binnen blijven

Hier stonden een paar oude struken om de lelijke muur te bedekken.  Die heb ik laten verwijderen om er een houten schutting te plaatsen die ik zal laten begroeien. Het gras zal ook uitgebreid worden tot tegen de schutting.  In de plaats van een vuile hoek wil er een gezellig schaduwplaatsje van maken.

Ze konden zaterdag reeds naar de serre maar toen had ik geen tijd.  Vandaag was dat het eerste werk. Ze zijn gezaaid op 18 februari en op 6 dagen later stonden ze reeds paraat. Om niet te fileren moeten ze zo vlug mogelijk onder koud glas en wat later op het afhardrek buite, om zo vroeg mogelijk in maart uitgeplant te worden. Ik werk met potjes maar gisteren in de tuinclub had Ceasar voorgeteelde erwten mee in wc rolletjes die op 10 cm gesneden zijn en daarna als plantpôtje gebvruikt.  Het voordeel is dat je het rolletje kan meeplanten.

Hier was een bloemperk maar een groot deel begon overwoekerd te geraken door zevenblad. Daarom zal ik dit deeltje van de tuin opnieuw in gras leggen.  dit heb ik vroeger reeds toegepast. Enkel door voortdurend te maaien krijg je deze woekeraar er onder. Na enkele jaren, als zevenblad de kans niet krijt het licht te zien is die verdwenen.

Terwijl ik afwisselend snoei en spit verwaarloos ik de moestuin niet. Hier zie je de kruiwagen staan met 2 bakken die telkens 50 potjes bevatten. In de  kruiwagen zit er nog een die 30 potjes bevat.  Daarin zijn telkens 3 erwten geduwd en alles goed nat gemaakt. Die worden nu naar binnen gebracht om in de warmte te kiemen en dan moeten ze terug naar de serre. Zo kan ik de erwten tot 3 weken vervroegen. 

Door aandachtig op de signalen van mijn rug te letten   en veelvuldig te rusten is het perk aan de rozelaar de derde dag af. 
Er komen nog reukerwten, hoge en lage zonnebloemen. Tussen de vaste planten in komt er hakseling.  waar de paaslelies staan zullen snijbloemen worden voorzien.

De verwildering van de rozelaar is weggenomen. Hier kan je zien dat hij helemaal is doorweven van camperfoelie. Op de foto is het alsof er geen rozelaar meer staat. De natuur zal zijn werk wel doen, even grondig maar nog veel beter dan ik.  Ik neem weg en hij geeft terug.  Nu kan ik het perk bij de rozelaar ook eens grondig aanpakken. Mijn gezondheid heeft zich na enkele kwakkeljaren als het ware herpakt. Het is misschien de laatste keer dat ik er een serieuze duw aan kan geven en alles stilaan in orde brengen.

Met de foto krijg je ook reeds een idee hoe het er ongeveer zal uitzien. Ik neem een kleine uitbreiding omdat ik langs de andere kant een perk in gras leg omdat het overwoekerd dreigt te worden door zevenblad. 
Hier krijg je ook een gedacht van het oppervlak, dat ik kan kan afwerken, met effenaan herplanten en aanvullen, in iets minder dan een kwartier. Soms spit ik twee keer een kwartier per dag. Dat hangt van de 'forme' af. Het is nu ook nog mogelijk om met een  kluit aarde de paaslelies te verplanten. Aangieten hoeft zelfs niet.

Het weer valt opnieuw mee vandaag. Het snoeien gaat verder. Nu het zacht en zonnig is start ik ook met het heraanleggen van een bloemenperk met vaste planten.  Eerst moest het snoeien van de rozen en de camperfoelie af zijn. Ik verricht heel dikwijl twee werken alternerend omdat het ene zwaar en het andere dat niet is. Zo kan ik wat langer aan de slag blijven.

Het perk ziet er nu zo uit. zie foto

De aankondiging van het weer voor deze week deed niet veel goeds verwachten.  En dan komt er plots een dag als gisteren letterlijk uit de lucht vallen. Dan zou je waarempel reeds lentekriebels beginnen te voelen! De opruim van de tuin gaat gewoon door. Langzaam maar zeker. Binnen veertien dagen kan het zijn dat de moestuin begint te roepen.  De voorzaai van erwten in potjes is nu meer dan hoogtijd.

En  plots was daar de sneeuw terug. Overal lagen er hopen takken als resultaat van de drastische snoei die ik doorvoerde. Van hakselen was natuurlijk geen sprake meer. Gelukkig duurde het slecht één etmaal en gisteren kon ik dus reeds een groot deel versnipperen.  Nu is het de regen die er een stokje komt voorsteken.  Ik zal me maar gaan concentreren op de binnenzaai in bakjes.

Ja ik ben er radicaal tegenaan gegaan en heb de hele zooi kaal geschoren.  Het zal mij toelaten om de pergola te verhogen zodat mensen tot 1m90 er onderdoor kunnen. Ik neem ook in overweging om er een watervrij afdak van te maken maar dat moet ik nog wel even met wat meer aandacht bekijken.
Het radicale snoeiwerk heeft me heel wat houtsnippers opgeleverd om tussen de struiken te deponeren.  Ik wil het woekeren van kleefkruid grondig aanpakken.

Opnieuw ligt de tuin onder de sneeuw en het blijft twee dagen liggen en deze morgen komt er nog een laagje bij.
Eindelijk een beetje winter.  Dat past bij het seizoen.

Deze morgen lag alles krakend wit.  De vorst had de sneeuw onbruikbaar gemaakt en op de secondaire wegen was het glad.  Ik heb mijn werkzaamheden in de tuin even uitgesteld.  Nu het zonnig weer is geworden zou ik wel graag verder werken maar heb andere prioriteiten. Morgen zullen we zien.

Heerlijk weer om mijn wildernis verder te keer te gaan. In feite moeten de rozen elk jaar een snoeibeurt krijgen maar omwille van gezondheidsreden heb ik het enkele jaren uitgesteld en nu plots gaat het opnieuw.
Een half uurtje knippen en sleuren om de wirwar uit mekaar te krijgen en dan in minder dan een half uur alles fijn malen om de grond te beschermen tegen vooral het kiemen van kleefkruid. Het groen op de foto komt van de wilde kamperfoelie.

Bij nachtvorst gaat de bedekking op de koude bak.  Zo bescherm ik tegen nachtvorst.  Eens de zon opnieuw van de partij is gaat het zeil eraf natuurlijk!
Het is wel een periode met koude nachten en lichte nachtvorst maar overdag is het relatief zacht en haalt de zon het toch regelmatig en dat is merkbaar bij de salade.

Je wordt het gewoon om bv met ongeveer halfvolle kruiwagens rond te zeulen. Het verbiedt een beetje zichzelf en is goed controleerbaar. Het vergt wat meer aandacht om op gechronometreerde tijden te werken en telkens op tijd te stoppen, zodat je je eigen rug niet overbelast en weken geen poot meer kunt uitsteken.

Het is reeds een paar ochtenden dat ik meende de morgenfluiter bij uitstek te horen...de merel, maar deze morgen is het klaar en duidelijk met als het ware vraag en antwoord van de ene tuin naar de andere. Tot juni zal het variabel gezang van die duidelijke taal te horen zijn van op de nok van buurman's schuurtje.

Bij ons wordt het puin niet afgevoerd maar gebruikt.  Zoals hier wordt het gestapeld tot een muurtje of een hoop waar het een biotoop vormt voor rotsminnende plantjes.  Onder de struik zal zich normaal gezien mosontwikkeling ontstaan. je kan er zoals duidelijk te zien is op de foto buizen in verwerken die leiden naar een onzichtbare ruimte waar egeltjes en andere kleine nuttige dieren hun winterslaap kunnen in houden.  De poes zal daar niet ver inkomen.