Archief

Toertocht (10-25-35-43 km) van de Peltercrossers te Overpelt-Holheide.

 

Ondanks het feit dat ik wat tegen de lange verplaatsing op zag, want Overpelt is toch al snel bijna anderhalf uur rijden, heb ik er toch geen spijt van dat ik gekomen ben.  Want na een rotte week had ik er wel behoefte aan om alle frustraties er uit te fietsen.  Omdat ik maandag moeilijk met een gat in m’n broek op het werk kan verschijnen, tijdens de voormiddag toch nog eerst naar de kledingzaak.  Ineens wat voorraad gekocht zodat ik daar weer een tijd vanaf ben!  Bij mij gaat kiezen in ieder geval sneller dan bij sommige andere mannen!  Het was allemaal redelijk snel geklonken.  Maar daardoor was ik pas laat ter plekke.  En niet de enige, want naast mij parkeerde een Nederlander.  “Nou, dan ben ik toch nog niet de laatste”, zei hij!  Dat is toch een misvatting, want ik stond er eerder!  Nadat ik me ingeschreven had zag ik Wardje en z’n bikemaat in de zaal zitten!  Zij hadden hun rit er al op zitten!  Na een korte babbel ben ik dan om 14.15 u vertrokken.  Er stond niemand meer om m’n inschrijvingskaartje in ontvangst te nemen, dus ben ik zo de bossen in gedoken.

 

De tocht verliep in de andere richting dan de tocht van De Bokkerijders van enkele weken geleden op 15 januari.  Dus reden we eerst achter de voetbalvelden en door enkele straten om dan Hobos te passeren.  Het parcours bracht er een afwisseling van bospaden, singletracks en enkele asfaltbaantjes als verbinding naar weer een volgend bos.  De eerste vijf kilometer gingen wat moeizaam, maar daarna begon ik toch wat op gang te komen.  Veel bikers waren er niet meer, maar het was goed te zien waar de voorgangers gereden hadden, ze hadden een mooi paadje gebaand.  Samen met de duidelijke afpijling was het dus geen probleem om de route te volgen.  Het was ook eens leuk dat alles er hier superdroog bij lag.  Er waren al meer afgebroken dennentakken opgeruimd dan enkele weken geleden.  Hier en daar waren er nog mensen in de weer met het klein zagen van stammen.  De sneeuw van december heeft hier wel huis gehouden.

 

Aan een open plek werd ik voorbijgestoken door twee cyclocrossers en op een fietspad in het bos door nog een biker.  De kilometers telden goed op en toen de grond er meer zanderig begon uit te zien wist ik dat ik zo stilaan de bevoorrading ging naderen.  Eerst nog een paar bochtige klimmetjes.  De helling net voor de bevoorrading raakte ik zoals gewoonlijk niet op!  Maar in plaats van door de zavel nadien weer naar beneden, konden we nu op een paadje rechts ervan.  De cyclocrossers en de biker reden net weer weg toen ik arriveerde.  Er waren nog appelsienen en koeken om te eten, sportdrank om te drinken.  Van de soep heb ik niet gegeten.  Ik zal ver de laatste geweest zijn, alhoewel me nog een biker voorbijgestoken is tijdens de laatste vijf kilometer toen we weer in de bossen achter de voetbalvelden waren.  Verder heb ik hooguit tien deelnemers gezien.  De man aan de bevoorrading sprak van een 700 deelnemers en dat ze toch wachtten op hun clubmakkers die als laatsten het parcours bereden.

 

Vlak na de bevoorrading moesten we weer die zandheuvel op, en dat ging, ik heb dus bijgeleerd.  Maar die zavel nadien was andere koek.  Dan weer het bos in over bredere paden om even daarna weer een singletrack in te duiken die ons over leuke bultjes joeg.  Vlak na de bevoorrading kwamen een aantal zeer amusante stukken.  Ook de omgeving rond de Ford-testbaan werd nu op een andere wijze bereden en ik kwam over paadjes waar ik bij eerdere tochten nog nooit gereden had.  Vermoed ik toch.  Het paadje naast die lage prikkeldraad en langs een metalen constructie (uitkijkpost voor wild?) had ik ooit al wel eens bereden.  De tweede helft was het mooiste deel van de tocht.  Hier en daar was wat stuurmanskunst nodig om op smalle tracks tussen de bomen te draaien en te keren.

 

Na, bij gebrek aan bel, met “ring, ring, ring” te roepen een wandelend echtpaar te hebben voorbijgestoken, kwam ik op het smalle trackje naast de spoorweg.  Om dan op de hoger gelegen zandweg naast de grote baan Hasselt-Eindhoven te komen.  Dat betekende dat Holheide weer dichterbij kwam.  Toch werden we nog door de bossen geloodst over enkele lussen om dan doorheen het bos achter de voetbalvelden en nog enkele zandstroken naast de spoorweg, Holheide te bereiken.  Twee Nederlanders stonden hun fietsen nog op te laden, verder was de parkeerweide omzeggens weer bijna helemaal leeg.  Content weer naar huis na een geslaagde toertocht.

 

Op de terugweg nog eens langs dat bizarre vervallen casino in Mol-Gompel gereden en dan via de E34 weer naar huis.  Ter hoogte van de oprit in Retie nog een staaltje van arrogant rijgedrag opgemerkt.  Ik reed zo’n 110 km per uur en achter me zie ik een auto of drie, vier de snelweg op komen en direct naar het linkse rijvak uitwijken.  Voor één van hen ging dat toch te traag!  Als ik niet links voorbij geraak, dan maar rechts over de pechstrook!  Met veel opwaaiend stof tot gevolg!  Goed gek!  Er had een betonblok moeten liggen verdorie!  Bij thuiskomst in het Antwerpse regende het.  Op de hoek van de straat lagen bloemen voor Sophie, het meisje dat hier een week geleden op het zebrapad werd doodgereden met vluchtmisdrijf!

Link: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?p=1180239#1180239

Toertocht (12-25-33-43 km) te Balen-Keiheuvel van WTC De Spoortrekkers.

Na vorige zondag beroofd te zijn geworden van mijn mountainbike nadat ik hem slotvast had gestald om nog een glas te gaan drinken na de toertocht in Hoogerheide, na zoveel keren mijn hart te hebben weten breken bij het zien passeren van een biker, in blits pak gezeten op diens trouwe fiets, en wetende dat ik mijn beste vriend voor altijd zal moeten missen nadat ik er altijd zo veel zorg voor gedragen had, ben ik noodgedwongen met m’n oude bike naar Balen afgezakt om hier te komen rijden.  Want zelfs de meest laffe dief kan er dan wel in slagen van mijn bike te stelen, doch niet van mij de zin voor het fietsen te ontnemen.

 

Om 12.00 u gestart na mijn fiets tijdens het inschrijven toevertrouwd te hebben aan de mensen van de bewaakte stalling.  Al direct van bij de start werden we de zanderige heide opgejaagd, maar door het vele vocht van de vorige maanden lag alles er goed vast bij, een tweetal zanderige plekken tijdens de hele tocht niet te na gesproken.  Tijdens het eerste gedeelte van de tocht konden we genieten van een waar singletrackparadijs.  Er kwam gewoon geen einde aan de paadjes en wegeltjes die ons voor de wielen werden geworpen.  Soms werd ik op de smalle paden achternagezeten door snellere jongens, maar er was hier en daar een plekje waar ik even naar de kant toe uit kon wijken om die mannen vrije baan te geven.  Zo kon ieder aan zijn eigen tempo genieten van deze tocht.

 

Ik miste toch het comfort dat mijn trouwe vriend mij anderhalf jaar lang geboden had.  Want van een fully weer naar een hardstaart moeten overschakelen geeft hetzelfde gevoel als van een Ford Mondeo weer in een Suzuki te moeten kruipen!  Nu was het best van bij de wat diepere putten mijn kont weer te lichten!  Ik was ook zo gewend geraakt aan de gripshift om dan nu weer te moeten klooien met die hendeltjes!  Maar ik heb indertijd lang genoeg zo rondgereden, en alles is beter dan niets!  Het ging, ondanks mij te moeten aanpassen, eigenlijk niet slechter dan anders.  De versnellingen durfden wel eens tegensputteren.

 

Ongeveer halverwege kwam de bevoorrading die op dezelfde plek stond als vorig jaar en in vogelvlucht op een boogscheut van de start, want even verderop zag je de bikers die nog aan de toer moesten beginnen en de speeltuin in doken.  Toch mooi om zien hoe mannen en vrouwen in kleurige fietspakken en dito helmen op hun fietsen rijden, reikhalzend uitkijkend naar hetgeen ze aangeboden zullen krijgen.  Wie aan de bevoorrading niets naar zijn zin vond is een moeilijke mens.  Appelsien, banaan en diverse wafels en koeken konden er gekozen worden, evenzo sportdrank en soep, terwijl een man er ook Aquarius uitdeelde.  Een biker kwam naar me toe en stelde zich voor als Rusor.  En zo kregen een naam op dit forum en een biker uit de omgeving van m’n woonplaats ook een gezicht.  Terwijl we met elkaar in gesprek waren kwamen nog andere bekenden toe, waaronder jinba ittai en drie Papegaaien van m’n eigenste club.  Jinba ittai had het eerste deel van de tocht dan al twee keren gereden omdat hij het zo leuk vond.  Dat is het voordeel van een bevoorrading vlak bij de start.  En een weet voor later als ik meer tijd heb.

 

Intussen was de klok voort blijven schrijden en merkte ik dat het hoog tijd was om weer op pad te gaan, vermits ik ’s avonds nog elders werd verwacht en dus op tijd weer thuis wenste te zijn.  De jonge gaaien uit het nest waren al snel weer uit het zicht verdwenen.  Toch heb ik er uiteindelijk nog ene kunnen oprapen die blijkbaar een mindere dag had vandaag.  Mijn gemiddelde lag anders niet hoger dan gewoonlijk.  Ook het tweede deel van de toer was leuk rijden door bossen en open plekken.  Het voetbalveld kwam me bekend voor en daar doemden ze dan ook achter de bomen op: de bizarre torens van het in onbruik geraakte en vervallen voormalige casino van Mol-Gompel en daaromheen de al dan niet gerenoveerde oude arbeiderswoningen rond de glasfabriek.  Soms draai ik tijdens een toertocht wel eens naar links af om naar dat bizarre gebouw te gaan kijken.  Jammer dat het zo staat te verkommeren.

 

Paden en nog een tweetal asfaltstukjes brachten ons weer naar Keiheuvel.  Mijn tas uit de auto opgepikt, m’n bike weer toevertrouwd aan de bewakers en gedacht van “als ik er nu ene zou mogen uitkiezen, welke zou ik dan pakken”!  Ik heb het dan wel over de fietsen, niet over de bewakers!  Neen, ik zou nooit een biker kwetsen door z’n fiets te pikken.  Nog een glas gedronken en een broodje kaas verorberd bij de drie clubgenoten.  Toen ik ging douchen kwam josk daar net buiten.  Ik herkende hem niet direct zo zonder pak en helm aan.  Ik zie deze mensen ook zo zelden gewoon in “burger”!  Tegen zessen werd ik verwacht voor een familiaal etentje in een middeleeuws decor.  Dat was een mooie afsluiter van de dag.  Het zou vandaag een hemel op aarde geweest zijn, als ik me niet voortdurend zou hebben zitten afvragen van “waar in godsnaam zou mijn vriend dan toch zijn”!  Verdomme!

Link: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?p=1174467#1174467

Toertocht (15-25-45 km) te Hoogerheide (NL) van Dik en Dun Roparun Team.

Vandaag ook in Hoogerheide komen rijden.  Om 8.30 u van thuis uit vertrokken, 17 km enkel, en het zou enkel blijven!  Nadat ik gisteren een vlotte tocht in Lommel-Kattenbos had gereden, bolde het tijdens de heenrit voor geen meter!  Bovendien had ik last van een slapende hand die daardoor dan nog flink afkoelde.  Als ik met m’n hand schudde begon die te branden als na het vastpakken van een sneeuwbal.  Zo koud heb ik het aan m’n handen nog nooit gehad!  Ik was om 9.25 u ter plekke en kreeg een berichtje van Robby VG dat hij wat later zou zijn op de afspraak.  Tijdens het wachten MTBiker van Berendrecht nog ontmoet en een koffie gedronken met SilverFokske die even later vertrok in het gezelschap van rubber-12.  Ik ben dan samen met Robby vertrokken zo omstreeks 10.00 u.

 

Het duurde niet lang of we werden de bossen in gestuurd.  Alles lag er droog en vastgevroren bij.  Het was soms wat uitkijken om niet in vastgevroren sporen te sukkelen.  We zagen een biker terugkeren die zijn arm vasthield en grimassen trok.  Vermoedelijk gevallen.  Hij was in het gezelschap van een andere deelnemer.  Brede boswegen werden afgewisseld met smalle singletracks, heuveltjes op en af dienden zich aan!  Toen Robby zijn schoenen of overtrekken aan het fatsoeneren was, kreeg ik wat voorsprong.  Hij zou me wel weer bijhalen.  Maar dat gebeurde niet.  Diverse groepjes passeerden, maar geen Robby.  Met een telefoontje meldde hij dat hij een lekke band had opgelopen.  Op m’n stappen teruggekeerd nadat ik eerst had staan worstelen met het bevroren slurfje van m’n drinkzak.  En terwijl ik daar langs de kant stond werd ik gepasseerd door jww die me toeriep.  Door de herstelling hadden we wat tijd verloren, zodat we vandaag ook bij de laatsten zouden arriveren.  Het ging gelukkig vlotter dan tijdens de heenrit, het ging me eigenlijk goed af.  Robby had nog last van griep.  Jammer dat mist de zon verhinderde van door te breken.  Het was aangenamer geweest van te kunnen biken door een zonniger landschap.

 

De bevoorrading kwam na een twintigtal kilometer.  Er was kippen- en tomatensoep, sportdrank die koud binnen liep en twee soorten cake van een zwaar kaliber, en dit letterlijk en figuurlijk.  Ik heb alles geprobeerd!  De cake was lekker!  Er stonden nog andere bikers en er kwamen er nog steeds toe.  Kort na de pauze werden we op de gevoelige plaat vastgelegd.  Aan m’n pak werd ik herkend door de fotograaf die mijn foto (met onherkenbaar gezicht) in een ander topic over tochten in deze streek had zien staan, ik vermoed de toer vanuit Putte.  Even gestopt om een paar woorden te wisselen.  De foto’s zouden verschijnen op mtb-you, allicht de Nederlandse versie.  Daarna doken we weer de tracks in door de bossen en reden we over de vele kilometers paden die deze streek rijk is.  Geulen die dienden gekruist te worden en vol water stonden boezemden me weinig vertrouwen in.  Toch maar liever te voet dan over de kop te gaan!  Slechts luttele kilometers werden we even over asfalt gestuurd.  Tijdens de laatste tien kilometers passeerden we de vlieghaven van Woensdrecht en de militaire installaties.  Daar staken we nog drie jongens voorbij.  Want vanaf de bevoorrading hadden we niet zo heel veel bikers meer gezien.

 

Na nog een stukje asfalt en enkele bospaden kondigden klinkerwegen het einde van de toer aan.  Het was een mooie tocht, een zeer leuk parcours en goed afgepijld.  Met dank aan de seingevers die aan de drukkere oversteken de koude trotseerden.  Binnen in de cafetaria kennis gemaakt met Pcdoc en diens medebikers.  Hun outfits had ik al op hun site gezien.  Ook de Papegaaien Trotsebelg en Steve waren nog niet huiswaarts vertrokken en in gesprek met SilverFokske en rubber-12.  Leuk dat ze nog gewacht hadden.  Afscheid genomen van Robby die weer naar huis vertrok en een tijd later van de twee clubmakkers.  Intussen was het wereldkampioenschap begonnen.

 

Het is nochtans zeer jammer dat deze toertocht voor mij in mineur is afgelopen!  Want nadat ik er mij dit weekend weer zo goed had mee weten te amuseren, bleek mijn mountainbike bij vertrek naar huis gestolen!  Ik had hem nochtans met een slot aan de groene poort vooraan het sportcentrum vastgemaakt.  Niet te schatten!  Hoe laf dat deze enige bron van vreugde in mijn leven mij ontnomen is geworden op deze zondag!  Het doet toch maar raar als je buiten komt en merkt dat je fiets niet meer is waar je hem had achtergelaten!  Het betreft een witte Trek Fuel EX9, versie 2009 die opvalt door zijn extra grote remschijven.  Het had voor mij dan nog voor gevolg dat ik te voet weer naar huis kon.  Ik ben gewandeld vanuit Hoogerheide, de Putseweg af, tot aan het begin van de dorpskom van Putte.  Daar is rubber, die ook eerst nog met de bike naar huis moest, me komen oppikken om me naar huis te brengen.  Waarvoor mijn dank.  Een zeer dure TT voor mij!

 

Een tijd terug is er ook een bike gestolen tijdens de toertocht die vertrok van aan het Café Non Plus Ultra te Woensdrecht.  Is daar nog ooit wat van gehoord?

 

Een vraagje: heeft er soms iemand verdachte activiteiten gezien aan die groene poort, tussen 14.00 u en 15.00 u?  Men had allicht een grote tang nodig om het slot door te knippen. 

Bijgevoegd: foto's van de gestolen bike!

 

Link: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?t=87459

Toertocht (20-40 km) te Lommel-Kattenbos van LMTB Limburg Mountainbike Trophy.

Gisteren ook deze toer vanuit Lommel-Kattenbos komen rijden.  Toen ik me even voor halftwee ging inschrijven stonden er nog heel wat bikers die dat ook gingen doen, zodat het even aanschuiven was.  Daarna gestart langsheen het klassieke paadje naast de ingang tot de voetbalvelden.  We doken de bossen in om er eigenlijk niet meer uit te komen.  Ik ben niet van deze streek, maar hier wel al een aantal keren komen rijden, zodat ik bij momenten stukken herkende die ook aangedaan worden tijdens andere toertochten.  Zo volgde het parcours een tijdje dezelfde paden in de buurt van Lommelzand en naast de spoorweg zoals tijdens de toer vanuit Overpelt-Holheide van afgelopen 15 januari.  Evenzo de omgeving van de Ford-testbaan en de berg met de zanderige omgeving, die we nu vanaf de andere kant moesten beklimmen en wat mij niet lukte!  Het was zalig om door de bossen te rijden, de paden lagen er goed en droog bij door de vrieskoude en intussen scheen de winterzon door de bomen.  Het ging mij goed af, ik hield er naar mijn maatstaven een behoorlijk tempo op na.  Mijn gemiddelde lag dan ook hoger dan anders, alhoewel anderen dat als laag zullen bestempelen, maar wat het minste van mijn zorgen is.

 

Aan de bevoorrading, die op een parkeerplaats stond, was het behoorlijk druk en de mensen die voor wafels, bananen en drinken moesten zorgen, hadden hun handen vol.

 

De afpijling was voor mij duidelijk genoeg, alleen naar het einde toe was er soms wat twijfel naar waar je heen moest.  In een bepaald bos zag ik ook lager nog pijlen hangen, maar daar heb ik de richting van de meest nabije gevolgd.  Het bord met “laatste 5 km” ben ik in elk geval gepasseerd en ik had na afloop 39 km op m’n tellertje staan.  De rit eindigde via een track die naast een immens kerkhof loopt.  Is dat het oorlogskerkhof dat op de ringweg wordt aangegeven, samen met een wegwijzer naar Lommel-Barrier?  Het deed me toch even nadenken toen ik deze plek passeerde en de honderden kruisen op de graven zag staan!  Het is de eerste keer dat ik het te zien krijg!

 

Ik was terug om 16.00 u en ben jammer genoeg direct huiswaarts vertrokken zonder nog wat te gaan drinken, wat niet van m’n gewoonte is.  Ik werd ’s avonds namelijk nog verwacht op een etentje in Merksem.  Thuis snel een kattenwasje en dan daar naartoe.  Man, dat eten heeft me gesmaakt na die rit.  De dag kon in ieder geval niet meer stuk.  Wat moet een mens meer hebben: eerst een leuke rit rijden en zich amuseren in de bossen om daarna de benen onder de tafel te kunnen steken.  Jammer genoeg is dit weekend in mineur geëindigd, want vandaag ben ik gaan rijden in Hoogerheide (NL) om bij het verlaten van de cafetaria vast te moeten stellen dat m’n bike gestolen was!  Hij was nochtans vastgelegd aan een poort met een slot!  Een spijtige en dure grap!  Maar dat kan je lezen in het topic over Hoogerheide!

 

Link: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?p=1170265#1170265

Toertocht (24-34-45 km) te Wechelderzande van Liever Bergaf.

Vandaag ook naar Wechelderzande afgezakt.  Al van op de E34 volgde me een auto waarvan ik gezien had dat hij ook een bike meevoerde.  De raad van jinba ittai opgevolgd en gaan parkeren in één van de straatjes in de buurt van De Zandfluiter.  Toen de auto die me had gevolgd passeerde om ook te parkeren zag ik dat het twee clubmakkers waren: cracra en krikri!    Ja, de tweede heeft geen nickname op het forum!  Zo waren we nog onverwacht met drie om te starten, zij het zeer laat, want het was exact halfelf toen ik aan de toer begon.  Ik kreeg patje2 nog te zien, hij had zijn rit er al op zitten.  Cracra en krikri, twintig lentes jonger dan den deze, waren al snel uit het zicht verdwenen, want quasi onmiddellijk na de start langsheen het voetbalveld werden we een bochtige singletrack op gestuurd.  Bochtjes remmen mij altijd wat af en zeker als er dan nog wortels op het pad te vinden zijn.  Een viertal bikers reden me nog voorbij en dan begon voor mij een eenzame rit, want ik zou voor de bevoorrading nog slechts zeven bikers te zien krijgen en nog slechts één enkele erna! 

 

Aan de eerste gevaarlijke oversteek stond een leeg olievat waarop een knutselaar een oranje zwaailicht had gemonteerd om de aandacht van bikers en auto’s te trekken!  Een mechanische seingever, het is eens wat anders!  Tijdens de eerste kilometers van de toer deden we stukken van de rode vaste route in de Lilse Bergen aan.  De nieuwe stukken van die route liggen er toch maar hobbelig bij, met veel putten en bulten en veel bochtjes na elkaar.  Dat is toch niet zo m’n ding.  Hier en daar lagen er modderige stukken, alhoewel de vele voorgangers al een duidelijk pad hadden gebaand!  Het zou bijna ondenkbaar geweest zijn dat hij er niet zou ingezeten hebben, en na enige tijd lag hij voor m’n wielen: de mooie singletrack aan de Lilse Golfclub.  Hij lag er zeer droog bij, want bij nat weer kan het hier een zootje zijn!  Ik zag wel dat iemand groeven had getrokken om het water te laten wegvloeien.  Nu duikt de rode route na deze track naar links het bos in over weer een smalle track, terwijl hij vroeger gewoon rechtdoor liep!  Ik ken dat pad, omdat ik bij tochten langs daar terugkeer om de mooie golf-track nog eens een tweede keer mee te pakken.  En dat heb ik ook deze keer weer gedaan!  Zodat mijn rit een 2 km langer is geworden dan voorzien! 

 

Dan volgden weer paden door de bossen en over privéterrein, waar het te merken was dat deze wegen niet vaak worden bereden.  Er waren statige beukenbossen bij waarvan de lange dreven bedekt waren door een tapijt van bruine bladeren.  En dan ging er weer een speeltuin open toen we op een, naar ik vermoed militair domein, heuveltjes op gejaagd werden en dan over een smal pad op de kam ervan verder moesten.  Dan naar beneden om even verder weer getrakteerd te worden op een volgende exemplaar.  Op deze wijze werden we over dit terrein gestuurd om het daarna weer via een poort te verlaten.  We doken weer statige bossen in met lange dreven.  Opgehangen linten verrieden dat we op deze plek seffens nog eens zouden passeren.  Na nog enkele lange dreven kwam ik er inderdaad weer voorbij en zag ik aan de andere kant nog twee bikers naderen die deze lus nog voor zich hadden.  Een bord, zoals we er al velen waren voorbijgereden, kondigde aan dat we privéterrein betraden, deze keer van militaire aard.  Tussen de bomen door ontwaarde ik tarmac, zodat ik vermoedde dat we nabij het vliegveld van Oostmalle waren, een vermoeden dat bleek te kloppen.  We reden over een paadje dat evenwijdig liep met de grote baan van Oostmalle naar Lille.  Een bordje kondigde de bevoorrading aan over twee kilometer.

 

Die stond in de buurt van een hangar van de vlieghaven.  En daar was, ondanks mijn late start, nog alles voorhanden.  Er lagen nog wafels, appelsienen en ik kreeg samen met de twee jongens die ik aan het lint had gezien en die me daarnet voorbijgestoken waren, nog een blik Aquarius aangeboden.  Ik zei tegen één van de meisjes aan de bevoorrading dat er aan het aantal vuilzakken te zien toch heel wat deelnemers waren gepasseerd!  Ze sprak van 1900 bikers!  Al goed dat ik dus laat vertrokken was!  Ik had het parcours voor mij alleen!  Maar ik had toch wat vroeger moeten zien te vertrekken, want het is toch leuker als ge zo nu en dan nog eens andere bikers te zien krijgt!  Na de bevoorrading was ik even het noorden kwijt, want ik reed terug het pad in waar we uitgekomen waren!  Oeps!  Een lang pad voerde ons langsheen de landingsbanen van de vlieghaven.  Het was duidelijk dat hier al velen gepasseerd waren, het spoor was goed te zien.  Ik ben hier ooit eens naar de jaarlijkse cyclocrosswedstrijd komen kijken en toen stond heel die zone daar vol geparkeerde wagens!

 

De twee jongens reden tien keer zo hard als ik, dus die waren zo weer uit het zicht verdwenen.  Ik vervolgde m’n weg over onbekende paden waar ik allicht bij eerdere tochten al wel eens gepasseerd ben.  Kort na de bevoorrading passeerden we een vervallen huisje waar een bord van de Pol en Mariettewandeling staat.  Het huisje staat symbool voor het huisje van Joke Driesen die ooit in Lille heeft gewoond.  Ze had een haan en een geit.  Haar beeltenis is te zien op de gebeeldhouwde lindeboom in Lille.  Maar ik weet niet waar die boom staat.  Voorbij het huisje moesten we naar links over een vrij modderig pad.  Er stond nog veel water op het stoppelveld ernaast.  In de bossen die volgden lagen een aantal serieuze dennentakken op de grond, zelfs grote knoesten en halve bomen!  Gezwicht onder het gewicht van de sneeuw van december.

 

We naderden een groot wit huis met er tegenover een kapelletje.  Ik ben daar nog al gepasseerd tijdens tochten.  Is dat één of ander klooster?  In ieder geval doken we weer private bossen in en volgde na een geïmproviseerde brug de afslag naar de extra lus voor de 45 km.  We werden er over statige dreven ongerepte bossen in gestuurd om daar enkele lussen te rijden.  De ondergrond was er zompig en hier en daar lag modder.  Ik had intussen toch al behoorlijk wat kilometers bijeen.  Vanaf een bepaald moment was het duidelijk dat de paden bereden waren door motoren.  De aarde was omgewoeld door hun banden.  Een tijd later kreeg ik die gasten ook nog te zien.  Ze waren met z’n achten, net zo talrijk als de bikers die ik vandaag te zien had gekregen.  Er volgde nog een korte splitsing en zelfs tot kort voor het einde, in de laatste kilometers, werden we vergast op een draaiende en kerende singletrack door de bossen om deze toer op een speelse wijze te kunnen beëindigen.  Het zwaailicht stond nog steeds zijn werk te doen toen den deze tenslotte als laatste arriveerde.

 

De man die ik al aan de bevoorrading had zien staan opruimen was nu ook hier gearriveerd om de hekkens van de bikewash op te ruimen.  Maar ik kon eerst m’n fiets nog helemaal schoon spuiten.  Dat zal hier daarstraks wel een aanschuiven geweest zijn op de piekmomenten.  Ik werd in de voetbalkantine nog aangesproken door een paar mannen die duidelijk al zeer vrolijk waren door het aantal genuttigde glazen trappist.  Ze vroegen of er nog wat te eten was geweest aan de bevoorrading.  Ik weet niet of het gewone deelnemers waren, dan wel mannen van Liever Bergaf, want deze laatsten waren herkenbaar aan hun hemden met opschrift van de clubnaam.  Na twee icetea’s en een korte rustpauze ben ik weer naar m’n auto gereden.  De parkings aan De Zandfluiter waren nu leeg, de twee andere Papegaaien waren ook al vertrokken.

 

Het was duidelijk dat de club veel moeite gedaan heeft om de toer in elkaar te steken, er enkele verrassingen in te stoppen en de plaatsen waar de bikers elkaar dienden te passeren af te bakenen met linten.  Ook al had ik nergens tegenliggers!  Er was een overvloed van pijlen en borden langsheen het parcours!  Er is zeker iemand bij de club die op z’n werk kan lamineren!  Toch één vraagje aan de organisatie!  Zat er vandaag eigenlijk privéterrein in de toer???    Wat een werk om al die borden te plaatsen en weer weg te nemen!

 

Prijsvraag van vandaag: de meesten zullen het bord niet zien staan hebben, laat staan er gestopt zijn, maar er stond op vermeld dat in de herfst de schoolkinderen eikels gingen rapen voor de geit van Joke Driesen, ze kregen dan een pannenkoek, en dat haar haan in de winter nooit buitenkwam.  Dan zat hij vastgebonden aan de poot van de keukentafel.  Waarom hield Joke haar haan tijdens de winter binnen?

Link: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?p=1166936#1166936

Toertocht (25-45-60 km) te Hoogerheide (NL) van Loopgroep 14 in 't uur.

Vandaag ook naar Hoogerheide afgezakt, van thuis uit met de bike vertrokken, goed voor 18 km enkel.  Daarna de toer van 60 km aangevat, die aan de eerste splitsing niet aangegeven was, maar later op het parcours was er dan toch een extra lus.  Ik had uiteindelijk ook slechts iets meer dan 50 km wat de toer betreft.  Toen ik weer aan De Kooi kwam en daar nog redelijk wat bikers bezig zag hun fietsen op hun auto’s te laden, dacht ik dat ik ergens gemist had, maar dat zal dan wel niet zo geweest zijn.  Ik wou eerst nog op m’n stappen terugkeren, maar ik wou eerst gaan zien of m’n bikematen al gearriveerd waren, wat zo bleek te zijn.  Eigenlijk was ik niet boos dat het iets minder was dan voorzien, want ik was stikkapot!  Op een bepaald ogenblik zat ik er zelf onderdoor en ben even moeten stoppen.  Ik heb er zelfs aan gedacht om ermee op te houden en ergens de 25 km te beginnen volgen, maar het zou de eerste keer zijn dat ik de vooropgestelde afstand niet zou uitrijden, tenzij dan in geval van mechanische pech.  Bij thuiskomst had ik 88 km op het tellertje staan, dus dat lijkt me toch behoorlijk!

 

Thuis vertrokken om 8.30 u en toegekomen aan de manege zo even voor 9.30 u.  Er was daar een massa bikers die net gestart waren, anderen die nog stonden te prutsen aan bike en auto’s om zich klaar te maken en het was een gewriemel voor de manege.  Er stond nog een delegatie Papegaaien te wachten op cracra en bever die binnen flyers waren gaan leggen.  We waren met z’n zessen, wat voor ons clubje een grote opkomst is!  Een berichtje gestuurd naar rubber-12 dat de jacht open was, dat ik zou vertrekken om 9.45 u en dat hij kon beginnen aan zijn poging mij in te halen.

 

Bij het begin wat brede paden en veldwegen om de bebouwde wereld uit te geraken.  Er kwam een man uit z’n oprit met twee loslopende honden, waarvan één achter de Papegaaien aan ging!  Dat klein beestje zou zijn beste dag niet beleefd hebben indien één van de achteropkomenden het zou geraakt hebben!  Je moet wel niet erg slim zijn van zo buiten te komen als je ziet dat er langs je huis zo veel bikers passeren!  De jonge Papegaaien waren zoals gebruikelijk al snel uit m’n vizier verdwenen.  Het was druk op de paadjes en de tracks die rakelings langs de boomstammen liepen.  Hier en daar wat oponthoud daar waar er steile afdalingen waren en er even diende gewacht te worden tot de vorige veilig beneden was, of op plaatsen waar een riskante put vol modder voor de bike opdoemde.  De eerst zo vlak naast een draad nadat we door een stoppelveld hadden moeten stompen.  Sommigen probeerden het toch al rijdend, bij de ene met succes, terwijl een andere kennis maakte met de grond.  Dat deed me wijselijk besluiten maar de voet te gaan!  Even verderop op een singletrack doemde weer zo’n put op.  Oponthoud, maar toch geprobeerd van er door te geraken zonder van m’n fiets te komen, me voortduwend met één voet op de grond!  Ja, dag Jan!  Die put was dus dieper dan dat hij er uit zag, zodat mijn wiel vast kwam te zitten en ik bijna overkop ging!  Me nog net op tijd kunnen losklikken.  Met mezelf staan lachen, ’t moet een gek gezicht geweest zijn voor de twee jonge vrouwen die langs de kant stonden.  Want ik hoorde een meisjesstem achter me zeggen: “je hebt het toch nog beter gedaan dan ik, meneer”, terwijl ze zich omdraaide en haar beslijkte billen toonde!  Buiten die enkele plaatsen was het parcours verder behoorlijk droog, alhoewel er na de lange natte periode toch veel water in de grond zat, waardoor alles ferm aanzoog!  Ik moest geregeld toch moeite doen om vooruit te komen.  Om dan te zien hoe jongere gasten, en soms ook ouderen, me voorbijvlogen alsof ze niet hoefden te trappen!

 

Van ongehoord gedrag geen last gehad.  Integendeel.  Ik had een groepje van een club zien naderen, snelle kerels, en ik was “superbedankt” omdat ik op de bebladerde zijkant ging rijden om hen te laten passeren.  En op een andere track wilde een groepje me pas voorbijsteken nadat ik twee keren achterom had gekeken om te willen zeggen: “nou, komt er nog wat van”!  “Omdat ge zo aandringt”, hoorde ik de eerste in het voorbijrijden zeggen!  Er zijn gelukkig ook nog veel hoffelijke medebikers.

 

Intussen had SilverFokske me bijgebeend.  Bever had me bij het vertrek verteld dat hij hem had zien binnengaan naar de inschrijving.  Ik wist dus dat hij op komst was.  Het was sympathiek dat hij tot aan de bevoorrading bij me is gebleven, want mijn tempo lag laag, ik was verdomd moe!  Ondanks dat toch het traject van de 45/60 opgedraaid.  Op die plek was net zoals vorig jaar weer één of ander te doen, toen was het een loopwedstrijd, zodat de splitsing daar niet goed zichtbaar was door de vele mensen die er stonden.  Verderop stond SilverFokske te wachten.  Hij had gehoord dat er een biker gebotst had met een biker of wielertoerist die er op de baan reed.  Ik had inderdaad een groep renners zien staan waarvan er waren die hun fietsen aan het inspecteren waren.  Maar het was dus niet ik die dat overkomen was!  We kregen een aantal uit de kluiten gewassen heuvels voorgeschoteld die ik toch over geraakte, maar ik raakte daardoor ook weer wat achterop.  Ondanks vermoeidheid toch de afslag naar de extra lus voor de langste afstand gekozen.  Ik passeerde de oude boerderij waar de bevoorrading van de toer vanuit Halsteren gestaan had.  Dan de spoorweg over en weer de bossen in.  Ik herkende het nog van toen.

 

Om dan weer te kunnen genieten van de speeltuin in Zoomland.  Dat is de plek waar de track voortdurend het pad kruist om zo alle zandhopen, bulten en heuveltjes mee te kunnen pikken!  Vorig jaar heb ik daar nog een biker uit de nood geholpen door hem m’n pompje te lenen.  Het is zeer leuk rijden daar!  We staken ook via een smal brugje de Zoom over, maar mochten naar links afslaan.  Langs rechts ligt namelijk een zeer modderig stuk dat in andere tochten wordt aangedaan.

 

De bevoorrading kwam laat.  Ik was er aan toe.  Niet zozeer aan iets eetbaars, dan wel aan een rustpauze.  Er waren nog bananen en soep, waaraan ik m’n best heb gedaan.  Ik werd er aangesproken door een biker met een pak van mountainbike.be aan en die de papegaai op m’n vest had gezien.  Het bleek Dickie te zijn.  Weer eens iemand die ik tegenkom.  Eerder was Mtbiker from Berendrecht me al voorbijgevlogen.  Ook josk kwam toe, ook al was hij me in Zoomland al voorbijgestoken.  Maar hij had een lekke band gehad.  Ik had hem nochtans niet aan de kant zien staan!  Toen wij op het punt stonden te vertrekken kwam ook rubber-12 daar toe.  Zo veel mensen van ’t Belgisch forum ineens bij elkaar, dat gebeurt maar zelden.

 

Ik ben iets eerder vertrokken met de wetenschap dat de anderen mij snel weer zouden inhalen.  Vlak na de bevoorrading kwam een pad dat geaccidenteerd was door boswerken en bomenkap.  Maar de voorgangers hadden al een mooi pad gebaand.  Rubber-12 en SilverFokske namen elkaar op sleeptouw zodat ik definitief achterop raakte.  Ik ben nog twee meisjes voorbijgereden, waarvan één het knap lastig had.  En verder heb ik nog slechts één biker me weten inhalen.  Voor de rest had ik enkel nog te maken met groepjes wandelaars.  Daarstraks hadden we nog eens af te rekenen met een kleine zwarte hond, net een kleine buldog met een lelijk smoeleke, die ostentatief midden het pad bleef staan en geen stap opzij zette!  Ik had er kunnen over rijden om te zien wat voor effect het had, of hij dan opzij zou gaan, maar ja, dat kunt ge niet maken hé!  Hij zal gedacht hebben van “ik heb even veel recht van hier te zijn als die kerels op hun fietsen”!

 

Vermoeidheid werd m’n deel, mijn snelheid (lees eerder traagheid) zakte zienderogen.  Even aan de kant gaan staan om een meegebrachte energiereep te verslinden en eens goed aan m’n lurkzak te tutteren, in de hoop van wat kracht te hervinden.  Ook het vliegveld van Woensdrecht werd weer gepasseerd.  Ik had de indruk dat een pijltje van de vaste route was afgedekt met een zwarte plastieken zak daar waar het parcours dat van de vaste route verliet!  Dat zal niet in dank afgenomen zijn door de routerijders die er hadden kunnen zijn!  Toch nog proberen te genieten van de bultjes en de heuveltjes die ons werden aangeboden op een plek die ik al tijdens andere tochten gepasseerd had.  Ik herkende veel stukken terug van de toertocht vanuit Halsteren.

 

Ik was niet boos dat de toer iets korter was dan voorzien.  Er waren nog redelijk wat mensen die hun fietsen op de auto aan het zetten waren om weer naar huis te vertrekken.  Nog een glas en een koffie gedronken met SilverFokske en rubber-12 en met deze laatste de rit huiswaarts aangevat via de Putseweg.  Zou het frietkot op de grens open zijn?  Vorige zondag niet!  “Wat gaat ge eten”, vroeg rubber, “frieten of een halve kip”?  Ik kan dat toch niet staan afkluiven op straat!  “Ik zou daar geen probleem van maken”, zei rubber.  “Ge kunt het ook nog anders doen”, zei hij.  “Ge kunt een halve kip én frieten eten”!  Toen we door Putte reden, waar het altijd zo druk is omdat de winkels er op zondag open zijn, begon het zwart te zien voor mijn ogen!  Van uitputting?  Van de honger?  Nadat we aan het kruispunt op de grens afscheid genomen hadden, heb ik de rubber z’n raad opgevolgd!  Ik heb een halve kip verslonden, discreet op een bank achter geparkeerde auto’s en na een babbeltje met een man die me aansprak omdat hij zelf ook vaak ging rijden, heb ik ook nog een pak frieten verorberd!  Niet moeilijk dat ik niet vermager!  Maar ik heb toch maar een kleintje gevraagd!  Toen ik de straat richting Ravenhof insloeg zag ik, ondanks de zon in m’n ogen, Triple in z’n geel-zwarte outfit naderen.  Ik begin hier hoe langer hoe meer liefhebbers van het stalen/carbonnen ros te kennen!  Ik was opgelucht van thuis te komen.  Toch m’n fiets nog grondig proper gemaakt.  En seffens ga ik naar Witse kijken!  Het was een mooie toer, zoals steeds in deze streek, maar ik heb afgezien vandaag!

 

Link (B): http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?p=1163520#1163520

 

Link (NL): http://www.mountainbike.nl/forum/viewtopic.php?f=5&t=76013&p=1256808#p1256808

Toertocht (10-25-40 km) van De Bokkerijders te Overpelt-Holheide.

Gisteren ook in Overpelt komen rijden.  Ik vond een parkeerplek vlak bij de ingang van de zaal Holheide.  Me ingeschreven en het goede doel gesteund door de aankoop van een paar krasloten voor Duchenne Heroes.  Aan de toer begonnen zo omstreeks 12.10 u.  We doken direct de bossen in via het gebruikelijke paadje, want het is beslist niet de eerste keer dat ik hier een toer kom rijden.  In dat bos naast het voetbalveld liggen al zodanig veel tracks en paadjes dat men daar al direct enkele kilometers bij elkaar kan sprokkelen als men u alle hoeken en kanten ervan laat zien!  Alle paadjes lagen er bijzonder goed droog bij, wat ik niet verwacht had na een vochtige periode van regen, sneeuw en weerom regen.  De sneeuw heeft hier anders goed huisgehouden in de bossen, want bijna overal lagen ze bezaaid met afgebroken takken van dennenbomen die het begeven hadden onder het gewicht van de sneeuw.  En er waren dikke knoesten bij.  Soms had zelfs een hele boom het begeven.  Op diverse plaatsen waren mensen bezig met het afzagen van de bruikbare stukken, terwijl de kleine takken met naalden aan de kant werden achtergelaten.  Er is nog veel werk eer alles daar weer weg zal zijn!

 

Na de speeltuin in de buurt van Holheide achter de rug te hebben, werden we de baan (Hasselt-Eindhoven?) over gestuurd richting Lommelzand om daar paden en tracks mee te kunnen pikken.  Daarna ging het via een stukje fietspad en track naast die baan, maar dan in de hoogte gelegen, richting spoorweg.  Deze keer de spoorweg niet eerst over, maar onmiddellijk naar links er langs.  Brede en smalle paden in de bossen waarvan het uitzicht me nu al wat vertrouwd wordt, werden ons deel.  Ik herkende ook de Ford-testbaan waarlangs de meeste tochten vanuit Overpelt passeren.  Deze keer doken we ook tussenin nog eens het bos in om een track mee te kunnen pikken.  In het stoppelveld naast het lange pad naast de testbaan waren mannen zich aan het amuseren met een bike en wagentjes die voortgetrokken werden door een soort sledehonden.

 

De bevoorrading stond in de buurt van de “berg”, hij heeft een naam, heb ik vroeger al wel eens in verslagen gelezen, maar ik ben hem vergeten.  Witte berg?  De bevoorrading stond niet op de plek waar de Peltercrossers deze plaatsen, om zo te zeggen aan de voet van de heuvel, maar even verderop.  Ik heb daar nog ooit al gestaan!  Er waren wafels, bananen en sportdrank, de liefhebbers konden ook soep drinken.  Na de bevoorrading werden we na enkele paadjes en tracks over de bewuste berg gejaagd.  Maar doordat we van de andere kant kwamen, raakte ik er nu eindelijk eens in één ruk op, iets wat me anders niet altijd lukt!  Er liggen nogal wat wortels.  Hij was ook minder zanderig dan in de zomer.  Deze kant toch, want eens weer beneden moest je weer naar boven door het losse zand en de zavel!  Dat lukte dan weer niet, maar mijn voorganger en opvolger gingen ook te voet!  Bij het naar boven klauteren heb ik voor het gras langs de zijkant gekozen en merkte ook op dat daar inderdaad een paadje loopt, zoals in andere posts al vermeld werd!  Een weet voor de toekomst!

 

De natte ondergrond zoog bij momenten toch wat aan, ik had in ieder geval het gevoel dat ik flink moest trappen!  Vermoeidheid werd m’n deel.  Veel andere bikers waren er niet, logisch als men kan vertrekken tussen halfnegen en twee uur!  Ik heb toch altijd wel geregeld andere mensen gezien.  Dat was goed zo.  Bij te veel bikers wordt ik te fel opgejaagd als trage rijder, maar moederziel alleen rijden is ook niet leuk.

 

Het laatste stuk van de terugweg zag er wat anders uit dan dat ik gewend ben hier.  Wat meer straten en hier en daar nog een bospaadje.  Uiteindelijk doken we dan weer de bossen in achter de huizen en de sportvelden en na nog enkele ommetjes op de vele tracks die hier liggen, waren we weer bij af.  De voetballers waren actief op het plein.  M’n fiets proper gespoten en weer op de auto gezet.  Daarna onder de douche.  Het was nog druk in de kleedkamer.  Het was ook de eerste keer dat ik hier eens onder warm water kon staan!  Dat deed deugd en ik kon proper weer naar huis.  Eerst nog wat uitgerust in de zaal bij een drankje en één van de tijdschriften wat doorbladerd.  Ik zag er mensen die ik niet ken maar die ik er bij eerdere toeren vanuit Holheide ook al had zien zitten, zo ook de dames die aan de soep stonden.  Tijdens de terugweg viel het me op dat Overpelt toch wel een eind van mijn stek gelegen is, want ik rijd er ruim een uur en een kwart over met de auto.  Via Postel en de E34, dat is rustiger rijden dan de E313.  Thuis m’n fiets nog proper gemaakt in het donker onder een halogeenlamp met bewegingsmelder en die dus geregeld uit gaat!  Want vandaag ben ik m’n hartje gaan ophalen in de speeltuin hier dichtbij, over de Nederlandse grens, in Hoogerheide.  Ik was in ieder geval goed moe en blij dat ik me ’s avonds in de zetel kon zetten!  Mooie tocht van de Bokkerijders.

Link: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?p=1163593#1163593