Zo, beste blogvrienden, hier ben ik dan weer

Hopelijk een beetje langer dan weleer

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan

De tijd van gaan is voorlopig van de baan

De tijd van komen is terug opengegaan

Even op adem komen en de geest aanscherpen

De gedachten verzamelen en het verleden verwerken

Maanden zijn verstreken, veel pijn en leed geleden

De zon is terug gaan schijnen, God luisterde naar mijn gebeden

Nog een beetje wankel op de benen, kriebels in de tenen

Knieën die knarsen in hun voegen, inspanningen die doorwegen

Maar alles goed overwogen, niks om te treuren

Er zijn erger dingen om over te zeuren

Elke dag is er eentje om te genieten, om naar uit te kijken

Met een traan en een lach, tussen armen en rijken

De Heer maakt geen verschil tussen zijn schapen

Enkel de mens zit zich schaamteloos te vergapen

Wees blij met wat je hebt, al is het slechts miniem

Het maakt niet uit hoe anderen je bezien

Firmin

Na een zware operatie eindelijk terug te been.

Toch wel een beetje ontgoochelt dat op uitzondering na van Nikki, niemand van de overige bloggers zich de moeite heeft getroost om zich de vraag te stellen wat er met me aan de hand was. Met andere woorden: men kan al lang dood en begraven zijn vooraleer er iemand aandacht heeft aan geschonken!

Daarom mijn bijzondere dank aan NIKKI, die ongeacht mijn afwezigheid, mijn blog dagelijks bleef bezoeken.

“Wie zonder zonde is werpe de eerste steen….” Een citaat uit de Bijbel met een verwijzing naar Jezus die met deze woorden de farizeeërs terechtwees. Farizeeërs en hypocrieten zijn nog bijlange de wereld niet uit, want als men sommige mensen hoort praten zijn ze de perfectie zelf. Ik maakte er een gedichtje over….
 

ER ZIJN MENSEN 

Er zijn mensen die het altijd beter weten,

hoogmoedig, hoog op hun toren gezeten.

Mensen die zich boven alles verheven voelen,

en hypocriet beweren het goed te bedoelen.

Zulke mensen stellen zich geen vragen,

nochtans zijn ze zwaar te beklagen.

Ze hebben geen medegevoel, geen rechtgeaardheid

Maken geen onderscheid tussen fictie en realiteit

Ze vertrappelen laaghartig hun medemensen

Op laster en roddel stellen ze geen grenzen

Eigen misstappen worden wijselijk verzwegen

Om een leugen temeer zijn ze niet verlegen

Dergelijke mensen verblijven in de onwetendheid,

zelf het uitschot te zijn van de sociëteit.

Op geen enkel ogenblijk staan ze er bij stil,

dat hun giftig gepraat en slechte wil,

vele onschuldige slachtoffers raakt,

en vele mensen diep ongelukkig maakt.

© Firmin

Iedereen verlangt gelukkig te zijn. Geluk kent echter een grote verscheidenheid.

Waar de ene “geluk” koppelt aan geld, is voor de andere “geluk” gewoon een kwestie van een goed gevoel over te houden. Ieder dus, beschouwt geluk op de eigen manier. Hoe ik het bekijk kan je lezen in onderstaand gedichtje. 

 

Wie zijn geluk opbouwt op het ongeluk van een ander leeft in schijn van de werkelijkheid!

Dixit: Victor Hugo

Mijn Nieuwjaarsgedicht
 

BESTE WENSEN

Vele grootouders leven in hetzelfde bootje. Waar we vroeger soms te streng optraden bij de opvoeding van onze kinderen, knijpen we thans de ogen dicht bij de kleine ondeugden van onze kleinkinderen. Dikwijls -tot ergernis van de ouders-  verzetten we thans hemel en aarde om onze kleinkinderen te vertroetelen. Opvoeding kan soms rare sprongen maken!

Het is bijna weer zover; Kerstmis! Een oorspronkelijk christelijk feest van ingetogenheid en thans uitgegroeid tot een familiefeest, gezeten aan een rijk gevulde tafel. Helaas is dat niet zo voor iedereen! Ik denk daarbij aan de vele daklozen en minderbedeelden die het zullen moeten stellen met de kruimels die van tafel vallen. Terwijl wij genieten van de warme huiskamer en onze buik opvullen met overvloed, zitten velen haast dood te bevriezen en vuilbakken af te zoeken naar een homp uitgedroogd brood. Mogen jullie gedachten bij deze hoogdag even bij deze sukkelaars vertoeven. Dat is mijn wens voor Kerstmis!

Als ik door de blogs wandel valt het me op hoeveel gedichtjes, gezegden en spreuken er geschreven worden over vriendschap. Daarentegen wordt er heel wat minder aandacht besteed aan de liefde. Nochtans staan we nergens zonder liefde. Zelfs vriendschap, is een zekere vorm van liefde.

Wie niet van de ander houdt kan geen vriendschap geven, noch vriendschap verwachten!
Wie zijn hart niet blootlegt verstikt de liefde!

 
Mijn interpretatie, van hoe ik de liefde aanvoel, vindt je in onderstaand gedichtje.