Leegte

Ik heb het gevoel

dat ik iedereen thuis mee ‘down’ breng…

dat ik ‘de’ negatieve impuls ben…

dat iedereen thuis mee ‘burn-out’ wordt door mij…

dat thuis iedereen ‘stil’ en ‘ziek’ wordt door mij…

Waar is dan toch

mijn enthousiasme?...

mijn ambities?...

mijn gedrevenheid?...

mijn perfectionisme?...

mijn temperament?...

dat sociaal bewogene van mij?...

die impulsiviteit waar iedereen het over heeft?...

mijn gevoel voor humor dat mij altijd recht hield?...

Of ben ik dan gewoon een controlefreak, die ongeduldig van uit een minderwaardigheidscomplex nogal autoritair en koppig op z’n bek is gegaan?...

Nochtans… wordt ik ’s morgens wakker met veel goesting om te bewijzen dat ik bergen wil verzetten… met het goede voornemen om beter te luisteren en te begrijpen... om iedereen in de watten te leggen… enfin ‘houden van’ dus!

Och… ik moet

minder freaken op controle…

geduldiger worden…

meer geloven in mezelf…

wat meer bescheidener en gewilliger zijn!

De chaos in het hoofd wordt minder…

Het verloren zelfvertrouwen begint zich te herstellen…

Ik geloof alweer in de toekomst…

De fysiek is nog matig…

Mentaal ben ik steeds minder in de war… soms…

Ik wil al wel zo graag, maar kan nog niet echt… lang...

Emotioneel ben ik nog wisselvallig…

… Maar de pijn begint overal weg te nemen…

Ik moet gewoon mijn hoofdje verder leegmaken…

Echt zelfvertrouwen heb ik eigenlijk nooit gehad… dus…

Het terug geloven in mensen zal van de toekomst afhangen…

Rust roest zegt men… maar het doet mij deugt…

Ik moet me blijven heroriënteren…

Niet absoluut willen wat ik kan, zal nog het moeilijkste zijn…

Dankbaar wil ik zijn… altijd en overal…

… Geloof me, ik begin er terug in te geloven!…

Soms zou ik een hoekje willen kruipen
helemaal alleen
in foetushouding
m'n ogen dichtgknepen
en m'n vingers in m'n oren
 
Weg van alles en iedereen
verstand op nul
gevoelens uit
onvatbaar voor problemen
volledig in het duister
 
In 't verste hoekje van de kamer
waar het stil is
en toch warm
m'n ogen vol van tranen
waar niemand het kan zien

Ben ik dan echt die ‘autist’ die in de war geraakt als z’n planning wordt gedwarsboomd?...

Ben ik dan echt die ongeduldige mens die slecht gezind wordt als anderen hun afspraken niet nakomen?...

Ben ik dan echt dit soort man die dat dan uitwerkt op hen die hij eigenlijk liefheeft?...

Misschien wil ik niets door anderen opgedrongen krijgen?...

Misschien ben ik wel een beetje te autoritair en verdraag ik geen bemoeienissen van anderen?...

Of misschien ben ik alleen maar te moe om gedurig m’n planning aan te moeten passen?...

Ach… ik zou zo graag geduldiger, verdraagzamer en minder een perfectionist willen zijn… bevrijd van alle stress…!

Als ik mijn eigen psycholoog zou zijn, stelde ik de volgende diagnose…

…WILD RIVER SYNDROME…

Blijkbaar ben ik ooit met mijn levenskano in een voor mij veel te wilde rivier gestapt… vol goesting om alles aan te gaan… overtuigd om alles aan te kunnen…

Peddelend in het wilde water….uitdagende stroomversnellingen doorstaan… draaikolken omzeild… rotsen vermeden en bochten genomen…

Hoe dikwijls ben ik dan toch met mijn hoofd tegen die rotsen gestoten?

Hoe vaak ben ik wel niet kopje onder gegaan?

Maar elke keer opnieuw boven water gekomen, adem gehapt en verder gepeddeld… en nog eens… en nog eens… en nog eens…

Blind voor de medepassagiers die mee kopje onder gingen…

Doof voor de waarschuwingen langs de kant…

Koppig…verstand op nul…blik op oneindig… spieren gespannen, de peddel stevig in de hand… de eigen pijn verbijten…  de vermoeidheid negeren…

Uiteindelijk opnieuw kopje onder… worstelen, maar niet boven komen… verdrinken in mijn eigen wilde rivier.

…HOOGTIJD OM KALM WATER OP TE ZOEKEN !!!

Chaos in het hoofd…

Verloren zelfvertrouwen…

Niet meer geloven in…

Fysiek opgebrand…

Mentaal in de war…

Wel willen, maar niet kunnen…

Emotioneel…

Pijn… overal.

Tijd voor BURN-IN

Hoofdje leegmaken…

Zelfvertrouwen herstellen…

Terug geloven in… vooral mensen…

Rust…

Heroriënteren…

Niet absoluut alles willen wat je kan…

Dankbaar zijn… altijd en overal.