Als bloemen ben jij

In a secret valley

Of my restless mind

I saw a noble woman

Sweet and kind

Rare gifts she scattered

As trough my dreamworld

She passed apace

Divine smile, when she met

And clothing this veiled place

With loveliest reflection

Of her face...

Een vrouw

in de menigte...

Ver onder de gouden koepel

van het station

glimlachte…

*

Toevallig ving ik

haar lach op...

Sprankelend was die glimlach

als een zilveren ster

in mijn hart…

*

Ik weet niet waarom...

maar zij was zo mooi

zo mooi...

zo mooi...

toen ze glimlachte...

Ik droomde dat je mij voorbij zweefde
nauwelijks waarneembaar,
als het ijle blad van een witte roos,
als een schaduw die het licht van de sterren
even deed verbleken,
of als een zwaluw die slechts een ogenblik
te ontwaren was boven de boomtoppen
om dan weer te verdwijnen
Jij was als een zonnestraal
die een wijle door het grijs brak,
de hele omgeving in gloed zettend...
*
Zo voelde het toen ik het geluk had
je te mogen kennen, hoe kort ook
Je betoverde me, liefste
Je deed me de wereld schouwen
in een zalig schitterend licht...

In de winter

onder de sneeuw...
dromen zaden
van een nieuwe lente...

Want als die komt

zal de zon
weer schijnen
boven de vallei
van vergetelheid...

En zullen
verloren dromen
weer zingen
van dat wat
onbereikbaar lijkt...

En zal je
weer rusten
onbekommerd...
In de tedere armen
van een zacht begrijpen...

Door de windingen
van haar zonnig haar
weefde hij een guirlande
een broze krans
van blauwbloesems
sterren van aquamarijn
*
En hij zag hoe
het tedere koraal
van een glimlach
als een vlinder
over haar lippen zong
*
En hoe ze fluisterde :
Vergeet mijn warmte niet
het lied van mijn hart
Hou van me

mijn lief...

*

Hou zo van me...
Nu...
Elke dag...
Steeds weer...

In de tempel van het woud

tussen beuken
bruine kathedralen
doodstil mijmerend
fluistert het lover onhoorbaar
het geheime verhaal
van regendruppels
de dromen van de wind

*

En over de wijde heuvels
verborgen valleien
lome rivieren
zeilen zwijgend
de wolkenschepen
met boven hen
het verre niets
het lied van oneindigheid...

Glanzend is haar vlucht
sneeuwwit getooid
Glinsterende druppels boven de wind
De schreeuw van het brood
gesmoord in het water...

*

In de spiegel van mijn ogen
zie ik plots jou,
droomvrouw,
zo lieflijk
Een glimlach, onnavolgbaar
gebogen als het ranke riet...

*

O liefste, de smart van mijn hart
verzacht jouw blik niet
Je schrijdt als een koningin
vertoevend in een wereld
die mijn gedachten niet kent...

*

O flos, bitterschoon, weergaloos,
jouw periant bloeit zo dichtbij
en toch zo veraf,
in de diepte van een bron
die mijn zinnen bedriegt
Waar is je geur,
zo rond en kostbaar

*

Eenzaam is de nabije verte
Kil de zekerheid
van mijn hopeloos verlangen
zich uitstrekkend voorbij
de grenzen van tijd en ruimte...

Zoals de wind koralen weeft
door de gewelven van de nacht
Blauwbloesems zacht sluimeren
in de boezem van het woud

Zoals het leven weer ontwaakt
in de zomer van de wereld
De gloed van schoonheid straalt
in de spiegel van heldere ogen

Zo verlangt mijn zijn naar jou

als naar een glimlach
broos en teder
een warme zonnestraal
boven een verre vallei

als naar een wonder verhaal
dat nooit zal eindigen
een vreemde melodie
maar o zo mooi
die ik nooit vergeten zal

En als je op een avond

bij mij terugkomt

van het strand en de meeuwen,

zal ik proberen

de sporen in je ogen te lezen,

en als je weent,

de wolken op te lossen

in een wenkende schemering

vol fel rood

en zacht pastel

daar waar de zon aan de horizon

in haar eeuwige omarming

de zilveren zee kust...

Ze vroeg : Hou je nog van me
Ik tastte naar haar hand
Een tere bloem op een open palm

Stil, omdat woorden overbodig waren
schreden wij door groen vol gele stippen
Nooit glansde azuur zo diep
straalde de zonnengloed zo fel
De wind streek over de harp van haar haren
ze streelden mijn gezicht

Kijk eens, zei ik ,daar in de verte
Ze volgde ze met haar ogen
kraanvogels, sneeuwwitte arabesken
magische schoonheid in blauwe oneindigheid
zwevend boven de zinderende zomer
als een onwezenlijke droom

En het leek alsof de zomer zong
Het klonk als een magische melodie
een zoet koraal van eeuwig zijn
Een ogenblik van pure extase
volmaakte harmonie
perfecte eenheid...

Ik wens je de vrede

van maanlichte nachten

koel en sereen

*

Ik wens je de zachtheid

van een scharlaken valavond

warm en troostend

*

Ik wens je dromen

vol tere wazen

parelende luchten

kristallen licht

*

Ik wens je puur geluk

bij het genieten van

sterren en dauwparels

zonnegloed en windverhalen

*

En bovenal

wens ik je

de sublieme magie

de onvolprezen zoetheid

van juichende liefde...

*

De maan glanst helder

in het uitspansel

als een puurwitte cirkel

omgeven door licht…

*

Brengt gescheiden harten

weer samen

met een wederzijdse gift

van stralend maanlicht…

*

Het baart intense vreugde,

dit elkaar weerzien

in een schitterende droom

alsof wij één enkele vlam zijn…

*

In het avondrood
van mijn herinnering
sluimert jouw naam ...

En ook al kom je nooit...

Zie ik je nooit...

Ik zal op je wachten…

Altijd...

Mijn zielsverwante...

Mijn au-clair-de-la-lune...

Langs de koperen zoom

van het esdoornbos

tussen parelamanieten

en bedauwde varens

ontwaar ik jou

vrouwe zo lieflijk...

*

Omgeven door stralen

van de bleke nevelzon

zingen je ogen een magisch lied

woorden vol zoete tover

verlangen naar hemelse gouwen

zomerdromen voorgoed vergaan...

*

En je lacht naar mij

een fontein van gouden warmte

schrijdt dan verder

door de schrale struwelen

van het herfstlandschap

getooid met een spinragbloem

verdwijn je in de schaduwen

van mistige verten...

In de vale spiegel van de dageraad

merkte ik, langs de vloedlijn van een droom,

de contouren van een ijle gestalte…

Op een rots in de branding stond een vrouw…

Haar haar golfde in de tijdwind...

Zij had de hemel in haar ogen…

En in de glans van haar licht

vermoedde ik een intens verlangen…

De hunkering naar eenheid…

Eén in twee…

Twee in één...

Ik denk dat er eeuwige schoonheid schuilt

in jouw denkbeelden...

want zoals jij de wereld ziet :
als een gouden traan in de zon,
een woord in een boom,

de wedergeboorte van een wonder …

Zullen wij elkaar weerzien,

na het einde van deze wereld ?

O efemerische bloem

op een stille heuvel

Een vlaag van licht

in een tovertuin

Een korte droom

van lieflijkheid…..

*

Een fonkeling in de ogen

gelijk maneschijn

of een zachte bries

als een woord

een handgebaar

of een omhelzing

een sprankel licht

dingen voor het hart...

O zeevrouw,

waarom bevatten

jouw woorden, jouw beelden

zoveel rijkdom...

een rijkdom die

mijn tanend hart opfleurt...

*

Ach lieflijke zeevrouw

zing je magische lied

over zee en wolken

een zilveren schip

het kelpwoud diep onder jou…

*

Wees vervuld van zonwitte dagen

eindeloos blauwe luchten

en de fluisterverhalen

van de wind in het avondrood…

Vol is de maan

boven de rimpels van de zee...

Ik geef jou een handvol maanlicht

wanneer ik je ontmoet in een droom...

Een droom in een klare nacht…

Maar meer ook niet…

Dan ons afscheid voor het gaan…

Heel alleen...