Die goede Sint...

Als jullie de beelden op de website van greyhounds in nood gezien hebben en dan deze harmonieuse foto bekijkt dan is dat toch een hemelsbreed verschil!
Deze 3 galgos Luna, Zorah en Cloë hebben nu een liefdevol en heerlijk leven ten huize van mijn vriendin Hilde, een vrouw met een echt dierenhart!
Zij zitten en liggen hier nu gezellig tesamen en genieten van de rust en de gezelligheid.
Eindelijk kunnen ze verder leven zonder pijn en leren om terug vertrouwen te krijgen in de mens...

Gisterenavond werd te Roeselare een "Benefiet kaas en wijn-avond"  gegeven ten voordele van vzw Greyhounds in Nood.
Het werd een gezellig samenzijn met talrijke Greyhounds liefhebbers en andere sympathiezanten.
Maar het hoogtepunt van de avond was een optreden van Mama's Jasje, die zelf ook een Greyhound heeft geadopteerd.
Men mag hier wel spreken van een geslaagde avond.
Een pluimpje voor de organisatie want alles was tot in de puntjes verzorgd.

Op de foto kan je Mama's Jasje zien tijdens zijn succesvol optreden.

Mijn vriendin Hilde en ik staan hier aan de zijde van Mireille Broeders, de stichtster van vzw.Greyhounds in Nood.
Ook mijn vriendin heeft reeds 3 galgo's geadopteerd en die leven voortaan aan haar zijde waar ze een liefdevolle nieuwe thuis hebben gekregen.
Ik zal jullie maar de gruwelijke details besparen waaraan deze dieren werden blootgesteld, vooraleer Mireille ze vanuit Spanje ging ophalen.

Wil je er meer over weten over deze vereniging ga dan naar:
www.greyhoundsinnood.be

Wanneer ik Tibo's hok een grondige schoonmaakbeurt geef dan volgt hij alles zeer nieuwsgierig vanop mijn schouder.
Maar ik was hem efkes uit het oog verloren en hij profiteerde er natuurlijk van om wat kattekwaad uit te halen.
Alhoewel dat zelden voorvalt was hij toch op een lampekap gaan zitten en had er het één en ander al losgepeuterd.
Zijn 2 guitige oogjes bekijken mij met grote onschuld aan wanneer hij daarvoor berispt wordt.
Hij doet natuurlijk alsof zijn neus bloedt, maar het bewijs ervan is wel degelijk te zien...

De akkers liggen er nog wit bij na die hevige sneeuwval van het voorbije week-end.
Maar op de wegen en in de tuin verdwijnt de sneeuw zienderogen.
Als afscheid aan de adembenemende mooie sneeuwlandschappen, laat ik jullie nog een foto zien.
Dit beeld heb ik zaterdag genomen achteraan mijn tuin.
Wie weet zien we van heel de winter nog één enkel vlokje neerdwarrelen!...

Sneeuw had ons Blondie nog nooit gezien maar dat schrikt haar niet af, om in die natte koude ondergrond, toch nog op zoek te gaan naar die mol.
De mol die al sinds een paar weken de tuin omtovert in een maanlandschap.
Wie zegt dat poezen niet van natte pootjes houden?
Hier trekt ons Blondie er zich niets van aan en speurt en wacht met engelengeduld tot ze haar prooi te pakken krijgt...

Hier lopen Rusty en Blondie zij aan zij met de neus aan de grond.
Zij zoeken nu tesamen naar die mol, ook al zit hij verscholen onder de grond en een laagje sneeuw.
Moest ik dit nu vertellen dat hond en kat tesamen op mollenvangst gaan, wie zou mij dan geloven?
Maar bij deze foto bestaan er toch geen twijfels...

Vandaag is het moment om mijn blog een winters tintje te geven.
Dus i.p.v. Tina geschreven in het zand wou ik dat even uittesten in de sneeuw.
Dat lukte mij vrijwel zeer goed, doch ons Misty wou ook haar pootjesafdruk op de foto.
Je ziet haar hier voorbij paraderen alsof er geen vuiltje aan de lucht is...grappig toch wel?...

Als we onze weermannen en -vrouwen mogen geloven dan staan we aan het begin van een winters prikje.
De vraag is natuurlijk was dat  te betekenen heeft? Onze noorderburen noemen zoiets "het kan vriezen of het kan dooien".
Kortom, we zien wel wat ervan komt al vind ik de schaapjeswolken als voorbode wel mooi om eens in beeld te plaatsen.
Het hoeven niet altijd sinterklaaskoeken te zijn!...