Alle zware bieren blijken te zijn verzwolgen door de keelgaten van de deelnemers, een aantal waar de organisatoren met hun eerste uitgave niet op gerekend hadden.  Wat dat betreft dus een schot in de roos!  Of ze het beste uit hun streek naar boven hebben gehaald, daar kan ik niet over oordelen, vermits ik niet van hier afkomstig ben en niet vertrouwd ben met de West-Vlaamse tochten.  Zelf houd ik meer van bosrijke streken, maar de bike is wel het middel bij uitstek om kennis te maken met onbekende plaatsen en wegen te berijden die je anders nooit te zien zou krijgen.  Je moet overal eens komen rijden om je aardrijkskunde wat bij te schaven.  Dat de nodige inspanningen gedaan waren om iedereen aan z’n trekken te laten komen, en dat voor zo weinig inschrijvingsgeld, was meer dan duidelijk.  Het sportieve gehalte lag voor mij in ieder geval meer dan hoog genoeg, ’t was een zware rit met meer hoogteverschillen dan dat ik verwacht had en een stevige wind om tegen op te boksen.  De zuigende stoppelvelden maakten het ook zwaar, die ben ik niet gewend.  Ik was goed moe bij aankomst!  Zodanig zelfs dat ik mijn verhaaltje niet dezelfde avond nog heb geschreven!  En dat wil al wat zeggen! 

Dit verslag van deze eerste editie is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Toertocht (30-45 km) van WTC Zomerlust te Wouwse Plantage op 16-10-2011.

Het was weer vroeg opstaan vanochtend, want voor vandaag had ik een toertocht over de grens in Nederland uitgekozen en ik was zinnens van met de bike van thuis uit naar ginder te rijden, goed voor een 30 km enkel.  Omdat het zeker geen slijkrit zou worden en ik wat problemen had met de Turner-bike, was dit de uitgelezen kans voor een maidentrip met de gloednieuwe Lapierre Zesty, die nog alleen is buiten geweest om de Grensparkroute eens te rijden.  Wonder boven wonder was ik klaar op het vooropgestelde tijdstip, zodat ik om 8.00 u op weg kon voor een lange rit.  Ik was van mening dat het mijn jaarlijkse koninginnenrit was, de langste die ik rijd, maar ik zat er naast.  Want Wouwse Plantage is dichterbij dan Wouw, dus het is deze laatste die mijn jaarlijkse langste is!

Via binnenwegen richting Ravenhof in Stabroek gereden.  Net voor de kruising met de ’s Hertogendijk kwam de zon boven de horizon piepen en wierp een zeer lange schaduw van een mountainbiker, eenzaam op weg in de koude ochtend.  Aan de horizon de wolken boven de kerncentrale van Doel.  In de buurt van het Elzenbos zag ik gele pijlen hangen van de toertocht vanuit Kapellen.  En aan het Ravenhof kwam ik zowaar tussen de rijders van deze toertocht terecht.  Ik werd zelfs voorbijgestoken door een clubmakker die niet zal geweten hebben dat ik eigenlijk maar op doortocht was!

Op de Putseweg even halt gehouden om wat te prutsen aan mijn kilometertellertje dat net nu voor deze lange toer forfait gaf!  Batterijtje leeg?  Een andere biker stak me voorbij en ik heb lange tijd in diens spoor kunnen rijden.  Hij was duidelijk ook op weg naar De Pin, zoals de Nederlanders Wouwse Plantage noemen.  Aan de start was het een drukte van jewelste alwaar een dame aan de inschrijving met veel overtuiging soepbonnetjes, inclusief een gratis massage, aan de deelnemers overhandigde.  Rubber-12 tikte op m’n schouder, hij was ook al present en met de fiets tot hier gekomen.  Om 9.30 u konden we van start gaan via een stukje fietspad om dan de Plantagebaan over te steken en de bossen in te duiken over een smal paadje dat er nog vrij vochtig bij lag.  Ik had soms wel wat last van de lage zon die in m’n ogen scheen, waardoor ik soms niet goed zag waar ik reed!  Gedurende de eerste kilometers kon ik rubber nog goed volgen, alsof de nieuwe bike me vleugels gaf, maar ik voelde al snel dat ik dit tempo niet zou blijven volhouden.  Op een bepaald ogenblik werd ik ingehaald door een sneller groepje dat rubber mee opslokte, en ik zag hem wegstuiven, de volgende bossen tegemoet.  Want op deze tocht duik je na honderd meter de bossen en in om er nooit meer uit te komen.  Zo goed als voor de volle honderd procent off-road.  De enige verharding die je tegenkomt is het asfalt bij het oversteken van de verkeerswegen.  Aan al deze oversteken hadden mannen van de club postgevat.  Zelfs op de ongevaarlijke kruisingen stond er wel iemand eenzaam op post, zijn bike tegen een boom geparkeerd.  Op een kruispunt van zandwegen midden de bossen waren zelfs nadarhekkens geplaatst en stond er iemand op de uitkijk.  Met dank aan die mensen voor deze service!

De toer bracht een afwisseling van bospaden, smalle tracks, paadjes door weiden en velden en stukjes heide.  De ondergrond lag er goed berijdbaar bij.  Geen modder en geen los zand.  Het begin van de tocht voerde ons richting Zoomland waar de biker zijn hart kan ophalen door over de verschillende bulten te razen.  Door de lage zon koos ik op één van die bulten toch voor de verkeerde kant, waardoor ik in los zand kwam vast te zitten.  Van het drietal dat me klakkeloos volgde kwam de eerste ook vast te zitten!  En dan weer over de wortels naar beneden razen.

Verder werden we gedurende een aantal kilometers over de groene vaste route gestuurd die ons bij momenten door prachtige landschappen en bossen stuurde.  Wat een mooie streek hier!  Ineens zag ik naast mij een grijs koppeke opdoemen.  SilverFokske had blijkbaar dan toch voor deze rit gekozen.  Een korte babbel, want we konden moeilijk naast elkaar blijven rijden, teneinde de snelle jongens ruim baan te geven!  Nadat hij gevraagd had of ik het niet erg vond dat hij er vandoor ging en ik hem geantwoord had dat ik m’n best zou doen om niet te veel later aan te komen, stoof hij weg als een pijl uit een boog.  Door m’n trage tempo ben ik gewend van “alleen” te rijden, tussen de vele anderen!  Want er reden heel wat bikes door de plaatselijke bossen.  Maar op enkele singletracks na konden de snelleren de trageren zonder veel problemen voorbij.

Een oudere biker die een tijdje achter me had gereden op een track, kwam naast me rijden toen we een brede zandweg op draaiden.  “We treffen het met het weer”, zei hij in het voorbijrijden.  Zeg dat wel, zo’n mooie zonnige zondag!  De brede zandweg kwam me bekend voor en even later passeerden we de in de bossen gelegen “Nieuwe Kloof”, een domein met feestzalen.  In de buurt van De Kloof lag de ondergrond er iets natter bij, maar de grote plassen konden gemakkelijk ontweken worden.  De vorige rijders hadden er al mooie paadjes gevormd.  Bijzonder mooi was de plek waar een infobord de toegang tot de Wouwse Plantage markeerde midden de bossen.  Links en rechts van het pad stonden de dennenbomen op een reeks lage heuvels, een zeer merkwaardige omgeving.  Paadjes door bossen en heide werden ons deel.

De bevoorrading stond in het midden van een grote zandvlakte die ingenomen werd door de vele bikers in hun bontgekleurde pakken, hun fietsen in het zand gelegd of tegen de bomen geplaatst.  De sportdrank smaakte lekker naar citroen en je kon er granenrepen eten.  Maar ik koos voor de lekkere gevulde koeken die je bij ons niet vindt.  Rubber en SilverFokske hadden elkaar gevonden en dronken hun bekertjes in de warme zon.  Ondanks dat kon je zeker vanochtend een lange broek of beenstukken verdragen.

Allen weer op pad, maar na enkele kilometers moest ik de twee anderen lossen en zag ze in de bossen verdwijnen.  Paadjes door de bossen en over stukjes heide met af en toe wat los zand, werden ons voor de wielen geworpen.  Na de stop zijn me opmerkelijk minders bikers voorbijgestoken.  De snelle jongens zullen dan al verder op het parcours gezeten hebben!  Een track die door het bos evenwijdig liep met een rijbaan kruiste via twee houten bruggen een diep uitgesneden waterloop.  Misschien de Zoom?  Even halt gehouden op de eerste brug.  Een passerende biker vroeg of ik pech had!  Neen, gewoon even kijken hier naar de mooie omgeving.  Verderop kreeg je schuin achter je de lichtbakens te zien van de vlieghaven van Woensdrecht.  Een tijdje in het wiel gehangen van een trage rijder op een mooie singletrack, om tenslotte toch voorbij te steken.  Toen ik het fietspad van de baan van Huijbergen naar Wouwse Plantage onder mijn fietsbanden zag passeren, dacht ik dat het einde naderde!  Maar niets daarvan!  Even verder doken we weer de bossen in over paadjes en tracks.  Om nadien over een fietspad gestuurd te worden dat weer naast een diep uitgesneden beek liep.  Om tenslotte toch Café De Reebok te bereiken.

Rubber en Fokske genoten al van een glas gerstenat.  Ook Pcdoc en Liesje waren present.  Het was een drukte van belang voor het café.  Tot zelfs de middenberm van de straat werd ingenomen door de bikers.  Door het zonnige weer zullen velen geen zin gehad hebben om al naar huis te vertrekken.  Pcdoc deed weer zijn best om de sfeer op deze mooie zondag met zijn fototoestel vast te leggen voor de eeuwigheid.  Als de ouderdom ons van de fiets wegjaagt, kunnen we zo nog eens terugdenken aan de tijd van toen en aan het fietske dat mij weer levensvreugde heeft gegeven.  SilverFokske hoopte met zijn wagen over de lokale wegen weer thuis te geraken teneinde de wegenwerken op de snelwegen in Nederland en België te omzeilen.  Met rubber-12 via één van de toegangen tot de Plantage en de Verbindingsstraat door Essen-Hoek, Kalmthout-Hoek en de heide naar Heide-Kalmthout gereden.  De door de brand eind juni verwoeste bomen waren thans omgehakt.  Toch heel wat, te zien aan de grote hopen verzaagde boomstammen die opgestapeld waren.  Waarom niet gewacht om ze nog een kans te geven om misschien weer tot leven te komen de volgende lente?  Het was er superdruk met veel fietsers en wandelaars!  In Heide afscheid genomen en naast de spoorweg Antwerpen-Roosendaal richting Kapellen gefietst.  In Kapellen was het alsof de achtertrein van m’n fiets begon te zwalpen.  Verdekke, ik zat met een lekke achterband!  Dat is al zo lang geleden, en tijdens zijn eerste rit heb ik prijs met de nieuwe bike!  De notubes deed dan toch niet zijn werk!  Al goed dat dit gebeurde aan het einde van de rit!  Omdat ik niet ver meer van huis was, een paar keren bijgepompt om het thuisfront te bereiken.  Fietske proper gemaakt, de douche in en m’n kleren gewassen.  Die lekke band, dat zijn zorgen voor tijdens de week!  Door het niet werkende tellertje kan ik enkel gokken op de totale afstand, zegge 30 + 45 + 30 = 105 km!  Meer moet dat niet zijn!  Mooie toer, ik heb me geamuseerd vandaag!

Het verslag van deze toer is ook te lezen op mtb-you en op Stander.info!

Foto’s vind je op Stander.info!

Toertocht (15-25-35-45 km) van KFC De Vrede te Wechelderzande op 15-10-2011.

Op deze zonnige zaterdag, na een korte nacht wegens de nightride te Bergen-op-Zoom de avond voordien, en na snel wat boodschappen gedaan te hebben, kwestie van iets eetbaars in huis te hebben, ook afgezakt naar de Voetbalstraat in Wechelderzande.  Het was al filerijden hier op de grote baan en toen ik de Antwerpse ring op reed waren daar twee rijstroken afgezet en was het daar ook aanschuiven geblazen.  In de richting Nederland was het nog erger!  Dus een knoop in m’n zakdoek gelegd om na afloop zeker niet langs de snelweg weer naar huis te keren!  In de lawaaierige kantine zaten al veel bikers die de toer achter de rug hadden.  Me ingeschreven en om 12.55 u zat ik op m’n fietske nadat ik een biker er op attent had gemaakt dat de start vlak naast het voetbalveld was, want deze mens had dat niet gezien en reed daar te zoeken.

Twee kilometer verder doken we al een singletrack op en vervoegden zo de rode vaste route.  Omstreeks vijf kilometer reden we over één van de nieuwe stukken die onlangs voor deze route werden uitgestippeld.  Die nieuwe tracks liggen er nu toch al wat vaster bij dan kort na de aanleg, ook al houd ik nu niet zo direct van al die wasbord-hobbels die deze track rijk is.  Dat is niet ideaal voor de rug!  Twee kilometer verder kwam de splitsing voor de 45 km en kwamen we op een track van de vaste blauwe route die zich door mooie bossen slingerde.  De herfstzon viel tussen de bladeren in de kruinen van de bomen die al last beginnen te krijgen van de eerste kaalheid, nu de winter voor de deur staat.  Het tellertje klokte 13 km af wanneer we de hoofdingang van de Lilse Bergen voorbijreden.

Ongemerkt kwamen we op de groene vaste route nadat we de rotonde met de op- en afrit Beerse van de E34 rechts van ons tussen de bomen hadden kunnen zien liggen.  De groene route bestaat uit een aaneenschakeling van eerder veldwegen, afgewisseld met paadjes door loofbossen.  Men rijdt hier door een meer open landschap in tegenstelling tot de dennenbossen van bij de aanvang.  Op 19 km ging het de snelweg over en aan de omgeving merkte ik dat het koninginnenstuk van de vaste route in het verschiet lag.  En inderdaad, een kilometer verder konden we genieten van de bekende slingerende track in de buurt van het golfterrein op de vaste rode route.  Eerst een treintje snelrijders laten passeren om deze geliefde track aan m’n eigen tempo te kunnen berijden.  Ik kreeg toch nog bikers achter me aan!  Na de track ging de vaste route vroeger rechtdoor, terwijl nu links afgeslagen wordt om weer een mooi smal paadje op te gaan met halverwege een hoge bult, waarna men de Achtzalighedenboom te zien krijgt.  Als men er tenminste niet achteloos voorbijvliegt zoals mijn voorganger!  Prijsvraag van deze week: waarom heet die boom zo?  De eerlijkheid gebiedt wel te vertellen dat er intussen al een aantal zaligheden zijn afgestorven!  Niets of niemand heeft het eeuwig leven, zelfs niet met zo’n naam!  Omdat ik weet hoe je weer aan het begin van de koninginnentrack kunt geraken, op mijn stappen teruggekeerd om er nog eens een tweede keer van te genieten.  De biker die in de buurt van de Achtzalighedenboom op de grond was gaan zitten om aan z’n bike te kunnen prutsen, was intussen verdwenen.

Na nog een stuk van de groene route voor de wielen te hebben gekregen, kwamen we weer op een nieuw stuk van de rode route waar een singletrack is aangelegd met bultjes en korte bochtjes.  Daar is iets meer techniek voor vereist om geen voetje aan de grond te moeten zetten wanneer men om een boomstam heen moet draaien.  We doken het struikgewas in om in een bos te komen naast een gracht en passeerden het hutje aan de vijver, de klassieke plek waar de toertochten in deze streek hun bevoorrading opstellen.  Niets van dat deze keer, er stond enkel een koets met twee paarden en een echtpaar menners.  We maakten een lusje en kwamen een tweede keer voorbij de vijver gereden.  Mijn tellertje gaf 27 km aan.  Zelfs rekening gehouden met de extra kilometers die ik gemaakt had, was ik al over halverwege.  Waren de paden die we tot dan toe voor de wielen hadden gekregen me vrij bekend van de vaste routes en uit andere toertochten, nu doken we een onbekende track in.  Die slingerde zich door een loofbos om tenslotte weer uit te komen aan de voetbalvelden van aan de start.  Die mannen van de voetbal hebben het wel goed bekeken van hun bevoorrading op te stellen in de buurt van de start.  Dat bespaart een hoop verhuis van materiaal!  Er konden bananen, partjes appelsien, koeken en sneden cake gegeten worden.  Er stonden nog andere bikers en er kwamen er tijdens m’n pauze nog toe.  Ik was zeker niet alleen op pad in de bossen, want ik schat over de gehele rit toch wel ingehaald te zijn geworden door een 60 tot 80 bikers.  Ik ben de tel kwijtgeraakt!  Voor mij kwam de stop op 30 km.

Het gedeelte van de toer na de rust was voor mij het meest interessante omdat ik over onbekende paadjes kon rijden en er geen gebruik gemaakt werd van de paden van de vaste routes.  Het begon al vrij snel met een plezante over en weer slingerende track door de bossen, alwaar ik het gezelschap kreeg van een jonge vrouw op de bike.  Intussen was ik zo’n 35 km onderweg.  We werden verder door de bossen geloodst over een afwisselend parcours van smalle tracks en bredere wegen.  Het geluid van wagens verried dat we de E34 naderden.  We reden er over een track vlak naast de snelweg.  Op 37 km via een brug de snelweg over om het grondgebied van het Kasteeldorp Vorselaar binnen te rijden en weer een mooie track in het bos voor de wielen te krijgen.  En er waren nog steeds veel andere bikers onderweg, geregeld haalden groepjes me in.  Volgde weer een mooie track doorheen de bossen met heuveltjes op en af om dan een breder bospad op te gaan dat overging in een veldweg en uitkwam op de plek met de 14 kapelletjes.  Ik ben daar ooit eens beland toen ik hier enkele jaren geleden in het wilde weg in de buurt was komen rijden.  Mijn tellertje gaf bijna 43 km aan, dus het einde moest zo stilaan in zicht beginnen komen.

Het parcours bracht ons over bos- en veldwegen voorbij het motorcrossterrein van Lille waar je in de verte die kerels met hun moto’s over de bergjes zag vliegen.  Het motorengeronk weerklonk in de omgeving tot we weer het bos in doken.  Er reed een hele tijd een biker achter me aan op zo’n honderd meter afstand.  Een asfaltbaantje bracht ons weer in de richting van de snelweg E34 waar een groot bord de afrit Lille aankondigde.  Even verderop kondigde een klein bordje voor ons de laatste drie kilometers aan!  En zelfs op dat laatste stukje kregen we nog leuke tracks te berijden in de bossen en passeerden we “De Zevende Hemel”, een gebouw met bijhorende stalling, een soort ontmoetingsplaats.  Doordat ik er even halt hield, kon de biker die al een hele tijd een eind achter me reed, me bijbenen.  Er passeerde nog een groepje mannen en vrouwen.  Snel aangepikt en mee de grote baan overgestoken.  We reden het kerkhof voorbij en dat was het sein dat we dra weer aan de voetbalterreinen zouden zijn.  Ik had in totaal 52 km gereden.

Geen gebruik gemaakt van de bikewash.  Binnen in de kantine drie flesjes ijsthee soldaat gemaakt en een broodje kaas naar binnen gewerkt!  Op de velden waren tegelijkertijd twee voetbalwedstrijden aan de gang.  Nog bijna een uurtje blijven uitrusten met het gedacht van jinba ittai nog te zien.  Hij moest vandaag werken, maar zou nog net voor sluitingstijd proberen te starten.  Geen jinba te zien gekregen.  Terug naar mijn auto die geparkeerd stond in een nette straat met keurig onderhouden voortuintjes, voor hetzelfde huis waar ik een aantal jaren eerder al eens was komen parkeren.  Het was niet nodig geweest, want de grote parking voor de voetbalvelden blijkt nu netjes aangelegd te zijn met een gloednieuwe toegangsweg.  Via de secundaire wegen naar huis teruggekeerd en geen last gehad van de files op de snelwegen rond Antwerpen!

Mooie toer, waarbij in het gedeelte voor de rust bijna uitsluitend de paden van de vaste routes worden aangedaan.  De tweede kleinere helft komen minder bekende paadjes aan bod.  Veel afwisseling, veel bos, veel off-road en een prachtig herfstweer!

Dit verslag is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Op de foto: de 14 kapellekens te Vorselaar.

Mellowbikers Nightride op vrijdag 14 oktober 2011 te Bergen-op-Zoom.

Bomen, wortels, blubber. Voor de deelnemers van mountainbiketocht Nightride in Bergen op Zoom komt daar nog een obstakel bij: de duisternis.

Met je mtb in het donker door het bos crossen. Het moet niet veel gekker worden. Toch is dat precies wat op 14 oktober staat te gebeuren. Want dan is de Nightride oftewel nachtrit van de Mellowbikers. En daar hebben zich inmiddels al ruim honderd mtb'ers voor aangemeld. "We denken dat we uiteindelijk uitkomen op zo'n tweehonderd. Ze komen uit heel Zuid-Nederland", vertelt Paul Graafmans van de Mellowbikers.

Wie overdag met een mtb rijdt moet al goed oppassen dat ie niet tegen een boom 'aankwakt' of onderuit gaat in de modder. In het donker rijden vereist nog veel meer kundigheid. Een steeds groter wordende groep mtb'ers ziet hierin de nieuwe uitdaging. "Van dit soort ritten komen er steeds meer", zegt Graafmans. Maar het is nog lang niet zo ver dat er elk weekeinde zo'n rit is, zoals dat wel met de gewone toertochten het geval is. Dat seizoen is inmiddels weer begonnen. "Juist omdat er relatief weinig ritten zijn, komen mensen ook van elders naar hier om door het bos te rijden."

De Mellowbikers houden zo'n Nightride nu voor de tweede keer. "Vorig jaar hebben het onder ons gedaan. Met zo'n dertig deelnemers. Op uitnodiging."  Nu kan in principe iedereen meedoen. Aan de fiets worden geen bijzondere eisen gesteld, wel aan de verlichting, alhoewel dat de verantwoordelijkheid van elke deelnemer zelf is. "Heel veel van deze jongens trainen ook 's avonds op de weg en hebben daarom al goede verlichting. Maar je houdt niet voor mogelijk wat er met de moderne led-techniek aan verlichting op fietsen mogelijk is."

Op YouTube circuleren de nodige filmpjes van dit soort ritten. En wat meteen opvalt is de enorme batterij licht die de deelnemers voeren. Niet alleen op de fiets, maar vaak ook nog op de helm om gericht te kunnen schijnen. "Je moet erg goed uitkijken in het donker. Een pad dat je misschien al duizend keer overdag hebt gereden ziet er dan totaal anders uit", weet Graafmans uit ervaring.

En al is de verlichting nog zo goed, de deelnemers moeten over goede ogen beschikken. "We hadden de vorige keer een deelnemer die nachtblind bleek te zijn. Die stapte na een kilometer of zo al af."

's Nachts door het bos rijden is niet alleen een kwestie van licht, maar ook van aangepast tempo. "Als je normaal 25 kilometer in een uur doet, doe je daar nu twee uur over. Het is heel intensief rijden. Je moet op de omgeving letten, op de ondergrond, maar ook op je voorliggers."

Daarom is die afstand ook een mooie lengte voor de avondrit door de Bergse bossen. "Bovendien concentreren we de rit in een klein gebied om zo min mogelijk overlast te geven. Dat betekent veel rondjes draaien."

Om dat goed te laten verlopen komen er wel zeven- à achthonderd reflecterende routepijlen in het bos ten zuiden van de Stayokay. De Mellowbikers hebben voor de avondrit vergunning gekregen van de gemeente, want normaal gesproken is het verboden na zonsondergang door het bos te fietsen. De rit speelt zich ook helemaal af op gemeentelijk grondgebied. "We willen als vereniging mountainbiken op een positieve manier onder de aandacht brengen. Vaak wordt er negatief gedaan over mtb'ers. Wij willen laten zien dat we verantwoord gebruik kunnen maken van het bos."

De leden van de club fietsen niet mee. Zij zorgen er voor dat alles vlot verloopt. De deelnemers kunnen op 14 oktober tussen 20.00 en 21.00 uur op pad gaan.

Op de foto: Waldo baant zich met verlichting op helm en stuur door het donkere bos. Zo gaat dat 14 oktober ook tijdens Nightride. Veel mountainbikers zien in nachtelijke bostochten een nieuwe uitdaging. foto's Tonny Presser/het fotoburo

Bron: BN De Stem

BERGEN OP ZOOM - Mellowbikers noemen ze zich. Met dat mellow willen ze vooral aangeven dat mountainbiken iets ontspannends is. Geen wedstrijd.

Vooral genieten. Wat twee jaar geleden begon als een klein groepje mtb'ers dat afsprak om samen te gaan fietsen op zondagochtend is inmiddels sinds afgelopen zomer uitgegroeid tot een vereniging, alleen bedoeld voor mtb'ers.  En dat is uniek in deze regio waar wel tal van toerclubs zijn maar geen vereniging zich puur op de mtb richt.

Woordvoerder Paul Graafmans van de Mellowbikers: "We hebben een vereniging opgericht omdat we toch ook activiteiten willen organiseren zoals onze Nightride. Dan gaat het al snel om aansprakelijkheid. Een vereniging is dan verstandiger. Ook is het eenvoudiger bij het aanvragen van een vergunning."

Maar in feite blijft de formule van de Mellowbikers onveranderd. Een groepje dat elke zondagochtend om 8.30 uur vanaf de Stayokay aan de Boslustweg vertrekt voor een rit door de bossen in de omgeving. "We hebben nu twaalf leden, maar ook zo'n 20 à 25 man die op los-vaste basis met ons meerijden", aldus Graafmans.

Door een vereniging te worden willen de leden ook hun enthousiasme voor en kennis van de sport met anderen delen. "Omdat we ons nu meer naar buiten richten gaan we ook onze website aanpakken."

Bron: BN De Stem

Toertocht (15-25-45 km) van de Tripple Bikers te Halle-Zoersel.

Mijn plan was eigenlijk om vandaag de toertocht in Mol te rijden, maar omdat ik van elders kwam na een avond en nachtje onvoorzien tappen (en niet stappen!) op een feest en daar was blijven slapen, moest ik thuis m’n bike en spullen nog gaan ophalen. Zo werd het te laat om nog tijdig in Mol te geraken en koos ik voor het dichterbije Halle-Zoersel waar je tot 11.00 u kon starten. Vorig jaar ben ik hier de jubileumeditie komen rijden. Toen hadden de Tripple Bikers overal metalen bruggen op het parcours en aan de finish opgebouwd! Wanneer ik alles ingeladen had en de fiets op de drager stond, klaar om te vertrekken, begon het weer hard te regenen! Me ingeschreven en om 10.50 u voor de toer vertrokken. We doken vanaf de Lotelinglaan links een smal servitudenpaadje in naast een huis en kwamen al snel op een bospaadje terecht. Even aan de kant en moeten prutsen aan m’n kilometertellertje omdat één van de knopjes ingedrukt was geraakt toen het in het zakje van m’n fietstruitje zat bij het inschrijven en het daarom de afgelegde weg niet registreerde. Een groepje van drie stak me toen voorbij. De eerste tien kilometers kregen we een afwisseling van bospaden en veldwegen voor de wielen. Ondanks de regen van gisteren en vandaag viel de toestand van de ondergrond nog goed mee, ook al kregen we af te rekenen met hier en daar een plas en wat slijkstroken. Op een bepaald bospad waren een aantal putten gedempt met hakselhout en dat rijdt toch niet zo gemakkelijk.

Na 9 km bereikten we de Knodbaan in Oelegem en ging het een stukje naast de antitankgracht, dan er over en langs de andere kant terug tot voorbij het Fort van Oelegem op 12 km. Even tot over de brug gereden tot aan de toegang tot het fort. Er hing een gedenkplaat van een in 1896 geboren en in 1917 gesneuvelde kanonnier. Eens het fort voorbij volgde een funstukje over het door putten en bulten gehavende pad naast de gracht. Als je het vanuit de andere richting moet berijden, dan is de passage lastiger. De diepe putten stonden vol water. Dit plezante stukje werd gevolgd door een modderig pad in het bos en leuke paadjes door de bossen. Wegen door bossen werden aan elkaar geregen door stukjes asfalt. Volgde een zeer lang en recht pad doorheen een bos, aan weerszijden afgeboord door een draad aan paaltjes, wegens privé, om uit te komen aan de Lievekenshoeve. Tijdens dit deel van de rit hadden me nog drie individuele rijders voorbijgestoken. Paadjes door de bossen, al dan niet verhard, werden ons deel.

Na 15 km reden we het Sniederspad op, gevolgd door een smalle track die zich naast een zandweg tussen de bomen slingerde met aan de linkerkant de door hagen aan het zicht onttrokken achtertuinen van grote villa’s. Een leuk paadje in ieder geval. Na 17 km bereikten we het park van Zoersel waarin een imposant kasteel stond, wat we even later van dichtbij zouden te zien krijgen. We reden er over de verharde paadjes door het park om na 20 km van zeer dichtbij dit Hallehof te passeren. Volgde de passage van een villawijk in Halle, met daarna een lange en eerder saaie asfaltweg, gevolgd door een al even lange bosweg.

De bevoorrading ben ik vermoedelijk voorbijgereden, deze zal in ieder geval niet goed aangeduid geweest zijn. Want toen ik omstreeks 22 km in het bos een splitsing tegenkwam tussen de verschillende afstanden, vermoedde ik dat hier de afstanden na de stop weer uit elkaar gingen. Ik vermoed dat de bevoorrading in de voortuin van een hoeve stond omdat ik er in het voorbijrijden een biker had zien staan babbelen met mensen op het erf. Maar verder was daar niets te zien waaruit men kon besluiten dat daar de stop was! En de grote meute was al lang gepasseerd, want dan valt een bevoorrading direct op. De moeite niet gedaan om op m’n stappen terug te keren. Het was intussen ook weer aan het regenen! We doken weer het Zoerselbos in en passeerden de ruwbouw van een verblijf voor verstandelijk gehandicapten. Ik veronderstel dat daar een instelling is, te merken aan de gebouwen die we daarna nog te zien kregen. Ik vond de inplanting van de nieuwbouw zo in het bos tussen de bomen toch ietwat ongelukkig omdat zo weer een stuk bos ten prooi valt aan bebouwing. Aan het begin van een wandelpaadje in het Zoerselbos stond een plakkaat van de Pol en Mariette-wandeling.

Op 30 km, nadat we kort tevoren een groot wit kasteel waren gepasseerd, zag ik de biker die me net ingehaald had op z’n stappen terugkeren. Op het kruispunt van de Zoerselbosdreef en de Rodendijk in Zoersel waren de pijlen verdwenen! Een derde biker aangesproken, maar die was op eigen houtje onderweg. Toen de andere biker rechtsomkeer had gemaakt en ik hetzelfde wilde doen, zag ik aan een boom het bekende gele gevarenbordje hangen! Dat was een aanduiding dat de toer hier passeerde en een flauwe plezante vermoedelijk de pijlen had verwijderd. De andere biker was al te ver weg om hem nog terug te roepen. Een gokje gewaagd en naar rechts afgeslagen in de richting van de bekende handelszaken langs de Rodendijk in de richting van de oprit van de snelweg. Net voor de oprit van de E34 zag ik aan restaurant ’t Lopend Vuurtje weer pijlen hangen in een straat die Sjauwel heet.

We reden naast de snelweg en op km 33 zag ik midden in de weiden de metalen brug opdoemen die voor de gelegenheid was opgetrokken. Een brug zoals men ze ook tegenkomt op grote professionele veldritten. Ze was wel wat overkill in vergelijking met het beekje dat diende gekruist te worden. Ik ben boven op de brug blijven staan en het was leuk van de reacties van de passanten op de snelweg te zien. Ze stond ter hoogte van de grote ietwat vervallen hoeve die van op de snelweg goed te zien is en wanneer ik van verder af kom voor mij het teken is dat ik het thuisfront zo stilaan nader. Ik wou eens tot aan die hoeve rijden, maar heb het toch maar niet gedaan omdat aan de ingang van de lange weg die er naartoe leidt een bordje “verboden toegang, privé” stond. De brug nog eens een tweede keer overgestoken en na de zompige weide doken we weer het bos in om even verderop na 34 km op enige afstand te passeren aan het Boshuisje van Hendrik Conscience te Zoersel. De route even verlaten en tot aan het Boshuisje gereden. Het is de plek waar “De Loteling” zijn geschiedenis vertelt heeft aan Hendrik Conscience. Het is tijdens het weekend geopend en men kan er een boerenbloementuin bezoeken. Het Boshuisje ziet er toch maar krakkemikkig uit, getuige de met harde plastiekplaten dichtgenagelde ramen. Ik veronderstel dat de oude ramen niet alle vocht buiten houden.

Ik vroeg me af of de biker die me daarstraks had ingehaald en ook met de verdwenen pijlen te maken kreeg en rechtsomkeer had gemaakt, het parcours teruggevonden had. En op een zompig pad tussen de weiden zag ik hem in de verte achter me naderen. Hij bleek toch ook via de brug naast de snelweg gepasseerd te zijn. Toen ik korte tijd later in zijn kielzog weer straten met huizen in reed en auto’s met fietsdragers geparkeerd zag staan, was ik een beetje teleurgesteld dat de rit al voorbij was, terwijl ik nog maar 38 km op m’n tellertje had staan. Maar omdat de eerste kilometers niet geregistreerd werden, zal ik wel op een kilometer of 40 uitgekomen zijn. Spijtig van de regen, het sombere weer en de verdwenen pijlen. De afpijling was duidelijk, er hingen gevarenbordjes en de splitsingen waren zeer goed aangeduid. Misschien de bevoorrading ook wat meer doen opvallen? M’n fiets even afgespoten met de hogedrukreinigers met zachte straal en hem toevertrouwd aan de mannen van de bewaakte fietsparking.

Net zoals vorig jaar had naast de voetbalkantine een man postgevat met zijn hamburgerkraam om zo een graantje mee te pikken op deze sombere zondag. Vorig jaar had hij nog iemand om extra broodjes moeten sturen. Een frisdrank besteld in de kantine en een broodje braadworst met ajuin en mosterd smaakten na de vochtige rit. Binnen was men al volop bezig met het afvoeren van de tafels en de banken. Omstreeks 14.00 u huiswaarts. Toen was de bikewash ook al opgedoekt, op één hogedrukreiniger na, die gebruikt werd om een quad af te spuiten. Thuis in de gietende regen m’n fiets nog verder proper gemaakt en m’n schoenen afgespoten. Ik was blij dat ik onder de warme douche kon. Vandaag voor het eerst terug gereden met lange broek en na aankomst thuis de verwarming opgezet! Het was koud en nat! De winter is in aantocht!

Het verslag van deze toertocht kan je ook lezen op mtb-you en mountainbike.be!