GELUK

Hoe dikwijls hebben we het niet over “die goede oude tijd”? Maar was dat ook zo? Ik heb er sterk mijn twijfels over! Ja, de mensen waren toen behulpzamer en doorgaans vriendelijker, en zelf stelden we ons tevreden met heel wat minder dan de dag van heden. Dat laatste vooral omdat er geen alternatieven voor handen waren. Maar goed overwogen, al bij al hebben we het thans toch voor een stuk beter. Wie daar niet akkoord mee gaat, zal ook wel zijn gelijk halen.

Mijn mening schreef ik hieronder in een gedichtje.

 

DIE GOEDE OUDE TIJD

Die goeie oude tijd, ‘t wordt wel eens meer gezegd,

en uitvoerig aan onze kinderen uitgelegd.

Dat er ook toen honger werd geleden,

en naar vrede werd gesnakt in onze gebeden,

zijn we blijkbaar vergeten,

of willen het niet meer weten.

Ja, er werden minder kredieten aangegaan,

en bij luxe werd er minder stilgestaan,

maar gelukkiger waren we er niet om,

en om te cijferen waren we meestal te dom.

Vergeleken met het hedendaagse leven,

was schoolgaan niet aan iedereen gegeven.

Voor velen was het aan hun twaalf uit werken gaan,

en van klokslag vijf tot s’avonds laat op de akker staan.

Voor stedelingen, een beetje minder gesleur,

 maar ook voor hen was het verre van rozengeur.

Vele ziektes en vroegtijdige sterfgevallen,

slikken van medicamenten die waren vervallen.

Een hedendaagse simpele operatie,

indertijd biddend tot God om zijn gratie.

Ja, die goeie oude tijd, ’t is maar hoe je bekijkt,

in welke mate het jouw geest verrijkt.

Het verschil tussen notabelen en het gewone volk,

was zo groot als de afstand tussen de aarde en een wolk.

De schoolmeester, de huisdokter en de dorpspastoor,

daar moest je de hoed voor afdoen in koor.

Zij hadden het voor het zeggen, punt aan de lijn.

Stilzwijgen was geboden, wou je niet de dupe zijn.

Middenklasse bestond er amper, er was geen vergelijk,

met een cent op zak was je al de koning te rijk.

Ja, er waren minder inbraken en minder vandalisme op straat,

maar wat viel er te stelen dat je rijker maakt?

Die goeie oude tijd, een beetje folklore,

een beetje melancholie rond de kerktoren.

Meer is het niet, meer valt er niet van te maken.

Wat was, dat was, nu moet ik nog een eindje verder zien te raken!

© Firmin

Over “liefde” bestaan de zotste verhaaltjes, maar één ding is zeker: als je diep van iemand houd zijn er geen grenzen die je niet kan overschrijden!

Hoe ik over "liefde" denk verwoorde ik in een kort gedichtje hier onderaan.
 

LIEFDE 

Hopen, geloven, verwachten

Overtuigd zijn in gedachten

Liefde overwint elke hindernis

Verdrijft elke zorg, elke bekommernis

Brengt vrede in je hart

Verzacht leed en smart

Liefde opent gesloten deuren

Vergeeft nukkigheid en zeuren

Verzoend onenigheid en lijden

Geeft kracht in minder goede tijden

Versmelt boosheid in tederheid

Schenkt aan het leven zekerheid

© Firmin

PLUK DE DAG ZOALS HIJ KOMT

Miljoenen sterren aan het firmament

Een volle maan die je toelacht

Maakt niet uit wat je doet of wie je bent

Ergens is er iemand die op je wacht

Lach, en voel de blijheid van het leven

Zelfs al ben je ziek, en doorsta je pijn

Probeer, al is het slechts heel even

Een momentje om gelukkig te zijn

Geniet van het mooie om je heen

Laat je gemoed niet verstoren door zorgen

Zelfs al ben je eenzaam, moederziel alleen

Ook voor jou is er nog een morgen

© Firmin

Respect opbrengen voor je medemens is minder evident dan het lijkt.

Kijk maar om je heen en je begrijpt wat ik bedoel.  

RESPECT

Respect, is opkijken naar de ander

Waardering opbrengen voor de persoon

Geen verschil maken tussen dom en schrander

Aanvaarden wie hij is, rumoerig of doodgewoon

Luisteren naar zijn gemoed

Eerbied betonen zonder ijdelheid

Begrip opbrengen voor wat hij doet

Oordelen en beoordelen in alle wijsheid.

© Firmin

Met schoonheid kan men alle kanten uit. Wie of wat schoon is voor de enen, kan minder in de smaak vallen van de anderen. Schoonheid is echter zeer relatief. Met een paar rijmpjes gaf ik er een eigen versie aan.

SCHOONHEID

Schoonheid is relatief, een beetje raar

Voor hem ben je de mooiste, zijn prinses

Voor haar de knapste, haar veroveraar

Het maakt niet uit, artiest of kunstenares

Wat telt is hoe je wordt bekeken,

hoe je met een ander wordt vergeleken.

Maar groot of klein, schoon of niet

Belangrijk is wat hij of zij in je ziet!

© Firmin

De onwetendheid van de jeugd is onschuldig.
Als kind, als opgroeiende teenager, en zelfs aan het begin van onze volwassenheid beelden we ons allerlei dingen in die zelden worden bereikt in ons verder levensbestaan. Gaat het niet zoals we ons voorgenomen hadden beloven we stellig daar verandering in te brengen. Meestal zonder resultaat. Je kan het zowat vergelijken met de loze beloftes die we ons jaarlijks opleggen bij de overschakeling van oud naar nieuw. Hoeveel rokers zweren niet bij hoog en laag bij aanvang van het nieuwe jaar te stoppen met roken? Hoeveel mensen beweren niet bij oudejaarsavond hun uitgaven drastisch te zullen verminderen? Zelfs weinigen slagen er daadwerkelijk in hun goede voornemens waar te maken. Zelf overliep ik mijn leven, en ondanks ik meestal erin slaagde een wending ten goede te geven aan mijn levensweg stel ik vast dat mijn inspanningen me bitter weinig respect hebben opgebracht. Vandaar onderstaand gedichtje.



DOOR DE JAREN HEEN 

 Ik was er 20, en zou de wereld verslaan,

alle wegen zouden voor me opengaan.

Ik zou gaan trouwen,

een nestje bouwen.

Carrière maken, succes nastreven,

een gelukkige toekomst beleven.

Ik werd er 30, vele dromen al vervlogen,

weinige wensen uitgekomen.

Luchtkastelen bouwen,

zoeken naar zelfvertrouwen.

In tweestrijd met de realiteit,

geen oog voor de werkelijkheid.

Aan mijn 40, nog altijd niet geleerd

had zowat van alles geprobeerd.

Mezelf voorgelogen,

mezelf bedrogen.

Vrienden werden schaars, familie werd vergeten,

niet luisterend naar mijn geweten.

Aan mijn 50, had ik begrepen, zou het veranderen,

zocht mijn fouten niet meer bij anderen.

Een knagend geweten,

waarden te zijn vergeten.

Verbittering maakte plaats voor liefde, domheid voor wijsheid.

Een nieuw mens was geboren, een hart vol blijheid.

Thans zoveel ouder, pijn is echter niet geleden

Een hart dat bloedt, beoordeeld op het verleden

Eeuwige strijd,

voor rechtvaardigheid.

Goede bedoelingen ten spijt,

desondanks naar het schavot geleid.

© Firmin

Echte liefde is onsterfelijk! Wie het daar niet mee eens is, heeft nog nooit echt lief gehad. Wie dolverliefd is verondersteld dat deze liefde wederkerig is, en dat er hem of haar niets kan overkomen. Het kan aldus gebeuren dat je te laat gaat beseffen dat de liefde die je voor hem of haar voelt slechts eenzijdig is, met als gevolg dat je er onnoemelijk zwaar gaat om lijden.
Uit deze gevoelens is onderstaand gedichtje ontstaan.

NAÏEF

In de fout gaan, en toch ontzettend liefhebben

Even haar vergeten, je zinnen op wat anders zetten

Geen aandacht aan haar schenken als ze zit te zeuren

Denken, ze houdt van me, er kan me niets gebeuren

Zomaar onooglijke dingen waar je niet bij stil staat

Dagelijkse dingen die niemand schaadt

Je denkt, een zonde is het niet, ze heeft me immers lief

Een gedachte in onschuld, maar o zo naïef!

Te laat ga je beseffen hoe onecht en broos haar liefde is

Slechts opgebouwd met mooie woorden zonder betekenis

Zelfvoldoening en zelfbehoud, de drijfveer van haar bestaan

Te beïnvloedbaar en te ijdel om sterk te staan

Meedrijvend met de wind van haar omgeving

De evennaasten beoordelen zonder overweging

En toch heb je haar lief, boven alles lief

Een liefde zo diep, helaas o zo naïef!

© Firmin

Dromen zijn slechts dromen. Ik weet het, maar soms voel ik me er zo goed bij dat ik ze voor werkelijkheid neem, en de werkelijkheid liefst zou willen beschouwen als een nare droom.

MIJN DROOMWERELD 

Een zonnestraal schijnt door het vensterraam

Ik voel geen blijheid

Enkel in mijn dromen, ver vandaan,

ben je werkelijkheid.

Schaduw werpt zich op, de dag verstrijkt

Tijd voor dromenland

De nacht heeft mijn ziel bereikt

Kom, reik me je hand

De lichten gaan uit, mijn ogen vallen dicht

Je bent aan mijn zij

Ik zie je, streel je lief gezicht

Loop niet weg, blijf bij mij

Jij en ik, een nacht zonder einde,

vervult van tederheid

Wij tweeën, voor altijd zijnde,

op weg naar de eeuwigheid.

© Firmin

Terug van weggeweest.

Arividerci, lieve verpleegstertjes!

Ik ben niet, wat je kunt noemen, “een overtuigd gelovige”. Om heel eerlijk te zijn, geloven in het bovenmenselijke was niet aan mij besteed. Je kan het des gewild in het belachelijke trekken, mijn koude kleren raakt het niet, maar een feit is zeker, mijn zienswijze is danig veranderd. Neen hoor, mijn geloofsfilosofie is verre van aangetast, doch van één ding ben ik thans overtuigd: ergens – waar dan ook- is er iemand die over ons waakt. Noem het God,  het blijft me gelijk, maar wie het ook mogen zijn, ons lot ligt in zijn handen, en die overtuiging ben ik nu wel toegedaan!
Misschien kinderlijk naïef, doch in dank voor mijn bestaan, schreef ik met oprechte gevoelens onderstaand gedichtje neer.
    

DANK U HEER

Dank u Heer, voor deze dag,

voor het vertrouwen dat u in me stelt.

Bedankt dat uw goedheid vermag,

een schaapje te zijn waarop u telt.

Ik, zondaar van het eerste uur,

niet verdienend uw goedheid,

u vermeden hebbend als een hellevuur.

Thans mijn hart vervult met blijheid.

Een blijheid die niet valt te omschrijven.

Een intens gevoel van innerlijke vrijheid,

een kind van uw liefde te mogen blijven.

© Firmin

Beste Bloggers,

Wegens gezondheidsredenen moet ik enkele dagen worden gehospitaliseerd. Bijgevolg zal ik voor een korte tijd afwezig zijn. Althans zo hoop ik!

Met een sobere, doch hoopvolle gedachte schreef ik nog even onderstaand gedichtje.

Nog aan allen veel bloggenot toegewenst.

BLAUWE HEMEL 

Blauwe hemel, jij mooie lucht

Zegen van zon en alle leven

Strelend als een zachte zucht

Boven alle onheil verheven

Ik hou van jou, ik heb je lief

Blauwe hemel, ongrijpbaar hoog

Bode van liefde en schoonheid

Vader en moeder van de regenboog

Schepper van vreugde en blijheid

Ik hou van jou, ik heb je lief

Blauwe hemel, lieflijk zicht

Uitstraler van oneindige waarde

De blik naar beneden gericht

Geen onderscheid makend op aarde

Ik hou van jou, ik heb je lief

Blauwe hemel, blijf tot me komen

Vergeef me, dat ik me op jou verkeek

Laat me nog enkele jaren dromen

A.u.b., laat me nu niet in de steek

© Firmin

Het is niet altijd gemakkelijk te zijn - en te blijven - wie je bent.

Wil je de kerk in het dorp houden is het je dikwijls aangeraden de ander naar de mond te spreken en te doen alsof. Natuurlijk is dat een beetje hypocriet, maar wat wil je, we leven nu immers in een maatschappij die ons bitter weinig alternatieven aanbied. Uiteraard sluit het niet uit dat je kan neerpennen wat je met woorden niet gezegd krijgt.

Vandaar dit korte gedichtje.
 
 

IK BEN WIE IK BEN 

Ik ben wie ik ben….

Broer van mijn broers

Broer van mijn zussen

Vader van mijn kinderen

Kind van dezelfde ouders

Hetzelfde bloed in een ander lichaam

Ik zoek geen familie, ik ben familie

Ik zoek geen vrienden, ik ben een vriend

Ik zoek geen vriendschap, ik geef vriendschap

Ik ben wie ik ben, en niet “hij” die je achter me zoekt …

Ik zoek genegenheid die jij me kan geven

Ik zoek liefde die jij me kan geven

Ik zoek hoop die jij me kan geven

Ik ben wie ik ben, en dat is weinig…

Te weinig omdat je mijn eenzaamheid zou begrijpen

Te weinig omdat je mijn fouten zou vergeven

Te weinig omdat je mijn verdriet zou zien

Ik ben wie ik ben… zoveel… en niets…

© Firmin

Over vriendschap worden er veel lovende woorden geschreven. Zou het allemaal echt zijn zoals met de pen beschreven, zou de wereld een paradijs zijn met haast niets anders dan engeltjes. Ik heb er andere gedachten over. Uiteraard hecht ik enorm veel belang aan vriendschap, maar opgedane ervaringen hebben me wat dat betreft zeer sceptisch gemaakt. Van daaruit onderstaan gedicht.

INGEBEELDE VRIENDEN   

Ik vroeg niet veel, geen wederdienst noch erkentenis.

Een vriendelijk woord volstond als bedankenis.

Was het nodig, stond ik steeds klaar om te helpen,

mijn vrienden hun problemen door dik en dun te verhelpen.

Arm of rijk, van lage of hoge stand,

een vriend reik je steeds de hand.

Het was een principe dat ik hoog aansloeg,

met fierheid hoog in mijn vaandel droeg.

Schaamte noch vernedering konden me deren,

mijn vrienden tegen laster te verweren.

Thans heb ik duidelijk begrepen,

wat ik al jaren lang had moeten weten,

dat vriendschap slechts een vaag begrip is,

opgevuld met mooie woorden zonder betekenis.

Zulke vrienden zijn gewoon een illusie,

ontsproten aan de pen zonder verdere discussie.

De werkelijkheid is minder mooi, minder evident.

Trouwe vrienden zijn zelden gekend.

Ja, als alles op wieltjes loopt zijn er geen zorgen,

en blijft de vermeende vriendschap vredig opgeborgen.

Komt echter de nood aan de man dan wordt het andere koek,

en ben je soms dagen en weken lang op zoek.

Op zoek naar die ene vriend waarop je had geteld,

in wie je jouw vertrouwen had gesteld.

Neen, ik heb het hier niet over hulp bij de verhuis,

of over financiële probleempjes bij je thuis.

Die vrienden zijn er wel te vinden,

althans, voor zover ze zich aan niets hoeven te binden.

Maar wat gezongen als je in een diepe zit,

als je moreel wordt gekraakt tot in het zenit,

als oneer onterecht over je hoofd wordt uitgegooid,

als roddel lasterlijk op de stoep wordt uitgestrooid?

Vindt je dan ook nog die trouwe vrienden naast je staan?

Die zogezegde echte vrienden die voor jou door een vuur gaan?

Vrienden die niet te verlegen zijn om schaamte en trots te negeren

en bereidt zijn te bewijzen hoeveel ze je waarderen?

Of blijven enkel zij over, deze van de vele mooie woorden,

geschreven in alle talen, verspreid in alle oorden?

Zij, die vrienden van de zorgeloze dagen,

te zelfbehouden om je te helpen, hun eer erop te gewagen!

Dergelijke vrienden vindt je op elke hoek van de straat,

bij hen kom je welgelegen, kom je nooit te laat.

Helaas, de waarheid komt soms dodelijk zwaar aan.

Alleen echte vrienden, blijven in alle omstandigheden naast je staan.

Ik kan er nu om huilen, ik was een aartsdomme vent,

gedacht te hebben zulke vrienden te hebben gekend.

© Firmin

In een mensenleven kan veel gebeuren. Zowel het goede, als het kwade maken er deel van uit. Bewust of onbewust, het kan je allemaal overkomen. Hoe oprecht het ook mogen zijn, spijt komt meestal te laat. Blijft nog slechts de hoop ooit vergiffenis te worden geschonken.

Hieronder een passage uit mijn leven waar ik niet fier op ben, doch ondanks naderhand bewezen onschuld, verloor ik er tijdelijk mijn vrijheid door, en werd alle hoop op een gelukkige toekomst met de vrouw van mijn dromen definitief verbrijzeld.

 

VERLOREN VRIJHEID

Hemel, blauw, grijs of grauw,

ik zie je niet, ik die zoveel van je hou.

Waar zijn de vogeltjes gebleven,

waar naartoe is alle leven?

Waar ben jij, lieve schat,

jij, die ik zo vaak in mijn armen had?

Onze dromen, jij mijn zonneschijn,

thans bedolven onder striemende pijn.

Hoop op toekomst, op eeuwig geluk,

verdwenen, begraven, voor altijd stuk.

Ver van jou, verjaagd uit je hart,

innerlijk verscheurd, ontroostbare smart.

Vuile muren, ellende om me heen,

s’morgens, s’avonds, elke dag keer op keer.

Verdriet om wat er was, niet meer komen zal.

Vergeten, uitgewist, begraven in het diepste dal.

Verbannen uit je geest, je ziel, je bloed,

voor immer, voor altijd, voorgoed.

Mijn zonnestraal, mijn engel, mijn levenslucht,

voor eeuwig mijn geliefde, mijn laatste zucht.

Ik zie je, ik voel je, en toch ben je er niet.

Enkel een gebroken hart, een onmetelijk verdriet.

Was me ware liefde en twijfel gegund,

niets zou zijn verloren, had anders gekund.

Echter, alles is thans voorbij, voorgoed gedaan.

doch, in mijn hart blijf je voor altijd bestaan,

als de dierbaarste vrouw van mijn leven,

aan wie ik nog zoveel liefde had willen geven.

Het heeft niet mogen zijn, berouw komt thans te laat.

‘k Had beter moeten weten, pleegde op mezelf verraad!

© Firmin

Je hebt zo van die dagen dat je het niet meer ziet zitten. En net dan heb je niemand om je heen om met een opmonterend woordje je gemoed wat op te krikken. Zwaarmoedig zak je neer op een stoel waarbij de zotste gedachten door je hoofd zweven. Wel, zulke dagen heb ik al eens meer. Ik probeer ze dan te verdrijven door het neerschrijven van mijn gevoelens, en al is het niet altijd gemakkelijk, meestal lukt het wel.

TUSSEN VERLEDEN EN HEDEN  

Ik voel me onrustig, slecht in mijn vel

Mijn geweten knaagt aan mijn ziel

Niets lijkt me nog van tel

Mijn hoofd tolt als een draaiend wiel

Gewroken om wat ik niet deed

Verstoten door hen die ik liefheb

Bedolven onder verdriet en leed

Spartelend als in een spinnenweb

Een leven is voorbij gegaan

Als een bries die een wolk verdrijft

Een hart dat stil is blijven staan

Bloed dat in de aders verstijft

Verleden en heden vertroebelen mijn gedachten

Het zweet parelt op mijn huid

Geen zalf om mijn hartspijn te verzachten

Een doodklok die ergens luid

© Firmin

Ik weet niet hoe het met jullie gesteld is, maar als ik in een rustig moment de ogen sluit dwalen er allerlei gedachten door mijn hoofd.

Een greep uit die gedachten probeer ik hieronder samen te vatten in enkele overwegingen.

OVERWEGINGEN  

Domweg ben ik tot de simpele conclusie gekomen dat de waarden van de mens niet afhankelijk zijn van de huidskleur, maar van het hart.

Hetzij in recht of in onrecht, in gelijk of bij ongelijk, in vrijheid of in gevangenisschap, in liefde of in haat; niets is zo versmachtend, zo wanhopig, zo vernederend, zo verschrikkelijk als zich totaal machteloos te voelen.

Geen wapen dat zoveel schade aanricht dan de tong die roddel en laster verspreid.

Geen daad zo schandelijk, geen woord zo kwetsend, geen ellende zo groot, geen verdriet zo diep dat niet kan overwonnen worden door ware liefde.

Ware liefde verzet bergen, opent alle deuren, overwint alles

Niets zo edel, zo bewonderenswaardig en zo moedig als het schenken van vergiffenis.

Vergiffenis schenken siert de mens, plaveit de weg naar innerlijke vrijheid, en opent de poort naar rede en vrede.

Als ik om me heen kijk zie ik veel ellende, armoede en verdriet. Als ik mijn ogen sluit voel ik me daaraan medeschuldig. Niet wetend waarom, maar juist daarom!

Als ik de wereld zou kunnen verbeteren zou ik beginnen met mezelf, en pas de ogen terug openen als ik zonder schaamte om me heen kan kijken.

© Firmin

Beste blogvienden, ik knijp er een weekje tussenuit. Kwestie van mijn vleugels een beetje uit te slaan in andere oorden.

Aan allen nog een fijne week gewenst, en veel blogplezier!

Een gedichtje voor allen die de wanhoop nabij zijn, of het moeilijk hebben een nieuw leven op te bouwen.

STAP, EN KIJK VOOR JE UIT 

Stap en kijk voor je uit

Vergeet de klok die het verleden luid

De toekomst staat je te wachten

Hou deze hoop voortdurend in gedachten

Jij alleen kan het verleden uitwissen

Laat niemand anders in je plaats beslissen

Wees sterk en kom op voor je rechten

Toon dat enkel jij die kan beslechten

Stap, het hoofd hoog opgeheven

Wees trots, hoef geen schaamte te beleven

Ga nooit problemen uit de weg

Neem ze ter hand, doe je “zeg”

Laat je leven niet verknoeien door je gezellen

Door het verleden, of je teveel vragen te stellen

Ga je eigen weg, doorheen goede en slechte tijden

Geef je de kans een eigen leven te leiden

In deze wereld, een maatschappij van wanhoop en wantrouwen

Is het aan jou en ik, aan ons, om een betere toekomst uit te bouwen!

© Firmin

Een lieve dame deed me een mailtje met de vraag: “Waar vind je de mooie foto’s op je blog? Zijn die hier getrokken? Zijn die gedichtjes van jou?”

Een beetje stuntelige vragen, doch heel vriendelijk gesteld.

Als geboren naïeveling verraste het me dat er mensen zijn die interesse betonen voor oorsprong en omgeving van wat ik invoeg op mijn blog.

Als welopgevoede jongeman beantwoorde ik uiteraard het mailtje.

Weliswaar met een humoristische ondertoon, doch correct.

Om eventueel andere geïnteresseerden te genoegen, graag deze beknopte verwijzing: de foto’s zijn eigen kiekjes, doorgaans gefotografeerd in de Belgische Ardennen, en tijdens mijn buitenlandse reizen in Frankrijk, Spanje en Italië.

De gedichtjes en filosofische bedenkingen zijn eigen werkjes. Trouwens, al wat ik schrijf bedenk ikzelf, wat niet uitsluit dat ik soms tracht inspiratie op te doen door gebeurtenissen die me nauw aan het hart liggen, of naar aanleiding van werken van geëerde letterkundigen en wetenschappers. Inspiratie zoek ik ook regelmatig op bij mensen die niet door het noodlot gespaard bleven. Ik heb namelijk de neiging me te interesseren aan mensen waar doorgaans weinig aandacht aan besteed wordt. Bijvoorbeeld uitgestotene van de maatschappij, waarbij o.a.: Landlopers, aan hun lot overgelaten jongeren, ex-gevangenen, wanhopigen enz.… Kortom, mensen die nood hebben aan een opbeurend gesprek en zich niet te min voelen hun belevenissen uitvoerig te vertellen.

Mijn gedichtjes steunen ook deels op eigen ervaringen. Het zijn uiteraard geen meesterwerken, maar het plezier ze te schrijven vult dat gemis op met veel vreugde.

Dat was het dan. Hopelijk doe ik hiermee sommigen plezier en behoud ik het genoegen van vele bezoekjes te mogen blijven genieten.

© Firmin

In een leven kan een mens dikwijls verliefd worden. Dat kan variëren tussen kalverliefde en intens verliefd worden. Ik weet niet hoe het met jou gesteld is, maar mij is dat meermaals overkomen. Doch, niettegenstaande elke keer dat ik verliefd werd het gemeend was, blijft er één liefde bovenuit steken: de vrouw van mijn leven! Helaas voelde ik dat pas sterk aan toen ik haar door eigen domheid verspeelde. Hoewel ik vrees dat gedane zaken zelden keer krijgen wijde ik er niettemin toch onderstaand gedichtje aan.   

IK HOU VAN JOU 

Ik hou van jou, met heel mijn hart

Ik zou je alles willen geven

Mijn leven opnieuw met je willen delen

Er alles voor doen, er alles voor gewagen

Om je gelukkig te maken tot het eind van je dagen

Ik hou van jou, met heel mijn hart

Ik zou de hoogste bergen beklimmen, alles kunnen

Door een vuur gaan, je alles gunnen

Je verwennen met de mooiste dingen

Van op een kerktoren een liedje voor je zingen

Ik hou van jou, met heel mijn hart

Ik zou alle zeeën doorzwemmen

Me ontdoen van alle remmen

Om te bewijzen hoeveel ik van je hou

Om je te overtuigen van mijn oprechte trouw

Ik hou van jou, met heel mijn hart

Ik zou de hele wereld willen trotseren

Je elke dag opnieuw begeren

Je willen tonen met een nieuw begin

Hoezeer ik je liefheb, hoe diep ik je bemin

© Firmin

Staat er een grens op liefde als de jaren beginnen door te wegen? Ik geloof het niet. Van zodra ik even wegdoezel in het verleden word mijn hart opnieuw beroerd door het verlangen haar in mijn armen te nemen zoals weleer. Een intens gelukkig gevoel, maar, al klinkt het paradoxaal,  ook een heel triest gevoel door het besef dat wat ooit was, nooit meer zal zijn.

HOUDEN VAN  

Schitterend als een diamant

Veelzijdig als Brugse kant

Betrouwbaar als edel hout

Is een hart van goud

Diepgroen als een smaragd

Lief, teder en zacht

Dieprood als een robijn

Is het eeuwig samen zijn

Azuurblauw als een saffier

Sierlijk als een lenig dier

Variërend als een agaat

Is waar liefde op staat

Zuiver als helderwitte sneeuw

Krachtig als een leeuw

Gedreven door oprechte trouw

Is mijn liefde voor jou

© Firmin