Nestje is over de Regenboogbrug ....
Vaarwel Nestje ...
Nestje, een paar uur voor hij stierf ...
8 april 2006 - 5 oktober 2007
Ik durf het bijna niet neer te schrijven. Ik had zo een sterk voorgevoel. Gisteren dacht ik constant dat Nestje iets zou overkomen, net 1 jaar na de dood van Daisy. Net 1 jaar nadat hij op zo een wonderlijke wijze in mijn leven kwam. Gisteren: ik ging met Dréke naar achter in het veld en dacht iets te zien liggen in de wei. De hele dag dacht ik dat Nestje iets ging overkomen. Met kloppend hart ging ik er naartoe maar dan zag ik dat het maar een hoopje aarde was ... even later hoorde ik zijn belleke en daar was hij: ons Nestje.
Gisteravond kwam hij bij me liggen toen ik nog laat aan de pc zat. Daisy staat op mijn buroblad en toen ik afsloot zei ik net zoals altijd goede nacht tegen haar en bedankte haar voor Nestje die ik in mijn armen hield, ook hij keek naar haar.
Vanavond wou ik plots foto's van Nestje nemen, ik had zo een sterk voorgevoel. Het was al een tijdje geleden dat ik nog foto's van hem nam. Ik zette ze ook op mijn blogje. Toen hij amper enkele minuten na het nemen van deze foto's weer buiten wou, nam ik hem in mijn armen en knuffelde hem aan de deur. Ik zei: "voorzichtig zijn, hé jongen". Hij liep speels de tuin in ...
Later op de avond: er belt iemand aan. Ik verstijf en denk: "het is zover, Nestje is dood". Ik hou mijn adem in en hoor Wesley, onze buurjongen vragen aan mijn man: "hebben jullie Nestje nog gezien?". "Ja", zegt mijn man, "hij is hier een paar uur geleden nog geweest". Ik hoor geroezemoes en mijn hart staat even stil. Ik ga langzaam naar beneden en roep: "is Nestje dood?".
Mijn man zegt dat ze het niet weten. Er ligt een zwarte kat dood op de straat. Maar hij heeft geen halsbandje aan, het paarse bandje met het belletje. Ze beschijnen hem met een pillicht want doordat er een straatlicht stuk is, is het pikkedonker buiten. Ik kom ook kijken. Neen, geen bandje. Zijn kopje ligt wat achteruit en de tong hangt een stukje uit het bekje. Ik herken Nestje er niet in en de anderen ook niet. Ik meen dat Nestje zijn staart ook langer en slanker was. Dus nee, oef, het is Nestje niet.
Nestje slaapt vaak buiten. Ik roep hem iedere nacht maar meestal komt hij pas tegen de ochtend opduiken. Hij heeft zijn plaatsjes hierachter in schuurtjes en de hangar waar hij liever vertoeft, vaak in het gezelschap van zijn witte vriendin, een poes uit de buurt.
Mijn man legt de zwarte poes aan de kant van de weg. Ik leef mee met de mensen uit de buurt van wie deze poes is, er zijn er hier nog een paar op de straat. We gaan terug binnen, zowel wij als de buren zijn toch wel opgelucht.
Ik wandel naar achteren, het veld in. Ik roep op Nestje, maar hij komt niet. Dat is niet abnormaal, hij komt alleen als hij zin heeft en dat is nooit voor een uur of 2 in de nacht ...
Ik kon het echter niet van me afzetten, ben na middernacht weer buiten gegaan naar de plek waar hij overreden werd. Ik hoorde een heel raar geluid. Ik wist niet van waar het geluid kwam, heel raar, ik kan het niet omschrijven. +Een vreemd sissend getik dat precies uit het straatbeton kwam. Het was pikdonker. Ik ben de straat beginnen afspeuren en plots zag ik het, enkele meters verder ... Nest zijn paarse bandje met het belletje ....
Het was ons Nestje toch, het was ons Nestje die daar in het pikdonker aan de andere kant van de straat in het gras lag ...
Ik heb een laken in een draagtas gelegd en samen met mijn man en Dréke zijn we hem gaan halen. Hij ligt er zo vredig in te slapen. Hij ligt nu op het grafje van Daisy, naast het tuinhuis, onder de boom waar ook hij zo vaak in klauterde en zelfs sliep.
Morgen zullen we hem begraven, naast Daisy.
Ik vond dat ik niet anders kon dan jullie dit te melden. De meesten hebben heel zijn verhaal van in het begin gevolgd.
Het is zo vreemd, ik was hierop voorbereid, wist het gewoon in mijn hart, al is de pijn nu niet minder groot. Ik wist bijna zeker dat ik hem moest afgeven, ik ben niet bijgelovig maar ik kan het niet verklaren.
Wat zal Dréke hem missen, hij begrijpt het niet. Hun vriendschap was één uit duizenden, getuige de vele foto's samen en de speelse filmpjes ...
Nestje, bedankt voor je vriendschap en genegenheid, je woont voor altijd in mijn hart.
Viva xxx
13 reacties op dit bericht
Oh Viva, wat erg!
Ik wens je veel sterkte toe Viva.
Triestig !
Wat erg,
Nu is hij bij Daisy, maar jij en Dréke moeten nu verder zonder hen, toch denk ik dat ze over jullie zullen waken,
Veel sterkte en lieve troostgroetjes en likjes van ons,
Fernanda, Fleurtje en Nefri
Gecondoleerd met het grote verlies van Nest
Onlangs je weblog bezocht en zag tot mijn grote verbazing dat ook Nest een jaar later dan wijlen Daisy vertrokken is over de rainbowbridge. Nog zo jong, het heeft zo moeten zijn. Verkeerde tijd en moment van het tragisch ongeval. Laten we hopen dat Nest bij Daisy zal zijn. Voor Dréke geen speelmaatje meer. Ik wens jullie heel veel sterkte toe met het grote verlies van Nest. De videofilmpjes van Dréke en Nest zijn uniek, daar ik nog nooit eerder een hond en een kat zo heb zien spelen was werkelijk een genot om naar te kijken. Fijne herinneringen!
Lieve groetjes van Christine en al mijn bichons
Mijn medeleven
Dag Viva
Jij die met zoveel liefde voor je beestjes zorgt en dit nu 2 keer op een jaar tijd,
Erg, ik leef met je mee
Sterkte lieve Viva,liefs Sissi
hallo Viva
Hoe is het mogelijk triest heel erg triest
'wat zal uw Dreke zijn nestje missen.
Ik weet verder niet zoveel te zeggen zit hier met de tranen in de ogen.
Veel sterke en liefs
Corry
Vivaatje
Dikke knuffel van mij en ons Beejeeke xxx
Arme Vivake
Ik zou je zo graag troosten, maar weet gewoon niet hoe. Nestje, heeft bij jou zo'n mooi leventje gehad en ook Dréke was haar goeie vriend. Het was haar lot meiske, een interimmeke ... dat jou zo gelukkig wilde maken. Nu is ze bij Daisy, zoals ze het wenstte meidje. Nog veel sterkte lieverd en we bellen nog. Liefs van Ninne en Zoety.
Triest
Jou voorgevoel werd trieste werkelijkheid, spijtig..zulke lieve poezen.daisy en nestje en speelkameraadjes van Dréke
Heel veel sterkte en ik denk aan je, dikke knuffel, Shelly
das niet te geloven...
Op zo'n momenten heb ik goesting om tegen alle automobilisten te beginnen razen en tieren. Maar ach, aan de andere kant, misschien kon de mens er niet aan doen? Katten durven soms gewoon uit de bosjes voor uw wielen springen zodat ge niet meer kunt remmen... Maar ik ben zo boos!!! Ik zou iemand hier de schuld van willen geven... En dat gaat niet.
Vivake sorry, ik weet helemaal niet wat schrijven. Ik ken 't verdriet zo goed, maar daar zijt gij niks mee geholpen.
Tracht er u een beetje mee te troosten dat hij een betoverde zalig jaar bij u en Dréke heeft gehad... En dat hij ons allemaal laten zien heeft dat kat en hond de zaligste speelkameraden kunnen zijn. Ik denk dat veel mensen hem dankbaar gaan zijn voor die les die hij ons geleerd heeft.
Als ge er over kunt spreken, ge kent mijn nummer... Meer kan ik niet aanbieden, hoeveel meer ik ook zo willen...
Hele lieve warme dikke, maar intens droevige, troostknuffel.
Ook voor Dréke...
Laathi.
Vivatje
Nestje ...Slaap zacht
Cooltje
Wat erg Viva
Liefs Sjoeke xxx