Donderdag 26 januari 2006
een gedicht

Betoverd sta ik oog in oog met jouw afgrondOzwijgzame golvende zee van azuur je leeft en je ademt van hevige hartstocht
En tummultueze gedachten vervuld
Onthul met je diepste verborgen geheimen
O zwijgende golvende zee van azuur
Wat zet jouw oneindige schoot in beweging
Waarom gaat je borst op en neer zo gejaagd
Of trek uit de eeuwige aardse onvrijheid
De heldere hemeltrans jou naar zich toe
Vervuld van een heerlijk verheimelijk leven
Ben jij in zijn reine aanwezichheid rein
Je brand met het rood van zijn ochtend en avond
En baadt in zijn weelderig stralend azuur
Je liefkoost de gouden en zilveren wolken
En vreugdevol kaats je zijn sterren terug
Maar als er zich donkere wolken vertonen
Teneinde het zwerk te ontnemen aan jou
Dan vecht je en brul je je stuwt golven opwaarts
En rijt het vijandige duister uiteen
Het duister verdwijnt en de wolken verzwinden
Maar diep verontrust niet volledig bedaard
Blijf jij de ontredderde golven verheffen
En hoe ook de hemel weer wonderschoon gloort
Je slaagt er niet in om je rust te hervinden
Je lijkt onbewogen maar dat is slechts schijn
De vredige diepte versluiert je onrust
Je houdt van de hemel en fluistert zijn naam
Geschreven door zee om 20:42
Reageer op dit bericht
















