Archief

Toertocht (30-45 km) van Pek en Slik te Essen.

Welke ellende een mens zichzelf toch kan aandoen!  Want elke zondag loopt de wekker een stuk vroeger af dan tijdens de week wanneer ik naar m’n werk moet!  Als je op zaterdagavond dan nog gaat deelnemen aan een nightride (Bazel) en pas om middernacht weer huiswaarts vertrekt, dan wordt het snel laat na het uitladen van de spullen en het nemen van een douche!  Kort gezegd: het deed verrekt geen deugd om deze ochtend uit m’n bed te komen!  Ondanks de slaapdronken toestand me toch gezwind klaargemaakt na vier sandwiches achter de kiezen te hebben gestoken.  Met m’n gloednieuwe club-fietspak met speciaal zeem voor lange afstanden en de nog vuile bike vol opgedroogde Wase aarde van thuis uit vertrokken om 8.15 u, een rit goed voor 23 km.  Met op zak een briefje met de namen van de straten in het laatste deel van het traject, want daar kende ik de omgeving niet.  Tot daar volstaat het de spoorlijn Antwerpen-Roosendaal te volgen.  In Kapellen kwam ik voor de derde keer, maar niet op rij, MTBiker from Berendrecht tegen op z’n koersfiets, deze keer in het gezelschap van slechts één andere renner.  Ter hoogte van het viaduct over de spoorweg, net voor Wildert, moest ik rechtsaf in een straat die Imkersweg heet.  En daar zag ik een tafereeltje waarvoor het de moeite waard is om vroeg op te staan: twee reeën die midden in een groot open grasveld stonden, zich van geen kwaad bewust.  Zelfs toen ze mij bemerkt hadden maakten ze niet direct aanstalten om weg te vluchten.  Om dan uiteindelijk toch hun witte kontjes richting biker te keren!  Na nog een aantal smalle betonnen landbouwwegen passeerde ik een molen.  Pas op m’n terugweg gezien dat het de Bakkersmolen betrof.  Nu was alles er doods, op de terugweg stond de parking vol en zaten veel mensen buiten te genieten van de eerste warme zonnestralen.  Toen ik mannen in fluojasjes teken zag doen naar auto’s met fietsdrager, wist ik dat de start niet ver meer was.

Net toen ik daar toekwam meldde m’n gsm de ontvangst van een berichtje.  Rubber-12 stond al klaar om te vertrekken.  Hij heeft dan even gewacht tot ik m’n centjes betaald had aan de inschrijving om samen te kunnen starten.  In het begin werden over een aantal grote zandhopen gejaagd.  Er was keuze tussen “atleten” en “watjes”.  De laatste hoop heb ik wijselijk links laten liggen ten voordele van de optie “watjes”!  De toer begon met stukken van de plaatselijke BLOSO-route die ik toch niet ken.  Kon ik bij het begin goed bijblijven, toen de paadjes over zuigende ondergrond zich aandienden en de eerste putten dienden ontweken, hield de rubber er zo’n vaart in dat ik hem niet meer kon bijhouden!  Hij moet zeker ergens wezen, heb ik nog gedacht!  Ik hoopte hem aan de bevoorrading weer bij te zijn, maar ik heb hem niet meer gezien!

Het parcours bracht een afwisseling van asfalt, verharde wegen, soms zeer hobbelige veldwegen en geregeld leuke singletracks.  Toen we een baan overgestoken waren, waar twee jongens als seingever stonden, zag ik zowel links als rechts pijlen hangen!  Ik had nochtans geen splitsingsbord gezien!  Even op m’n stappen teruggekeerd.  De jongens wisten te zeggen dat er daar een lusje moest gereden worden, vandaar!  Op een bepaalde plek moesten we een kilometer of twee langsheen een grote baan met weliswaar weinig verkeer en doken we dan rechts een soort semi-holle weg in!  Dat was een zeer leuke singeltrack.  Met bochten van negentig graden waar je uw stuur op het goed ogenblik moest keren, anders botste je op de zijkanten!  Een eindje verder moest een brede zandweg worden overgestoken, maar zag ik van rechts ook veel bikers afkomen die de brede zandweg bleven volgen.  Eén ervan stopte.  Hij was het noorden kwijt en wist  niet meer waar naartoe!  Hij vermoedde ergens fout te zijn gereden en vroeg of ik al een bevoorrading gepasseerd was.  Neen dus!  Toen een biker van rechts dan afsloeg in het pad waar ik logischerwijze naar toe moest, begon ik zelf te twijfelen.  Toch maar gewoon de meest logische pijl gevolgd.  In de verte zag ik nog een biker rijden, maar die maakte ineens rechtsomkeer!  “Wij zijn hier al geweest hé”, riep hij in het voorbijrijden!  Hij misschien wel, maar ik nog niet!  Nu ik hieraan terugdenk valt pas mijn eurocent!  Dat zal de kerel geweest zijn die afsloeg in plaats van de zandweg te blijven volgen!

Door deze twee bikers was ik wat ongerust geworden en vroeg me af of ik zelf nog wel goed zat, temeer omdat een bevoorrading uitbleef en ik nu toch al ruim over de helft van de afstand zat!  En ik reed er zo goed als alleen!  Intussen reed ik wel door een zeer mooie omgeving: de Rucphense bossen en een gebied dat luistert naar de naam Visdonk.  Boswegen en singletracks wisselden elkaar af.  We deden weer een stukje van de BLOSO-route aan met veel putten en modder.  Mijn gsm meldde weer berichten, zoals steeds bij het kruisen van de grens en het overschakelen naar het Nederlandse netwerk.  En daar was ze dan toch, de bevoorrading, pas na een 32 km, wat toch wel laat is voor een afstand van 44 km!  Maar de stevige soep was lekker en goed heet.  Nog twee wafels achter de kiezen gestoken en een flesje Isostar-sportdrank met citroensmaak leeggedronken.  Het groepje met oudere en jongere rijders wat me daarstraks in volle vaart was voorbijgestoken, stond hier ook.  En er arriveerde een groepje met twee jongens en drie mannen waarvan ik zou gezworen hebben dat ik ze nog al was tegengekomen op een toertocht.  Omdat de bevoorrading zo laat was, was rubber hier intussen ook al lang weer verdwenen.

Ook in de laatste tien kilometers zaten nog mooie stukjes en tracks.  En ik passeerde weer de plek op de brede zandweg waar ik de biker was tegengekomen die niet weer wist waar naartoe en de andere die verkeerd was afgeslagen.  Dat was dus een zeer lange lus!  Naar het einde toe werden we nog over een soort crossparcours gejaagd dat hoog boven een gracht op een soort heuvelrug lag.  Vol bulten en diepe putten om door te rijden!  Rubber liet weten dat hij nog werk had en niet ging blijven wachten aan de aankomst.  Een kwartiertje na z’n berichtje was ik weer bij af.  Een groot bord kondigde de laatste kilometer aan.  Twee mannen waren ingeschakeld om de fietsen af te spuiten en je kon zelfs kiezen tussen hogedruk of de gewone tuinslang.  Nadien mezelf getrakteerd op een donkere Leffe en m’n bonnetje van de inschrijving ingeruild voor een pannenkoek.  Ik ben buiten in de zon aan een tafeltje gaan zitten waar vier mannen in witte pakken met reclame voor een zaak uit Zele (tussen Sint-Niklaas en Gent) zaten.  Die hadden nog een hele rit voor de boeg!  Verder geen bekende gezichten gezien.  Pcdoc zal nog niet genezen zijn, vermoedde ik.  En blijkbaar was dit zo!

Toen ik m’n glas bijna leeg had, kwam het groepje met de drie mannen en de twee jongens van aan de bevoorrading naast me aan een tafel zitten en haalden belegde broodjes boven.  Ik wist al aan de bevoorrading dat ik die groep nog al ergens gezien had.  En toen haalden ze aan de aankomst ook belegde broodjes boven!  Ik denk dat dit in Westmalle was!  Eigenlijk leuk om zien hoe mensen het zich op een zondag gezellig proberen te maken!

Om 13.20 u ben ik weer huiswaarts vertrokken.  Gelukkig alle straten weer teruggevonden in de omgekeerde volgorde.  Overal wandelden en fietsten mensen, genietend van de eerste warme zonnestralen.  Na exact 90,50 km was ik weer thuis en goed moe!  Mooie toer, me goed geamuseerd en zelfs een naar mijn maatstaven hoog gemiddelde gescoord!  De blauwe bloemen van de maagdenpalm staan open!  Het is lente!

Link: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?p=1192082#1192082

    Vaste routes te Gulpen in Nederlands-Limburg.

Ik ben vandaag (zaterdag 12 maart 2011) met een kameraad (collega) gaan biken in Epen. Daar zijn een aantal vaste routes waarvan we delen gereden hebben. Epen ligt nabij Gulpen in Nederlands Limburg, op een 20 km van Aachen. Maar het is een heel eind van hier! Ik ben thuisgekomen met 402 km op de dagteller van de auto! De verste rit ooit voor een toer met de bike! Omdat ik op de radio gehoord had van de werken op de E313 in Geel, hebben wij het zekere voor het onzekere gekozen en zijn vanuit Hoogstraten over Turnhout via de E34 en over Eindhoven richting Aachen gereden. Dat was enkel 30 km meer, maar in tijd was dat volgens de routeplanner maar dik tien minuten langer rijden. Weliswaar vanuit Hoogstraten, want dan moet je naar Geel (of eventueel Massenhoven) om de E313 op te rijden, dus heb je langer secundaire wegen.

Omdat ik elders gaan biken ook zie als een middel om andere streken te leren kennen, had ik er deze lange rit dan toch maar voor over. Het is daar bijzonder mooi. Ik had helemaal niet het gevoel van in Nederland te zijn, maar eerder in Duitsland. De stijl waarin de huizen gebouwd zijn is helemaal anders dan wat wij van Nederland gewend zijn en leunt eerder aan bij de Duitse manier van bouwen. Er staan trouwens ook vele vakwerkhuizen. Het landschap is er ook zeer heuvelachtig, dus je hebt geregeld mooie vergezichten. 


 

Doordat het er zo heuvelachtig is en doordat ik in de winterperiode vaak hier in eigen streek bike en nog weinig echt heuvelachtigs voor de wielen gekregen heb, was de tocht voor mij eigenlijk te zwaar! Eerst een reeks tochten doen in Brabant had een betere voorbereiding geweest. Ik heb soms echt mijne pere gezien! Na 3 km hadden wij al een paar honderd hoogtemeters. Vlakke stukken heb je slechts af en toe. Dan is het weer een tijd klimmen en heb je nadien wel spectaculaire afdalingen. Maar dat betekent dat je daarna toch weer naar boven moet! Mijn maat beweerde dat zijn gps op een bepaalde plek een helling van 25% aangaf. Ik ben een verkeersbord tegengekomen dat een afdaling van 18% aangaf. Ik heb mij daarop even een tijd laten gaan en kwam aan een snelheid van 49,6 km/h! Waarna ik toch maar even op de remmen geknepen heb! Het was wel asfalt. De vaste routes gaan over een mengeling van asfaltbaantjes, kiezelwegen, bospaden en sporadisch een singletrack. De moed zonk me soms wel tot in de schoenen wanneer ik weer naar boven moest trappen. Ik ben dan ook een aantal stukken gewoon te voet naar boven gekropen. En kruipen is het juiste woord! Mijn maat raakte wel overal boven, maar hij is wel 18 jaar jonger dan den deze! We hebben er pijltjes zien hangen voor de toertocht van morgen. Als het van die gele zijn met 'Specialized' op tenminste! Alle paden liggen er momenteel goed droog bij. 


 

Onze totaal gereden toer was 52,62 km lang en mijn maat heeft bij thuiskomst de gereden route in de computer vergeleken met de plannetjes van de vaste routes. Want wij hebben hier en daar soms wel moeten zoeken en zijn van de groene op de blauwe route overgeschakeld.

Op de Markt in Gulpen zijn wij op een terras wat gaan drinken. Gulpen ligt in een dal en is zeer schilderachtig. De streek moet geliefd zijn bij wandelaars, want die hebben we veel gezien. Er rijden ook veel mountainbikers rond en nog meer mensen met de racefiets. Het feit dat er redelijk wat pensionnetjes en hotelletjes zijn zal wel zijn reden hebben.

Link: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?p=1188948#1188948

Toertocht van WTC 't Pedalleke (17-25-42 km) te Essen-Wildert.

Op deze sombere zondagochtend, maar gelukkig droog na een namiddag en nacht regen gisteren, weer op tijd uit de veren om de fiets van stal te halen.  Na een stevig ontbijt om 8.30 u van thuis uit met de bike vertrokken naar Wildert, een ritje van 18 km.  Ik kende de weg naar ginder niet, ook al ben ik vorig jaar hier ook komen biken, maar toen ben ik vanuit Kalmthout met rubber-12 naar hier gekomen.  Het is zo dat ik uiteindelijk niets anders diende te doen dan de spoorweg Antwerpen-Roosendaal te volgen.  Daar lopen op diverse plaatsen straten naast en tussen Kalmthout en Wildert een fietspad.  Aan een brug over de spoorweg diende ik de grote baan te kruisen, dat had ik op de routeplanner gezien.  Eens de spoorweg over in Wildert, zag ik mensen bikes van hun auto halen, dus het kon niet ver meer wezen.  Ik kwam in ieder geval zonder zoeken ter plaatse aan.  De start was weer vanuit de oude feestzaal uit Jezukes tijd, waar de pilaren nog voorzien zijn van spiegeltjes zoals dat moet geweest zijn in de tijd van de oude danszalen en spiegeltenten.  Cracra, de voorzitter van de Papegaaien, was in de weer met het verspreiden van folders en flyers voor zijn binnenkort te openen gloednieuwe revolutionaire fietsenzaak in onze thuishaven Stabroek.

Een berichtje gestuurd naar rubber-12 dat de jacht geopend was en samen met cracra vertrokken even over halftien  Het begin van de tocht was veelbelovend.  We reden door bossen over een track met heuveltjes en bochtjes.  Zijn dat de Wildertse Duinen?  We staken twee maal dezelfde man en vrouw voorbij, omdat we door ons gekwebbel de afslag gemist hadden en op onze stappen dienden terug te keren.  Van zodra de eerste heuvelachtige singletrack zich aandiende, raakte ik al snel achterop.  Zo’n jong geweld kan ik niet lang blijven volgen.  In de buurt van het college, en dat moet wel een grote school zijn, te zien aan de gebouwen, diende zich een eerste ploeterstrook aan.  In de eerste kilometers zaten redelijk wat rustige asfaltbaantjes tussen de velden.  Van zodra het parcours overging in onverhard, was het duwen geblazen, niet alleen omwille van de modderige ondergrond, maar ook door de forse wind.  Gelukkig waren er ook stukken met de wind in de rug, wat de snelheid toch merkbaar ten goede kwam!  Na één van die modderstroken ben ik even blijven staan om wat te drinken en te zien hoe de groepjes bikers die in de verte naderden door de modder ploeterden.

Dan reden we over de Moerkantsebaan en was het duidelijk dat we in Nederland kwamen aan een rondpunt op de hoofdweg die loopt van Huijbergen naar Wouwse Plantage en waar ik passeer wanneer ik daar de toertocht meepik.  Op die plek reikt de gemeente Essen tot vlak tegen die baan.  Even verderop sloeg het parcours rechtsaf.  Op die veldweg was de splitsing tussen de 30 en de 40 km.  Ik reed rechtdoor en de tragere biker die even in mijn wiel was komen hangen om uit de wind te zijn, sloeg linksaf voor de 30 km.  Na nog enkele veldwegen doken we de bossen in om er weer een leuke singeltrack voorgeschoteld te krijgen.  Op deze extra lus voor de langste afstand heb ik niet veel deelnemers gezien.  Ergens in het bos stond een half vergane caravan waar we volgens mij ook gepasseerd zijn tijdens de door-dik-en-dun-roparunteam-toertocht vanuit Hoogerheide op 30 januari.  Ik herinner me dat Robby VG, waarmee ik samen reed, dat toen opmerkte.  Even later reed ik rakelings langs de voet van een aanzienlijk hoge met dennen begroeide “berg”.  Na een modderig straatje zag ik bikers van links afkomen en wist ik dat de beide afstanden weer samen kwamen.  Ik ben daar even naar links afgedraaid om die “berg”, die een stuk boven het landschap uitsteekt, van naderbij te bekijken.  Ik denk dat daar vorig jaar foto’s genomen zijn voor de Papegaaienrit waarvan er recent een roadbook in O2-bikers verschenen is, maar ik ben niet zeker.

Terug op weg werd ik begroet door MTBiker from Berendrecht die samen met een jongere man op eigen houtje op pad was, want hij reed in de tegenovergestelde richting.  Enkele honderden meters verder was de bevoorrading.  Tot mijn verbazing stond rubber-12 zich daar al te goed te doen aan de soep.  Waarschijnlijk zat hij me op de hielen net toen ik de andere kant uit ging om die berg eens van de andere zijde te bekijken.  Aan de bevoorrading was lekkere warme soep, ik vermoed gezouten sultana’s daarbij, kwartjes sinaasappel, suikerwafels, peperkoek en sportdrank.  De vrouwen onder het tentzeil hadden hun werk om de bikers van al dat lekkers te kunnen voorzien.  En op zo’n plek als deze hoor je zowel onder als buiten de tent de talen brabbelen die hier aan beide kanten van de grens gesproken worden.  Vorig jaar was de pauze ook hier.

Het tweede deel van de toer was mooier omdat de off-road-stukken langer waren, we daardoor langer in de bossen zaten en we leuke tracks voor de wielen geworpen kregen.  Zo nu en dan was het even doorduwen geblazen wanneer een modderstrook diende overwonnen te worden.  Rubber moest even aan de kant toen zijn pedaal losgekomen was van de rest van z’n fiets.  De speeltijd eindigde op de Verbindingsstraat, want dat betekent een kilometer of twee, drie over asfalt aan de rand van de Kalmthoutse heide.  Dan naar rechts en voorbij een soort jachthuis.  Vorig jaar was daar beweging, nu waren alle luiken gesloten.  Vanaf het jachthuis moesten we een goed van plassen voorziene dreef langs.  De rubber, die sinds zijn kortstondige technische panne, even achterop was geraakt, schoot me ineens weer voorbij alsof hij ergens wezen moest.  Hij zal zeker wraak hebben willen nemen voor het feit dat ik van zijn oponthoud gebruik had gemaakt om wat voorsprong op te bouwen!  Naar het einde toe volgde nog een leuk stuk over een track door hetzelfde bos waarlangs we vanochtend vertrokken waren.  Een mooie afsluiter van deze rit.  Want toen de bebouwing weer intenser werd, kruisten we de spoorweg, en dat betekende dat deze rit er na 42 km op zat.

De oude feestzaal zat nog goed vol.  SilverFokske, en de Papegaaien Kris, Steven en cracra hadden ook de toer gereden.  Even later kwam een biker zich voorstellen als Gerard Butter, een naam mij bekend van het Nederlandse forum.  Zo kan ik me weer iemand meer voorstellen wanneer diens naam op het scherm van de pc komt om zijn zeg te doen over alles wat er hier te beleven valt!  Ook Lies en Pcdoc waren present.  En deze laatste wist te zeggen dat volgende week de laatste tocht uit de streek gereden wordt, meer bepaald de Van Trier Bosduin Classic te Kalmthout.  De kalender die ik opstelde voor het seizoen winter 2010-2011 in onze streken loopt inderdaad op zijn einde.  Jammer, maar helaas.  We zullen weer verdere oorden dienen op te zoeken.  Maar anderzijds kunnen we dan misschien toch stilaan beginnen hopen op beter en warmer weer!  De dagen beginnen al terug te lengen!  En vergeet niet de nightride van De Leeuw van Vlaanderen in Zandvliet op 18 maart 2011!

Met rubber-12 weer richting thuis gereden.  Ineens daagde SilverFokske weer op die ergens een afslag had gemist richting Brecht.  Bij rubber thuis kort twee van zijn fietsen eens getest met het oog op de aankoop van een nieuw exemplaar na de diefstal van mijn geliefd fietske.  Bij aankomst thuis een mooie 80 km op het tellertje.  Het was vandaag een tochtje met redelijk wat asfaltbaantjes in, maar toch geregeld mooie off-road stukken.  Hier en daar wat ploeterwerk, maar dat viel eigenlijk nog best mee na de vele regen van de afgelopen dagen en weken.  Spijtig van het sombere weer, maar ik heb er in ieder geval veel plezier aan beleefd en over de organisatie valt geen slecht woord te vertellen.  Met dank aan de mensen die op gevaarlijke plekken postgevat hadden als seingever!

De tocht in Mol-Wezel van vandaag zal wel van een ander kaliber geweest zijn, maar daar komen zo veel bikers op af en bovendien heb ik recent nog in Lommel-Kattenbos en Balen-Keiheuvel gereden en de lange afstanden kwamen daar ook voorbij.  Ik zag er wat tegen op om tot ginder te rijden en omdat ik met de bike van thuis uit ben vertrokken had ik vandaag toch ook een toer van 80 km en was ik eens wat "vroeger" thuis dan anders!

Link: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?p=1183718#1183718

Link: http://www.mountainbike.nl/forum/viewtopic.php?f=5&t=71024&p=1277352#p1277352

Vandaag ook in Lichtaart komen rijden.  Het zag er ’s morgens anders maar somber uit.  En het was koud.  Toen ik goed onderweg was begon het op de Antwerpse ring te regenen, op de E34 was het droog, maar eens ik dichter bij de start kwam, begon het nog te sneeuwen ook!  In volle rit viel dan nog de GPS van de autoruit omdat de zuignap loste en door aan het schermpje te komen was de route weg!  Dan kon ik moeilijk een parkeerplaats vinden en diende ik nog eens een ommetje te maken.  Eens m’n fiets klaar en m’n schoenen aan kon ik de inschrijving niet vinden, want de bikers kwamen van en gingen langs alle kanten.  Degenen die ik aansprak wisten het niet of waren zelf het noorden kwijt, zoekend naar de afspuitstand.  De kantine was helemaal achteraan.  Bij nader toezien was ik hier vroeger al eens geweest.  Ik meen dat er toen bij aankomst Jägermeister geschonken werd in glazen buisjes.  En dat er aan de afspuitstand een ingenieus systeem uitgedacht was om je bike te kunnen vastzetten in haken die op autowielen gemonteerd waren.  Dat bleek naderhand nu ook weer zo te zijn.  Door al m’n gezoek en geklooi was ik pas om 10.30 u op pad voor de rit zelf!

Vertrokken tijdens een sneeuwbui.  Gelukkig doken we na een paar zompige veldwegen en banen de bossen in, waar ik minder hinder had van de sneeuw.  De route was duidelijk aangegeven en aan de splitsingen stonden nette bordjes opgesteld.  Naast een track werd je zelfs moed ingesproken door een bordje met “goed bezig” en een opgestoken duim.  Het zag er allemaal zeer professioneel uit.  De route beschrijven is moeilijk, want we doken de bossen in en kwamen er eigenlijk omzeggens niet meer uit.  Bospaden en singletracks wisselden elkaar af en geregeld werden we getrakteerd op een klimmetje, gevolgd door een leuke afdaling.  Tijdens de eerste kilometers werden we over een zanderig cyclocrossparcours gestuurd.  De zanderige klimmen raakte ik niet tot boven op.  Gelukkig wel waar een fotograaf had postgevat, om dan te moeten vaststellen dat die kerel een close-up maakte van mijn smoelwerk in plaats van van mijn klimprestatie!  De lus eindigde omzeggens waar ze begonnen was en dan werden we een soort holle weg in gestuurd en naar het volgende speelbos geleid.

Door mijn late start had ik het parcours voor mij alleen, maar heb ik onderweg niet veel bikers gezien, zodat het een eenzame rit is geworden.  Er zijn er mij nog voorbijgestoken, maar daar waren er allicht ook tussen die op eigen houtje kwamen biken over de vaste routes.  Het sneeuwen hield op en bij momenten had ik zelfs de indruk dat de zon achter de grijze wolken moeite probeerde te doen.  We volgden stukken van de vaste routes, waar soms van afgeweken werd om te passeren langs een interessante plek met een klimmetje en afdaling.  Ik herkende bepaalde plaatsen van deze routes, maar ze zijn voor mij zeker geen bekend terrein.  Zo dat kitscherige witte huis in die klimmende straat, kort na de spoorwegovergang en het feit dat bepaalde tracks na een afdaling ineens uitgeven op een drukke straat!  Ook de afdaling naast het kerkhof kregen we voor de wielen geschoven.  Doordat de slagbomen toe waren kon ik eens goed lurken aan het slurfje van mijn drinkzak.  Ondanks mijn trage tempo tikten de kilometers toch lustig verder op het tellertje.  Het ging goed, ik voelde mij nog lang niet moe.

Toen ik al ruim over de helft van de 46 km was, begon ik te denken dat de bevoorrading al opgedoekt was.  Maar niets van dat!  Op 30 km diende ze zich tenslotte aan.  Ik kreeg er een goed hete kop lekkere soep, er waren wafels, appelsienen en nog een paar stukken banaan om te eten.  Ik zal er wel ver de laatste geweest zijn.  Van één van de vrouwen kreeg ik te horen dat ze nog wachtten op de rijders van de club die als laatsten het parcours bereden.  En dat er daar ene bij was die tot vijf koppen soep naar binnen goot!  Dat was voor mij een geruststelling!  Dan kon ik ze voor blijven terwijl die kerel zijn soep slurpte!  Iemand moet aan de bevoorrading gezegd hebben dat er nog minstens één rijder op komst was, maar ik weet niet of het op mij bedoeld was.  Want de rubber zit op een beter wei deze dagen, dus hij kan het niet geweest zijn!

Na de bevoorrading volgden nog leuke stukken en amusante tracks door de bossen.  Er was zelfs een track bij die zeer goed te berijden was, zeer vast lag, maar waar je bijna duizelig werd van de opeenvolgende bochtjes!  De Redbull-babes hadden reeds het hazenpad gekozen, maar zoals meerderen reeds schreven kon je zien waar ze ongeveer gestaan moeten hebben bij de aanvang van de laatste vijf kilometers!  Daar lag een zooi van blikjes.  Ik denk nochtans niet dat het allemaal van deze toer was, want ik heb ook blikjes van andere frisdranken en van bier zien liggen.  En dan te bedenken dat ik de moeite doe om lege melkkartons uit te spoelen alvorens ze in de blauwe zak te steken!  Er is een tijd geweest dat mijn familie mij uitlachte omdat ik afval sorteerde vanaf de intrede van bijvoorbeeld de glasbakken!  Nu moet iedereen dat doen!  Het spijtige van deze streek is ook dat de bossen vaak ontsierd worden door allerlei koterijen en would-be-buitenverblijven.  Een chalet, tot daar nog aan toe, maar al die rommel die daar soms rond ligt!  Een kotje voor tuingerief, stookhout onder een gescheurde plastiek, een kapotte stenen pompoen naast een gammele brievenbus!  Zelfs een oud kader van een schilderij heb ik aan een tak zien hangen!  Vlaanderen ten top!

Om het feest van vandaag af te sluiten werden we naar het einde toe nog over een smalle track gestuurd tussen boomstammen.  Ik had de indruk dat hier verder weinig gereden werd en dat hij speciaal voor deze toer was uitgekozen.  Het vereiste wat stuurmanskunsten om uw bike tussen de bomen te loodsen.  De man die nog enkele borden aan het opruimen was keek even op van deze late aankomer.  Want hoe druk het daarstraks hier was, zo leeg was het nu!  Ik heb toch mijn fiets nog kunnen schoonspuiten en gebruik kunnen maken van de originele fietssteunen!  Bij het wegrijden kwam ik de mensen van aan de bevoorrading nog tegen.  “Tot volgend jaar”, werd ik toegeroepen.  Het was een leuke tocht, ik had 50 km op m’n tellertje (auto stond een eind weg van de start) en de chaotische ochtend was intussen al lang vergeten…

Link: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?p=1180739#1180739