rode ui

Ik heb tomaten open gesneden om de binnenkant te bestuderen.

Maar eerst bekijken we de buitenkant van een tomaat ‘coeur de boeuf’.

Is de buitenkant aan het staartje nog groen dan kan je ze gerust opdienen.

Is die buitenkant geel en je serveert ze, dan krijg je een ‘delecatesse’ op  je bord.


Op de foto heb je de geel geworden tomaat aan de bovenkant.

Het vlees is donkerder dan het vlees van de onderste tomaat die nog groen is aan het staartje.


Aan beide helften zie je waar links en rechts de relatief kleine zaadhuisjes zijn.

Het zaad is gemakkelijk te verwijderen (voor reumapatiënten) en je houdt een fijne vlezige tomaat over.

Snij je een andere tomaat door, hier een ‘roma trostomaat’ dan zie je dat het zaad in drie huisjes rond de kern zit.

Haal je bij deze tomaten het zaad weg dat heb je relatief gezien veel minder vlees over.


Voor het comfort, snij je dus best eerst de tomaat midden door en haal je er het zaad er uit en snij dan pas in schijfjes.

Een ‘coeur de boeuf’ pelt ook zeer vlot. Wat bij andere soorten niet altijd het geval is.
Als je één rijpe 'coeur de boeuf' neemt, dan heb je in de meeste gevallen een portie voor twee personen.

En soms is dat veel meer want ik hoorde deze morgen nog  dat iemand een 'coeur de boeuf  had geoogst van 750g of zo.

Na een totaal mislukte zaai van de venkel ben ik naar het tuincentrum gestapt.


Ik heb er de hele voorraad mee genomen maar er is wat werk aan.


Je stelt natuurlijk vast dat er in één blokje meerdere plantjes dicht op elkaar staan.
Zo kan je ze natuurlijk niet planten hé.

Ik  neem een mesje en snij ze in zoveel mogelijk stukken waarop een intact plantjes staat.

In de meeste gevallen heb je twee plantbare plantjes.

Zelden heb je er meer dan twee en het gebeurt ook dat je alles naar de vaantjes helpt. 

Gelukkig is dat uiterst zeldzaam.


Dan heb je een groot aantal dat niet meer bruikbaar is.

Het is toch beter dat je ze zelf, één per één kunt verspenen.
Als de plantjes nog heel klein zijn kan je ze opnieuw per eentje verspenen.
Eens ze groter zijn gaat dat minder goed.

Ondertussen heb ik de paprikaplanten, die wat overgroeid waren, kunnen steunen.

De mooie maand augustus zit er op. De kleinere werkjes zijn nog altijd voor mij.

Mijn broer vliegt er één keer per week in voor wat ik nog moeilijk kan.


Het paadje langs de bessenstruiken was overgroeid. De overhangende takken zijn geknipt.
Later volgt de totale snoei.

De takken zijn geruimd en wachten om in bussels te worden opgebonden.


Toen ik gisteren hoorde dat er regen opkomst was, had ik de laatste geoogste ui moeten binnen nemen.

Ik vergat het en heb ze dan deze morgen vroeg,  in zeven haasten maar in emmers gezet in de serre.

Die uien die nog in emmers staan zullen bij gehangen worden onder het afdak.

De opbrengst, dit jaar, van ajuin en sjalot is zeer goed te noemen.

Van het zeer droge weer wilde ik ook gebruik maken om de paadjes nog eens onkruidvrij te maken.

Na het kappen van het kruid volgt het wegharken. Het langste pad kwam eerst aan de beurt.


Dan volgde het haakse pad dat opnieuw bijna is overgroeid door de stinkertjes en pompoenen.

Er

En tenslotte kam het pad langs de staakboontjes aan de beurt.

Een tuin met propere paadjes is een verzorgde tuin.
Wie de paadjes verzorgt, verzorgt ook de rest.

 

De tomaten hadden nood aan een verzorgingsbeurt.

Plukken en snoeien was de boodschap

Als al het rijpe en het overtollige weg is, zie je dat de tomaten aan het gaan zijn.

De opbrengst was groot.


Als alles opgeruimd is, zie je dat de paprika’s op zijn minst een ondersteun beurt verdienen


De resten, die hier en daar tekenen van ziekte vertonen gaan niet naar de compostruimte maar naar de teerhoop.

Het werd tijd om de pompoen die geen vruchten voortbracht, op te ruimen.

De stam van de  pompoen heb ik aan de grond door geknipt.

Zo is de hele plant in een paar dagen helemaal slap gevallen en kan hij gemakkelijke verwijderd worden.

Van buitenaf bekeken zag het er ook niet zo fraai uit.

Nu is de tablet weer vrij.

Het gras werd gisteren gemaaid.


Het suikerbrood werd gemulchd


Ook de grond rond de andijvie en de selderij werd afgedekt.


In de pompoenen heb ik  aan de randen duchtig moeten knippen.


De overgebleven rij ajuin is nu ook geoogst.

Ik ben enkel in de tuin geweest om te oogsten, te plukken.

Als er iets veranderde in de tuin dan was dat door mijn broer.

Het gras was lang en is ondertussen gemaaid en al opnieuw aan een maaibeurt toe.

In de serre overwoekert de pompoen stilletjes aan de hele rechterkant.

Ik liet hem staan omdat hij als gordijn functioneerde maar de zon heeft haar beste pijlen afgeschoten.

De vruchten rotten.
Het rotten begint met geel te worden en daarna bruin tot ze vanzelf afvallen


Negen op tien van de vruchten zijn vroegtijdig gerot


Nu komen de Roma trostomaatjes in volle pluk.

 Nu komen de pruim tomaatjes (Roma) in volle pluk.

Buiten, aan de zuidkant kost het moeite om  pompoenen binnen de perken te houden.


Dit is de salade die veertien dagen geleden werd geplant als heel klein plantgoed.

Er werd een rij suikertop geplant naast de broccoli die dit jaar weinig op geen zijscheuten maakt.


Aan de noordkant van de serre onderscheid je door het blad en pompoenen en courgettes.


Aan de noordkant van de serre onderscheid je door het blad en pompoenen van de  courgettes.

Naast de selderij is een rij andijvie geplant.

Hier zie je dat kropsalade rapper doorschiet dan pluksalade.


De late rode biet doet het nu behoorlijk.

We plukten al een zevental vergieten met braambessen en het einde is nog niet in zicht. 

De zaterdag was afgesloten met een bezoek aan de Broadway Tower. 

De Broadway-toren is een 16,8 meter hoge folly in de buurt van het gelijknamige Britse dorpje Broadway in het Engelse graafschap Worcestershire.

De toren bevindt zich op het op een na hoogste punt van de Cotswolds-heuvelrug op 312 meter boven zeeniveau.

Op heldere dagen kunnen vanaf het hoogste punt 13 Engelse graafschappen worden gezien.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Broadway-toren

 

Het gros van de groep beklom de toren maar er was weinig te zien omdat het begon te regenen.

Ondertussen trakteerde Bert de minder validen die de toren niet aankonden.

 

De volgende morgen, bij de terugreisdag zou er opnieuw een splitsing gebeuren.

De groep maakte een wandeling van 4km van Upper slaughter naar Bourton-on-the-water












Dezelfde mensen als de avond ervoor vielen weer apart maar Marie-Louise sloot zich aan om zo bij haar man te blijven.

Zo werd zij als het ware onze voortrekker die ons door de rust gidste van Bourton-on-the-water.

Toen wij er met de bus rond 10u30 toekwamen was dat daar een dooie boel.

Getuige daarvan zijn de foto's hierboven.
Er stond geen enkele bus op de parking en in de straten was het rustig tot helemaal leeg.

Jerome ontfermde zich over mij en duwde mijn rolstoel.

Beetje bij beetje vulde zich vooral de hoofdstraat met grasplein lans het zeer ondiep vlug stromende riviertje.


Plots tegen twaalf uur aan waren die straten vol mensen. Het grasplein krioelde van de piknikkers.

We hadden ons weer aangesloten bij de groep.

In groepjes zijn we dan gaan eten nadat een verzamelpunt was aangeduid.

Het viel op, ook in de bistro waar wij aten, dat er zoveel kinderen mee waren.

Een paar opvallende zaken heb ik hier gegroepeerd.


Dit vond ik zo’n mooie verlaten inrit afgesloten met een prachtige poort.

Toen we tegen 1u30 bij de bus kwamen stond die grote parking vol met bussen en personenauto's.
Wat een contrast met toen wij er een paar uur voordien toekwamen.
De terugreis kon beginnen met 4u zitten in het vooruitzicht. 

Ik sluit deze bijdrage af met een momentopname. (Google afbeeldingen)

Kiftsgate Court Gardens ligt boven het dorp van Mickleton in Gloucestershire.

Het is maar een paar honderd meter van Hidcote Manor Garden.

De tuinen werden opgericht door drie generaties vrouwelijke tuinliefhebbers van dezelfde familie.

Gestart door Heather Muir in de jaren 1920, opgevolgd door  Diany Binny in 1950.

Nu opgevolgd door Anne Chambers en haar man.

Mevrouw Muir werd geholpen en geïnspireerd door haar levenslange vriend Major Lawrence Johnston van Hidcote Manor.
Hier kan je  genieten van: de vierkanten borders op het terras.

Ook van de grote mix-border met allerlei bloemen in elk seizoen en de witte tuin die schitterend is.

Dan heb je nog een rozentuin met de Kiftsgaterozen, de nieuwe watertuin, de gele mix-border en het zomerhuis met zijn tuinen.

 

In Kiftgate tuin, nog veel meer dan in Hidcote, heb ik slechts een klein deel van het geheel kunnen bezien.

Er zijn enorme niveauverschillen die met een rolstoel niet te betreden zijn.
Een poging om naar beneden te gaan werd bijna onmiddelijk stop gezet.

Wat een uitnodiging maar de tuin was veel te mooi om ergens binnen te zijn.

Wat een eenvoudige mooie kleurencombinatie!

De moderne watertuin kon ik enkel van uit de hoogte bekijken.

Een hommelfestijn.

Prachtige kleuren en gewilde combinaties.

Hier is veel vrouwelijk smaak te bespeuren.














Ik raakte bijna niet weg van bij de lelies.

En dan plots, midden in de tuin, weg van de drukte van de bloemen, een oase van stilte.

Eenvoud, soberheid en rust, hand in hand; het genot van het genieten.
Bijna iedereen die daar even bleef ging achteraan op één van de banken plaats nemen.

Dit koppel was in de tuin voor een speciale reden.

In het achteruitlopen om een foto te nemen liep hij me ei zo na omver.

We kwamen in gesprek. Toen ze hoorden dat we uit de streek rond Brugge waren begonnen ze te vertellen.

Ze waren enkele jaar terug in Brugge geweest en ze hadden ervan genoten.

Ze woonden niet zo ver van Kiftsgate af en ze waren er om de verjaardag van mevrouw te vieren.

Ze was 79 jaar oud en ze is een nog actieve kunstschilder..

We waren erover begonnen toen ze zei dat ik er uitzag als een artiest.

Het is niet de eerste keer dat ik dat liedje hoor zingen.

En als ze mij een beetje beginnen te kennen komt het naar boven; dat ik geen
gewone ben.



Het huis had ook iets bijzonders.

Ik heb genoten, dat is zeker en na een week ben ik bijna weer op mijn plooi.

Voor foto’s over het hele seizoen ga je gewoon naar Google afbeeldingen.

Je tikt er ‘Kiftsgate court garden’ in en daar zijn ze in overvloed.

 

 

Hidcote Manor Garden is een landschapstuin gelegen in de buitenwijken van het dorpje ‘Hidcote Bartrim’.

 Het is in de buurt van ‘Chipping Campden’ en is eigendom van de ‘National Trust’.

Het echt mooie weer was niet van de partij maar het regende nog juist niet.

 

Deze tuin is zo uitgebreid, zo veelzijdig dat we onmogelijk alles konden bekijken.

Hier namen we ook het middagmaal in de cafetaria.

Ik nam 130 foto’s en neem er een willekeurige selectie uit vooral gericht op bloemen.

Deze reeks is  voorafgegaan door een greep uit de groentetuin. 

 

Ik maak gewoon een wandeling zonder commentaar.

En ik hoop dat jij, die ook mee was, veel meer hebt gezien dan ik die al blij was gewoon mee te zijn.

Je kan een video over ‘Hidcote’ bekijken op. http://www.youtube.com/watch?v=PrBvqHV6VHo

 

Wil je foto’s bekijken over ‘Hidcote’,tik op Google afbeeldingen 'Hidcote gardens' in.
En geloof me maar, er lijkt geen einde aan te komen.

Dit lijkt werkelijk van het goede te veel maar maak gewoon jouw keuze.

Ode aan groen, blauw, vruchtbare aarde en noeste arbeid.

Ik nam deze foto met onvoldoende concentratie. 

Het focuspunt ligt op de bladeren en niet op de zaadhuls.

Toch plaats ik hem omwille van de kleur van de open zaadhuls.

Groen in al zijn glorie en schakeringen.



Een monument of zo.


Een overdekte zitbank.


Het tuintje van de kruiden.

Zo komt de nodige kleur ook in het moestuin gedeelte.

Als evenveel ‘ goeden dags’ onder de blauwe hemel. 

Het zijn kardoenplanten maar er staan ook artisjoksken.

De paarse krulkool brengt ook kleur in de moestuin.

Een pompoensoort met grote vruchten.

Voel maar eens aan deze grond en je weet hoe vettig vruchtbaar hij is.

Voedzame grond is het zeker, dat zie je aan de prei.

Een zeer verzorgde tuin.

Heb je al ooit een moerbeiboom gezien die niet schuin staat.

Als je goed kijkt zie je op centraal op de foto zie je een persoontje in bleker groen dan de omgeving.

Dat is Colette die voor één keer mijn rolstoel niet mag duwen.


Onderaan de tuin ligt een vijver.

Wil je een andere kijk op de tuin op een ander tijdstip van het jaar, klik dan op: http://www.picturesofengland.com/England/Gloucestershire/Painswick/Painswick_Rococo_Gardens/pictures

 

 

’s Morgens, in de motregen, bezochten we een kerk en een Romeins museum.

In de namiddag, in volle zon, genoten we van het Westonbirt arboretum.

Hier geef ik de foto's weer in de volgorde dat ze zijn genomen.
Wandel gewoon mee met mij en hen die mij om beurten duwden.
Ik wandelde sommige eindjes zelf en genoot.
Geniet dan maar met mij mee.

Ik geef enkel commentaar waar ik het nodig acht.
Het is verwonderlijk hoe  na iedere bocht van het verzorgde pad het uitzicht telkens anders is.
Wat ik ervaarde was rust en nog eens rust met overal een bank om van die rust te genieten.

Interessante lectuur voor mensen die goed Engels verstaan en met goede ogen.

Is dit een gewone vrucht, eigen aan die plant, of is het een pure gril van de natuur?

Tussen al dat groen heb je dan plots een heerlijke verrassing.

Omgeving om vogels te bekijken …..kom en zie bosvogels…Westonbirt .....
het nationale arboretum.

Op deze uitnodiging zijn wij niet ingegaan.

Een hulst die in feite geen hulst is.

Een eikel verhaal.

En op een bepaald ogenblik was mijn zicht helmaal benomen.

Waar deze twee imposante personen plots vandaag kwamen  weet ik niet.

Zolang ze voor ons uit liepen, kon ik enkel oneerbiedige foto’s maken.

Dan hadden ze interesse voor een tekst en het landschap lag weer in volle glorie open voor me uit.

Dan kruisten we een doorsteek as. De bovenste foto is de ene kant en de onderste, de andere zijde.

Van heel ver zagen we het hekken en wisten we dat onze wandeling op het einde liep.

Tot mijn vreugde kon je daar een schepijsje verkrijgen.
Ik vroeg 3 bollen zoals dat bij ons de gewoonte is bij volwassenen.

Het schepmeisje keek mij zo raar aan en begreep me helemaal niet.

Colette had gemerkt dat die bollen veel groter  waren dan bij ons en corrigeerde naar twee.
Zij weet wat ik aan ijskreem aan kan.

Het gezicht van het meisje klaar uit…’two cups, yes’ en Colette knikte bevestigend.

Toen kwamen van verschillende kanten  opmerkingen.
De beste wil ik je niet onthouden.

‘Zeg, van jou is het een appartement gebouw, waarop Colette een lachende aanvulling had.

Best dat ik hem kon tegen houden of het was een wolkenkrabber geweest.

Wat heb ik op deze reis soms misselijk veel aandacht gekregen!

Op de tweede dag was in de voormiddag een bezoek voorzien aan de Romeinse villa van Chedtwordt.

Juist die dagen dat wij in de omgeving waren werd de toegangsweg geasfalteerd.

Achteraf bekeken was het vervangprogramma veel beter en daarbij aangepast aan de regenachtige start van de dag.
We bezochten eerst de plaatselijk kerk en daarna het Romeins museum.

Tot zover de kerk.

Bij de foto's van het museum geef ik ook geen commentaar.

In elk geval is het museum zeer kindvriendelijk. 

Van Dover naar Oxford is het 235km.

We hadden een boot vroeger dan gepland en ook, stond de bus vooraan.

Hierdoor ging alles als in één vlotte beweging zonder vervelend oponthoud.
In de namiddag stonden  we op één punt allemaal samen te wachten op de gidsen.
Zo nu en dan kregen we een klein vlaagje over ons heen.
We werden in drie groepen verdeeld en elke groep trok op met zijn eigen gids plus een tolk.
Ik volg geen chronologische volgorde. 

Een deel gebeurde binnen en een deel  buiten.
Hoe later in de namiddag, hoe beter weer. Het kwam helemaal zonnig goed.

Bij iedere gids was iemand van ons als tolk aangeduid .
 Bij ons was het  Greta.

De vrouwelijke gids sprak zeer mooi en duidelijk en iedereen in onze groep begreep voldoende Engels.

Greta had als tolk een rustige namiddag.
Het bezoek aan een bibliotheek maakte het meeste indruk op mij.

De solide deur had aan de binnenkant twee duidelijk lichtjes ingekerfde cirkels.

De gids wist de oorsprong niet van die inkerving.




In dit gebouw voelde, wat de sfeer betreft, meer aan als een abdij dan een universiteit.


Onze gids straalde zowel in de buitenlucht als in een binnenruimte.
Ze had een zeer goed contact met de groep.





Bij deze prachtige gevel kregen we de nodige uitleg.

Die ben ik vergeten maar de gevel in zijn geheel en foto’s van details heb ik dus bewaard.


Hierbij hoorde een hele uitleg over vrouwen.



Achter een sombere ingangspoort zit dan plots een goed onderhouden gazon verborgen.

Twee gebouwen die over de straat heen sierlijk met elkaar in verbinding staan.

 

Een deel van de oude ommuring van de stad.


Geen openbare toegang tot gazon of grafheuvel.

De bank in het gras is bestemd voor het grote aantal studenten

In de binnentuinen, die wij bezochten, waren weinig bloemen voorzien.

Bij zo’n opschrift weet je direct dat je in Engeland bent.

Chistus kerk.......... War Memorial Garden……..gras niet te betreden……….Honden niet toegelaten, behalve aan de leiband.

Fietsen strikt verboden.


Gesloten wegens privaat evenement………gelieve niet binnen te komen om het te vragen……….Gesloten.

De man achter het plakkaat kan er best op wijzen dat de gidsen er hun voeten aan vegen.

Dat ze toch proberen met hun groep binnen te geraken.
De eerste eetzaal die we probeerden te bezoeken was gesloten wegen een panne of zoiets.
Bij de tweede stonden we voor deze verwittiging.
Andere groepen hadden blijkbaar meer geluk.


Omgangsvormen maken de man


Als afsluiter konden we per vijf in een voorportaal van een kapel dit glasraam gaan bewonderen.

Hier breng ik de eerste bijdrage over onze groepsreis met Velt Beernem naar de Cotswolds.
Het is allemaal van uit mijn oogpunt bekeken.

Vandaag zal ik me beperken tot het voorstellen van enkele  hoofdrolspelers.

We waren pas in de vroege uurtjes in ons eigen bed gevallen als een blok.

Er was eerst wat schade te herstellen aan mijn gestel.

Een man van gezag zei me vooraf ‘Als je de rolstoel niet meebrengt, vlieg je terug naar huis en mag je daar blijven.

Gelukkig heb ik de leeftijd bereikt dat ik luister en rekening hou met goede raad en dito aanmaningen.

De man die het allemaal mogelijk maakte, vooral voor mij.
dank je wel Bert.









Mijn engelbewaarder, hier met een binnenpretje, heeft er dubbel en dik van genoten.

En daar ging het voor mij uiteindelijk om.

Een zeer betrouwbare bus en een bekwame man achter het stuur maar die is onzichtbaar gebleven voor mijn lens.
Paul, hartelijk bedankt hoor!


Moest ik een bloem zijn, dan zou dit een zelfportret zijn van uit mijn jonge jaren.

Mijn van een gescheurde Achillespees en de ligamenten herstellende persoon plus de rolstoel , plus de duwers, benaderen de 100%.

Mijn dank gaat ook uit naar allen die mij veel of zelfs even maar met mijn rolstoel vooruit hielpen.
Met deze groep op reis gaan, zelfs in een rolstoel, en je voelt je gedragen.
Ik heb me één keer ferm ongemakkelijk, gegeneerd, gevoeld.
Het was, toen 3 sterke mannen nodig waren om mij in de rococotuin naar boven te helpen.
En we mogen allemaal een kaarsje branden voor de weergoden.
Drie van de foto's hierboven zijn een vergroot detail uit een groepsfoto.
Geen enkele is geposeerd.

 

 

Het bladerdek is zeer weelderig dit jaar.




Courgettes -Cucurbita pepo- is heerlijke groente die ook wel zucchini wordt genoemd.
Dit is de  soort waaraan ik de voorkeur geef.
Die soort heeft een luchtiger bladerengestel dan de meeste andere soorten. 
Daardoor zal je niet zo gemakkelijker een vrucht te groot laten groeien.
Courgettes zijn we reeds de hele tijd van aan het oogsten, telkens een volle emmer en soms meer.

Op de plant in de serre staan nu een zestal groene vruchten.

Van deze vruchten ben ik niet meer zeker of het wel degelijk de courgette ‘ronde de Nice’ is.

Op het net zocht ik  een afbeelding van een‘Ronde de Nice’ en die ziet er niet rankend uit.

Daardoor ben ik gaan twijfelen of er in mei  geen naamwisseling gebeurd is bij de plantenuitwisseling!

Reeds een drietal vruchten werden eerst geel en daarna bruin rot.

Aan de zuidkant van de serre zijn de pompoenen bijna niet in te tomen.

Als je er onder het bladerdek kijkt bespeur reeds enkele oranje pompoentjes.

Aan de noordkant staat één pompoen en 2 courgettes.

Ook aan deze kant krijgt het onkruid geen schijn van een kans.


En hier vind je ook reeds meerdere pompoentjes.

Het is maar eens het groen zal afsterven dat we de juiste opbrengst zullen kunnen vaststellen.

Op enkele planten na was, in de wisselteelt,  de ajuin en de sjalot oogstrijp

In de combinatieteelt staat de ajuin nog groen en dikt nog elke dag aan.

Vak 4 van de wisselteelt is geoogst.
De sjalot, de rode en de gele ui zijn zaterdag gerooid en bleven enkele dagen drogen op het veld.

Ik leg ze in aparte bakjes.

De groen geoogste en misvormde exemplaren leg ik in een bakje voor direct gebruik.

Dan plaats ik de bakjes onder het afdak aan de serre.

Daar blijven ze staan tot ik alles kan ophangen om te bewaren.

Zaterdag was een preidag.


De zomerprei was geoogst en het werd nu hoog tijd dat ik de winterprei wat meer aandacht gaf.


Eerst werd de winterprei, die nog in een voortje stond onkruidvrij gemaakt.

Het weer was betrokken en ik heb aan één kant smeerwortelgier toegediend.


Dan werd het voortje aan beide zijden opgevuld met jonge compost.


Nu ligt de tuinslang klaar om indien nodig water te geven.


Bij zonnig weer is het eerste werk, in de vroege morgen, de prei te sproeien zodat het hart gevuld is met water.

Zo geef je de preivlieg geen kans om daar haar eieren in te leggen.

Eén keer vergeten kan fataal zijn voor een paar plantjes.

Van zodra je schade vaststelt kan je de prei zo diep mogelijk weg snijden.

Je mag het hart niet raken door te diep te snijden want dan groeit ze niet terug.

 

Een paar stalen prei schieten door.  Dan is het de hoogste tijd om alles te oogsten.

De prei is vlug gerooid.

Het reinigen neemt wat meer tijd in beslag.



Het wassen en vooral snijden neemt al vlug een paar uur in beslag.

De gesneden prei laten we uit druppen vooraleer ze in te vriezen.

De prei is weg zodat er plaats is voor de herfst en wintergroenten

 

Moeder de vrouw heeft beslist dat de rode bietjes mochten worden geoogst.

Ze heeft ze dit jaar war groter laten worden. Finaal waren er een volle emmer.

Eerst werden ze in de tuin, stuk per stuk, afgespoten.

Een volle emmer werd naar de keuken gedragen voor verdere bewerking.


Onder - en bovenkant werd afgesneden.


Een extra wasbeurt zorgde ervoor dat alle aarde verwijderd was.

Dan werden ze over de twee wasbakken verdeeld volgens de grootte.

Als je dat niet doet en grote en kleine samen opwarmt, zal de kleine moes zijn en de grote nog hard.

Eens afgekoeld wordt in een paar bewegingen de pel er afgewrongen.

In geen tijd zijn ze allemaal gepeld.
Het koken en opbergen in de vriezer is voor Colette. De rest is mijn taak.