onze moestuin

Onze laatste stop in Kent was het Churchill domein beheerd door de 'National Trust'.
Er mocht in het huis niet worden gefotografeerd. Daardoor heb ik weinig bruikbare foto's.
Zo ben ik op Google afbeeldingen gaan zoeken.

Chartwell is een domein met landhuis enkele kilometers ten zuiden van Westerham, Kent, Engeland.
Het was de geliefde thuis van Sir Winston Churchill en zijn vrouw Clementine, die het in 1922 kochten.

De Architect Philip Tilden verbouwde het landhuis .
Hierbij zorgde hij dat er vooral meer licht in het huis kon vallen en dit door grote klapramen.
Door zijn werk werd het huis volledig veranderd.
De familie Churchill nam er haar intrek in 1924 en bleef er tot 1964.
Het is op dit landgoed dat Winston Churchill altijd in de weer was :
Schrijven van zijn memoires en vaan historische boeken, schilderen.
Ook militaire campagnes voorbereiden, overleggen met allerlei politici en anderen.

Churchills slaapkamer ligt achter de studeerkamer en is een van de kleinste in het huis.

Al van 's morgensvroeg, vanuit zijn bed, regeerde hij het land, met een slappe whisky en een sigaar in handbereik natuurlijk.
Behalve de feestzaal waar vaak feestelijk en uitvoering werd geluncht bevindt er zich nog een andere belangrijke ruimte in het huis. zo is er de factory, de grote studeerkamer van Churchill op de bovenverdieping.
In deze ruimte zaten toen secretaresses en assistenten brieven te schrijven, research te doen en hetgeen Churchill dicteerde te noteren.
In de periode 1929 - 1939 vormde deze ruimte echt de functie van klein fabriek, het centrum van Churchills activiteiten.
En het is ook hier dat hij de confrontatie met Hitler voorbereidde.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog verbleven de Churchills niet in het huis vanwege de ligging.
Het domein ligt immers niet zo ver van het toen door Duitsland bezette Frankrijk.
De Britse premier was daar dus te kwetsbaar voor Duitse bommenwerpers.

Nadat Churchill in 1945 de verkiezingen verloor en het eigendom te duur werd, verkochten hij en zijn vrouw het aan een consortium van ondernemers.
De regeling was dat zij er (beiden) tot hun dood mochten blijven wonen en dat het dan in handen zou komen van de National Trust.
Toen Winston Churchill in 1965 overleed, besloot zijn vrouw Clementine echter het landgoed onmiddellijk over te dragen aan de National Trust.
Ze bleef er wel wonen tot aan haar dood in 1977.
Chartwell dat nu eigendom is van de National Trust is open voor het publiek.
In de hal hangt een schilderij van de Lierse kunstschilder baron Opsomer.
Het werd door de stad Antwerpen geschonken als dank voor de bevrijding van de Scheldestad.
Het huis is bewaard zoals in de tijd van Churchill met diens meubilair en diens boeken.
Het is ingericht als museum met ook een aantal schilderijen van zijn hand. Er zijn ook geschenken, eerbewijzen en herinneringen die Churchill bewaard heeft.
Het huis en de grote aangelegde tuin bieden een mooi uitzicht over de Weald,de bossen van Sussex.
Er zijn uitheemse bomen, rozentuinen enz.

Om alles te lezen, zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Chartwell want dit hier is een ingekorte versie.





In de uitgestrekte tuinen liet Churchill vijvers aanleggen.

Hier heb ik rondgedwaald met als het ware het gewicht van de duizende dode soldaten van de wereldoorlog op mijn rug.

Ik was niet meer in staat om nog foto's te nemen.
Dit zijn dan ook de laatste van de reis.

Toen ik na een onwezentlijke lange duur opnieuw tussen de mensen kwam viel de zware last van mij af. 
Ik was opnieuw in het heden met enkel mijn eigen gezondheidsproblemen.

Bij de terugrit naar de boot ben ik louter van vermoeidheid in slaap gevallen.
Op de boot zelf ben ik niet de hele tijd bij mijn groepje gebleven.
Ik ben vooraan gaan zitten, kijkend hoe de boot door het rimpelloze water kliefde.
De verdere terugrit heb ik in de bus veel gedut, vermoeid maar zeer tevreden.

Dit is dan het einde van de reeks bijdragen, gewijd aan de reis van 2014 met Bert en Co naar Kent.

Met mijn speciale dank voor de groep die de reis mogelijk maakte en voor het aangename homogene gezelschap van alle mede reisgenoten.

Vandaag breng ik onze wandeling in Rochester in herinnering.
We werden Door Paul gebracht van de ene wandeling naar de andere.
Van de open natuur bracht hij ons naar de stad ook voor een wandeling.
Wat we het meest nodig hadden was een opkikkertje.



De burcht.






Met een klein groepje wilden we de kathedraal bezoeken maar moesten het wat uitstellen omwille van een dienst.
Dan zijn we naar de hoofdstraat gewandeld en toen de vitrine plakkers ons bij beenden gingen we iets drinken.
Dwars door een galerij vonden we een knus terrasje waar enkelen soelaas vonden in een koffie.
Anderen hadden nood aan wat sterkers en een paar hielden het bij een frisdrankje.

We gingen van het terrasje door een klein parkje en staken daar de straat over.
Zo belandden we op de zondagmarkt.
Er was daar o.a. een marktkramer met veel soorten bier waaronder enkele Belgische die in Kent waren gebrouwd.
Deze bieren worden daar gebrouwd met grondstoffen uit Kent wist hij mij te vertellen.
Er was daar ook een kaaskraam met niets anders dan Franse kazen.

Ons laatste bezoek betrof de Kathedraal en daar bleven we tot het tijd was om naar de bus terug te keren.

Onderweg naar de bus kregen we een extraatje te zien met de nadruk op assortie.
Enkel de handtas viel uit de toon.

Er zijn zo van die dagen dat je niet vooruit geraakt.
Vandaag ben ik er in geslaagd de routineklusjes af te werken en paprika's te oogsten.
Voor de rest was het een nul dag en vechten tegen vermoeidheid een passief gevecht dus van veel rusten.


Heerlijke oogst van knalrode langwerpige paprika's uit de miniserre.


Ik verkies de langwerpige boven de ronde paprika's.
Neem  je de niet geënte soort dan heb je veel vruchten van een tamelijk klein formaat.
Kies je voor de geënte planten dan heb je iets minder vruchten maar veel groter van formaat.
Ik neem gewoonlijk wat er voor handen is in het tuincentrum en dit jaar waren het niet geënte.

Bij een bevriend  velter vond ik een tweelingvrucht van de Kaapse kruisbes.
Ik weet niet hoe uitzonderlijk dat is maar het is toch de eerste keer dat ik dat zie.

Gezien het warmere weer kan ik niet anders dan langzaam verder werken in de tuin.
Mijn  betrachting is elke dag toch 1 punt af te werken.
Tussen het planten door stamp ik telkens één bakje potjes en verspeen ik direct.


De winterprei is in een voor geplant en deze wordt nu opgevuld met compost. Dit is meteen de eerst aanaarding.


De laatste rij van de moestuin, waar groene struikboontjes geoogst zijn, is ingevuld met venkel.



In de rij salade is een plantje kapot gegaan. De fijne wortels zijn afgebeten.

Omdat de zaai van de venkel ondermaats is gelukt kocht ik plantjes aan in potjes.
Het nadeel hiervan is dat je ze moet scheiden. Met een beetje geluk verlies je niet al te veel plantjes.
Het scheiden lukt het best door het te doen zonder mes en goed kijken hoe je de twee kant vastneemt om te splitsen.

Als je bv. 10 potjes mee brengt kan je tot 50 plantjes over houden om te planten.
Je moet heel voorzichtig te werk gaan en het vooral goed bekijken.
Bij te grote planten heb je ook het risico dat ze heel vlug doorschieten.


De losse plantjes kan je verspenen en als ze aan de grote kant zijn is het best van ze in te knippen.
Van het goede resultaat bij de opbrengst ben je absoluut niet zeker.
Het is altijd het proberen waard...Je moet durvan experimenteren.
Hoe het verder verloopt zal je kunnen volgen op de blog.

De Zondagmorgen de longen open trekken met een fixe wandeling aan de monding van de Medway rivier.
De wandeling zat zo in elkaar dat je de afstand zelf kon bepalen.


De fotograaf gefotografeerd. Het komt wel meer voor.


Wat een openheid... wat een landschap! Ik voel nog de ochtendfrisheid.


Keek je links of rechts, het was even open en ruim.

Op een bepaalde plaats stond een sleedoornstruik met zijn vruchten.
Als toemaatje, hieronder een likeur- recept.

Op jouw gezondheid!


Overzicht van de wandeling, tot ginder in he kreupelhout. Daar wordt een lus gemaakt en keert men terug.



Gedurende de nacht had het blijkbaar goed geregend.




Het is de monding van een rivier met links wrakken van boten en in de verte indusdrie.
Marc Geens is naar beneden gegaan en heeft wier meegebracht.



Hij heeft de naam genoemd maar ik en namen.
Wat ik wel nog weet is dat het gedroogd wordt.
Daarna wordt het klaar gemaakt en opgediend als bijgerecht.


Om af te sluiten, een paar foto's over de flora met o.a. 'de Lamsoor' in bloei.
Bij ons beter bekend als de 'zwineblomme'.
Dan weer allemaal de bus in voor een relatief korte rit voor een totaal andere wandeling.

In de late namiddag van de zaterdag bezochten we onze laatste tuin.
De zondag zou een speciale afsluitdag worden.

Wat ik voor de ander tuinen niet deed wil ik hier wel geven en dat is wat meer uitleg over deze tuin.
We verlieten Kent om even in Oost Sussex terecht te komen.

Great Dixter ( Northiam, Rye, East Sussex TN31 6PH)
De geschiedenis van dit prachtige domein gaat terug tot de 13-de eeuw. h)
Het is pas toen Nathaniel Lloyd

in mei 1910 het domein kocht dat de tuinen in hun huidige vorm een aanvang namen.
Dankzij de samenwerking met Edwin Lutyens kregen de gebouwen en tuinen hun definitieve vorm.
In tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt heeft Gertrude Jekyll geen rechtstreekse inbreng in de conceptie van de tuinen gehad.
Toch zal de nauwe samenwerking van Lutyens met Jekyll voor tal van tuinen uiteraard wel invloed op diens plannen gehad hebben.
De huidige hoofdwoning dateert uit de vroege 16 de eeuw maar bevond zich tot 1910 in Benenden.
Dit is zo'n 9 mijl van het domein vandaan.
Na de aankoop werd het gebouw steen voor steen afgebroken en op Great Dixter heropgebouwd.

De dynamische tuinen bevatten zowel formele als informele elementen :
De vele topiary van taxus lijken zowel ernstig als grappig.
De beroemde long border kijkt uit op de wilde boomgaardgazons met wilde orchideeën en narcissen .
In tegenstelling tot vele andere borders is de 'long border ' geen echte vasteplantenborder maar een echte mixed border.
Hier vind je bomen, struiken, vaste planten, tweejarigen, eenjarigen, bloembollen in prachtige combinaties.

In de beschutte exotische tuin nabij de vroegere koeienstallen werd eerst een rozentuin geinstalleerd.
Maar toen Fergus Garret als headgardner aangesteld werd moesten de rozen wijken.
Nu groeien er weelderige palmbomen, bananenbomen, canna' en dahlia's.
De late harde winter van 2012 heeft hier nog al zijn tol geëist.

Hier heb ik mijn hart opgehaald, veel meer dan in de andere tuinen. Vooral de kwekerij vond ik indrukwekkend.
Het bijhorende winkeltje vond ik leuk.
Wie heeft er de warme bedsokken zien liggen, met de felle kleuren, waardoor het slaap vatten bemoeilijkt kan worden?

Van de 45 geselecteerde foto's die ik in deze tuin nam kon ik er een tamelijke hoeveelheid plaatsen.
Ga gerust eens op Google afbeelding voor een noodzakelijk de aanvulling, dan vooral voor de andere seizoenen.

Ik heb niet alles gezien maar van alles wat ik zag heb ik genoten.

Eén zaak was ondermaats en dat was de parking verborgen achter een wat verwaarloosde stapel hout.

De verzonken tuin werd door bijna iedereen gesmaakt.
Het huis kon bezocht worden en velen zijn er ook binnen geweest en hebben het gesmaakt.
Eén maal in alle tuinen ben ik op Colette en Marina gebotst in de exotische tuin die ooit een rozentuin was.
Aan één van de zeldzame overblijvenden rozenstruiken ben ik blijven haperen met mijn blote arm.
Een tiental fonteintjes bloed waren het gevolg maar Colette was daarop voorzien.
Waarop is mijn vrouw Colette (mijn engel bewaarderr) niet voorzien?
Na een uur waren de fonteintjes opgedroogd en verwijderde ik de mini plakverbandjes. 

In de tuin is het druk met oogsten en vooral verspenen van plantjes.

Potjes stampen en in bakjes plaatsen.
Het klinkt misschien raar maar het is nogal rug belastend.
Verspenen is daartegenover zeer ontstspannend omdat je staande werkt op de juiste hoogte.


Eens de plantjes in bakjes staan moest ik ze afschermen tegen de regen en vandaag een beetje tegen de zon.
Vooral de pas verspeende plantjes verdrgen de eerste dagen geen zon.

De eerste zappalito's zijn geoogst en direct verwerkt in zomerpompoensoep.

De eerste zaai van de struikboontjes is voor de derde en laatste keer geplukt.
Het stelde niet meer zoveel voor.


De struiken zijn naar de composthoop gebracht.

Ik heb wat vroeg suikerbrood geplant waar de winterprei op wachtbed stond.
Vóór de regen was de grond veel te droog geworden.
Nu kunnen we weer voor een tijdje verder.
Mijn oude buurman die naast onze tuin is gestopt kwam deze namiddag aan de afsluiting.
'Zeg, je hebt nog eens zeer mooie groenten dit jaar. Voor je staakbonen heb je toch een ladder nodig.'
Ja het valt dit jaar bijzonder goed mee met de opbrengst.
Toen hij nog goed was hielp hij mij altijd om de gestampte potjes in de bakjes te plaatsen.
We vulden soms 12 bakjes na mekaar en ik was gerust voor een paar uur verspenen.
Ik ben ondertussen ook een vijftal jaren ouder geworden en verbeteren doet het niet hoor.
Vroeger waren het de dochters die mij hielpen. De tijd staat niet stil.
Onze jongste verwacht haar eerste kindje.

Na het bezoek aan Sissinghurst was er een korte verplaatsing naar een Bio wijngaard.
De foto's die ik nam lenen er zich ook best toe om enkele mensen in de kijker te plaatsen.
Deze keer kan ik niet anders dan onder elke foto commentaar te plaatsen.

Hier waren we welgekomen en de wijnen en het druivensap zijn er lekker.

Het was de bazin die ons verwelkomde en die ons ook te woord stond bij een interessante rondleiding.

Gronddoek leggen was een optie die ze verlaten hebben.

Voor deze bredere doorgang tussen twee rijen druiven heb ik de uitleg niet gehoord.
Dat is het lot van de fotograaf om altijd achterop te komen.

De normale afstand tussen twee rijen is niet zo breed zoals we zagen op vorige foto.
Om de andere gang wordt gefreesd en dit geldt voor alle wijngaarden.

Bij hun eerst aangelegde wijngaard is vermeld dat dit de eerste organische wijngaard van Engeland is.


Als we van de hoger gelegen wijngaarden naar de lager gelegen en oudste gingen zagen we tekenen van de laatste wereldoorlog.

Meer werktuigen dan deze relatief kleine tractor hebben we niet gezien.
alleen waren er nog enkele hulpstukken die daar zo maar in het gras lagen.

Naast de oudste wijngaard is het woonhuis gebouwd.
In de boven hoek rechts zie je een deel van een buren bedrijf.

Foto's en uitleg over hun zelf gebouwd huis.


De bazin met één van hun bio wijnen.

De twee mannen die de reis hebben voorbereid in overleg.
Rechts Bert en links Marc die ook een levende plantenencyclopedie is.

Sonia (rechts), de vrouw van Bert, hier in overleg met de bazin.
Waarschijnlijk gaat het over centen want Sonia is de penningmeester van de reizen met Bert.


Marc Geens, met op de achtergrond een deel van de zo homogene groep.

Greta, de vrouw van Marc die tolk is.


Dit zijn Geertrui (Trui), De moeder van Lode (ook levende plantenencyclopedie) en Anick.  Hen heb ik genomen als de wijnproevers van witte- en rode wijn.

Hier een glaasje druivensap en een glaasje witte wijn.

Hier nog iemand Heel speciaal, Lode met zijn vrouw Winnie.
Bij Lode kan je altijd terecht voor de juiste naam en heel wat uitleg.

Ik was het bijna vergeten maar hier hoort speciaal vermeld te worden wie ons overal veilig en wel en met de glimlach, heeft gebracht.

Hier is het voor de groep zo vertrouwelijke beeld reeds jaren lang ..PAUL MET DE GLIMLACH en zijn bus.
Foto's, genomen in 'Great Dixter, toen in door een sanitaire noodzaak de voeling met de groep verloren had.
Gelukkig vond ik Paul in zijn bus. Paul bracht me terug bij de groep.

Dank je wel Paul en de hele groep mensen, met Bert aan kop, die telkens deze prachtige reizen voorbereiden.

De avond van de eerste dag, toen we aan het tafelen waren brak er een hevig onweder los met heel veel regen.
We zouden het de volgende dag merken bij ons eerste tuinbezoek aan Sissinghurst.
Veel hoge bloemen hadden de lijden onder de hevige regen maar zelf hadden wij mooi zonnig weer hoor.
Met het weer zijn we verwend geweest ofwel regende het 's nachts ofwel als we in de bus of op de boot waren.

Voor een groot deel van de medereizigers was dat de top -tuin van de reis.

Wil je deze tuin anders en veelzijdiger bekijken ga, dan op Google.

Er is voortdurend sprake van regen en slecht weer. Wij hebben er hier voorlopig nog niets van gemerkt.
Ik kon ongestoord verder werken aan het op punt stellen van vooral de moestuin.
Enkel de zon speelde mijn parten want enkele dagen was het overdag niet te houden in de tuin.


Dan kon ik onder het afdak terecht waar het relatief fris was.
Zo komt het dat de geoogste ajuin en sjalotten vlug opgehangen zijn.
Voor de sjalotten heb ik enkel de grotere exemplaren daarvoor gebruikt.

De kleinere zijn in een drietal bakken apart geplaatst.

Eerst heb ik de paadjes aangepakt.


Het langste pad aan de Noordkant van de tuin was voor een zeer groot deel dicht gegroeid.
Daar heb ik goed mijn pluk gehad.

Nu kan je opnieuw ongehinderd de paadjes gebruiken

Op het einde van de tuin, tussen de rij boontjes en de warmoes, waar de zomerprei stond heeft de grond lang genoeg gerust.

Nu is de plaats ingevuld door een rij gemengde salade.
De planten zijn wat groot maar voor pluksalade kan dat geen kwaad.



De ajuin en de prei stonden onder het ongewenste kruid.


De moestuin is nu zo goed als helemaal onkruid vrij.

De courgettes zijn keurig opgebonden en de bladeren bijgeknipt.
En alsof ze hierboven gewacht hebben tot ik klaar was, is het nu lichtjes beginnen motregenen.
Nu kan ik me gaan toeleggen op het verspenen.

De Romeinse Villa in Lullingstone was een verrassende afwisseling.
Met Bert is het nooit enkel maar tuinbezoek tot het aan je oren en ogen uitkomt.
Een geut Cultuur is altijd van de partij en dat maakt  die reizen zo aangenaam.

Daar hebben we nog maar eens de vakkennis mogen bewonderen van onze chauffeur Paul.
Waar Bert hem soms brengt, laat maar zijn hoor.
Op Paul kan je vertrouwen en Bert zullen we nooit onderschatten!
Met dit duo is een geslaagde reis verzekerd.
En we vergeten natuurlijk niet de stille medewerkers om van die reizen telkens een pareltje te maken.

Je kan altijd mijn sfeerbeeld aanvullen door het bezochte onderwerp eens te Googlen op zoeken en ook op afbeeldingen.

Door verwarring van de seizoenen was de kersentijd reeds voorbij.
Toch vonden we hier en daar nog wel een rij exemplaar naar de vele overrijpe en de rotte.
Omdat de kersen goed rijp waren waren ze lekker.Bij de pruimen lag het helemaal anders.
Daar moest je goed uitkijken om een rijpe te vinden maar dan heel lekker en sappig.

Brogdale is de nationale fruitcollectie van Engeland. Het is de grootste ter wereld.
Er staan meer dan 3500 soorten appel, peer, kers, pruim, noten, kleinfruit en druiven.

Een lichte middaglunch was voorzien en erna de rondleiding. We werden in 2 groepen gesplitst.
Wij hadden een oudere man met een zeer heldere, dragende stem en een zeer goede uitspraak.






























Op het einde van de rondleiding zei onze gids plots dat alles bespoten was en er ook werd bespoten onder de bomen tegen het onkruid.
Ik schrok want toen vreesde ik al wat die avond zou gebeuren.
Ik kreeg krampen en hevige buikloop.
Ik sliep toch een heerlijke slaap en zou de volgende dag op de alle afspraken aanwezig zijn.

Wil tot in de details ingelicht worden over 'Brogdale de nationale fruitcollectie van Engeland' dan kan je altijd 'Google zoeken' en 'Google afbeeldingen' raadplegen.

Het gras was in 3 weken niet gemaaid. Mijn broer is uitgevallen met iets wat zeer goed op een stevige hernia gelijkt.
Ik sta er opnieuw alleen voor waardoor ik me anders zal moeten organiseren.
Ik ben een beetje aan de zieke kant mee gegaan op reis en de derde dag voelde ik me plots veel beter.
Gisteren avond dacht ik te hervallen maar het was pure vermoeidheid.
Deze morgen was alles weer goed.



Het was een echt kluwen waardoor het afvoerkanaal naar de verzamelbak voortdurend vol liep.
Het verplichtte mij telkens te stoppen en het kanaal vrij maken.
De bak was dan ook iedere keer vol. Mijn broer maaide het gras in minder dan een half uur.
Ik deed er iets meer dan 2 u over. 
Normaal bij een wekelijkse maaibeurt is er één grote kruiwagen maaisel.
Dit maai waren het er 3 overvolle waardoor ik de courgettes, zomerpompoentjes en de miniserre kon mulchen.



De gemaaide tuin vertoont veel kale plekken.

De braambessen van de doornloze struiken zijn nodig eens geplukt.
Het werk hoopt zich op en dan speelt de warmte mijn nog parten ook.

Morgen mag je een tweede bijdrage verwachten over onze reis.

Gisteren was een drukke dag die in teken stond van oogsten.
Vandaag stel ik mij alleen tot doel om het gras te maaien.
Daardoor komt er veel tijd vrij voor andere, rustiger zaken.
Zo kan ik, vroeger dan verwacht, starten met mijn verslag over onze reis met Bert, naar Kent.
De eerste stop was voor een bezoek aan de 'Secret Gardens of Sandwich'.

Dit was een opwarmertje voor wat nog zou komen.

Onze reis met Bert zit er op. Drie dagen Kent in schitterend weer in een fantastisch gezelschap.
Later meer daarover met foto materiaal.
Nu eerst met de neus in de werkelijkheid en tot over de oren in de onkruid.
Wat is die tuin veranderd in vijf dagen tijd.
Vóór de reis was ik enkele dagen ziekjes en de eerste twee dagen in Kent heb ik me laag gehouden.
Gisteren was is weer bijna de oude maar toch vond ik het juiste ritme niet.
Eerst wil ik de tuin wat op punt krijgen en dan plaats ik de reportage over de reis. MAAR IK HEB GENOTEN ZOALS IEDEREEN. Met een gevoel van dankbaarheid zal ik er vandaag invliegen want het zal nodig zijn.

Ik heb deze morgen reeds heel wat geoogst.


Een volle emmer broccoli waarvan er enkele kroppen alleen nog maar voor de soep in aanmerking komen.


Enkele tomaten.


En een tiental komkommers.

Voor de rest ben ik eens rond gaan kijken en wat ik zag is niet zo fraai hoor.


Het gras is meer dan nodig gemaaid.


Er wacht me nogal wat om te verspenen.


In de miniserre zie ik niets dan ongewenste zaken.


Overgroeide paden.

Overal ongewenst groen

En de sjalotten is nog het ergste van alles, ze zijn niet eens meer zichtbaar. Die zijn letterlijk overgroeid en met de uien gaat het ook die weg op.

Sedert een paar jaar kan ik niet meer tegen de warmte.
Gisteren was het voor mij reeds te warm om te werken.
Wat zal het dan vandaag en morgen zijn?


De eerste braambessen zijn geplukt en ze zijn niet echt zoet te noemen.

Colette heeft er direct confituur van gemaakt.


Toen ik gisteren in de namiddag eventjes in de serre ging was de zon de kleine plantjes het zeer lastig aan het maken.
De oplossing om ze opnieuw recht te krijgen was de drenkbak. Gelukkig kwam ik niet te laat.
Enkel een kleine strook van de linker rand was verschrompeld. Daar heb ik geluk gehad.

Voor de zekerheid heb ik ze naar buiten gebracht onder het afdak.
Daar staan ze fris en hebben ze ook minder last van zon.
Enkel rond het middag uur komt ze daar per dag een korte tijd .
De koriander en de venkel beginnen nu pas vage tekenen van leven te geven.

Op 10 juni zaaide ik in bakjes en na 5 dagen zijn reeds een paar soorten klaar om te verspenen.
Van andere soorten zie je nog geen teken van leven.


Zo staan de bakjes er bij na vijf dagen. Er zijn vlugge kiemers en langzame.
Bij de venkel en de korriander is er nog geen teken van het kiemen.
De rucola, boerenkoel en de slalade soorten zijn klaar voor het verspenen


Enkel van de rucola heb ik al een bakje verspeend.

Ongewenste planten zijn samen met de pompoenen boven mijn hoofd aan het groeien.
De grond waar de prei op wachtbed stond en ook die van de salade zijn vrij.

De dragon in de kruidenhoek werd te hoog en daarom knipte ik die volledig af.
De wind had hem half om doen vallen en door elkaar geschud.

Het oogsten van primeurs gaat verder.


De eerste boontjes zijn geplukt en verwerkt.  Dit jaar op aandringen van Colette koos ik voor fijnere soorten.

Ook de paarse boontjes zijn dit jaar aan de slanke kant.

De eerste serre tomaten , 3 x coeur de boeuf, zijn geoogst.
En elke dag snij ik enkele komkommers. Het oogste draait op volle toeren.

Vergeet niet, bij zonnig weer, het hart van de prei te vullen met water!
Gebruik een gieter, de tuinslang of een sproei molentje, om het even.

Het verzorgen van courgettes vraagt heel wat tijd.


Courgettes hebben de neiging om langs de grond te groeien.
Daarom moeten ze regelmatig verder opgebonden worden.


Telkens bind ik ze zo hoog mogelijk maar de kop is nogal broos.
Dus is het opletten geblazen dat je die kop niet afkraakt.


De gele courgette heb ik weggenomen omdat ze ziek was.
De kenmerken zijn opkrullende geel wordende bladeren en oneffen vruchten.

De zieke courgette, op de composthoop in de zeefruimte, heb ik ook weggenomen.

Beide planten wierp ik op de verteer hoop achter in de tuin.
Zieke planten en zaad houdende verwerk ik nooit in de composthoop.
Ik composteer volgens de trage methode waardoor de temperatuur in de hoop niet hoog genoeg oploopt.
In een vlug opgezette composthoop worden temperaturen van + 70° bereikt.
Zo worden mogelijike ziektekiemen vernietigd en de kiemkracht van zaden te niet gedaan.