Fields of gold

Je kwam in mijn droom vannacht
Tussen maan en sterren zag ik je lieve gezicht
Je stem fluisterde woorden zo zoet en zacht
Je gestalte ruiste nader in het vage licht

Heel teder beroerden mijn vingers je zijden haar
Je hart ontvouwde zich als een gouden bloem
En je ogen zongen een lied zuiver en klaar
Toen verdronken wij in de zaligheid van een zoen

Lieveling, een droom weefde zich door mijn gedachten
Zo heerlijk, zo kosmisch, nooit te verwachten
Als een guirlande van onaards mooie rozen
In die waan vond ik volmaakt geluk en verpozen...

De maan verhaalt in zilveren tekens

van het land dat niet bestaat

Het land van gouden dromen

Het land waar verlangens

wonderbaarlijk vervuld worden

Het land waar zon de koning is

en vrede de koningin

Het land waar geliefden

warmte drinken

uit elkaars handen

*

Zo klinkt de hymne

van een onmogelijke liefde

De pijn van verlangen

geboren uit de drang naar geluk,

hartstocht en genegenheid

De hunker van zoete smart,

ondraaglijk wegend

in eindeloos wachten

Paradijsvogel, engelvrouw,

schitterende illusie

Vaar wel,

voor altijd,

onbereikbaar

in je hoge woon...

*

De weg
tussen mijn
en jouw bewustzijn
is eindeloze zee...

De zee
die ruist
deint
als het silhouet
van een vrouw
met een blik
vol eeuwigheid...

Vannacht
zal ik slapen
in jouw dromen
je koesteren
als zonwit licht...

En het verlangen
in mij
zal fluisteren :

Wees werkelijkheid
verga nooit
ik heb je lief
zo lief...

Bleke luchten ademen
zacht aquamarijn
en broos leliewit

Hemelhoog in het zwerk
klinkt het lied
van de avondvogel

Weemoedig teder
koester ik de koralen
die hij weeft
door de ijle rivieren
van de regenwind

Als hij zingt
over jou, vrouw
die naar me lachte,
zo lieflijk
wil ik sterren strooien
sneeuwrozen in de dageraad
je al het goud schenken
van zonovergoten dagen
met je wonen
in vederlichte wolkentorens,
voor altijd…

Water, heldere spiegel
op bleke bergen
koud sterrenlicht
Eeuwig maagdelijk water
zacht ruisend verhaal
tekende zijn verre weg
in onmetelijke rust

En ik zag de glans
van je schreden
de wonderlijke gloed
van de blauwe maan
op je stil gelaat
de schaduw
van je tere silhouet
dansend in het zilver
van de fluisterende stroom

Nu vraag ik me af
waar je heen ging
o vrouw zo lieflijk

Ooit koesterden wij
dezelfde droom
jouw hart
en het mijne
over het beloofde land
de nachtbloem van geluk...

Zag je het licht,
het dwaallicht
van de sneeuwvogel

Zag je het,
toen het broze blauw
van de zomerluchten brak
in de scharlaken stilte
van de valavond...

Ik droomde je naam,
betoverd door de klank
van zijn wondere lied

Toen verdween hij
in de ijle nevels,
ver achter de heuvels
van stille hoop...

In het schrijn van mijn hart
rust de gouden ster
die hij mij bracht

Zij draagt het beeld
van haar
die ik eeuwig bezing
mijn smaragd,
mijn zilverschoon,
mijn prinses,
mijn allerliefste...

Liefste, ik zie
de nerven van je handen
de gouden lotus vlammend
in het licht van je adem

O, je bent
fel als moordend vuur
maar ook
het zachte avondrood

Je lippen zingen

over de mijne
als de branding
van verre kusten

In de broze meren
van je ogen
weerspiegelt zich
een geheimnis....
de verlokking
van eeuwigdurend geluk....

Je koestert een droom
zoals de wind
die boomwoorden fluistert
onder de blauwe cipres
en je zoekt
in het laatrood
naar een naam,
zo dierbaar
een belofte,
zo magisch

De donkere schaduwen
in je ogen
in je haar
verlangen naar
een gevleugeld hart
ragfijn en teder

Waar is de ster
bezongen in je lied
Waar schuilt toch
de vervulling
van die waan...

Dromen worden geboren

in een vergeten land
een land waar geen smart bestaat…
Koester die dromen

bouw ze om tot paleizen,
bloemenparadijzen

wolkenwegen

rivieren van magisch licht...

*

Een lieflijk glorende dageraad

Dauwparels op een rode eglantier

Kom lief en dans...

dans onder de witte zonnevlam...

de gouden hemelbomen...

de blauwe regen...

*

Ginds ligt een eiland verloren

in eindeloos azuur

zo mooi

zo oneindig mooi....

Vaar daarheen met mij

Laat je dragen

op de zachte armen

van de nachtwind...

Ik herinner mij de mooie dagen,
de tedere warmte in jouw ogen,
je woorden vol troost,
je onvoorwaardelijke liefde…

En, liefste
weet dat
wanneer je zelf aan het einde zult komen
de transparante muur
van ongezien licht
de poort zonder sleutel
gekleed in hemels wit...
Je zal glimlachen
helder en onbevreesd...
En ergens – heel apart
zal een engelenkoor
de mooiste vespers zingen
Pessoa’s hoopvol vers :
“Wanneer de lente komt”

Liefste,
Ooit verwacht ik jou,
Nadat je goed geleefd hebt,
Nadat je jouw gouden hart
geschonken hebt
aan jouw en mijn geliefden...

Vaak brandde de woestenij
Was het land leeg
Bloeide de nacht zonder zin, ijzig
Hunkerden de wortels naar licht,
het droomrood van een teder dagen

Toen kwam jij, liefste

Weet je nog
hoe we dwaalden in het maanlicht
in het zilver van de zee verzonken
zacht vuur uit een dauwkelk dronken

Herinner je je nog
de geheimen die wij elkaar schonken
het lied van je gratie, toen je bloemen plukte
het heldere water van je ogen, dat mij verrukte

Ken je nog
de verhalen, die de wind zong door je haar
de stralen van eindeloze liefde voor elkaar...

In het avondrood
van mijn herinnering
sluimert jouw naam

En ergens
diep in mij
slaapt de hunker...
het verlangen
naar jouw wezen...
bitterzoet
en onweerstaanbaar...

Brandend
als de zon
die goud zaait
door het fluisterend graan...

Teder
als de wind
die de knoppen streelt
van droomrozen
onder de blauwe maan...

Die dag was je geboren

en sindsdien waren ze talrijk

de dagen...

donkere en lichte

als de kralen van een eindeloze ketting...

*

Je bent oud geworden

je ziet het aan je handen

gerimpeld

zwakker dan vroeger

toen ze alles konden...

*

Maar je ogen zijn onveranderd

Een spiegel op een mooie wereld

vol herinneringen aan jou...

aan elkaar...

Een heldere blik vol liefde...

Broze jasmijnbloemen geuren

in de maanbleke nacht

Je grijpt mijn onzichtbare hand

zoekt beschutting

in mijn armen

tegen het lege duister...

Je fluistert woorden

zachter dan de wind

ijler dan een rozenblad...

*

En je hoort een innig koraal

een lied van sterren

een verhaal van wolken

van een geheim dwaalpad

in een verborgen droomvallei

purpergroene heuvels

zonwitte dagen

waar het geluk woont

in het laatste huiselijk huis...

Er zijn mensen

die licht ademen

een waterval van magie

transparante schoonheid

*

En werelden vol extase

als het goudrood

boven een loden zee

de geur van lente

in bloesemende gaarden

het zorgeloze lachen

onder purperluchten

*

En heldere ogen, sterren

die schitteren als

de mooiste zilverparels

in de dauwkelk

van onze dromen...

Zoals de nachtwind zingt

onder de okervlammen van de maan

de tere knoppen streelt

van anjers en van rozen

Zoals een wonderlijk iets sluimert

in duistere schaduwen

maar plots ontwaakt in volle glorie

en schittert in de spiegel van mijn ogen

*

Zo straalt het licht van jouw magie

in mijn hart, mijn lief

als de schoonheid van parels

in blauwe diepten

als het lied van de nachtegaal

de zoetheid van een eeuwige kus

als een gebaar van tederheid

een vage glimlach

een woord van troost

als dat wat onvergankelijk is

eeuwige zilverschijn...

Je woorden zweven
rimpelloos
in mijn gemoed

beklijven

in de nevels
van mijn herinnering

En ergens
beroer je me...
steeds weer...
zacht…
koel en helder…

als wieren onder water...

Ik verdwaal
in jouw droomgezichten
jouw dal van vergetelheid
beladen met verlangen
maar ook met dat
wat onverdraaglijk
is misgelopen...

Ik ken jou niet...

noch de wereld achter je ogen...

of het lied van je bestaan...

de klank van je stem...

je lach in zonwitte dagen....

je tranen in de nacht...
*
Maar ik zie de dromen
die bloeien
in je woorden

in je hartsverhalen

dag in dag uit...
een leven lang...
eeuwig...

De eerste uren van haar dag
was de aarde woest
levenloos, brandend leeg
En in de volgende nog steeds
Enkel helse vulkanen
en razende winden
teisterden haar oppervlak

Slechts tegen de avond
doken de eerste ééncelligen op
in de oersoep van de oceanen
En maar een paar minuten geleden
vochten onze verre voorouders
hun levensstrijd uit
En tenslotte, in de vorige seconde
van de aarddag manifesteerde zich
de denkende mens
En met hem zijn goden, zijn dromen,
zijn illusies, zijn zelfbedrog

Maar ook zijn blik
op de naakte rotsen
boven de afgrond
op de eindeloze leegte
van ruimte en tijd

En zijn inzicht in het feit
dat zijn bestaan niet meer is
dat een korte lichtflits
tussen twee eeuwigheden
van duisternis...