MEDITATIE

Niet zo heel lang geleden was ik voor een tijdje ergens ver weg van de bewoonde wereld. De gsm deed het niet, en een telefooncabine was nergens te vinden. Enkel via de postwegen was verbinding mogelijk, maar het systeem was zodanig ingewikkeld dat er weken en maanden overheen gingen vooraleer de respectievelijke correspondentie ter plaatse aankwam.

Zelden heb ik me zo eenzaam gevoeld. Het inspireerde me tot het schrijven van gedicht waarbij ik vooral dacht aan alle eenzamen.

Mensen die om de een of andere reden onthouden worden van schriftelijk contact maar niettemin er sterk naar verlangen.

Ik dacht daarbij, aan frontstrijders, families die om politieke redenen uit elkaar gerukt zijn, weeskinderen, bedlegerigen, gevangenen, ouderen in rusthuizen. Kortom, aan allen die nood hebben aan een opmonterend woordje.

EEN BRIEF

Een brief is weinig en toch veel, met een komma hier en daar,

opgevuld met emotionele woorden, met daarachter een punt.

Woorden achter elkaar aansluitend als een gebaar,

met herspringende zinnen door de pen gerund.

Men zet komma’s om het finaal punt te vermijden.

Een beetje twijfel, een beetje hoop, een beetje lijden

Een gevecht tegen verbittering, of een reden tot blijdschap

Een uiting van liefde, van vriendschap, of gewoon een boodschap

Een brief is de zon die de nacht verdrijft

als woorden je hart raken in dierbaarheid,

als een zin voor eeuwig in gedachten blijft,

als een punt geen einde stelt aan menselijkheid.

Een woord van begrip, van vergiffenis of medeleven

Een zin van beminnelijkheid, of van vertrouwen geven

Men zet een dubbelpunt om aandacht op te eisen,

een uitroepingsteken om naar het belang te wijzen

En, als men er zijn hart in bloot geeft,

als elk woord met een glimlach wordt beleeft,

wordt elk komma of een punt een nietigheid

en een zin met een vraagteken, een kleinigheid.

©Firmin

Dit gedichtje schreef ik in herinnering aan de mooie dagen die ik mocht beleven met de vrouw van mijn dromen.

Zoals al eens meer gebeurt, spatte ook mijn dromen uit elkaar in een melancholisch terugdenken aan een tijd waar schuldgevoelens verdrongen werden door belachelijke principes.  

IK ZOU WILLEN 

Ik zou een liedje willen zingen,

een gat in de lucht springen,

me elke dag vermaken,

het topje van de maan aanraken

Ik zou willen lachen en dansen,

me voor niemand hoeven te verschansen,

zuivere lucht inademen, intens leven,

het beste van mezelve geven.

Ik zou de zee willen zien, de meeuwen,

mijn vreugde over de daken uitschreeuwen,

bergen beklimmen, wandelen door dalen,

zoveel verloren tijd inhalen.

Ik zou eenvoudigweg gelukkig willen zijn,

Genieten van elk lied van elk refrein,

van elke bloem en het vele groen,

luisteren naar de bijtjes en hun gezoem.

Ik zou…, ik zou zoveel willen…

Verdriet, leed en pijn stillen,

liefde en vriendschap schenken,

nimmer nog iemand krenken.

Ik zou haar in mijn armen willen nemen,

op haar schouder mijn spijt uitwenen,

haar zeggen hoeveel ik van haar hou,

haar overtuigen van mijn diep berouw.

©Firmin

Onderstaand gedichtje werd me geïnspireerd in een bui van melancholie waarbij ik terugdacht aan een recent verleden.

De wetenschap een liefde verspeeld te hebben door zelfingenomenheid en misplaatste wijsheid ligt me nog steeds zwaar op de maag.

EEN WIND

Ik zou een wind willen zijn.

Niet deze die alles vernield,

boodschapper van ellende en verdriet.

Ik zou een wind willen zijn.

Een wind die tederheid waait,

die vrede en vriendschap zaait.

Een frisse wind op een warme zomerdag,

die jouw zorgen omtovert in een lach.

Een zachte wind van genegenheid,

opgevuld met schoonheid en blijheid.

Een guitige wind, eenvoudig en toch iets,

zich amuserend met alles en niets.

Een wind die het koren doet zingen,

die je gelukkig maakt met kleine dingen.

Een wind, die jouw verdriet wegneemt

Een wind, die jouw leven betekenis geeft

Een wind, die je geluk en vrede schenkt

Een wind, die in jouw hart liefde brengt

Een wind die het verleden uitwist,

die de wolken verdrijft uit een dichte mist.

Een wind van geloof, respect en vertrouwen,

De kans gevend een nieuwe toekomst op te bouwen.

©Firmin