spectaculaire stoomontwikkeling

Als inwoner van de Westhoek en spoorwegfanaat, kan ik niet anders dan eens een werk van de magische realist Paul Delvaux te tonen.  Heden, en tot 4 januari, heeft in Veurne de tentoonstelling "zeven maal zeven in Veurne" plaats in het Landhuis, Grote Markt, in Veurne.  Onderwerp dit jaar : PAUL DELVAUX!!  Op het einde van zijn leven woonde Delvaux in Koksijde en in Veurne.
Hierbij "Het jonge meisje en de trein".

Opsporingsbericht...
voor Antwerpenaren en vooral Wilrijkenaren
Klik eens op de foto en hij wordt groter!  Ik zoek de grote heer van de foto en de vrouw met de twee kinderen aan de hand. Van het meisje aan de hand van haar moeder heb ik een andere foto op blog "Kunstschilder G Bulcke" staan.  Deze foto moet gemaakt zijn tussen 1950 en 1953....  En nu mijn verhaal  :  Ik herinner me nog dat mijn moeder een foto had van een jong meisje dat ik niet kende.  Zij vertelde dat, tijdens de tweede wereldoorlog, haar ouders en grootouders als vluchtelingen naar de Westhoek waren afgezakt.  Ik stel mij de vraag of iemand met de schaarse gegevens kan helpen om de nabestaanden terug te vinden : De vader van het meisje heette PAUL (familienaam Lievens??), hij was KLEERMAKER en was, in zijn vrije tijd, BUIKSPREKER, de moeder heette HERMINE (familienaam De Coninck??).  De naam van het meisje ken ik niet meer.  Er was ook nog een broer van dat meisje.  In de jaren '60 had de vader (PAUL) in WILRIJK een kledingszaak of hij werkte er (denk ik).  Ik meen zelfs dat er boven die zaak een molen stond.
Intussen stond ik vorige week bij VTM op 'de Stip' en ik kreeg goed nieuws : het meisje/de vrouw die ik al zo lang zoek is opgespoord en ik kan haar volgende week ontmoeten!
Bedankt, bloggers om te helpen zoeken.  Wil je meer weten? Kijk dan nog enkele weken naar 'de Stip' op zaterdag- en zondagavond!

Ik zoek (gewezen) inwoners van Wilrijk, die de familie Lievens of De Coninck hebben gekend, die in de "Wolmolen" woonden rond 1960!
 
Hierbij een "telegram" uit Wilrijk van 9.4.47, mijn enige aanknopingspunt met een familienaam...Wat heeft dit te maken met 'openbaar vervoer'?  Wel het paard was een van onze eerste vervoersmiddelen, zeker???
Klik eens op het telegram !

Ikzelf ben geboren en heb mijn jeugd doorgemaakt in ESEN.  Esen is, sedert de eerste fusies in de jaren '60, deelgemeente van Diksmuide en is, als je vanuit richting Roeselare naar Diksmuide rijdt, de "voorstad" van.
Toen ik er woonde was het een onbekend dorp van 1800 zielen.  Esen is intussen bekend geworden, omdat de oude brouwerij Costenoble werd overgenomen door "de dolle brouwers", en deze mensen én hun bieren, bekend zijn tot aan de andere kant van Vlaanderen!!
Maar zoals zovele dorpen tegen de Yzer, heeft mijn dorp ook een triestige geschiedenis meegemaakt, tijdens de eerste wereldoorlog.  Eén van de plaatsen, waar vele Esenaren onschuldig werden doodgeschoten was dan nog uitgerekend in de brouwerij Costenoble (bovenste foto uit 1910). Kan ik jullie een plezier doen met wat uitleg over deze geschiedenis?
Het station van Esen werd (uiteraard) tussen 1914 en 1918 volledig verwoest.  De onderste foto is het station van rond 1910.  Het station situeerde zich tussen Lichtervelde en Diksmuide op de lijn 73.  Er waren de stations Kortemark, Handzame, Zarren en Esen, alvorens in Diksmuide aan te komen.  Er is geen station meer in Handzame, Zarren en Esen sedert 1984.

Hiernaast een foto van "la gare de Dunkerque", zoals die Fransen dat zo graag zeggen.  Veel volk op de been, maar waarschijnlijk niet om van het Franse Duinkerke, over Adinkerke-De Panne naar Gent of Brussel te sporen, want toen deed je daar nog méér dan 5 uur over.  En nu??? NU IS ER ZELFS GEEN TREIN MEER tussen Dunkerque en Adinkerke, en vanaf Adinkerke-Panne naar Brussel doen we er 105 minuten over.  Trekhaak 73 hoopt om het spoor tussen Duinkerke en Adinkerke in ere te herstellen. 

Een ogenblik Vrede !

Het enige mooie moment van de hele oorlog aan de Yzer, hebben de soldaten meegemaakt aan de Hoge Brug te Diksmuide, bijna op de plaats waar nu de Yzertoren staat.  Het was Kerstmis 1914, aan beide oevers van de rivier lagen de soldaten ingedijkt in hun slijkerige loopgraven.  Het was bitter koud, de bijtende oostenwind zweepte over de hard toegevroren vlakte.  Het was er ook stil : de kanonnen en mitrailleurs zwegen en er was geen enkel geweerschot!

Doch opeens, hoor!  Stemmen, zingende stemmen, eerst aarzelend, dan vaster, aanzwellend tot een machtig kerstlied.

Ja, ’t komt van over de Yzer, uit de  Duitse loopgraven!

De onzen, verstomd eerst, juichen begrijpend toe en uit Vlaamse soldatenborsten galmt als wedergroet een kerstlied.  Wedergejuich der Duitsers!

Méér zang, samenzang van “stille nacht”, er wordt geroepen : Kerstnacht, nacht van vrede, niet schieten!

Eén der onzen waagt het hoofd boven de schansen, nog een, nog meer.  Er wordt verbroederd.  Sigaren, chocolade en allerlei snuisterijen worden elkaar over het ijs van de Yzer toegeschoven.

Een Duitse soldaat laat verstaan dat hij een priester vraagt, die een aandenken aan deze nacht mag ontvangen.  Daarna ontvangt een Belgische aalmoezenier van een Duitser een remonstrans, die zij in Diksmuide ontdekt hadden.  Het was de remonstrans uit de hospitaalkapel van Diksmuide, die de zusters, alvorens te vluchten, hadden verstopt in de kolenkelder en die door de Duitsers werd gevonden.  Hij was ongeschonden, behalve het kruisje bovenop, dat intussen ontbrak.

Toen kunstschilder Sam de Vriendt in 1930 van Diksmuide de opdracht kreeg om een oorlogsschilderij te maken, herinnerde hij de gebeurtenis van kerst 1914, en hij liet zijn fantasie de vrije loop : hij schilderde een Duitse soldaat (met pinhelm) en een Belgische piot, met de monstrans onder de arm.  Beiden aanbidden, in de vlakte, met op de achtergrond de Yzer, het Kerstkind….

De legerleiding was met deze tijdelijke wapenstilstand weinig ingenomen.  Men kon van deze hoge heren, die ook wel op hun manier en zover mogelijk achteruit de kerstnacht hadden gevierd, toch niet vragen, de schoonheid aan te voelen van wat er te Diksmuide was gebeurd!  Zij namen het dus zeer kwalijk op en de twee ondergeschikte officieren, die de ‘verbroedering’ niet hadden willen beletten, werden zéér zwaar gestraft.

De schilder, Sam de Vriendt, geeft toe dat dit schilderij de werkelijkheid niet uitbeeldt, maar de geest is juist.  Het is een Kerstschilderij, een vredesschilderij geworden!  

klik eens op de foto!
NEE, ik ga hier niet in het Portugees schrijven!  Alleen mijn verhaal doen.
Toen ik in 2005 in het Noorden van Portugal was, heb ik het bedevaartsoord "Bom Jezus" ("Goede Jezus") bezocht.  Het oord ligt op een hoogte en je kan het bezoeken langs trappen (bedevaart doen) of met een tandradtreintje dat je naar omhoog brengt.  Uiteraard ga ik het hier over het treintje hebben.  Het speciale aan de twee treinstelletjes is, dat het wordt aangedreven door... water!!  En het werkt zo : met een stalen kabel zijn beide stellen aan elkaar verbonden, via een katrol.   Als het ene beneden staat, bevindt het andere zich boven!  Een reservoir, waarin méér dan 3 m³ (3000 liter) water kan, wordt boven gevuld, de remmen gelost en de zware trein komt naar beneden, maar vermits een kabel de verbinding maakt met het stel beneden, wordt de onderste naar boven gestuwd.  Als de trein beneden/boven komt worden de remmen vastgezet, want alles blijft veilig, en een klep zorgt bij de onderste trein dat het water ontsnapt.  Intussen is men boven bezig met het reservoir te vullen, en zo verder...   

Klik eens op het beeld hiernaast en je zal een prachtige foto zien van een motorstel over de Leie nabij Deinze!.
De fotograaf, Alain Janmart heeft het over "Aarsele" met datum 10 juli 1989!!