rococo tuin

’s Morgens, in de motregen, bezochten we een kerk en een Romeins museum.

In de namiddag, in volle zon, genoten we van het Westonbirt arboretum.

Hier geef ik de foto's weer in de volgorde dat ze zijn genomen.
Wandel gewoon mee met mij en hen die mij om beurten duwden.
Ik wandelde sommige eindjes zelf en genoot.
Geniet dan maar met mij mee.

Ik geef enkel commentaar waar ik het nodig acht.
Het is verwonderlijk hoe  na iedere bocht van het verzorgde pad het uitzicht telkens anders is.
Wat ik ervaarde was rust en nog eens rust met overal een bank om van die rust te genieten.

Interessante lectuur voor mensen die goed Engels verstaan en met goede ogen.

Is dit een gewone vrucht, eigen aan die plant, of is het een pure gril van de natuur?

Tussen al dat groen heb je dan plots een heerlijke verrassing.

Omgeving om vogels te bekijken …..kom en zie bosvogels…Westonbirt .....
het nationale arboretum.

Op deze uitnodiging zijn wij niet ingegaan.

Een hulst die in feite geen hulst is.

Een eikel verhaal.

En op een bepaald ogenblik was mijn zicht helmaal benomen.

Waar deze twee imposante personen plots vandaag kwamen  weet ik niet.

Zolang ze voor ons uit liepen, kon ik enkel oneerbiedige foto’s maken.

Dan hadden ze interesse voor een tekst en het landschap lag weer in volle glorie open voor me uit.

Dan kruisten we een doorsteek as. De bovenste foto is de ene kant en de onderste, de andere zijde.

Van heel ver zagen we het hekken en wisten we dat onze wandeling op het einde liep.

Tot mijn vreugde kon je daar een schepijsje verkrijgen.
Ik vroeg 3 bollen zoals dat bij ons de gewoonte is bij volwassenen.

Het schepmeisje keek mij zo raar aan en begreep me helemaal niet.

Colette had gemerkt dat die bollen veel groter  waren dan bij ons en corrigeerde naar twee.
Zij weet wat ik aan ijskreem aan kan.

Het gezicht van het meisje klaar uit…’two cups, yes’ en Colette knikte bevestigend.

Toen kwamen van verschillende kanten  opmerkingen.
De beste wil ik je niet onthouden.

‘Zeg, van jou is het een appartement gebouw, waarop Colette een lachende aanvulling had.

Best dat ik hem kon tegen houden of het was een wolkenkrabber geweest.

Wat heb ik op deze reis soms misselijk veel aandacht gekregen!

Op de tweede dag was in de voormiddag een bezoek voorzien aan de Romeinse villa van Chedtwordt.

Juist die dagen dat wij in de omgeving waren werd de toegangsweg geasfalteerd.

Achteraf bekeken was het vervangprogramma veel beter en daarbij aangepast aan de regenachtige start van de dag.
We bezochten eerst de plaatselijk kerk en daarna het Romeins museum.

Tot zover de kerk.

Bij de foto's van het museum geef ik ook geen commentaar.

In elk geval is het museum zeer kindvriendelijk. 

Van Dover naar Oxford is het 235km.

We hadden een boot vroeger dan gepland en ook, stond de bus vooraan.

Hierdoor ging alles als in één vlotte beweging zonder vervelend oponthoud.
In de namiddag stonden  we op één punt allemaal samen te wachten op de gidsen.
Zo nu en dan kregen we een klein vlaagje over ons heen.
We werden in drie groepen verdeeld en elke groep trok op met zijn eigen gids plus een tolk.
Ik volg geen chronologische volgorde. 

Een deel gebeurde binnen en een deel  buiten.
Hoe later in de namiddag, hoe beter weer. Het kwam helemaal zonnig goed.

Bij iedere gids was iemand van ons als tolk aangeduid .
 Bij ons was het  Greta.

De vrouwelijke gids sprak zeer mooi en duidelijk en iedereen in onze groep begreep voldoende Engels.

Greta had als tolk een rustige namiddag.
Het bezoek aan een bibliotheek maakte het meeste indruk op mij.

De solide deur had aan de binnenkant twee duidelijk lichtjes ingekerfde cirkels.

De gids wist de oorsprong niet van die inkerving.




In dit gebouw voelde, wat de sfeer betreft, meer aan als een abdij dan een universiteit.


Onze gids straalde zowel in de buitenlucht als in een binnenruimte.
Ze had een zeer goed contact met de groep.





Bij deze prachtige gevel kregen we de nodige uitleg.

Die ben ik vergeten maar de gevel in zijn geheel en foto’s van details heb ik dus bewaard.


Hierbij hoorde een hele uitleg over vrouwen.



Achter een sombere ingangspoort zit dan plots een goed onderhouden gazon verborgen.

Twee gebouwen die over de straat heen sierlijk met elkaar in verbinding staan.

Een deel van de oude ommuring van de stad.


Geen openbare toegang tot gazon of grafheuvel.

De bank in het gras is bestemd voor het grote aantal studenten

In de binnentuinen, die wij bezochten, waren weinig bloemen voorzien.

Bij zo’n opschrift weet je direct dat je in Engeland bent.

Chistus kerk.......... War Memorial Garden……..gras niet te betreden……….Honden niet toegelaten, behalve aan de leiband.

Fietsen strikt verboden.


Gesloten wegens privaat evenement………gelieve niet binnen te komen om het te vragen……….Gesloten.

De man achter het plakkaat kan er best op wijzen dat de gidsen er hun voeten aan vegen.

Dat ze toch proberen met hun groep binnen te geraken.
De eerste eetzaal die we probeerden te bezoeken was gesloten wegen een panne of zoiets.
Bij de tweede stonden we voor deze verwittiging.
Andere groepen hadden blijkbaar meer geluk.


Omgangsvormen maken de man


Als afsluiter konden we per vijf in een voorportaal van een kapel dit glasraam gaan bewonderen.

Hier breng ik de eerste bijdrage over onze groepsreis met Velt Beernem naar de Cotswolds.
Het is allemaal van uit mijn oogpunt bekeken.

Vandaag zal ik me beperken tot het voorstellen van enkele  hoofdrolspelers.

We waren pas in de vroege uurtjes in ons eigen bed gevallen als een blok.

Er was eerst wat schade te herstellen aan mijn gestel.

Een man van gezag zei me vooraf ‘Als je de rolstoel niet meebrengt, vlieg je terug naar huis en mag je daar blijven.

Gelukkig heb ik de leeftijd bereikt dat ik luister en rekening hou met goede raad en dito aanmaningen.

De man die het allemaal mogelijk maakte, vooral voor mij.
dank je wel Bert.









Mijn engelbewaarder, hier met een binnenpretje, heeft er dubbel en dik van genoten.

En daar ging het voor mij uiteindelijk om.

Een zeer betrouwbare bus en een bekwame man achter het stuur maar die is onzichtbaar gebleven voor mijn lens.
Paul, hartelijk bedankt hoor!


Moest ik een bloem zijn, dan zou dit een zelfportret zijn van uit mijn jonge jaren.

Mijn van een gescheurde Achillespees en de ligamenten herstellende persoon plus de rolstoel , plus de duwers, benaderen de 100%.

Mijn dank gaat ook uit naar allen die mij veel of zelfs even maar met mijn rolstoel vooruit hielpen.
Met deze groep op reis gaan, zelfs in een rolstoel, en je voelt je gedragen.
Ik heb me één keer ferm ongemakkelijk, gegeneerd, gevoeld.
Het was, toen 3 sterke mannen nodig waren om mij in de rococotuin naar boven te helpen.
En we mogen allemaal een kaarsje branden voor de weergoden.
Drie van de foto's hierboven zijn een vergroot detail uit een groepsfoto.
Geen enkele is geposeerd.

Het bladerdek is zeer weelderig dit jaar.




Courgettes -Cucurbita pepo- is heerlijke groente die ook wel zucchini wordt genoemd.
Dit is de  soort waaraan ik de voorkeur geef.
Die soort heeft een luchtiger bladerengestel dan de meeste andere soorten. 
Daardoor zal je niet zo gemakkelijker een vrucht te groot laten groeien.
Courgettes zijn we reeds de hele tijd van aan het oogsten, telkens een volle emmer en soms meer.

Op de plant in de serre staan nu een zestal groene vruchten.

Van deze vruchten ben ik niet meer zeker of het wel degelijk de courgette ‘ronde de Nice’ is.

Op het net zocht ik  een afbeelding van een‘Ronde de Nice’ en die ziet er niet rankend uit.

Daardoor ben ik gaan twijfelen of er in mei  geen naamwisseling gebeurd is bij de plantenuitwisseling!

Reeds een drietal vruchten werden eerst geel en daarna bruin rot.

Aan de zuidkant van de serre zijn de pompoenen bijna niet in te tomen.

Als je er onder het bladerdek kijkt bespeur reeds enkele oranje pompoentjes.

Aan de noordkant staat één pompoen en 2 courgettes.

Ook aan deze kant krijgt het onkruid geen schijn van een kans.


En hier vind je ook reeds meerdere pompoentjes.

Het is maar eens het groen zal afsterven dat we de juiste opbrengst zullen kunnen vaststellen.

Op enkele planten na was, in de wisselteelt,  de ajuin en de sjalot oogstrijp

In de combinatieteelt staat de ajuin nog groen en dikt nog elke dag aan.

Vak 4 van de wisselteelt is geoogst.
De sjalot, de rode en de gele ui zijn zaterdag gerooid en bleven enkele dagen drogen op het veld.

Ik leg ze in aparte bakjes.

De groen geoogste en misvormde exemplaren leg ik in een bakje voor direct gebruik.

Dan plaats ik de bakjes onder het afdak aan de serre.

Daar blijven ze staan tot ik alles kan ophangen om te bewaren.

Zaterdag was een preidag.


De zomerprei was geoogst en het werd nu hoog tijd dat ik de winterprei wat meer aandacht gaf.


Eerst werd de winterprei, die nog in een voortje stond onkruidvrij gemaakt.

Het weer was betrokken en ik heb aan één kant smeerwortelgier toegediend.


Dan werd het voortje aan beide zijden opgevuld met jonge compost.


Nu ligt de tuinslang klaar om indien nodig water te geven.


Bij zonnig weer is het eerste werk, in de vroege morgen, de prei te sproeien zodat het hart gevuld is met water.

Zo geef je de preivlieg geen kans om daar haar eieren in te leggen.

Eén keer vergeten kan fataal zijn voor een paar plantjes.

Van zodra je schade vaststelt kan je de prei zo diep mogelijk weg snijden.

Je mag het hart niet raken door te diep te snijden want dan groeit ze niet terug.

Een paar stalen prei schieten door.  Dan is het de hoogste tijd om alles te oogsten.

De prei is vlug gerooid.

Het reinigen neemt wat meer tijd in beslag.



Het wassen en vooral snijden neemt al vlug een paar uur in beslag.

De gesneden prei laten we uit druppen vooraleer ze in te vriezen.

De prei is weg zodat er plaats is voor de herfst en wintergroenten

Moeder de vrouw heeft beslist dat de rode bietjes mochten worden geoogst.

Ze heeft ze dit jaar war groter laten worden. Finaal waren er een volle emmer.

Eerst werden ze in de tuin, stuk per stuk, afgespoten.

Een volle emmer werd naar de keuken gedragen voor verdere bewerking.


Onder - en bovenkant werd afgesneden.


Een extra wasbeurt zorgde ervoor dat alle aarde verwijderd was.

Dan werden ze over de twee wasbakken verdeeld volgens de grootte.

Als je dat niet doet en grote en kleine samen opwarmt, zal de kleine moes zijn en de grote nog hard.

Eens afgekoeld wordt in een paar bewegingen de pel er afgewrongen.

In geen tijd zijn ze allemaal gepeld.
Het koken en opbergen in de vriezer is voor Colette. De rest is mijn taak.

Eindelijk is de bonenpluk op gang gekomen.

Van de staakbonen hadden we alleen nog maar een gemengde portie op tafel gebracht.

Dat bewijst dat je snijbonen die zeer jong geplukt zijn ook kunt serveren samen met, en op de manier, van de prinsessenbonen

De tweede pluk van de paarse ‘amethyst’ hebben we integraal ingevroren.

Het was een dubbele hoeveelheid van wat hier op de foto staat.

Nu is de pluk van de staaksnijbonen ook op gang gekomen.

In kleine stukjes gesneden en klaar gemaakt samen met tomaten ‘coeur de boeuf’ smaakt voor ons als een lekkernij.

De op de Hombeekse jaarlijkse plantenmarkt gekochte staakprinsessen bonenzaden komen minder vlug op gang.

Ik heb nu nog 1 rij paarse struikboontjes staan waarvan de helft van de ‘amethyst’ soort zijn en de andere helft ‘purple queen’.
Die zijn later geplant dan de rij die we nu aan het oogsten zijn.

                                    
amethyst                                                            purple queen

Er is wel degelijk verschil in kleur tussen de twee soorten.
De 'amethyst' is minder kleurvast dan de 'purple queen' maar heeft dubbel zoveel opbrengst.
Colette beweert dat de 'purple queen' fijner is van smaak dan de 'amethyst'.
Het is de eerste keer dat we beide soorten op 1 rij hebben staan .
Zo zullen we dit jaar de twee smaken eens echt kunnen vergelijken.
Alhoewel...over kleur en smaak valt niet te redetwisten. 

Het is de allereerste keer dat ik tomaten ‘coeur de boeuf’ zelf kweek.

Omdat ik er geen ervaring mee heb vond ik dat ze zo moeilijk rijpen op de stam.

Nu vond ik op de hier volgde site: http://koken.vtm.be/ingredienten/coeur-de-boeuf-tomaat

In de winkel of bij groenteboer zal je zien dat de schil nog geel -oranje of zelfs groen is.

Dit komt doordat deze tomaat van binnenuit naar buiten rijpt.

De tomaat kan dus perfect rijp zijn, met een nog groene schil.

Inderdaad, bij het open snijden heb je ongeveer de zelfde kleur bij een nog groene als bij ene die roder is.

Het verschil in kleur is zeer miniem.

Toch ben ik het niet eens over de smaak.

Hoe roder de ‘coeur de boeuf’ hoe fijner volgens mij de smaak.

Ik plukte ze tot nog toe enkel als ze behoorlijk rood waren aan de topkant.

Maar aan de steel bleven ze altijd nog groen.
Ze helemaal rood kunnen plukken op e stam lukt mij niet.
Bij het narijpen in de berging lukte het wel.
Ik ben ze gaan waarderen als een tomaat met vast vlees en van heel fijne smaak.

Verder las ik dan nog op diezelfde site iets belangrijks over het bewaren:

- Tomaten behouden hun smaak en stevigheid het beste als ze worden bewaard bij een temperatuur tussen de 12-16 ºC.

- Bewaar tomaten beslist niet in de koelkast, want dan verliezen ze dus hun lekkere aroma!

- Eet tomaten bij kamertemperatuur, de smaak komt dan het beste tot zijn recht.

- Bewaar tomaten niet in de buurt van komkommers of aubergines.
Waarom, voegen ze er niet aan toe.

Verminderen de komkommers of aubergines de smaak van tomaten?
Als je daar ervaring mee hebt, laat het mij dan weten per email.  dalae@pandora.be

Diertjes in de tuin, hoe meer hoe beter maar soms kleuren ze buiten de lijntjes.

Drie kikkers op een rijtje in de zon op een door de zon verwarmde afvoerbuis.

Geluidsoverlast hebben we niet van deze diertjes.
Ze zijn voor de kleinkinderen een extra attractie geworden en ze storen zich niet aan de kreetjes van verbazing.

Hier heb ik enkel het resultaat van een vogel op bezoek in de serre.

Het zou niet de eerste keer zijn dat er een vogel zich ei zo na, tegen het glas te pletter vliegt.

Het is wel de eerste keer in meer dan dertig jaar dat in onze serre een vogel een tomaat heeft aangepikt.

De dader heb ik niet gezien maar hij heeft de kleinste tomaat uitgekozen van de onderste trossen.

Dus is dat niet zo erg, als het maar geen gewoonte wordt.

De rij struikboontjes raakten overwoekerd door een rij tagetes

Hoe kunnen die boontjes nog opbrengen als ze ingesloten staan?

Ik had die ene rij tagetes reeds lang er moeten uit wippen.

Nu hebben de bonen weer lucht en heb ik opnieuw doorgang.

Ik ben zeer verwonderd dat ze nog zoveel dragen.

Een volle kruiwagen voor de compostruimte.

Dit is de helft van de tweede pluk Die soort ‘amethist’ is niet zo kleurvast als de ‘purlre queen’.
Is het door de warmte of gewoon dat ik er nog niet tenvolle weer bij ben met mijn gedachten.
Ik weet het niet maar die tagetes moesten reeds lang weggehaald geweest zijn.

Begin deze week heb ik ze nog opgebonden en alles was O.K.

Je ziet het reeds van ver dat er iets aan scheelt. 
De ziekte heeft zich razendsnel uitgebreid. 




Als je het dan nader gaat bekijken zie je dat de stengels, de bladeren en zelfs de tomaatjes zijn aangetast.


Er stond maar een ding te doen en dat was, ze op de vuilhoop werpen.

De laatste jaren lukte het maar niet met die mini tomaten, welke soort ik ook neem..

Vroeger kon je een gemakkelijk een soort vinden met weerstand tegen deze smeltziekte.

  

Daar hebben we van gedroomd.  Ze te kunnen plukken in eigen tuin.

Volgend jaar een betere soort zoeken of zelf zaaien.

Het is in feite te warm om te gapen.

Alleen 's morgens vroeg en ’s avonds laat kan je iets doen in de tuin dat op werken lijkt.


De tomaten kan ik nu elke dag oogsten. 

Ik zeg plukken maar ik moet ze telkens afknippen.

Dan worden ze in de donkere berging geplaatst om nog even na te rijpen en donkerder rood te worden.
Dit was vandaag mijn eerste karweitje na de kippen graan te hebben gegeven en het water gecontroleerd.

Dan trok ik de tuinslang tot op straat om aan de voorzijde van het huis de geraniums goed van vocht te voorzien.
Ik begin aan de voorkant waar twee bakken staan.

Ik eindig altijd aan de zijkant, naast het poortje en daarna controleer ik alle potten in de tuin.

Zelfs als er felle regen is aangekondigd geef ik de geranium water. 
Die staan zo vol dat ze op de bloemen het regenwater opvangen maar de aarde in de bak blijft droog.

Daarbij is het niet als er felle regen is aangekondigd dat het hier in de polders regent.
Het regent hier beduidend minder dar in het binnenland.
Voor de rest van de dag help ik een beetje bij het eten, lees ik zoveel mogelijk en werk ik wat op de PC. 
Een middagtuk behoort reeds lang bij de dagelijkse gewoonten.
De twee laatste dagen was binnen blijven vooral de boodschap.

Ja, als er zon is van 's morgens tot s' avonds dan kan het hier begin augustus uitzonderlijk warm zijn.
Hier in de polders, in vogel vlucht, op ruim 5 km van de zee en 32°C tekenen, het is ongewoon hoor.

’s Morgens vroeg de trap op gaan naar de tuin is om van de genieten.

Dan, op weg naar de kippen, langs de doornloze bramen komen die een rijke oogst beloven.

Ik geef de kippen elke morgen hun portie graan en dan ga ik langs de groentetuin terug.

De eerste groente die mij opvalt is de zomerprei die lange tijd weinig groeide maar nu de achtertand inhaalt.
Van zodra ik de eerste zie doorschieten, oogst ik alles om in te vriezen.

Van zodra Colette het licht op groen zet, oogst ik alle rode bieten die ik kook en invries.

De ajuin is nog niet gaan liggen en dikt nog elke dag aan.


Gisteren plukte Colette de eerste staakbonen, de ronde peulen en de platte snijbonen door mekaar.

De opbrengst was klein maar de smaak, deze middag op de koude schotel, was super.

Vooraleer ik naar binnen ging, genoot ik van het door de zon benadrukte groen van dragon.

Kort geleden knipte de hoge planten af tot op de grond om te kunnen genieten van nieuw fris groen.

Daarna ben ik mijn morgenwandeling gaan maken door de 'Schobiak' (een natuurgebied) tot aan de vaart en terug.

Gisteren profiteerde ik van het regenachtige weer om eens wat in de serre (de kas) te werken.

Tot nu toe heb ik maar één vrucht die lijkt door te groeien.

Wel zijn er reeds meerdere vruchtjes die geel begonnen en later gewoon afvielen.

Zowel tussen de tomaten als tussen de paprika’s begon het vlug groen te komen.

Het vroeg naar een wiedbeurt.

Toen heb ik eerst gezorgd voor een kleine opbergruimte voor wat materiaal.


Na het wieden werden de tomaten gediefd en wat bijgeknipt en de rijpe werden geplukt.

De kruiwagen kwam er aan te pas en alles was vlug opgeruimd.

De serre is opnieuw piekfijn in orde.

Er staan vier struiken ‘Roma trostomaatjes’ die rauw een heel fijne smaak hebben.


De vier eerste struiken zijn ‘coeur de boeuf’ met een speciale vorm (rundshart).

Die verkies ik warm te eten. Het is ook een tomaat die traag volledig rijpt.

Deze soort kan verschillende vormen aannemen. 
Ze lijken mooi  glad als je ze op de top bekijkt .

Bekijk je ze van opzij dan hebben ze de vorm van een ossenhart

Aan het steeltje zien ze er grillig uit van vorm.

Snij je ze open dan is het heel zelden dat je zaad aantreft. 
En als je er al zaad treft, dan is dat zeer gemakkelijk te verwijderen.
Dit zijn dus de ideale tomaten voor reumalijders voor wie het zaad in tomaten nadelig zou zijn.

De courgettes die van gepaste grootte waren zijn in 3 dagen niet geoogst geweest.

We waren het vergeten of de één rekende waarschijnlijk op de andere zonder echt afgesproken te hebben.
Voortaan neem ik  die taak opnieuw op mij.

Een courgette is het malst als ze ongeveer 18cm lang is.

Dan is het hart stevig en de zichtbare zaadjes zijn zacht.

Worden ze groter dan sta je op een bepaald ogenblik voor verrassingen.

Het hart wordt taai in je mond en de zaden te hard voor jouw tanden.

Op welke grootte dit juist gebeurd is moeilijk te zeggen.

 Ja, want de ene heeft ook sterkere tanden dan de andere en je hebt moeilijke en gemakkelijke eters..

Bij een dikke en een dunne doorgesneden courgette zie je en voel je duidelijk het verschil.

Bij de dikke is het hart zacht en snij je al eens een zaadje middendoor.

Bij de kleinere courgette is er dus een stevig hart met platte malse zaadjes die niet tussen je tanden blijven steken.

Bij grotere exemplaren kan je het hart er uit halen en zie je duidelijk het harde zaad.

Met een beetje handigheid haal je de dikke courgettes helemaal hol.

Je vult ze dan op met andere groenten of met vlees (meestal gehakt).

Je kan ook een mengsel maken van groenten en vlees samen.

Gemakkelijker is ze op de hele lengte middendoor snijden en dan dubbel en dik opvullen en gratineren in de oven.

De exemplaren die zelfs te groot zijn om op te vullen kan je nog altijd het zaad verwijderen en de rest verwerken in soepen.

Wat veel mensen niet weten en zeker nooit hebben geproefd is dat courgettebloemen eetbaar zijn.

Je kan ze lekker klaar maken. Bereidde courgettebloemen worden beschouwd als een echte lekkernij.

Het best neem je dan een bloem waar de courgette nog heel klein is.

Ik tikte op Google ‘recept van courgettebloemen’ in en kreeg een lawine van sites met recepten om uit het kiezen.

Alleen reeds op smulweb kreeg ik in één klap 40 courgettebloem recepten aangeboden.

Dus keuze heb je in overvloed maar er komt een beetje leeswerk aan te pas.

Ik wens je alvast veel succes en het bijpassende eetplezier.

In mijn serre plantte ik één courgette ‘ronde de Nice’. Ik wist niet dat dit een rankende soort was.

Enorm veel blad maar heel weinig vruchten.

Gelukkig vormen ze een zonnescherm voor de tomaten.  Ik heb immers mijn serre niet gekalkt.

Het is ook mogelijk dat de bijkomende zijscheuten moeten in geknipt worden zodat er op zich vruchten op ontwikkelen.

Voor mij is het proberen waard. Dus: Aan de slag en knippen maar.